ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ Ν. ΜΑΖΙΩΤΗ ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ Ε.Α. , ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ Α΄ΔΙΚΗΣ, ΣΤΙΣ 7/9/2017


 ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ  ΜΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ  Α΄ΔΙΚΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΣΤΙΣ 7/9/2017.

                                                                                  
Το πρώτο  πράγμα που θέλω να πω είναι - θα επαναλάβω αυτό που είπα και στην αρχή του εφετείου, πριν 2 χρόνια -, ότι δεν ήρθα εδώ πέρα για να μειώσω καμία ποινή.
Το είχα πει πριν 2 χρόνια τον Μάη του 2015. Γιατί εδώ βρέθηκα κατά λάθος, εγώ όπως και η συντρόφισσα Ρούπα διαλέξαμε να είμαστε στην παρανομία, δεν θέλαμε να κάνουμε έφεση, οπότε δεν έχω καμία πρόθεση να μειωθεί η ποινή. Αφήστε τη ίδια.
Είμαι εδώ απλώς – εφόσον βρέθηκα τυχαία- για να υπερασπίσω την οργάνωσή μου και τις πράξεις τις οποίες έκανε και το πολιτικό περιεχόμενό τους.

Πριν όμως μιλήσω για την οργάνωση, εγώ θέλω να πω τα εξής:
Κανονικά κατηγορούμενοι σε ένα δικαστήριο που εκφοβίζουν ένα πληθυσμό δεν θα έπρεπε να είμαστε εμείς- εμείς θα έπρεπε να είμαστε έξω -, κατηγορούμενοι θα έπρεπε να είναι σε ένα δικαστήριο τουλάχιστον οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά.
Ποιές θα ήταν οι κατηγορίες που ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να κατηγορήσει αυτούς τους εγκληματίες;
Για ληστεία σε βάρος του λαού, για φόνους πολιτών σε μαζική κλίμακα ή  έκθεση κινδύνου κατά πολιτών, για βιαιοπραγίες κατά πολιτών και για εξαπάτηση του λαού. Και θα γίνω πιο συγκεκριμένος.

Καταρχήν να πω ποιες είναι οι κυβερνήσεις και ποια τα μέλη αυτών.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από το 2010 μέχρι το 2011. Είναι η κυβέρνηση που ψήφισε το πρώτο μνημόνιο.
Κατηγορούμενοι θα μπορούσαν να είναι: Ο Γ. Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Παπακωνσταντίνου, ο Λοβέρδος, ο Κουτρουμάνης, ο Παπουτσής, ο Χρυσοχοϊδης. Κατηγορούμενοι θα μπορούσαν να είναι και θα έπρεπε να είναι οι κυβερνήσεις Σαμαρά – Παπαδήμου της περιόδου 2012 – 2015, αυτές που εφαρμοσαν το β’ μνημόνιο:
Ο Σαμαράς, ο Παπαδήμος, ο Κουβέλης, ο Α.Γεωργιάδης, ο Χαρδούβελης, ο Βρούτσης, ο Σταϊκούρας, ο Χατζηδάκης, ο Δένδιας, ο Αθανασίου, ο Κικίλιας.
Κατηγορούμενοι θα έπρεπε να είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ από το 2015 και μετά η οποία ψήφισε το γ΄μνημόνιο και τα τελευταία μέτρα που δικαιολογημένα λένε ότι είναι το δ΄μνημόνιο: Τσίπρας, Δραγασάκης, Κατρούγκαλος, Αχτσιόγλου, Σταθάκης, Παπάς, Βούτσης, Σπίρτζης, Φωτίου, Πιτσιόρλας, Χουλιαράκης, Βερναδάκης, Κοντονής, Πανούσης, Σκουρλέτης.
Ξέχασα πάρα πολλούς αλλά τα καθάρματα είναι πολλά γενικά.
Και φυσικά όλοι οι βουλευτές που έχουν ψηφίσει όλα αυτά τα μέτρα από το 2010 και μετά.

Ποιές είναι οι συγκεκριμένες κατηγορίες;
Ο Επαναστατικός Αγώνας από το 2010 και μετά, από τις πρώτες συλλήψεις έχουμε πει ότι η πολιτική που εφαρμόζεται από το ελληνικό κράτος και τις ελληνικές κυβερνήσεις είναι πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας, εκκαθάριση τμημάτων του πληθυσμού με οικονομικά μέσα για να σωθεί το σύστημα από την κρίση.
Συγκεκριμένα θα μπορούσαμε να πούμε με αριθμούς: Ληστεία σε μαζική βάση, αναδιανομή από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας. Αυτό γίνεται φυσικά με το κόψιμο μισθών και συντάξεων, τους αδιάκοπους φόρους, κατασχέσεις περιουσιών, αυξήσεις Φ.Π.Α.
Από το 2008 και μετά οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν χρηματοδοτήσει τις τράπεζες, μέχρι το 2014, με 211,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Αυτό συνίσταται στο εξής:
Η κυβέρνηση Καραμανλή το 2008 έδωσε 28 δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου έδωσε όλα τα λεφτά του α΄δανείου, 110 δισεκατομμύρια στις τράπεζες.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου η οποία ήταν μη εκλεγμένη έδωσε 48 δισεκατομμύρια, ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου- ΔΗΜΑΡ έδωσε 25,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Μιλάμε για 211,5 δις ευρώ, είναι το 100% του ελληνικού Α.Ε.Π, είναι τα 2/3 του ελληνικού χρέους.
Αυτά πάρθηκαν από τις τσέπες του ελληνικού λαού, από τους μισθούς και τις συντάξεις, από τους φόρους, από τις κατασχέσεις.
Αυτό είναι μαζική ληστεία.

Μέχρι το 2014 τα μέτρα των κυβερνήσεων αυτών έχουν σκοτώσει 4.000 πολίτες, μέχρι το 2014. Από αυτοκτονίες, από ασθένειες, από εξαθλίωση.
Υπάρχουν 2 τρόποι να σκοτώσεις μαζικά ανθρώπους.
Ο ένας είναι ο κλασικός στρατιωτικός τρόπος, στον πόλεμο ή σε μια συμπλοκή.
Ο δεύτερος τρόπος είναι με οικονομικά μέσα. Να στερήσεις από έναν πληθυσμό τα βασικά αγαθά. Είναι αργός θάνατος.
Αυτό το έχει κάνει το κράτος σας, ο δικός σας κρατικός μηχανισμός.

Ένα τρίτο πράγμα που θα έπρεπε να κατηγορηθούν είναι για βία κατά των πολιτών. Από το 2010 ως το 2012 χρησιμοποίησαν τα σώματα ασφαλείας στις διαμαρτυρίες κατά των πολιτών οι οποίοι – όχι με ειρηνικό τρόπο βέβαια – θέλανε επανειλλημένως να εισβάλουν στο κοινοβούλιο και να πετάξουν με τις κλωτσιές όλους αυτούς τους εγκληματίες, τους κλέφτες, τους ληστές και τους φονιάδες.

Το τέταρτο πράγμα που θα μπορούσαν να κατηγορηθούν είναι για εξαπάτηση κατά του λαού από τις κυβερνήσεις.
Καμία κυβέρνηση ακόμα και για τα μέτρα του δικού σας συντάγματος δεν είναι νόμιμη. Καμία κυβέρνηση δεν είχε εντολή για να νομοθετήσει και να εφαρμόσει αυτή την πολιτική.
Για παράδειγμα:
Η κυβέρνηση Παπανδρέου το 2009 εκλέχτηκε με το σύνθημα ‘‘λεφτά υπάρχουν’’.
Δύο μήνες μετά διαπραγματεύονταν όπως ο Ρουμελιώτης που ο ίδιος ο Παπανδρέου τον διόρισε ως αντιπρόσωπο της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ αποκάλυψε ότι γινόταν μυστική διαβούλευση του Παπανδρέου με τον Ντομινίκ Στρος Καν να μπει η Ελλάδα σε πρόγραμμα Δ.Ν.Τ.
Και έξι μήνες μετά, τον Μάιο του 2010, βάζει την Ελλάδα σε πρόγραμμα Δ.Ν.Τ- Ε.Κ.Τ – Ε.Ε. Δεν τον έκλεξε ο λαός για να βάλει τη χώρα σε αυτό το πρόγραμμα. Δεν είχε τέτοια εντολή.

Το δεύτερο μνημόνιο το οποίο το εφάρμοσε η κυβέρνηση Παπαδήμου και Σαμαρά νομοθετήθηκε από μια μη εκλεγμένη κυβέρνηση, την κυβέρνηση Παπαδήμου, υπηρεσιακή.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήταν από τον Νοέμβριο του 2011, αν θυμάμαι καλά μέχρι τον Μάιο του 2012 που έγιναν οι πρώτες εκλογές.
Δεν υπήρχε καμία λαϊκή εντολή για να εφαρμοστεί το β΄μνημόνιο.
 Όσον αφορά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, εδώ έχουμε να κάνουμε με τους μεγαλύτερους υποκριτές. Πάντα είχα την άποψη ότι οι αριστεροί είναι πιο υποκριτές από τους δεξιούς.
Ο Σύριζα προεκλογικά έλεγε ότι θα σκίσει το μνημόνιο και όλοι είδαμε τι έγινε. Όχι μόνο ψήφισε το γ΄μνημόνιο, αλλά το έκανε και μετά από υποτιθέμενη ‘‘αμεσοδημοκρατική’’ διαδικασία, δηλαδή ένα δημοψήφισμα και ενώ το 62% του λαού είπε ΟΧΙ στις απαιτήσεις των δανειστών, αυτοί το κάνανε ΝΑΙ.
Ακόμα και για το άρθρο 120 του συντάγματος που εσείς υποτίθεται ότι υπερασπίζεστε, αυτό είναι παράνομο. Και το άρθρο 120 λέει ότι ο ελληνικός λαός όταν υπάρχει βιασμός της λαϊκής κυριαρχίας, ότι η υπεράσπισή του συντάγματος γίνεται με οποιονδήποτε τρόπο.
Αυτό λέει όχι η δικιά μου ιδεολογία, το δικό σας σύνταγμα.
Το οποιοδήποτε μέσο μπορεί να ερμηνευτεί ακόμα και με προσφυγή στα όπλα.
Οι κυβερνήσεις λοιπόν από το 2010 και μετά είναι παράνομες και είναι εγκληματίες. Αυτοί θα έπρεπε να κάθονται εδώ και όχι εμείς.
Εμείς θα έπρεπε να είμαστε έξω.

Δεν είναι όμως μόνο αυτές οι κυβερνήσεις που θα έπρεπε να κάτσουν στο εδώλιο. Αυτές οι κυβερνήσεις είναι αυτές οι οποίες έχουν προχωρήσει στη μεγαλύτερη ληστεία του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια.
Και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έστρωσαν το δρόμο σε αυτό που γίνεται σήμερα.
Η κυβέρνηση Καραμανλή, από το 2004 ως το 2009, η κυβέρνηση Σημίτη, η πιο επιτυχημένη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ουσιαστικά, αυτή που εισήγαγε με επιτυχία τον νεοφιλελευθερισμό στην Ελλάδα εκεί όπου απέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα χρόνια από το ’90 ως το ’93.
Αυτές οι κυβερνήσεις στην πραγματικότητα δημιούργησαν το μεγάλο χρέος μέσω των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων οι οποίες βασίζονταν στην επιδότηση του κεφαλαίου και των πλουσίων, και των μεγάλων επιχειρήσεων από το κράτος.
Αυτό ευθύνεται για το χρέος και όχι ο καθένας Έλληνας απλός πολίτης.
Αυτές οι κυβερνήσεις αυτό τον ρόλο είχανε, να επιδοτούν τους πλούσιους και τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις και τις τράπεζες.
Η αιτία των μνημονίων είναι το χρέος.

Άρα η κυβέρνηση Καραμανλή και τα μέλη αυτής, Αλογοσκούφης, Δούκας, Παπαθανασίου, Παναγιωτόπουλος, Βουλγαράκης, Πολύδωρας, Τσιτουρίδης, Πετραλιά έστρωσαν το δρόμο για να γίνει αυτό που γίνεται από το 2010 και μετά.
Η κυβέρνηση Σημίτη όπως είπα, από το 1996 ως το 2004 ήταν αυτή η οποία πρωτοεφάρμοσε με επιτυχία τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις.
Τι είναι στην πραγματικότητα αυτό που λέγεται νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις;
Είναι μια πολιτική που υπαγορεύει το να παραδοθούν τα πάντα στο ιδιωτικό κεφάλαιο, στους πλουσίους, να εκμεταλλεύονται τα πάντα, να μην υπάρχει κανένας δημόσιος τομέας. Αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει ότι θα πρέπει να παραιτηθεί το κράτος από κάθε παρέμβαση στην οικονομία αλλά από την άλλη πλευρά θα γιγαντωθεί ο κρατικός μηχανισμός σας στο θέμα ασφάλειας.
Γιατί ακριβώς γνωρίζουν οι ιθύνοντες ότι αυξάνοντας το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις και εκρήξεις και ακριβώς για να προλάβουν αυτά τα πράγματα θα πρέπει να θωρακίσουν τον κρατικό μηχανισμό και τα σώματα ασφαλείας καλύτερα.

Η κυβέρνηση Σημίτη είναι αυτή η οποία είναι ταυτόσημη με την έννοια της διαπλοκής. Ήταν συνυφασμένη και ταυτισμένη με συγκεκριμένα συμφέροντα. INTRACOM, SIEMENS, ΑΚΤΩΡ, κατασκευαστικές.
Ήταν στη ‘‘χρυσή’’ εποχή που υπήρχε ο δανεισμός, έρεε το φθηνό χρήμα από τις τράπεζες για να πλουτίσουν οι φίλοι επιχειρηματίες της κυβέρνησης.
Και φυσικά υπάρχουν και τα σκάνδαλα όπως τα εξοπλιστικά όπου κατηγορήθηκαν ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαντωνίου ενώ την περίοδο αυτής της κυβέρνησης Σημίτη έγινε η μεγαλύτερη ληστεία πριν την σημερινή, αυτή με το χρηματιστήριο το 1999, εμείς που το ανατινάξαμε 10 χρόνια μετά.

Σε αυτή την ληστεία, σε αυτή την εξαπάτηση, σε αυτή την πολιτική που εφαρμόζεται, κοινωνικής γενοκτονίας, είστε συνεργοί και εσείς, ο κρατικός μηχανισμός, ως δικαστές, ως σώματα ασφαλείας.
Εσείς είστε που πριν κάποιο καιρό είπατε ότι το μνημόνιο είναι νόμιμο και συνταγματικό. Εσείς.
Στην πραγματικότητα συνεργήσατε για να υπάρχει αυτή η κατάσταση.
Το να ληστεύεται ο κόσμος, να του κόβουν το μισθό και την σύνταξη.
Αυτοί οι οποίοι ζουν με χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα, οι βουλευτές, οι υπουργοί, οι πλούσιοι, λένε στον κόσμο να ζει με 400,300 και 200 ευρώ το μήνα. Και αυτό αποδεικνύει την ποιότητα της δημοκρατίας σας.
Πρόσφατα υπήρξε μια απόφαση που προκάλεσε μάλιστα και πολιτικές αντιπαραθέσεις, μια απόφαση του ΣτΕ αν θυμάμαι καλά, που έλεγε ότι το να μην πληρώνεται ένας εργαζόμενος, αυτό δεν αλλάζει την εργασιακή σχέση, το να μην του πληρώνουν το μισθό, το να είναι απλήρωτος, ή να μην του πληρώνουν τις υπερωρίες, αυτό δεν αλλάζει τίποτα, δεν αλλάζει τις εργασιακές σχέσεις.
Δηλαδή είναι ‘‘φυσιολογικό’’ το να δουλεύεις απλήρωτος σε μια περίοδο μάλιστα που είχε αυτοκτονήσει μια εργαζόμενη που δούλευε σε super market στα Γιαννιτσά, με παιδιά, γιατί δεν την πληρώνανε.
Μπροστά σε αυτά, αυτά που μας κατηγορείτε εμάς, είναι τρίχες.
Εμείς θα έπρεπε να είμαστε έξω. Είναι το τελευταίο έγκλημα που κάνετε, το να μας έχετε εμάς στη φυλακή, θα έπρεπε να είμαστε έξω να βάζουμε βόμβες.

Το δικαστήριό σας επ’ ουδενί απέδειξε ότι έχει κοινωνική νομιμοποίηση.
Αυτό σας το είχα πει σε προηγούμενες συνεδριάσεις. Ούτε ο αντιτρομοκρατικός ήταν απαίτηση κανενός λαού ή μιας μερίδας πολιτών, ήταν ένα πράγμα που σας το επέβαλλαν οι Αμερικανοί και οι Βρετανοί.
Έχουμε όμως και παραδείγματα μαρτύρων που ήρθαν εδώ πέρα οι οποίοι στην πραγματικότητα αν και ήταν μάρτυρες κατηγορητηρίου, ήταν μάρτυρες υπεράσπισής μας.
 Όπως ο κ. Πιετρής που ήταν για την αμερικάνικη πρεσβεία. Ο οποίος τι είχε δηλώσει όταν τον ρωτήσαμε ευθέως; Θεωρείτε την ενέργεια της αμερικανικής πρεσβείας ότι αντίκειται στα συμφέροντα του ελληνικού; Και μας είπε, όχι!    
Ένας άλλος μάρτυρας – αυτό όμως είναι ανεπίσημο και αν θέλετε το πιστεύετε από την δική μου δήλωση γιατί δεν λέχτηκε στο δικαστήριο, λέχτηκε έξω στο διάδρομο εδώ πέρα -, ο κ. Άγγελος Σχισμένος, τον καλέσατε εδώ πέρα, δεν ήρθε, στο εφετείο. 
Στο πρωτόδικο είχε καταθέσει. Και το γεγονός πάντως ότι δεν έρχονται μάρτυρες αυτό εμάς ευνοεί, όχι το δικαστήριο. Στην πραγματικότητα το να μην έρχονται μάρτυρες να καταθέσουν ωφελεί εμάς, όχι το δικαστήριο. 
Ο κ. Άγγελος Σχισμένος είχε φούρνο στο Σύνταγμα που καταστράφηκε ως ένα βαθμό από την έκρηξη βόμβας. Στο πρώτο δικαστήριο μας συστήθηκε έξω στη συνεδρίαση που είχε έρθει ο Βουλγαράκης στις 6 Φεβρουαρίου του 2012.  Μας λέει, είμαι ο τάδε, είχα το τάδε μαγαζί και ενώ περίμενα να ακούσω ‘‘καριολίκια’’, μου λέει, εμείς είμαστε μαζί σας, εντάξει το μαγαζί αποζημιώθηκε και επειδή άκουσε τι είπαμε κατά του Βουλγαράκη, μας λέει, ‘‘και λίγα του είπατε του πούστη’’!
Του πούστη ήταν δικιά του έκφραση, όχι δική μου.
Κάποιοι μάρτυρες που κάλεσε ο εισαγγελέας στην πραγματικότητα ήταν μάρτυρας υπεράσπισης δικοί μας, όχι του κατηγορητηρίου.        
Θυμάστε την άλλη φορά σε συνεδρίαση που σας είπα για μια δημοσκόπιση της ZOUGLA και θα το επαναλάβω.     
Γιατί αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καμιά κοινωνική νομιμοποίηση εναντίον μας. 
Το 2009 όταν είχε γίνει η επίθεση κατά της Citibank, των κεντρικών γραφείων τον Φλεβάρη του 2009, είχε γίνει μια δημοσκόπηση με ερωτήματα.  
Το πρώτο έλεγε ‘‘αν θεωρείτε ότι είναι δικαιολογημένη η ένοπλη βία’’;  
Είχαν απαντήσει ηλεκτρονικά 24.000 πολίτες. Το έκανε η ZOUGLA που είναι καθεστωτική ιστοσελίδα. Το 34% είπε ότι είναι δικαιολογημένη. Και σε μια δεύτερη ερώτηση, ‘‘αν θεωρείτε πολιτικά τα κίνητρα των οργανώσεων αυτών’’;      
Μέχρι τότε εμείς είμαστε η μοναδική ένοπλη οργάνωση στην Ελλάδα το 2009, από το 2003 εμείς υπήρχαμε. Αναφέρονταν στη δική μας δράση.
Το 58% έλεγε ότι είναι πολιτικά τα κίνητρα των ένοπλων οργανώσεων. 
Και θα επαναλάβω πάλι αυτό που μου είπε ένας αστυνομικός της ΕΟΜ (Ειδική Ομάδα Μεταγωγών), την προηγούμενη φορά του το είπα, κοίταξε να δεις εγώ είπα στο δικαστήριο αυτό που μου είχες πει κατ’ ιδίαν, ότι ‘‘αν δικαζόσασταν από πολίτες, θα ήσασταν έξω’’.       
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έγιναν και οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, να βγάλουν τους πολίτες ως ενόρκους, για να μας δικάζετε εσείς ως επαγγελματίες δικαστές.

Θα μιλήσω τώρα για την οργάνωση.
Το 2003 όταν εμφανιστήκαμε εμείς, στην πραγματικότητα ξαναβάλαμε το πρόταγμα της Κοινωνικής Επανάστασης, δηλαδή το να ανατραπεί το κεφάλαιο, το καπιταλιστικό σύστημα και το κράτος.
Το κράτος είναι μηχανισμός ανέκαθεν ταξικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης.
Είμαστε οι μόνοι στην Ελλάδα και διεθνώς την περίοδο εκείνη που το κάναμε αυτό.
Την εποχή εκείνη αυτό το πρόταγμα είχε ξεθωριάσει ιστορικά.
Το σύστημα αρχές της δεκαετίας του 2000 ζούσε τον θρίαμβο της παγκοσμιοποίησης, ειδικά την περίοδο που έπεσε το ανατολικό μπλόκ από το 1990 και μετά, υπήρχε αυτή η προπαγάνδα για το ‘‘τέλος της ιστορίας’’, ότι ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό βιώσιμο σύστημα, το οποίο καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων, δεν υπάρχει τίποτα άλλο, θρίαμβος της αστικής τάξης.

Και φυσικά αυτό εκφραζόταν και από τους πολέμους που γίνονταν εκείνη την περίοδο, τον α΄ πόλεμο του Ιράκ το 1991, συνεχίστηκε με τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας το 1999 και μετά το 2001 υπήρξε αυτός ο λεγόμενος πόλεμος κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ μετά τις επιθέσεις που έγιναν στ Ν.Υόρκη και στην Ουάσιγκτον.
Θα επαναλάβω κάτι από την πρώτη προκήρυξη που διαβάσατε και εσείς.
‘‘ Ο 21ος αιώνας θα ανήκει σε αυτούς τους λαούς, τις κοινωνικές και πολιτικές ομάδες, τα άτομα που δεν θα παραδοθούν χωρίς μάχη στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό, που δεν θα υποκύψουν στην τρομοκρατία του πολέμου, που θα αντισταθούν στα σχέδια των κυρίαρχων για τον εξανδραποδισμό των λαών, για την καταστολή των αγώνων, για την κατάκτηση του κόσμου.
Θα ανήκει σε αυτούς που δεν θα επιλέξουν τη σιωπή, το βόλεμα, την υποταγή αλλά θα επιλέξουν την αντίσταση, τον αγώνα για την ελευθερία.
Μια νέα παγκόσμια κοινωνική και ταξική σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη’’.
Αυτό αφορά εμάς. Μία από τις ομάδες που δεν επιλέξαμε να βολευτούμε, να υποταχτούμε αλλά να αντισταθούμε είναι ο Επαναστατικός Αγώνας.
Και ακριβώς απαντούσαμε και σε αυτό που έλεγε η δήλωση του Τζώρτζ Μπους, τότε του πλανητάρχη, ότι ‘‘όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας’’.
Εμείς με την δράση μας - θα το αναφέρω και μετά για την επίθεση κατά της πρεσβείας- λέγαμε ότι ‘‘δεν είμαστε μαζί σας, είμαστε εναντίον σας’’, ξεκάθαρα.

Θέλω να πω όμως κάτι για τον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’. Ποιες είναι οι αιτίες του.
Οι αιτίες του πολέμου αυτού δεν είναι οι επιθέσεις κατά των Δίδυμων πύργων και του Πενταγώνου το 2001.
Αυτός ο πόλεμος προϋπάρχει εδώ και δεκαετίες.
Απλά η τελευταία του φάση είναι από το 2001 και μετά.
Αυτός ο πόλεμος διαρκεί δεκαετίες από τότε που η Μ. Ανατολή και το πετρέλαιο είναι μήλο της έριδος για τις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις, γιατί όποιος κατέχει το πετρέλαιο κατέχει τον κόσμο, είναι το αφεντικό του κόσμου, γιατί ο σημερινός πολιτισμός και η βιομηχανία εξαρτώνται από τον έλεγχο του πετρελαίου.
Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται εδώ και δεκαετίες από τότε που οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης έβαλαν ένα κράτος-χωροφύλακα, το κράτος του Ισραήλ στη Μ. Ανατολή, υπάρχουν αραβοϊσραηλινές συγκρούσεις όλες αυτές τις δεκαετίες αλλά η τελευταία φάση είναι αυτή από το 2001 και μετά.
Απλώς οι επιθέσεις αυτές είναι τα αντίποινα ομάδων της Μ. Ανατολής κατά της Δύσης.
Και μην ξεχνάμε ότι ο πόλεμος αυτός έχει κηρυχθεί από την Δύση στην πραγματικότητα η οποία τώρα δέχεται τα αντίποινα.
Την ίδια περίοδο λοιπόν υπήρχε αυτό που λέμε θρίαμβος της παγκοσμιοποίησης. Νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις εφαρμόζονται και στην Ελλάδα και διεθνώς όταν εμφανιστήκαμε εμείς.
Και στην Ελλάδα έχουμε την κυβέρνηση Σημίτη που όπως προείπα με επιτυχία εισήγαγε τον νεοφιλελευθερισμό , από το 1996.
Μέσω της ληστείας του χρηματιστηρίου η κυβέρνηση Σημίτη έδωσε τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας στις διεθνείς αγορές, στα ξένα κεφάλαια, στις ξένες τράπεζες κυρίως.
Εισήγαγε και τη χώρα στην Ο.Ν.Ε το 2002, στην πραγματικότητα το ευρώ είναι ένα σκληρό νόμισμα το οποίο συμφέρει τις μεγάλες επιχειρήσεις, όχι τον απλό πολίτη.
Και (η κυβέρνηση Σημίτη) ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’.
Η Ελλάδα πάντα από το 1830 όχι τώρα, είναι ένα κράτος μαριονέτα των μεγάλων δυνάμεων, ένα κράτος- δούλος, ένα κράτος που έδινε όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας ‘‘γη και ύδωρ’’.
Πάντα αυτό έκαναν οι κυβερνήσεις. Όλες ανεξαιρέτως, όποιο κόμμα κι αν ήταν στην εξουσία.
Και φυσικά η κυβέρνηση Σημίτη εισήγαγε τον πρώτο αντιτρομοκρατικό νόμο, τον νόμο κατά του οργανωμένου εγκλήματος, το οποίο ήταν απαίτηση της Βρετανίας και των Η.Π.Α.

Θα μπορούσα να ξεχωρίσω την δράση της οργάνωσης σε δύο περιόδους όσον αφορά την στρατηγική.
Η μία είναι από το 2003 ως το 2008 και η δεύτερη από το 2008, 2009 στην πραγματικότητα ως σήμερα.
Δεν έχει σχέση με άλλες περιόδους που λέει ο μετανοημένος – πρώην μέλος όπως έχει δηλώσει.
Οι 4 πρώτες ενέργειες, η επίθεση στα δικαστήρια, η τοποθέτηση βόμβας σε υποκατάστημα της Citibank στο Ψυχικό, οι 3 βόμβες στο αστυνομικό τμήμα Καλλιθέας και η επίθεση κατά των Μ.Α.Τ που πήγαιναν στον Κορυδαλλό, εδώ, ήταν ακριβώς η απάντηση στη συστράτευση του ελληνικού κράτους στον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’, στη σκλήρυνση του νομικού καθεστώτος που ήταν απαίτηση των μεγάλων δυνάμεων – αντιτρομοκρατικοί νόμοι, διεθνείς συμφωνίες σε δικαστικό επίπεδο, – κατά του λεγόμενου εσωτερικού εχθρού, κατά αυτού που εσείς ονομάζετε ‘‘τρομοκρατία’’.
Στην πραγματικότητα εμείς με την πρώτη ενέργεια στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων δίναμε ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν τελείωσε, ότι το αντάρτικο πόλης θα συνεχιστεί και αφότου είχε εξαρθρωθεί η 17Ν και είχαν γίνει οι συλλήψεις για τον ΕΛΑ το 2002-2003, ότι θα υπάρξει αντίσταση και ότι να μην πανηγυρίζει κανένας.
Γιατί τότε, πέρα από τον γενικότερο θρίαμβο, ο καπιταλισμός είναι το μόνο βιώσιμο σύστημα, υπήρχε και η εξάρθρωση της 17Ν για την οποία φυσικά η κυβέρνηση Σημίτη θριαμβολογούσε, τελειώσαμε με αυτούς, με το αντάρτικο πόλης στην Ελλάδα και εμείς πήραμε την σκυτάλη υπό νέες συνθήκες και με νέα θεωρητικά όπλα.
Δεν τελείωσε λοιπόν το αντάρτικο πόλης, θα συνεχιστεί και ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχει αντίσταση και προς τιμήν της Ελλάδας, ήμασταν η μόνη χώρα όπου υπήρχε αντάρτικο πόλης μετά από χρόνια όταν το δυτικοευρωπαϊκό αντάρτικο στις δεκαετίες ’70 και ’80 είχε σβήσει.

Ανέκαθεν η Ελλάδα έδινε ‘‘γη και ύδωρ’’ σε όλους τους πολέμους.
Ήταν ένα πράγμα στο οποίο εμείς εναντιωθήκαμε.
Έδωσε βάσεις – τη Σούδα -, έδωσε αεροδρόμια, έδωσε πλοία, έδωσε δυνάμεις σε όσους πολέμους έκαναν οι Η.Π.Α. Τόσο για το Ιράκ το 1991, όσο και για την Γιουγκοσλαβία το 1999, τον β΄ πόλεμο του Ιράκ το 2003 και στους βομβαρδισμούς του Αφγανιστάν το 2001.
Ήμασταν πάντα μαριονέτες των μεγάλων δυνάμεων. Και αυτό αποδεικνύει πόσο προδότες είναι όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, όποιο κόμμα κι αν είναι στην εξουσία.
Πάντα θα υποστηρίζουν τα συμφέροντα των ξένων και φυσικά και των ντόπιων συνεργατών τους γιατί η ελληνική άρχουσα τάξη είναι πάντα με το μέρος της υπερεθνικής άρχουσας τάξης γιατί ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο και διεθνές περιβάλλον.

Πέρα όμως από ότι οι ενέργειές μας είχαν στόχο την συστράτευση του ελληνικού κράτους στον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ στον οποίο και εσείς ως δικαστές και τα σώματα ασφαλείας είσαστε ενταγμένοι μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είχαμε και ως στόχο να εναντιωθούμε και στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις που τότε η κυβέρνηση Καραμανλή προωθούσε.
Αυτό εκφράστηκε το 2005 όταν έγινε η επίθεση στο Υπουργείο Απασχόλησης, στις 2 Ιουνίου του 2005. Ο τότε υπουργός Παναγιωτόπουλος είχε θεσμοθετήσει έναν νόμο, στην πραγματικότητα θεσμοθετούσε τη μαύρη και ευέλικτη εργασία, το τέλος της πλήρους απασχόλησης. Η πλήρης απασχόληση ήταν χαρακτηριστικό των τελευταίων 40 χρόνων, του σοσιαλδημοκρατισμού μοντέλου και του κράτους πρόνοιας μετά τον β΄παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό τελείωσε.
Έδινε το δικαίωμα στους εργοδότες να απασχολούν τους εργαζόμενους, όσο θέλουν, είτε περισσότερες, είτε λιγότερες από 8 ώρες, καταργούσε την πληρωμή των υπερωριών, αύξανε το όριο απολύσεων. Αυτό ήταν μέρος αυτό που λέμε νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, να επικρατήσει η δικτατορία των αγορών, ό,τι γουστάρουν οι επιχειρηματίες, ό,τι γουστάρουν οι τράπεζες, ό,τι θέλουν οι επιχειρηματίες, να μην υπάρχει κανένας κοινωνικός έλεγχος, εξανδραποδισμός της τάξης των εργαζομένων.
Όταν μπήκε η βόμβα ο Παναγιωτόπουλος έκανε μια δήλωση σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό που έλεγε κατανοώ ότι δημιουργούνται προβλήματα από αυτό το νομοσχέδιο αλλά εντάξει μην περνάμε και σε τέτοιου είδους αντιδράσεις, ακραίες.
Έμμεσα έλεγε στην πραγματικότητα ότι είχαμε δίκιο. Ότι το κίνητρο ήταν αυτό.

Όμως θα μου επιτρέψετε να διαβάσω κάτι που έχει σχέση με το χρέος.
Το διαβάσατε και εσείς βέβαια αλλά θα το επαναλάβω και εγώ – είναι ένα μικρό κομμάτι – το διαβάσατε από τα πρακτικά.
Πρώτη φορά, το 2005, σε μια περίοδο που υπήρχε στην Ελλάδα η προπαγάνδα ότι είμαστε ισχυρή χώρα, ισχυρή οικονομία προστατευμένη στη ζώνη του ευρώ, ότι δεν θα μας χτυπήσει καμία κρίση, όλοι το πιστεύανε αυτό, ήταν η εποχή της ‘‘ευημερίας’’, με τα δανεικά, φθηνό χρήμα από τις τράπεζες, πάρτε δάνεια, όλοι ζούσαν αυτόν τον  μύθο, τι έλεγε ο Επαναστατικός Αγώνας τότε;
Ήμασταν οι μοναδικοί που λέγαμε:
‘‘ Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση’’. Όταν όλοι έλεγαν ότι είμαστε ισχυροί, ότι είμαστε ισχυρή χώρα, ισχυρή οικονομία μέλος της Ε.Ε, εμείς λέγαμε τα αντίθετα.
‘‘Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Είναι αλήθεια ότι το ελληνικό κράτος αναζητά τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων για να πληρώνει τόκους προηγούμενων δανείων σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς χρηματοπιστωτικούς οίκους.
Είναι αλήθεια πως μια ενδεχόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας δεν βρίσκεται ση σφαίρα της φαντασίας ’’.
Εμείς λέγαμε ότι πολύ πιθανόν να γίνει και αυτό, από το 2005 λέγαμε, ότι ναι, δεν είναι καθόλου απίθανο να καταρρεύσουμε. Κανείς δεν το έλεγε αυτό το πράγμα.
Το λέγαμε εμείς οι ‘‘τρομοκράτες’’.
‘‘ Είναι αλήθεια πως το χρέος είναι αποτέλεσμα της συστηματικής ενίσχυσης του κεφαλαίου από το ελληνικό δημόσιο.
Είναι αποτέλεσμα μιας ταξική πολιτικής από το ελληνικό κράτος που ευνοεί τους ισχυρούς και στρέφεται ενάντια στους ανίσχυρους, είναι μια ταξική επιλογή αναδιανομής του πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω και στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται οι πολιτικές για την μείωση του χρέους και για την επίλυση του οικονομικού προβλήματος.
Ότι χρήματα πρόκειται να μαζευτούν στα δημόσια ταμεία για να τραφεί περισσότερο το ήδη υπερτροφικό χρηματιστικό κεφάλαιο, θα μαζευτούν από την ενισχυμένη αφαίμαξη των χαμηλών στρωμάτων ’’.

Εμείς πηγαίναμε κόντρα στο ρεύμα στην πραγματικότητα. Κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα που έλεγε ότι ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό σύστημα, βιώσιμο, σταθερό, καλύπτει τις ανάγκες των ανθρώπων. Τίποτα από αυτά δεν ισχύουν.
Όταν δε, κάναμε την επίθεση στο υπουργείο Οικονομίας 6 μήνες μετά, θα επαναλάβω κάτι που είπα στο πρώτο δικαστήριο, όταν είχα τοποθετηθεί στο πρώτο δικαστήριο, πάλι σε σχέση με την ενδεχόμενη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας.
Αναφέρω απόσπασμα προκήρυξης που εσείς διαβάσατε στα πρακτικά με αφορμή την περιφερειακή κρίση που είχε ξεσπάσει το 1997 – ’98  στη Ν.Α Ασία που είχε προκαλέσει τριγμούς αλλά ήταν περιφερειακή κρίση, δεν ήταν κάτι που χτύπησε το καπιταλιστικό κέντρο.
‘‘ Όσον αφορά την Ελλάδα η ίδια η ιστορία έχει αναδείξει πόσο φαιδρά είναι τα φληναφήματα της πολιτικής εξουσίας περί ισχυροποίησης της ελληνικής οικονομίας ύστερα από την είσοδό της στην Ε.Ε, στη ζώνη του ευρώ και το άνοιγμά της στις διεθνείς αγορές.
Τα τελευταία απομεινάρια μιας ήδη αποσαθρωμένης παραγωγικής δομής σαρώνονται από τις ανταγωνιστικές δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, καμία προοπτική για την δημιουργία νέων παραγωγικών δομών δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα εκτός κι αν καταφέρουμε να ανταγωνιστούμε την Κίνα σε μισθούς όπως προτρέπουν οι ευρωπαίοι επιχειρηματίες.
Η πλασματική ευημερία που για χρόνια στηρίχθηκε στην κατανάλωση με δανεικά λαμβάνει τέλος και το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να χρεώνει τις επόμενες γενιές με ένα υπέρογκο δημόσιο χρέος που κάθε χρόνο αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς λόγω των υψηλών επιτοκίων τα οποία οι κυβερνήσεις προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να συνεχίσουν να δανείζονται.
Κατά την άποψή μας η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή θέση και δεν σεβόμαστε την άποψη που λέει πως η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ καθιστά δεδομένη την αποφυγή σοβαρών κρίσεων.
Τα δομικά προβλήματα της εθνικής οικονομίας σε συνδυασμό με την προαναφερόμενη εγγενή τάση του καπιταλιστικού συστήματος προς την ανισορροπία δημιουργούν ένα καλό συνδυασμό για μια επικείμενη οικονομική κρίση η οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από ποιους γεωγραφικούς παραλλήλους θα ξεκινήσει ’’.

Δύο χρόνια πριν ξεσπάσει η κρίση των ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α και πριν αυτή η κρίση διεθνοποιηθεί, εμείς λέγαμε ότι ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα το οποίο δημιουργεί κρίσεις, είναι ασταθές, δημιουργεί τέτοια προβλήματα, η Ελλάδα θα έχει πρόβλημα λόγω του μεγάλου δημόσιου χρέους και αυτό επιβεβαιώθηκε.
Εμείς τα λέγαμε 2 χρόνια πριν, το 2005, με τις επιθέσεις που κάναμε στα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας και αυτά είναι δημοσιευμένα στις προκηρύξεις που αναλάβαμε αυτές τις επιθέσεις το 2005.
Ναι, θα μπορούσα να πω ότι είμαστε πρωτοπόροι σε αυτό το πράγμα.
Επαναλαμβάνω ότι η κυβέρνηση Καραμανλή ήταν μία από τις κυβερνήσεις που έστρωσαν τον δρόμο για να αυξηθεί το χρέος και να μπει η Ελλάδα στο μνημόνιο. 

Το 2004 ο τότε υπουργός Οικονομίας Αλογοσκούφης έβαλε τη χώρα σε διεθνή  επιτροπεία.
Πάνω-κάτω πάντα ήμασταν υπό διεθνή επιτήρηση θα μπορούσε να πει κανείς.
Αυτό το έκανε με τη λεγόμενη απογραφή.
Για να περάσει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε το εξής:
Δημοσίευσε ότι τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για να μπούμε στην ευρωζώνη το 2002 ήταν ψεύτικα. Όντως αυτό αποδείχθηκε. Ότι τα μαγείρεψε η κυβέρνηση Σημίτη με τη  GOLDMAN SACHS την περιβόητη αμερικανική τράπεζα.
Αλλά δεν ήταν μόνο η Ελλάδα που το έκανε αυτό.
Και άλλες χώρες το έκαναν αυτό για να μπούνε στην Ο.Ν.Ε.
Με αυτό τον τρόπο περνούσε το μήνυμα, ότι ξέρετε;
Χρειαζόμαστε δημοσιονομική προσαρμογή, να φτιάξουμε τα οικονομικά μας, άρα πρέπει να μπούμε σε καθεστώς λιτότητας.
Αυτό χτυπούσαμε εμείς με την βόμβα στο υπουργείο Οικονομίας.
Τον πρώτο προϋπολογισμό λιτότητας της κυβέρνησης Καραμανλή τότε.
Και παράλληλα λέγαμε ότι δεν είναι απίθανο να καταρρεύσει, να βρεθεί σε καθεστώς κατάρρευσης η ελληνική οικονομία.
Αυτό είναι το αναπτυξιακό μοντέλο που θέλουν όλες οι κυβερνήσεις για την Ελλάδα.
Δηλαδή μια χώρα δανειζόμενη, να εξαρτάται από τους ξένους και τις μεγάλες δυνάμεις, να κάνει εισαγωγές από τις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες.
Και όλο αυτό να καλύπτεται από τον δανεισμό.
Στην πραγματικότητα και τώρα αυτό θέλουνε.
Να επανέλθει το σύστημα προ του 2008 πράγμα όμως που είναι αδύνατο.

Πάμε στην απόπειρα Βουλγαράκη τώρα.
Ο οποίος είναι, το ’χα πει και στο πρώτο δικαστήριο, το ’χα πει και τώρα στο εφετείο όταν ήρθε, ότι είναι χαρακτηριστικό δείγμα επαγγελματία πολιτικού, κλέφτη, ψεύτη.
Και με την ενέργεια αυτή χτυπούσαμε την συστράτευση του ελληνικού κράτους στον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’.
Ήταν δύο οι λόγοι. Βασικά ήταν οι υποκλοπές και οι απαγωγές των Πακιστανών.
Οι υποκλοπές στην πραγματικότητα είχαν διαταχθεί από τις Η.Π.Α, το είπαν εμμέσως πλην σαφώς και οι τρείς υπουργοί, και ο Βουλγαράκης, και ο Παπαληγούρας και ο Ρουσόπουλος τον Φλεβάρη, 2 Φεβρουαρίου του 2006, ότι γίνανε οι υποκλοπές και φωτογράφιζαν την αμερικάνικη πρεσβεία.
Δεν είχανε το θάρρος να το πούνε ευθαρσώς ότι ήτανε οι Η.Π.Α γιατί είναι το αφεντικό τους στην πραγματικότητα.
Απλώς θέλανε να βγάλουνε την ουρά τους απ’ έξω.
Οι υποκλοπές διατάχθηκαν για την ασφάλεια των ολυμπιακών αγώνων που είναι μια μεγάλη καπιταλιστική φιέστα για λόγους ασφαλείας και συνεχίστηκαν ακόμα και μετά τους ολυμπιακούς αγώνες.
Αποδεικνύει ότι το σύστημα το δικό σας οδεύει προς μια κατάσταση ολοκληρωτισμού και ελέγχου των πολιτών.
Τα πάντα να τα ξέρει το κράτος, τι λέμε, τι κάνουμε.
Η υπόθεση των υποκλοπών είχε και μια συνέπεια, τον θάνατό ενός υπαλλήλου της Vodafone, υπόθεση η οποία θάφτηκε στην πραγματικότητα.

Η δε υπόθεση των Πακιστανών αποδεικνύει επίσης το πώς συστρατεύεται το ελληνικό κράτος στις μεθόδους που οι ίδιοι οι Αμερικανοί εφάρμοσαν μετά το 2001.
Μια πρακτική η οποία δεν είναι ακριβώς στα όρια του νόμου γιατί όπως έχω πει δεν έγιναν συλλήψεις κανονικές, έγιναν απαγωγές, κουκούλα στο κεφάλι, κράτηση σε μυστικά κέντρα κράτησης, ανάκριση με βασανισμούς, έτσι είπαν οι Πακιστανοί.
Αυτά τα έχουν κάνει Αμερικανοί, απαγωγές από ξένες χώρες, μεταγωγή στο Γκουαντανάμο, εκεί όπου μπορούν να κάνουν ότι θέλουν από ανακριτικές μεθόδους. Εκεί όπου ουσιαστικά έκαναν μια νέα καινοτομία οι Η.Π.Α, δεν θεωρούσαν αυτούς τους κρατούμενους ούτε ότι είναι ποινικοί κρατούμενοι  απλοί που μπορούν να έχουν δικαίωμα σε δικηγόρο, νομική υπεράσπιση, δεν τους θεωρούσε ούτε στρατιώτες που να τους καλύπτει η συνθήκη της Γενεύης για τους αιχμαλώτους πολέμου, ο όρος ήταν ‘‘παράνομοι μαχητές’’.
Κατά ανάλογο τρόπο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι απαγωγές των Πακιστανών με την συνδρομή της Ε.Υ.Π και της ΜΙ6, της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας και των Αμερικανών, ότι ήταν αντιγραφή αυτών των μεθόδων οι οποίες κινούνται στα όρια του νόμου και τα ξεπερνούν κιόλας.
Γιατί αυτά ήταν καινοτομίες.

Ο Βουλγαράκης όπως και η κυβέρνηση Καραμανλή ξέρανε για αυτές τις μεθόδους.
Ξέρανε για αυτά που γινόντουσαν. Γι’ αυτό επιλέχθηκε ο Βουλγαράκης.
Δεν ήταν μόνο ο Βουλγαράκης υπεύθυνος, ήταν και ο προϊστάμενός του ο Καραμανλής.
Εμείς τον επιλέξαμε γιατί ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης και άρα ήταν βασικός υπεύθυνος για αυτές τις πρακτικές.
Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει και μια άλλη πτυχή αυτής της ενέργειας η οποία δεν ολοκληρώθηκε.
Οι μέθοδοι αυτοί που χρησιμοποιήθηκαν θα μπορούσαν να θέσουν την Ελλάδα στόχο ισλαμιστικών επιθέσεων, αντιποίνων όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο.
Έχουν χρησιμοποιήσει και αυτές παρόμοιες μεθόδους. Στην πραγματικότητα το να γίνει μία ενέργεια κατά του ελληνικού κράτους, εναντίον αυτών των πρακτικών, θα καταδείκνυε διεθνώς ότι στην Ελλάδα υπάρχει αντίσταση εναντίον των σχεδίων των κυβερνήσεων οι οποίες συστρατεύονται στον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ με τις Η.Π.Α και θα μπορούσαν να αποφευχθούν χτυπήματα ισλαμιστών που φυσικά θα τα πλήρωναν απλοί Έλληνες πολίτες.

Πέρα από αυτό θέλω να τονίσω ότι ο Βουλγαράκης είναι ένας διεφθαρμένος πολιτικός με ιδιοτελή κίνητρα και αποδεικνύει ποια χαρακτηριστικά έχει η κάστα των επαγγελματιών πολιτικών.
Να κλέψουν και να αυξήσουν την περιουσία τους. Αυτό είναι το ‘‘δημοκρατικό λειτούργημα’’ στο σημερινό σύστημα που εσείς υπερασπίζεστε.
Και θα ξαναναφέρω τι είχα πει για αυτόν ως ένα βαθμό στην πρώτη δίκη, για το τι κουμάσι στην πραγματικότητα είναι.
Γιατί αν πολιτική είναι μια ‘‘ευγενής’’ δραστηριότητα υποχρέωση κάθε πολίτη που θα έλεγαν και οι αρχαίοι Αθηναίοι, αυτό το έχουμε διαπράξει εμείς γιατί εμείς είμαστε οι ανιδιοτελείς, δεν είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί.
Είχα αναφέρει στο πρώτο δικαστήριο το 2012 – που τα έχει ακούσει και ο κ. Σχισμένος που μας έλεγε και λίγα του είπατε του ‘‘πούστη’’ – είχα αναφέρει δημοσίευμα της Καθημερινής για το τι περιουσία έχει αυτός.
Όταν μπήκε στην πολιτική το 1989 και ήταν βουλευτής, είχε 13 ακίνητα από την οικογενειακή του περιουσία.
Το 2008 με 2009 όταν έφυγε είχε 50.

Λέει το δημοσίευμα, που είναι δεξιά, καθεστωτική φυλλάδα, η Καθημερινή, δεν τα βγάζω εγώ:
‘‘Το χαρτοφυλάκιο ακινήτων για το ζεύγος Βουλγαράκη – Πελέκη αρχίζει να γεμίζει το 1989, χρονολογία εκλογής του κ. Βουλγαράκη στη βουλή και έκτοτε ανελλιπώς ως σήμερα εκλέγεται.
Τα περισσότερα ακίνητα του Κρήτα πολιτικού την χρονιά εκείνη – 13 τον αριθμό – προέρχονται από γονική παροχή και είναι επαγγελματικής χρήσεως στο Ηράκλειο της Κρήτης και σε ποσοστά 12,5%.
Την ίδια χρονιά αγοράζεται από τον ίδιο και το διαμέρισμα στο Κολωνάκι ενώ ως πηγή προέλευσης των χρημάτων αναφέρονται εισοδήματα προηγούμενων χρόνων.
Από πού και ποιών εισοδημάτων καμία αναφορά.
Το 1990 ο Βουλγαράκης αγοράζει δύο διαμερίσματα και μία αποθήκη στο Λαύριο.
Πάλι με εισοδήματα προηγούμενων χρόνων στο πόθεν έσχες.
Το 1991 αποκτά από κληρονομιά δύο διαμερίσματα (το ένα κατά 50%) και ένα κατάστημα (50%) στο Ηράκλειο Κρήτης αλλά και το 25% τεσσάρων αγροτεμαχίων συνολικής έκτασης 112 στρεμμάτων στο Ρέθυμνο.
Το 1992 – είναι η πρώτη φορά που είναι υπουργός ο Βουλγαράκης, υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη – γίνονται σοβαρές αγορές του ζεύγους στην περιοχή του Λυκαβηττού.
Εξ αδιαιρέτου αγοράζουν με την σύζυγό του τέσσερα διαμερίσματα, μια αποθήκη και ένα γκαράζ.
Προέλευση χρημάτων, πάλι εισοδήματα προηγούμενων ετών.
Το 2000 η κ. Πελέκη έχει ήδη το συμβολαιογραφικό γραφείο, είναι επιτυχημένη συμβολαιογράφος, συστήνει εταιρεία παροχής υπηρεσιών.
Σε πρώτη φάση ανήκει σε off shore εταιρεία με την επωνυμία  Letmar Holdings LTD που έχει έδρα την Κύπρο.
Ποιες είναι οι καταθέσεις τους;
Το 2003 ο Βουλγαράκης δηλώνει εισοδήματα 61.870 ευρώ από βουλευτική αποζημίωση και η σύζυγός του 601.000 ευρώ.
Το 2006, όταν έγινε η απόπειρα του Επαναστατικού Αγώνα εναντίον του - αυτό το λέω εγώ στην κατάθεσή μου -, έχουν καταθέσεις 1.358.541 ευρώ και σε ρέπος 141.534.
Όταν έγινε υπουργός το 2004, υπουργός Δημόσιας Τάξης, όταν επανεκλέχτηκε η Ν.Δ, εδώ αυξάνονται, είναι 86.310 ευρώ και 28.175 από άλλες πηγές, ενώ τα έσοδα της συζύγου του ως συμβολαιογράφου είναι πολύ παραπάνω, ανέρχονται σε 1.045.943 ευρώ.
Το 2004 καταγράφεται ότι έχουν 37 δικαιώματα σε ακίνητα.
Αγοράζουν εξ αδιαιρέτου οικόπεδο στο δήμο Γαζίου Ροδιάς Ηρακλείου Κρήτης 4 στρεμμάτων αντί  50.000 ευρώ. Η κ. Πελέκη αγόρασε διαμέρισμα με αποθήκη και πάρκινγκ στην Αθήνα, έχουν καταθέσεις 1.500.000 ευρώ, έχουν μετοχές σε εταιρείες, έχουν φουσκωτό 9,5 μέτρων.
Το 2005 το εισόδημα του υπουργού Δημόσιας Τάξης ήταν 123.358 ευρώ ενώ της συζύγου του 737.859 ευρώ.

Το 1989 ενώ έχει 13 ακίνητα, το 2008 έχει 50.
Όλα αυτά επειδή είναι ‘‘φτωχαδάκι’’, τα έχει από το μισθό του.
Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ εμάς και αυτού.
Εάν δεν φυλάσσεται από την αστυνομία, θα τον είχαν κατακρεουργήσει έξω αν κυκλοφορούσε στο δρόμο.
Αυτή είναι η ποιότητα της ‘‘δημοκρατίας’’ σας.
Πλουτισμός, να αυξήσουμε την περιουσία μας. Αυτοί είναι οι ιδιοτελείς.
Αυτοί είναι οι πολιτικοί άνδρες που υπερασπίζεστε.
Και να θυμίσω και το άλλο που το είχα πει όταν είχε έρθει να καταθέσει.
Έφτιαξε of shore εταιρεία για να μην πληρώνει φόρους. Και είχε πει και την φράση την εξής:
‘‘ Ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό ’’.
Ναι, ο καπιταλισμός δίνει το δικαίωμα στους ευκατάστατους να κλέψουν, να φοροδιαφεύγουν , θα την πληρώνει πάντα ο μαλάκας ο φορολογούμενος ο μισθωτός και ο συνταξιούχος, αυτοί δεν μπορούν να φοροκλέψουν ούτως ή άλλως.
Αυτή είναι η ποιότητα της ‘‘δημοκρατίας’’.

Και φυσικά το συμβολαιογραφικό γραφείο της γυναίκας του ήταν αυτό που έκανε τις συμβάσεις για την ανταλλαγή εκτάσεων του δημοσίου με την μονή Βατοπεδίου.
Στην οποία υπόθεση η ελληνική ‘‘δικαιοσύνη’’ σας δεν βρήκε κανέναν ένοχο αν θυμάμαι καλά, τους τελευταίους μήνες που έγινε η δίκη για αυτή την υπόθεση δεν βρήκε κανέναν ένοχο.
Αυτός είναι ο Βουλγαράκης, ο άνθρωπος του οποίου εμείς θέλαμε να τον βγάλουμε από την μέση αλλά παρ’ όλα αυτά επειδή όπως είπα και τώρα στο εφετείο και στο πρώτο δικαστήριο, ακριβώς επειδή θα την ανακάλυπτε ο αστυνομικός την βόμβα και για να μην πέσει στα χέρια της αστυνομίας αλλά και για να μην κινδυνέψει κανένας πολίτης, εμείς την εξουδετερώσαμε μόνοι μας.

Πάμε τώρα στην επίθεση κατά της πρεσβείας των Η.Π.Α.
Αυτή ήταν η κορυφαία ενέργεια εκείνης της περιόδου. Είχα πει στην αρχή αν θυμάστε καλά, ότι η στρατηγική της δράσης μας τότε στρεφόταν κατά του πολέμου κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’ και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων.
Εδώ λοιπόν χτυπάμε τους ίδιους τους Αμερικανούς οι οποίοι κήρυξαν τον πόλεμο κατά της ‘‘τρομοκρατίας’’.
Και δεν χτυπήσαμε απλώς την πρεσβεία, χτυπήσαμε αμερικάνικο έδαφος.
Ήταν η απάντηση αυτή, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη ότι ναι, ‘‘δεν είμαστε μαζί σας είμαστε εναντίον σας’’.
Και να θυμίσω ότι όταν έγινε αυτό, η τότε υπουργός Εξωτερικών η Κοντολίζα Ράις είχε επικοινωνήσει με τον πρόεδρο Τζώρτζ Μπους και του λέει, ‘‘πρόεδρε δεχόμεθα επίθεση στην Αθήνα’’.

Έσπευσαν τότε και τα δουλικά, η Ντόρα Μπακογιάννη που ήταν τότε υπουργός Εξωτερικών και ο Βύρων Πολύδωρας τότε υπουργός Δημοσίας Τάξης, έσπευσαν στην αμερικάνικη πρεσβεία για να τους πουν τι;
Να τους πουν ότι δεν θα διαταραχθούν οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και θα κάνουν το παν για να βρεθούν οι ένοχοι.
Είχε ρωτήσει ο κ. εισαγγελέας τον κ. Πιετρή – ήμασταν στην άλλη αίθουσα - τον είχε ρωτήσει,
διαταράσσονται οι διπλωματικές σχέσεις της χώρας όταν εμείς είχαμε κάνει την ερώτηση στον μάρτυρα, ‘‘θεωρείτε ότι η ενέργεια αυτή αντίκειται στα συμφέροντα του ελληνικού λαού’’;
Και ο κ. Πιετρής είπε όχι.
Και τον ρωτάει ο κ. εισαγγελέας, ‘‘διαταράσσονται οι σχέσεις μεταξύ ελληνικού κράτους και κυβέρνησης των Η.Π.Α’’;
Και του είχαμε απαντήσει ότι άλλο το ένα άλλο το άλλο.
Αν διαταράσσονται οι σχέσεις του ελληνικού κράτους που είναι κράτος-μαριονέτα, κράτος- δούλος, κράτος- αποικία με το αφεντικό του, δεν αφορά την ελληνική κοινωνία.
Ζούμε σε ταξική κοινωνία, άλλα συμφέροντα έχετε εσείς και το κράτος, άλλα συμφέροντα έχουν οι πολίτες.
Εσείς δεν υπερασπίζετε τα συμφέροντα πολιτών, υπερασπίζετε τα συμφέροντα του κράτους σας, του κράτους – μαριονέτας, κράτος το οποίο υπηρετεί τους πλούσιους, κράτος το οποίο υπηρετεί τους τραπεζίτες και τους δανειστές της χώρας.

Οι Η.Π.Α από το 1945 και μετά είναι η ατμομηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού, από το 1945 που τελείωσε ο β’ παγκόσμιος πόλεμος.
Είναι υπεύθυνοι για όλους τους πολέμους που έχουν γίνει τουλάχιστον τα τελευταία 25 χρόνια από τότε που έπεσε το ανατολικό μπλοκ.
Ιράκ 1991, βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1999, βομβαρδισμός του Αφγανιστάν το 2001, Ιράκ το 2003. Σε αυτούς τους πολέμους τα θύματα κυρίως είναι άμαχοι πολίτες.
Σας είχα πει ότι στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, οι νεκροί που προκάλεσε το ΝΑΤΟ και τα αμερικάνικα αεροπλάνα με την συνδρομή του δικού σας κράτους- μαριονέτα ήταν άμαχοι.
Δεν σκοτώθηκε ούτε ένας στρατιώτης του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Ήταν άμαχοι πολίτες.
Είναι υποκρισία να λέει ο αντιτρομοκρατικός για ενέργειες κατά πολιτών, για εκφοβισμό χώρας, για εκφοβισμό πληθυσμού τη στιγμή που εσείς, το δικό σας διεθνές σύστημα που υπηρετείτε, το δικό σας κράτος, τα δικά σας αφεντικά σκοτώνουν καθημερινά πολίτες σε βομβαρδισμούς και σε πολέμους.
Δεν το κάνουμε εμείς , εσείς το κάνετε.
Είναι υπεύθυνες οι Η.Π.Α για τη εγκαθίδρυση αυτού που λέμε νεοφιλελεύθερο μοντέλο.
Και αυτό το εφάρμοσαν πρώτη φορά εκεί που επιβάλλανε και στηρίξανε δικτατορικά καθεστώτα, πρώτα στη Χιλή του Πινοσέτ και μετά στην Αργεντινή του Βιντέλα, όταν έγιναν πραξικοπήματα.
Μετά τα εφάρμοσαν και αυτοί, ο Ρήγκαν και μετά η Θάτσερ. Και ο Σημίτης το εφάρμοσε εδώ πέρα.
Είναι υπεύθυνοι για όλα τα δικτατορικά καθεστώτα που υπήρξαν στην υφήλιο, πχ στη Λατινική Αμερική: Αργεντινή, Χιλή, Βραζιλία, Βολιβία, Περού, Φιλιππίνες, Πακιστάν, Τουρκία.
Και για τη δική μας δικτατορία είναι υπεύθυνοι.
Είναι ντροπή αυτό που είχε γίνει όταν είχαν έρθει οι μάρτυρες για την αμερικάνικη πρεσβεία, που έλεγε ο Έλληνας αστυνομικός που φρουρούσε την πρεσβεία, όταν τον ρωτήσαμε, γνωρίζετε ότι ήταν υπεύθυνες οι Η.Π.Α για το πραξικόπημα του ’67;
Και μας λέει, εγώ δεν είχα γεννηθεί τότε, δεν τα ξέρω αυτά.
Είναι ντροπή αλλά πάντα τα σώματα ασφαλείας στην Ελλάδα ήταν υπηρέτες των αφεντικών όχι του λαού.
Από το 1830 που δημιουργήθηκε η χωροφυλακή πάντα ήταν υπηρέτες των αφεντικών και των μεγάλων δυνάμεων.
Αυτοί είναι που φυλάσσουν την Βρεκουλέσκου, τον Τόμσεν, τα τεχνικά κλιμάκια, τα πραγματικά αφεντικά σας δηλαδή.

Οι Η.Π.Α οι οποίες λένε ότι είναι δημοκρατικό κράτος είναι αυτές οι οποίες έχουν στηρίξει αυταρχικά καθεστώτα σε όλο τον κόσμο και στη Μ. Ανατολή, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος.
Οι αραβικές εξεγέρσεις το 2011 ανέτρεψαν φιλοδυτικά καθεστώτα με εξαίρεση τη Συρία.
Στην Ελλάδα οι Η.Π.Α είναι υπεύθυνες για την στήριξη του μετεμφυλιακού καθεστώτος που στηρίχθηκε στους δοσίλογους της κατοχής, στους χίτες και τους ταγματασφλίτες, αυτοί που ήταν συνεργάτες των κατακτητών.
Αυτοί ήταν που στήριξαν τη χούντα του ’67 γιατί όπως έχω πει δεν υπήρχε αμερικάνικο πολιτικό κόμμα όπως ήταν ο Συναγερμός του Παπάγου, δεν υπήρχε καμία εναλλακτική λύση για αυτούς με κοινοβουλευτικό τρόπο να ελέγξουν τη χώρα, η μόνη εναλλακτική ήταν οι συνταγματάρχες.
Για μας η δημοκρατία και η δικτατορία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Όποτε η δημοκρατία δεν καταφέρνει να ελέγξει τον λαό, θα καταφύγει στη βία.

Έχουν στηρίξει και έχουν τη στήριξη όλων των κυβερνήσεων μετά το 1974 και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και τα δύο είναι αμερικάνικα κόμματα.
Είναι υπεύθυνες για τους αντιτρομοκρατικούς που επιβλήθηκαν στη χώρα, είναι υπεύθυνες για τις υποκλοπές, συνέδραμαν στις απαγωγές των Πακιστανών, υποστήριξαν κάθε μέτρο στην Ελλάδα για την θωράκιση του κράτους, δημόσια τάξη και ασφάλεια, ολοκληρωτισμός, έλεγχος των πολιτών.
Και το σπουδαιότερο υποστηρίζουν τις μνημονιακές συμβάσεις από το 2010 και μετά.
Όταν μιλάμε για Δ.Ν.Τ εννοούμε τις Η.Π.Α.
Το Δ.Ν.Τ από την ίδρυσή του στα τέλη της δεκαετίας του ’40 είναι υπό τον έλεγχο των Η.Π.Α.
Δεν νομίζω ότι θα βρίσκατε πολλούς πολίτες ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης, είτε αριστερούς, είτε δεξιούς που θα λέγανε ότι το χτύπημα στην αμερικάνικη πρεσβεία είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Σαφώς και υπάρχει και μια μειοψηφία που τα συμφέροντά της είναι ταυτισμένα με τις Η.Π.Α.
Είναι ταυτισμένα τα συμφέροντά της με το διεθνές κεφάλαιο. Ναι, αυτή είναι μειοψηφία όμως.
Ούτε αυτή, ούτε καμία ενέργεια δεν εκφόβισε κανένα πληθυσμό όπως λέει το κατηγορητήριο εναντίον μας.

Και θα πω και κάτι σε σχέση με τους Αμερικανούς. Είχατε διαβάσει από τα πρακτικά, ένα κείμενο
που είχαμε βγάλει από τη φυλακή, Δεκέμβρης του 2010, που είχε τίτλο: ‘‘Ας κάνουμε στην Ελλάδα την αρχή για μια διεθνή Κοινωνική Επανάσταση’’.
Στην πραγματικότητα σε διεθνές επίπεδο θα υπήρχε μεγαλύτερη χρησιμότητα να υπήρχε αντάρτικο πόλης στην Ευρώπη και στην καρδιά του κτήνους, τις ίδιες τις Η.Π.Α γιατί η Ελλάδα είναι μια περιφερειακή χώρα του διεθνούς συστήματος.
Θα είχε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα να χτυπιούνται υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, το παράρτημα του Δ.Ν.Τ στο Παρίσι, η έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, το κτίριο της Ε.Κ.Τ στη Φραγκφούρτη, αυτοί οι οποίοι είναι δήμιοι των λαών και του δικού μας του ελληνικού λαού γιατί αυτοί είναι που έχουν επιβάλλει αυτή την πολιτική που την έχουμε ονομάσει πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας.

Για την ενέργεια κατά του αστυνομικού τμήματος Περισσού:
Αυτή ήταν μια προειδοποιητική ενέργεια, στο αστυνομικό τμήμα Περισσού γιατί τότε είχαμε πει επειδή το 2007 υπήρχαν ταραχές στο κέντρο της Αθήνας σε σχέση με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της τότε υπουργού Παιδείας Μαριέττας Γιαννάκου - νομοσχέδιο το οποίο προωθούσε την ιδιωτικοποίηση της Παιδείας στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων  μεταρρυθμίσεων και όπως είπα νεοφιλελευθερισμός σημαίνει τα πάντα να είναι ιδιωτικά, και η υγεία θα γίνει ιδιωτική και η παιδεία θα γίνει ιδιωτική, τα πάντα θα γίνουν ιδιωτικά -, στα πλαίσια αυτά υπήρχαν κοινωνικές αντιδράσεις και την άνοιξη του 2007 υπήρχαν συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ φοιτητών, μαθητών και ΜΑΤ.
Ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας είχε πει ότι οι αστυνομικοί έχουν ευαίσθητα αντανακλαστικά και μπορεί να τραβήξουν και όπλο.
Έδινε κάλυψη στις βιαιοπραγίες των αστυνομικών των ΜΑΤ τότε αλλά έδινε προκαταβολικά με αυτό κάλυψη στην περίπτωση που κάποιος τράβαγε το όπλο του από τα σώματα ασφαλείας.
Γενικά ο υπουργός τότε κάλυπτε τις βιαιοπραγίες των αστυνομικών όπως στην υπόθεση του Κύπριου φοιτητή που στην επέτειο του Πολυτεχνείου το 2006 είχε ξυλοκοπηθεί από ασφαλίτες στη Θεσσαλονίκη.
Ήταν η υπόθεση της ‘‘ζαρντινιέρας’’ που λέγανε, ότι ο φοιτητής δεν ξυλοκοπήθηκε από την αστυνομία, έπεσε σε μια ζαρντινιέρα και τραυματίστηκε, αυτό λέγανε.

Να πω και κάτι άλλο σε σχέση με τον Πολύδωρα, ότι έλεγε ψέματα υπερασπιζόμενος τον προκάτοχό του Βουλγαράκη σε σχέση με τις απαγωγές των Πακιστανών.
Ενώ ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Λινός είχε πει, ναι, οι απαγωγές γίνανε, ο Πολύδωρας έλεγε ότι δεν ισχύει αυτό, ‘‘οι Πακιστανοί επιδίδονται στο σπορ της αλληλλοαρπαγής’’.
Ενώ ο δικαστικός το είχε πει, το είχε παραδεχθεί ότι αυτά που λένε οι Πακιστανοί είναι αλήθεια.
Ο Πολύδωρας έδινε πράσινο φως για ένοπλη βία, να τραβήξει αστυνομικός όπλο και επίσης υπήρχε και μία γραμμή σε σχέση με τα Εξάρχεια που υπάρχει και τώρα σε σχέση με το άβατο.
Ότι θα πρέπει οι αστυνομικοί να μπουν στα Εξάρχεια και να επιβάλλουν με τη βία την τάξη.
Ότι υπάρχει ένα άβατο στα Εξάρχεια, ότι είναι εκτός κράτους.
Ενάμιση χρόνο μετά δολοφονήθηκε ο Γρηγορόπουλος. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, να μπει η αστυνομία στα Εξάρχεια.
Θα μπορούσα να πω ότι ηθικός αυτουργός της δολοφονίας Γρηγορόπουλου ήταν ο τότε υπουργός Βύρων Πολύδωρας.
Αυτά σε σχέση με την πρώτη περίοδο της οργάνωσης.

Η δεύτερη περίοδος που είπα και στην αρχή ξεκινάει από το 2008 μέχρι σήμερα.
Όπως σας είπα εμείς λέγαμε ότι πολύ πιθανόν η Ελλάδα να βρεθεί σε κρίση.
Το 2008 είχαμε πάρει τα μηνύματα ότι έχει ξεσπάσει η κρίση.
Η Ν.Δ είχε κάνει δύο φορές πρόωρες εκλογές, και το 2007 και το 2009 γιατί ήξερε ότι η κρίση θα έρθει στην Ελλάδα, θα αναγκαζόταν να πάρει μέτρα, να εφαρμόσει ακόμα πιο σκληρά μέτρα λιτότητας, δεν είχε την λαϊκή εντολή, γι’ αυτό προκήρυξε πρόωρες εκλογές.
Το 2007 είχε ήδη ξεσπάσει η κρίση με τα ενυπόθηκα δάνεια στις Η.Π.Α όπου τράπεζες έδιναν δάνεια στους φτωχούς δανειολήπτες που ήταν αμφίβολο αν θα μπορούσαν να πληρώσουν τα χρέη τους και άρχισαν να καταρρέουν.
Αυτό το μήνυμα το είχε λάβει η κυβέρνηση Καραμανλή και ήδη από το ’07 έκανε εκλογές.

Θεωρώντας λοιπόν εμείς ότι αυτό το σενάριο που είχαμε στο μυαλό μας τα προηγούμενα χρόνια θα γινόταν πραγματικότητα, ότι η Ελλάδα θα κινδύνευε να καταρρεύσει, έχοντας διαγνώσει ότι έρχεται η κρίση και θα είχαμε τραγικές επιπτώσεις, εμείς θεωρήσαμε ότι θα έπρεπε να αναβαθμίσουμε τη δράση μας, να χτυπήσουμε νευραλγικές δομές του συστήματος όπως είναι οι τράπεζες για παράδειγμα και το χρηματιστήριο, με ποια λογική;
Εφόσον ένα σύστημα θα γινόταν αδύναμο, θα μπορούσε μια καμπάνια επιθέσεων με πολλά κιλά εκρηκτικά με παγιδευμένα αυτοκίνητα να αποσταθεροποιήσει και να υπονομεύσει ένα ήδη αδύναμο σύστημα το οποίο έμπαινε στην κρίση.
Η πρόθεσή μας ήταν να σαμποτάρουμε την πολιτική αντιμετώπιση της κρίσης, δηλαδή τα μνημόνια που ερχόντουσαν.
Τότε δεν τα λέγανε μνημόνια, τα λέγανε προγράμματα λιτότητας. Τη λέξη αυτή την μάθαμε το 2010.
Αυτή ήταν η πρόθεσή μας.

Εκτός από αυτό θεωρήσαμε ότι ακριβώς επειδή η κρίση θα έφερνε αποσταθεροποίηση, υπονόμευση του ίδιου του συστήματος, θα προκαλούσε  και πολιτική  κρίση  στο  σύστημα της
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Γιατί όλα τα κόμματα είναι διεφθαρμένα, όλα τα κόμματα θα εφάρμοζαν αυτά τα οποία τα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας θα διάταζαν απ’ έξω, από τις Βρυξέλλες, απ’ την Αμερική, από την Ε.Ε, θεωρούσαμε ότι θα έληγε αυτή η περίοδος της κοινωνικής συναίνεσης που υπήρχε πριν το 2008, άρα εμείς σαν επαναστατική οργάνωση και σαν κίνημα θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την κρίση έτσι ώστε να ανοιχτεί μια ευκαιρία για να υπάρξει ρήξη και ανατροπή του συστήματος, αυτό που λέγαμε εξαρχής Κοινωνική Επανάσταση.
Μέχρι το 2008 υπήρχε μια συναίνεση εκ μέρους ενός μέρους της κοινωνίας στον νεοφιλελευθερισμό.
Όσο το σύστημα δούλευε, έρεε το χρήμα, υπήρχαν τα δανεικά, υπήρχε αυτή η επίπλαστη ευημερία με τον δανεισμό, ο κόσμος έδινε κατά ένα ποσοστό συναίνεση στο να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Από το 2008 και ’09 και μετά, εμείς πιστεύαμε και επιβεβαιωθήκαμε ότι αυτή η περίοδος θα έληγε οριστικά και αμετάκλητα. Και το ζούμε σήμερα.

Ο κόσμος δεν έχει καμία πίστη στον κοινοβουλευτισμό ούτε στο σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όταν υπάρχει ένα 50% αποχή από τις εκλογές.
Έχοντας αυτή την οπτική, εμείς από το 2008 είχαμε επιλέξει να χτυπήσουμε το χρηματιστήριο.
Μας πρόλαβε όμως η δολοφονία Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008.
Οπότε αναβάλαμε στο να ξεκινήσει αυτή η καμπάνια να χτυπιούνται υποδομές του συστήματος όπως οι τράπεζες και το χρηματιστήριο και επιλέξαμε να είμαστε συνεπείς με την προειδοποίηση που είχαμε κάνει όταν είχε γίνει η επίθεση στο β΄αστυνομικό τμήμα Ν. Ιωνίας στον Περισσό, ότι αν υπάρξει νεκρός από την αστυνομία, εμείς θα απαντήσουμε ως αντίποινα.
Και πράγματι αυτό έγινε.
Η παρακαταθήκη όμως αυτής της ενέργειας δεν ήταν απλώς τα αντίποινα.
Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ.
Το διαβάσατε και αυτό στην προκήρυξη, στα πρακτικά. Και θα αναφέρω ένα πολύ μικρό σημείο. Γιατί έχει σχέση με το ότι έρχεται η κρίση, θα υπάρξουν κοινωνικές ταραχές, θα γίνουν κοινωνικές εκρήξεις λόγω της κρίσης και λόγω των πολιτικών που οι κυβερνήσεις θα εφαρμόσουν και εμείς ως επαναστάτες θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε αυτό.

Λέγαμε ότι θα πρέπει να φτιαχτεί ένα επαναστατικό κίνημα που θα έχει ένοπλη υποδομή, πολιτικοστρατιωτική δομή για να ανατρέψει το καθεστώς.
Οπότε θα μου επιτρέψετε να διαβάσω ένα σημείο από την προκήρυξη αυτή που ήταν ανάληψη ευθύνης για τις επιθέσεις κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ.
Πριν από αυτό θέλω να πω το εξής:
Η εξέγερση του Δεκέμβρη ήταν στην πραγματικότητα το πρελούδιο, ο προάγγελος του τι θα γίνει το 2010-2012. Γιατί φυσικά όλοι αυτοί οι νεολαίοι και όλοι αυτοί οι οποίοι για 3 μέρες βγήκαν στους δρόμους μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και έφεραν σε σημείο την κατάσταση στην κυβέρνηση να σκέφτεται ακόμα και την επιβολή στρατιωτικού νόμου, να αναστείλει το σύνταγμα, ήταν η απόδειξη ότι μπαίναμε σε μια κρίσιμη ρευστή περίοδο όπου όλα τα σενάρια είναι πιθανά.
Σε σχέση λοιπόν με την παρακαταθήκη που αφήνει η ενέργεια κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ είναι το εξής:
Εάν μια χούφτα αγωνιστές απαξιώνουν επιχειρησιακά αστυνομικούς των ΜΑΤ και την διμοιρία τους, παραλίγο να σκοτώσουν τον έναν και η διμοιρία δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα και να φύγουν αλώβητοι, φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει αν υπάρχει κίνημα το οποίο να έχει ένοπλα χαρακτηριστικά τι θα μπορούσε να κάνει σε περίπτωση κοινωνικών ταραχών στο να προσπαθήσει π.χ να καταλάβει τη βουλή, να καταλάβει τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, υπουργεία, τράπεζες.


Αυτό σε μια κοινωνική έκρηξη θα ήταν ένα καλό μάθημα.
Για παράδειγμα, για να σας δώσω να καταλάβετε και για να σας δώσω όπλα να μας καταδικάσετε, εάν ο λαός το 2010 -2012 όταν αποπειράθηκε επανειλημμένα να μπει στη βουλή – 5 Μαΐου του ’10, Δεκέμβρη του ’10, 11 Μαΐου του ’11 αν  θυμάμαι καλά, στα επεισόδια του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος τον Ιούνιο του ’11, Οκτώβριο του 2011 και στα τελευταία επεισόδια στις 12 Φλεβάρη του 2012 όταν νομοθετήθηκε το β΄ μνημόνιο -, αν σε αυτές τις περιπτώσεις  υπήρχαν ομάδες, αν οι λαϊκές μάζες διέθεταν όπλα, θα μπορούσαν να περάσουν πάνω από την αστυνομία και να καταλάβουν το κοινοβούλιο.
Αν γινόταν αυτό το πράγμα, αυτό το σενάριο το οποίο ήταν ρεαλιστικότατο και η ελληνική
ιστορία θα ήταν διαφορετική και η παγκόσμια. Γιατί αν κατέρρεε η κυβέρνηση Παπανδρέου ή η
κυβέρνηση Παπαδήμου, αν γινόταν ανεφάρμοστο το μνημόνιο στην Ελλάδα, η Ελλάδα ως αδύναμος κρίκος θα έβγαινε από την ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και αυτό όπως το είχαν πει και οι ίδιοι οι ιθύνοντες του συστήματος θα προκαλούσε ντόμινο εξεγέρσεων σε άλλες χώρες που έχουν το ίδιο πρόβλημα με μας, υψηλό χρέος, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, χώρες που έχουν μπει σε μνημόνια ή σε προγράμματα λιτότητας.
Έτσι θα μπορούσε να γίνει.
Εφόσον τα σώματα ασφαλείας και ειδικά οι αστυνομικοί των ΜΑΤ υπηρετούν τους πλούσιους και ένα άδικο σύστημα και ενώ ο λαός θα ήθελε να πετάξει τους πολιτικάντηδες ψεύτες και κλέφτες από τη βουλή, όταν φώναζε ‘‘να καεί το μπουρδέλο η βουλή’’ τότε θα έπρεπε να περάσει πάνω από τους αστυνομικούς που το προστατεύανε.
Γιατί σε εκείνη τη φάση τα σώματα ασφαλείας όπως και σε κάθε περίπτωση είναι υπηρέτες του καθεστώτος.

Άρα επειδή εμείς είμαστε μια οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας, δίναμε ένα παράδειγμα, αν λίγοι αγωνιστές μπορούν να κατεβάσουν έναν ένοπλο πυρήνα να τους απαξιώσει επιχειρησιακά, φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει σε μαζικό επίπεδο, αν δημιουργούνταν ένα επαναστατικό κίνημα το οποίο να είχε πολιτικοστρατιωτική δομή, να είχε ένοπλα χαρακτηριστικά, να διέθετε ένοπλη υποδομή, τότε θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί κοινωνικές συγκρούσεις και εκρήξεις, να απαξιώσει τα σώματα ασφαλείας και να καταστρέψει το σύστημα.
Αυτό είναι ένα ρεαλιστικό πράγμα που οι ίδιοι οι ιθύνοντες του συστήματος το ξέρουν και το φοβόντουσαν.

Εμείς λέγαμε τότε με φόντο την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 και έχοντας την οπτική ότι έρχονται κοινωνικές εκρήξεις.
‘‘Ας φανταστούμε πως ζούμε μια κοινωνική αναταραχή πιο μεγάλη και πιο μαζική από αυτή του Δεκέμβρη, με έναν κρατικό μηχανισμό να έχει παραλύσει και μια κυβέρνηση να φεύγει νύχτα από την χώρα.
Ας φανταστούμε πως βρισκόμαστε σε ένα κενό εξουσίας, πως έχουμε καταλάβει το κέντρο της Αθήνας και επιχειρούμε την δημιουργία μιας επαναστατικής Κομμούνας για πρώτη φορά στα χρονικά της ελληνικής επαναστατικής ιστορίας.
Ας φανταστούμε το κέντρο της πόλης χωρίς αστυνομικά τμήματα, τα υπουργεία άδεια και κατειλημμένα από επαναστάτες και το λαό, τις τράπεζες κλειστές.
Πώς μπορεί μια επαναστατική Κομμούνα να σταθεί αν δεν στηρίζεται  από τα όπλα;
Ή μήπως θα βολευτούμε στην εύκολη λύση της καταστροφής θεωρώντας ως άκαιρη ή μάταιη την όποια προσπάθεια για το επόμενο βήμα και θα σταθούμε στα συντρίμμια της Αθήνας πανηγυρίζοντας μέχρι να επιστρέψει ο ένοπλος βραχίονας του κράτους και να επιβάλλει με το αίμα την ασφάλεια και την τάξη’’;

Αυτό ήταν και μια έκκληση προς τον δικό μας χώρο δεν ήταν ένα πράγμα που λέγαμε μόνο προς την κοινωνία.
Ότι επίκειται κοινωνική έκρηξη, ότι είναι μια ευκαιρία να διαλύσουμε ένα άδικο σύστημα το οποίο γεννά τις κρίσεις και μας φέρνει σε αυτό το σημείο, φτώχεια, πείνα, θανάτους, αυτοκτονίες, ήταν και μία έκκληση προς τον δικό μας χώρο απ’ τον οποίο προερχόμαστε όπως είπαν και κάποιοι μάρτυρες οι οποίοι δεν ήταν δικοί μας, ότι θα πρέπει να φτιαχτεί ένα οργανωμένο ένοπλο επαναστατικό κίνημα με πρόγραμμα πολιτικό, τι θα προτείνει στο λαό για να ξεπεραστεί η κρίση το οποίο θα έχει και την ένοπλη υποδομή για να τσακίσει τα σώματα ασφαλείας, να καταλάβει τη βουλή και τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
Ήταν η πρώτη φορά που το λέγαμε σε προκήρυξη το 2009 όταν αναλάβαμε τις επιθέσεις κατά των αστυνομικών των ΜΑΤ, ότι πρέπει να φτιαχτεί ένα κίνημα βλέποντας ότι τα μέτρα που θα εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις θα απαξιώσουν το ίδιο το σύστημα, το ίδιο το κράτος, την ίδια την κοινοβουλευτική δημοκρατία και όντως αυτά που λέγαμε σε 1 ή 2 χρόνια γίνανε πραγματικότητα
 και επιβεβαιωθήκαμε.

Αφότου έγινε αυτό, αφότου έγινε η επίθεση κατά των ΜΑΤ, βάλαμε σε εφαρμογή αυτό που σα είπα προηγουμένως, αυτή την καμπάνια να χτυπάμε με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών εν είδει σαμποτάζ  και υπονόμευσης δομές του συστήματος.
Η πρώτη ήταν τα κεντρικά γραφεία της αμερικάνικης πολυεθνικής Citibank,  την οποία το κατηγορητήριο εναντίον μας λέει ότι είναι κοινωφελής οργανισμός’’. Το να λέγεται αυτό το πράγμα είναι σκάνδαλο, μια τράπεζα να είναι κοινωφελής οργανισμός.
Και αυτό αποδεικνύει ότι ο αντιτρομοκρατικός νόμος είναι μια προσπάθεια να εξωραϊστούν στα μάτια των πολιτών εγκληματικοί μηχανισμοί, αντικοινωνικοί μηχανισμοί γιατί οι τράπεζες αυτό είναι, αντικοινωνικοί και εγκληματικοί μηχανισμοί που ληστεύουν τον κόσμο.
Η τοκογλυφία είναι μία νόμιμη ληστεία.
Η Citibank έχει παρουσία στην Ελλάδα από την δεκαετία του ’60.
Είναι δανείστρια τράπεζα του ελληνικού κράτους, είναι μία από τις τράπεζες για τις οποίες υπογράφτηκε το α΄μνημόνιο το 2010 για να μπορέσει να ξεχρεωθεί αυτή η τράπεζα.
Εκδίδει ομόλογα του χρέους από παλιά, πήρε μέρος, συμμετείχε στη μεγάλη ληστεία του χρηματιστηρίου το 1999 όπου καταστράφηκαν σχεδόν 1 εκατομμύριο μικροκαταθέτες.
Τότε η κυβέρνηση Σημίτη είχε κάνει μια προπαγάνδα και στην βουλή και γενικά τα φερέφωνα όργανά της να πηγαίνει ο κόσμος να τζογάρει στο χρηματιστήριο.
Προπαγάνδα, ότι όλοι θα γίνουμε ευκατάστατοι και πλούσιοι άμα τζογάρουμε στο χρηματιστήριο. Αυτό ήταν μια σκόπιμη πολιτική να ληστεύουν τα εισοδήματα του κόσμου.
Πήγαν πολλοί άνθρωποι απλοί, όχι ευκατάστατοι, απλοί άνθρωποι να παίξουν τις καταθέσεις τους, τις περιουσίες τους, πολλοί από αυτούς αυτοκτόνησαν.
Τα κέρδη τα μαζέψανε οι μεγάλοι παίκτες του χρηματιστηρίου, οι τράπεζες κυρίως.
Πέρα όμως από αυτό, η Citibank είναι ένας διεθνής εγκληματίας.
Δεν έχει κάνει εγκλήματα μόνο στην Ελλάδα, ληστείες, έχει κάνει εγκλήματα και στο εξωτερικό.
Μαζί με άλλες τράπεζες πολυεθνικές, στην δεκαετία του ’70 και του ’80 δάνειζαν αναπτυσσόμενες χώρες, στη Λατινική Αμερική και στην υποσαχάρια Αφρική.
Φυσικά όπως έγινε και στην Ελλάδα δημιουργήθηκε μεγάλο χρέος. Τα χρέη αυτών των χωρών ήταν μεγαλύτερα από τα ίδια τα περιουσιακά τους στοιχεία και δεν μπορούσαν να τα αποπληρώσουν.
Επενέβη η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ που επενέβη και στην Ελλάδα μετά το 2010, έδωσε δάνεια σε αυτές τις χώρες για να αποπληρώσουν τις τράπεζες όπως η Morgan Stanley, η Goldman Sachs, η Bank of America, η Deutche Bank και με αφορμή αυτή την παρέμβαση επέβαλαν νεοφιλελεύθερα μέτρα τα οποία προκάλεσαν θανάτους από πείνα, από αρρώστιες, από ελλείψεις βασικών αγαθών.
Ότι γίνεται και στην Ελλάδα τώρα. Δεν ξέρω αν γίνεται σε μεγαλύτερο βαθμό, ότι γίνεται και στην Ελλάδα τώρα.
Αυτός είναι ο ‘‘κοινωφελής’’ ρόλος αυτής της τράπεζας την οποία εμείς επιχειρήσαμε να την εξαφανίσουμε.

Σε αυτή την προκήρυξη με την οποία αναλάβαμε την επίθεση αυτή υπάρχει ένα καλό ιστορικό των κρίσεων του καπιταλισμού.
Ένα μικρό κομμάτι θα αναφέρω.
Εμείς λέμε ότι αυτό το σύστημα δημιουργεί τις κρίσεις από μόνο του. Τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε μια αλυσίδα κρίσεων. Η πρώτη ήταν την δεκαετία του ’70, η λεγόμενη κρίση του στασιμοπληθωρισμού.
Ήταν η αιτία για να περάσει το σύστημα από το κράτος πρόνοιας και την σοσιαδημοκρατία στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο.
Μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο γενικά το κράτος και στην Ευρώπη και στην Αμερική είχε σοβαρό
ρόλο παρέμβασης στην οικονομία. Κατείχε σοβαρούς δημόσιους τομείς.
Από την δεκαετία του ’70 περνάμε στο νεοφιλελευθερισμό όταν επιχειρήσεις, το ίδιο το κεφάλαιο, οι τράπεζες σπάνε τα εθνικά σύνορα ενώ ο καπιταλισμός βασιζόταν μέχρι τότε σε εθνική βάση.
Υπήρχε ο λεγόμενος προστατευτισμός.
Το 1982 με τα δάνεια που είπα προηγουμένως και τα οποία δεν μπόρεσαν οι τράπεζες όπως η Citibank  και άλλες πολυεθνικές τράπεζες να εισπράξουν τα χρέη των αναπτυσσόμενων χωρών, δημιουργήθηκε η κρίση χρέους του ’82. Τότε το αμερικάνικο κράτος ξεχρέωσε τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα τα οποία τα μοίρασε σε Αμερικανούς φορολογούμενους.
Δηλαδή απλοί Αμερικανοί φορολογούμενοι πολίτες πλήρωσαν το χρέος των αναπτυσσόμενων χωρών που δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν.
Και αυτό γίνεται και σήμερα. Τα χρέη των τραπεζών, τα χρέη των κρατών θα τα πληρώσουν οι από κάτω, η κοινωνική βάση.
Μετά έχουμε το κραχ του ’87 της Wall Street.
Την δεκαετία του ’90, αρχές του 2000 έχουμε την κρίση των λεγόμενων εταιρειών πληροφορικής, των doc.com.
Υπήρχαν εταιρείες όπως η Enron η οποία κατέρρευσε σκόπιμα, μια εταιρεία η οποία ασφάλιζε και τους εργαζόμενούς της που δούλευαν, πήραν τα λεφτά και έφυγαν αφήνοντας τους εργαζόμενους χωρίς ασφάλιση, χωρίς ελπίδα συνταξιοδότησης.
Είναι το μοντέλο της ιδιωτικής ασφάλισης.
Δηλαδή κάθε πολίτης να βασίζεται στην βιωσιμότητα του εργοδότη, στη βιωσιμότητα και στην αποδοτικότητα της πολυεθνικής τράπεζας, στη βιωσιμότητα και στην κερδοφορία των επιχειρηματιών γα μια αξιοπρεπή σύνταξη.
Η τελευταία επιλογή του κεφαλαίου ήταν αυτό που κάνανε οι αμερικανικές τράπεζες με τα στεγαστικά δάνεια.
Να δώσουν δάνεια σε φτωχούς δανειολήπτες που θα ήταν αμφίβολο αν θα μπορούσαν να τα ξεπληρώσουν.
Αυτό που ξεκίνησε ως τραπεζική κρίση προκάλεσε την κρίση χρέους.
Γιατί όλα τα κράτη δανείζονται από τις τράπεζες.

Μετά την Citibank εμείς χτυπήσαμε μια ελληνική τράπεζα, την Eurobank.
Στη Citibank χρησιμοποιήσαμε πρώτη φορά το εκρηκτικό ANFO, το λίπασμα.
Επειδή εκείνη η ενέργεια είχε αποτύχει για άγνωστο λόγο - θα μπορούσα να πω ότι επιχειρησιακά ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία της οργάνωσης - ουσιαστικά η πρώτη απόπειρα να δούμε αν λειτουργεί αυτό το εκρηκτικό ήταν στη Eurobank.
Και πράγματι ήταν επιτυχημένο, η τράπεζα σχεδόν εξαφανίστηκε. Γιατί ανατινάχτηκε η Eurobank;
Και αυτή η τράπεζα είναι δανειστής του ελληνικού κράτους, έχει συμμετάσχει στην λεηλασία του χρηματιστηρίου το 1999, έχει συμμετάσχει  και μέσω του χρηματιστηρίου φυσικά και μέσω της ΑΕΔΑΚ, την Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Αμοιβαίων Κεφαλαίων στη λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων από τις τράπεζες, να παίζονται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο.
Θα σας θυμίσω τι είχε γίνει το 2007 όταν είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων.
280 εκατομμύρια ευρώ αποσπάστηκαν από ένα ταμείο, το ΤΕΑΔΥ, το ταμείο επικουρικής ασφάλισης δημοσίων υπαλλήλων. Ήταν μια σκόπιμη ληστεία όσων την ενορχήστρωσαν χρηματιστηριακές εταιρείες όπως η Ακρόπολις, η τράπεζα     J.P. Morgan και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους που ήταν τότε προϊστάμενος ο κ. Δούκας, υφυπουργός Οικονομικών της Ν.Δ που πριν γίνει υφυπουργός Οικονομικών ήταν στέλεχος της Citibank.
Η Eurobank έχει συμμετάσχει σε αυτό το όργιο.
Τράπεζες όπως η Eurobank κλέβουν τα λεφτά των ασφαλισμένων για να καλύπτουν τρύπες του προϋπολογισμού τους και για να επενδύουν για δικό τους όφελος.
Αυτά τα πράγματα νομοθετήθηκαν από την κυβέρνηση Σημίτη, είναι μία νόμιμη μορφή ληστείας για να παίζονται τα λεφτά των ασφαλισμένων στο χρηματιστήριο, αυτά που οι εργαζόμενοι πληρώνουν για 30 – 40 χρόνια για να παίρνουν μια αξιοπρεπή σύνταξη.

Ακολουθεί η ανατίναξη του χρηματιστηρίου στις 2 Σεπτεμβρίου 2009.
Ήταν συνέχιση αυτής της καμπάνιας, να χτυπιούνται με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών με παγιδευμένα αυτοκίνητα δομές του συστήματος όπως είναι οι τράπεζες, όπως είναι το χρηματιστήριο.
Η αρχική μας πρόθεση ήταν να διακοπεί η λειτουργία του χρηματιστηρίου.

Αυτό δεν έγινε, το λογισμικό του χρηματιστηρίου είναι σε τέτοια θέση για να προστατεύεται όπως είπαν και κάποιοι υπεύθυνοι από τέτοιου είδους ακριβώς ενέργειες.
Γιατί φυσικά είναι σημαντικό  για το σύστημα οι χρηματιστηριακές συναλλαγές.
Παρ’ όλα αυτά θεωρούσαμε ότι τέτοιου είδους ενέργειες θα προκαλούσαν μια συνθήκη ανασφά-
λειας για τους επενδυτές που θα έρθουν στην Ελλάδα να επενδύσουν, να αγοράσουν δημόσια περιουσία, ήταν σημαντικές τέτοιες ενέργειες για μας και είναι ώστε να σαμποταριστεί το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης που εφάρμοζαν και εφαρμόζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο το χρηματιστήριο είναι κοινωφελής οργανισμός.
Στην πραγματικότητα είναι εγκληματικός οργανισμός που χρησιμοποιείται για την αναδιανομή του πλούτου από τους κατώτερους προς τους ανώτερους, από τους φτωχούς και τους εργαζόμενους προς τους πλούσιους.
Αυτόν τον ρόλο έχει σαν μηχανισμός, αυτό γίνεται με την εξαγορά ή την συγχώνευση επιχειρήσεων οι οποίες πολλές φορές είτε κλείνουν είτε μεταφέρονται σε άλλες χώρες για φθηνό εργατικό δυναμικό.
Στην πραγματικότητα οποιαδήποτε χρηματιστηριακή συναλλαγή αποφέρει περισσότερη φτώχεια και εξαθλίωση στους από κάτω.
Θα μπορούσα να πω ότι περισσότερες απώλειες, περισσότερους νεκρούς προκαλούνται από τις χρηματιστηριακές συναλλαγές παγκοσμίως ιδιαίτερα από τα διεθνή χρηματιστήρια παρά από τους πολέμους.
Αυτό δηλαδή που βλέπετε στη Wall Street, τους επενδυτές, τους traders να ουρλιάζουν αγόρασε ή πούλα, στη πραγματικότητα αποφέρουν απώλειες στον παγκόσμιο πληθυσμό.
Με αυτό τον τρόπο καταστρέφονται οικονομίες χωρών γιατί γίνεται τζογάρισμα να καταστρέφονται οικονομίες χωρών, να κλείνουν επιχειρήσεις, να απολύονται εργαζόμενοι, να αυξάνει η φτώχεια και η εξαθλίωση.
Το χρηματιστήριο είναι ο μηχανισμός μέσω του οποίου έγινε η μεγάλη ληστεία του 1999.
Είναι μηχανισμός ο οποίος χρησιμοποιήθηκε όπως είπα και προηγουμένως για να ληστεύονται τα λεφτά των ασφαλισμένων.

Θα πω κάτι όμως και για το ρόλο των διεθνών  χρηματιστηρίων.
Για παράδειγμα το 2008 όταν είχε ξεσπάσει η κρίση, πολλοί επενδυτές διεθνώς ποντάρισαν είτε στην άνοδο του πετρελαίου που είχε φτάσει από 85 δολάρια το βαρέλι στα 150, είτε έπαιξαν στο χρηματιστήριο τροφίμων.
Το χρηματιστήριο τροφίμων είναι στο Σικάγο, είναι διαφορετικό από την Wall Street.
Ποντάρισαν στην άνοδο της τιμής βασικών αγαθών, στο ρύζι, το καλαμπόκι, το σιτάρι.
Επένδυσαν στην άνοδο της τιμής βασικών προϊόντων. Αυτό προκάλεσε μεγαλύτερη πείνα σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και προκλήθηκαν εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες, όπου ο κόσμος δεν μπορούσε να αγοράσει τρόφιμα και λεηλατούσε τα μαγαζιά, στη Σομαλία, την Αϊτή, το Πακιστάν, στις Φιλιππίνες.
Και το επακόλουθο ήταν στις εξεγέρσεις αυτές, η αστυνομία, τα σώματα ασφαλείας και ο στρατός να πυροβολεί το πλήθος που λεηλατούσε τα μαγαζιά για να βρει βασικά είδη τροφίμων.
Επ’ ουδενί θα μπορούσε κάποιος πολίτης να παραδεχτεί ότι το χρηματιστήριο ή τα χρηματιστήρια όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ότι είναι ‘‘κοινωφελείς οργανισμοί’’
Και είχα πει ότι κανονικά το χρηματιστήριο Αθηνών θα έπρεπε να μην υπήρχε, και να το είχαμε ισοπεδώσει, να ήταν το σημείο μηδέν, να μην υπήρχε τίποτα.
Δεν θα βρείτε κανέναν πολίτη ο οποίος θα παραδεχθεί ότι αυτές οι ενέργειες, το να χτυπάμε τράπεζες ή το να χτυπάμε το χρηματιστήριο είναι εγκληματικές ενέργειες οι οποίες στρέφονται κατά των συμφερόντων του ελληνικού λαού. Το αντίθετο μάλιστα θα έλεγα.

Την ίδια μέρα που είχε γίνει η επίθεση στο χρηματιστήριο είχε η Ν.Δ προκηρύξει πρόωρες εκλογές. Και είχα πει προηγουμένως ότι και το 2007 και το 2009 ότι η Ν.Δ ακριβώς επειδή είχε ξεσπάσει η κρίση και αναμενόταν να έρθει και στην Ελλάδα, δεν είχε λαϊκή εντολή για να πάρει
μέτρα λιτότητας παραπάνω απ’ αυτά που είχε πάρει και έπρεπε να ανανεώσει την λαϊκή εντολή,
να πει ότι πρέπει να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα πιο αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής και
γι’ αυτό έκανε πρόωρες εκλογές. Όπως ήταν αναμενόμενο τις έχασε.
Γιατί στα 5,5 χρόνια έγιναν δεκάδες σκάνδαλα και ο κόσμος είχε απηυδήσει.
Εμείς τότε στην προκήρυξη με την οποία είχαμε αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση στη Eurobank και στο χρηματιστήριο, είχαμε πει ότι το ΠΑΣΟΚ θα κέρδιζε την εξουσία, το λέγαμε αυτό, πριν γίνουν οι εκλογές, ότι το ΠΑΣΟΚ θα πάρει την εξουσία και τι πολιτική θα εφαρμόσει.
Στην προκήρυξη προφητεύαμε κατά κάποιον τρόπο το μνημόνιο.
Το διαβάσατε και σεις. Διαβάζω ένα μικρό απόσπασμα.
‘‘Είναι αναμενόμενες οι επόμενες εκρήξεις και στην Ελλάδα, καθώς η επόμενη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - 2 Σεπτεμβρίου 2009 μόλις έχουν προκηρυχθεί εκλογές την ίδια μέρα που εμείς ανατινάξαμε το χρηματιστήριο με 150 κιλά εκρηκτικά – καθώς η επόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα εντείνει τις επιθέσεις εναντίον της κοινωνίας για να εφαρμόσει τις επιταγές της δημοσιονομικής προσαρμογής που υπαγορεύουν τα επιτελεία της υπερεθνικής ελίτ (Βρυξέλλες, Δ.Ν.Τ)’’.
2 Σεπτεμβρίου του 2009 λέμε ότι το ΠΑΣΟΚ θα λάβει μέτρα που υπαγορεύονται από το Δ.Ν.Τ και τις Βρυξέλλες. Είναι δημόσια πράγματα, όλες μας οι προκηρύξεις έχουν δημοσιευτεί, όταν κάναμε ενέργειες ήταν δημόσιο το τι λέγαμε.

Αυτό όμως το επαναλαμβάνουμε και στην τελευταία προκήρυξη εκείνης της περιόδου, τον Νοέμβριο του 2009, ήταν μια προκήρυξη χωρίς να συνοδεύεται από ενέργεια.
Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, εμείς βγάζουμε μια προκήρυξη σε σχέση με την νέα κατάσταση που διαμορφωνόταν με τις εκλογές όπου το ΠΑΣΟΚ έλαβε την εξουσία.
Λέγαμε λοιπόν, ενώ ο Παπανδρέου έχει κερδίσει τις εκλογές με το ‘‘λεφτά υπάρχουν’’:
‘‘Με το σύνθημα να σώσουμε τη χώρα από την χρεοκοπία - είναι Νοέμβριος του 2009, ένας μήνας μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ -, ο Παπανδρέου θα εξαπολύσει τη μεγαλύτερη μεταπολεμικά ταξική και κοινωνική επίθεση, έτσι όπως αυτή έχει σχεδιαστεί από την Ε.Ε και επιβάλλεται από τα όργανά της με το καθεστώς της ασφυκτικής δημοσιονομικής επιτήρησης.
Η σημερινή κυβέρνηση θα είναι η πρώτη που θα χρεοκοπήσει πολιτικά σε τόσο σύντομο διάστημα ενώ τα πελατειακής φύσης κοινωνικά στηρίγματα που διατηρεί – σε αυτά συμπεριλαμβάνον αν και οι ελεγχόμενες από το  ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστικές ηγεσίες – δεν θα τη βοηθήσουν να διατηρήσει την κοινωνική νομιμοποίησή της. Το ΠΑΣΟΚ με το σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο διαλυμένο, δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στο ρόλο του, που είναι η διασφάλιση της κοινωνικής ομαλότητας και ανοχής, ενώ οι κοινωνικές εκρήξεις θα είναι ο μόνιμος εφιάλτης της κυβέρνησης μέχρι την τελειωτική κατάρρευσή της που δεν θα αργήσει να έρθει!’’
Αυτή η προκήρυξη δεν υπήρχε στα πρακτικά, δεν την έχετε διαβάσει, την αναφέρω εγώ.
Γιατί δεν συνοδεύτηκε από ενέργεια. Έχετε τις προκηρύξεις που είναι αναλήψεις ευθυνών για ενέργειες.

Εδώ δεν λέμε μόνο τι θα κάνει η κυβέρνηση Παπανδρέου, λέμε και ότι θα είναι η πρώτη που θα καταρρεύσει.
Και όμως σε 2 χρόνια, το 2011, ήταν η πρώτη κυβέρνηση που κατέρρευσε. Μόλις είχαμε βγει από τη φυλακή.
Το είπα και προηγουμένως, όπως αποκάλυψε και ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης που ήταν αυτός που διορίστηκε από τον Παπανδρέου αντιπρόσωπος της χώρας στο Δ.Ν.Τ, ο Παπανδρέου ενώ έλεγε ότι ‘‘λεφτά υπάρχουν’’, τον Δεκέμβριο του 2009, δυο μήνες αφότου πήρε την εξουσία διαπραγματευόταν μυστικά με τον Ντομινίκ Στρος Καν να βάλει τη χώρα σε πρόγραμμα Δ.Ν.Τ.
Έξι μήνες μετά το έκανε.

Εμείς θα συνεχίζαμε αυτήν την καμπάνια επιθέσεων σε οικονομικούς στόχους όπως έγινε με το χρηματιστήριο ή όπως έγινε με την Citibank.
Και επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ στις αρχές του 2010. Αυτό θα το κάναμε με πρόθεση να σαμποτάραμε την υπαγωγή της χώρας στο μνημόνιο, να βοηθήσουμε να καταρρεύσει η οικονομία η οποία ήταν ήδη υπό κατάρρευση τη στιγμή που τα spread των ελληνικών ομολόγων είχαν πάει στα ύψη και η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί.
Γιατί η χώρα και όχι μόνο η Ελλάδα, οι χώρες γενικά εξαρτιέται η συντήρησή τους και η συντήρηση του κρατικού μηχανισμού από τον δανεισμό από τις μεγάλες τράπεζες.
Τη στιγμή που η Ελλάδα είχε μεγάλο χρέος, μεγάλο έλλειμμα και δεν μπορούσε να δανειστεί, ήταν στα όρια της κατάρρευσης.
Και εμείς αυτό σαν οργάνωση θέλαμε να το βοηθήσουμε, να καταρρεύσει η οικονομία.
Όταν λέμε κατάρρευση της οικονομίας δεν εννοούμε την κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας, των πολιτών, εννοούμε την κατάρρευση του καπιταλισμού της χώρας.
Σε αυτή την στρατηγική έγινε και η απαλλοτρίωση του αυτοκινήτου στη Δάφνη με σκοπό να παγιδευτεί με εκρηκτικά και να χρησιμοποιηθεί σε ενέργεια.
Και εκεί σκοτώθηκε ο σύντροφος Λάμπρος Φούντας.

Όταν συλληφθήκαμε ένα μήνα μετά, κυβερνητικός αξιωματούχος – εμείς συλληφθήκαμε 10 Απριλίου 2010 και τον Μάιο μπήκε η χώρα στο Δ.Ν.Τ – έλεγε αυτός ότι ‘‘προλάβαμε ένα χτύπημα που θα τίναζε την οικονομία στον αέρα’’.
Εδώ θέλω λίγο να αναφερθώ στην προσφορότητα των μέσων.
Εμείς δεν θα κάναμε ένα χτύπημα, θα κάναμε πολλά.
Θα κάναμε μία καμπάνια επιθέσεων εφόσον δεν θα είχαμε συλληφθεί .
Αυτή όμως η δήλωση επιβεβαιώνει σε αντίθεση με αυτά που έλεγε ο Άρειος Πάγος το 2010 όταν έβγαλε μια αναφορά σε σχέση με την 17Ν, ότι αυτού του είδους η δράση και αυτά τα μέσα δεν είναι πρόσφορα  για να καταλυθεί ένα καθεστώς, για να προκληθεί μία πολιτειακή αλλαγή και για αυτό δεν θεωρείται αυτή η δράση πολιτική αδίκημα.
Γι αυτό και στη δική σας νομολογία, μόνο τα πραξικοπήματα μέσα από τον στρατιωτικό μηχανισμό, μέσα από τον κρατικό μηχανισμό θεωρούνται ότι είναι πολιτικά αδικήματα. Εμείς δεν θεωρούμαστε ότι είμαστε πολιτικά όντα, είμαστε ‘‘τρομοκράτες’’ ή ‘‘εγκληματίες’’.
H ίδια η δήλωση που είχε κάνει αυτός ο αξιωματούχος, αυτός έλεγε ακόμα και για ένα χτύπημα γιατί είχαν βρεθεί 150 κιλά εκρηκτικά στον Καρέα που ήταν γιάφκα της οργάνωσης – το είχαν καταλάβει και εμείς το είχαμε πει ότι θα κάναμε ενέργεια, μέσα στον Μάρτη του 2010, θα γινόταν ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα παρόμοιας φύσης με αυτή με το χρηματιστήριο – παρ’ όλα αυτά ο τύπος λέει ότι ακόμα και με ένα χτύπημα στις συγκεκριμένες στιγμές που το καθεστώς είναι αδύναμο και ζητάει τη βοήθειά του Δ.Ν.Τ και είναι η οικονομία υπό κατάρρευση, ότι τέτοια χτυπήματα μπορούσαν να τελειώσουν την ελληνική οικονομία. Και αυτό θέλαμε.
Και αυτό διαψεύδει και τον Άρειο Πάγο και γενικά εσάς οι οποίοι λέτε ότι αυτά τα μέσα δεν είναι πρόσφορα για να καταλύσετε την καθεστηκυία τάξη, να επιφέρετε ακόμα και πολιτική αλλαγή.
Αν και εμείς δεν θέλουμε απλώς να προκαλέσουμε πολιτική αλλαγή, θέλουμε κάτι πιο ριζοσπαστικό.
Θέλουμε να ξεθεμελιώσουμε το σύστημα εκ βάθρων και οικονομικά, όχι μόνο πολιτικά.
Δεν θέλουμε καμία πολιτική αλλαγή, απλώς να αλλάξει η κυβέρνηση. Εμείς θέλουμε ένα άλλο σύστημα και μια άλλη κοινωνική οργάνωση.
Και αυτό ακόμα είναι πιο πολιτικό, από αυτό που λέτε ότι ο ορισμός του πολιτικού εγκλήματος μιλάει μόνο για πολιτειακή αλλαγή.

Θέλω να αναφέρω κάτι σε σχέση με την Δάφνη. Κάποια πράγματα που είχαμε πει για τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα.
Είχαμε γράψει ένα κείμενο στον 1 χρόνο, το 2011 για τον θάνατο του Λάμπρου Φούντα.
Τι σήμαινε εκείνη η στιγμή για εμάς.
‘‘ Τελικός στόχος, τελικός στόχος του ίδιου του συντρόφου ήταν να μην επιτρέψουμε η κρίση του
συστήματος  να  γίνει ευκαιρία  για  το  κράτος και  τα αφεντικά για μια γενικευμένη πολιτική και
οικονομική αναδιάρθρωση προς την κατεύθυνση της ακόμα μεγαλύτερης συγκέντρωσης κοινωνικής ισχύος στα χέρια της κυρίαρχης αισχρής μειοψηφίας.
Να μεγαλώσουμε την κρίση αξιοπιστίας του συστήματος, να συμβάλλουμε στην τελική χρεοκοπία του.
Ως Επαναστατικός Αγώνας, ως συλλογικότητα μαζί με τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα είχαμε μια κοινή επιλογή.
Να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να κάνουμε την κρίση ευκαιρία για την ανατροπή του καθεστώτος, ευκαιρία για τη Κοινωνική  Επανάσταση.
Τελικά ο σύντροφος Λάμπρος έδωσε την ίδια του την ζωή γι’ αυτό τον σκοπό.
Έδωσε τη ζωή του προετοιμάζοντας ένα ακόμα χτύπημα – απάντηση στο καθεστώς.
Έδωσε τη ζωή του πολεμώντας όχι απλώς τους μπάτσους σ’ ένα από τα στενά της Δάφνης.
Έδωσε τη ζωή του για να μην περάσει η κατοχή της ελληνικής κυβέρνησης, του Δ.Ν.Τ, της Ε.Ε και της Ε.Κ.Τ.
Για να μην περάσει η σύγχρονη χούντα του κράτους και του κεφαλαίου.
Για να μην περάσει ο νέος ολοκληρωτισμός που η οικονομική και πολιτική ελίτ θέλει να επιβάλλει σε όλο τον πλανήτη με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Ο σύντροφος έδωσε τη ζωή του πολεμώντας ώστε να γίνει η κρίση ευκαιρία για την Κοινωνική Επανάσταση’’.
Αυτή την σημασία είχε η συμπλοκή της Δάφνης η οποία ήταν μια προπαρασκευαστική ενέργεια.
Και ακριβώς αποτέλεσε και την αφορμή για τις συλλήψεις, και οι συλλήψεις μας είχαν τεράστια σημασία για το καθεστώς σας.
Γιατί; Γιατί το να υπήρχε μια ένοπλη δραστηριότητα το 2010 – 2012, δηλαδή στην διετία που υπήρχαν κοινωνικές αναταραχές στην Ελλάδα – είχαμε γίνει το κέντρο του κόσμου και είμαστε ακόμα, κέντρο με την έννοια ότι πολλά εξαρτώνται για το παγκόσμιο σύστημα από την ‘‘σωτηρία’’ της Ελλάδας γιατί η Ελλάδα είναι μέρος του διεθνούς συστήματος αλλά είμαστε ο αδύναμος κρίκος και εμείς θέλαμε να καταρρεύσει αυτός ο κρίκος με αυτά τα μέσα -,το να υπήρχε λοιπόν μια ένοπλη δραστηριότητα παράλληλα με τις μαζικές κινητοποιήσεις του κόσμου όταν εκατοντάδες λαού διαδήλωναν και χιλιάδες συγκρούονταν με την αστυνομία και τα Μ.Α.Τ στη βουλή, αυτό μπορούσε να οδηγήσει σε χρεοκοπία και τουλάχιστον να πέσει η κυβέρνηση.
Και όπως σας είπα και προηγουμένως το να έπεφτε η κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε η κυβέρνηση Παπαδήμου, αυτό θα είχε όχι μόνο επιπτώσεις για την Ελλάδα αλλά και διεθνείς επιπτώσεις στο παγκόσμιο σύστημα.
Αν υπήρχε άτακτη χρεοκοπία τότε και έφευγε η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έφευγαν και άλλες χώρες από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαλυόταν, πράγμα που για μας τους επαναστάτες είναι ένας από τους σκοπούς μας.
Γιατί υπάρχει μια τριάδα στο διεθνές σύστημα.
Είναι οι Η.Π.Α που είναι η παγκόσμια ατμομηχανή του συστήματος, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι η Κίνα και Ιαπωνία στην ανατολή.
Θα καταστρεφόταν ό ένας από τους πυλώνες αυτής της τριάδας του παγκόσμιου συστήματος.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα εξαρτιόταν από το τι θα γινόταν εδώ.

Και επαναλαμβάνω αυτό που είχα πει για τις επιθέσεις κατά των Μ.Α.Τ, τι παρακαταθήκη άφηναν.
Εάν εισακουόμαστε ως οργάνωση από τον αναρχικό χώρο, το να φτιαχνόταν ένα επαναστατικό κίνημα με πολιτικοστρατωτική δομή, με πρόγραμμα, με στόχους, τι να προτείνει στον λαό, τι πρέπει να γίνει ως απάντηση στη κρίση, για να ξεπεραστεί η κρίση και αν υπήρχε κίνημα με όπλα που να βοηθούσε αυτούς που επανειλημμένα πολιορκούσαν το κοινοβούλιο να μπούνε μέσα και να πετάξουν τους πολιτικούς από ’κει, η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά.
Το 2010 με 2012 έχει χαθεί μια ιστορική ευκαιρία, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά παγκοσμίως.
Όταν συλληφθήκαμε εμείς αναλάβαμε την ευθύνη.
Είμαστε οι πρώτοι στην Ελλάδα ως οργάνωση που αναλάβαμε την ευθύνη για τέτοιου είδους πράξεις, για τέτοιου είδους επιλογές.
Το κάναμε αυτό, το κάναμε αυτό και το κάνω και τώρα που μιλάω γιατί θεωρούμε ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.
Είμαστε πεπεισμένοι ότι εμείς έχουμε δίκιο και ότι εσείς έχετε άδικο.
Είμαστε πεπεισμένοι για το δίκιο αυτής της επιλογής και αυτών των πράξεων.
Γιατί οι αγώνες έτσι γίνονται και με αυτό τον τρόπο.
Το κάναμε για να υπερασπιστούμε όλη μας την ιστορία, τις επιλογές μας και τις ενέργειες της οργάνωσης.
Το κάναμε για να συνεχίσουμε ακόμα και μέσα από την φυλακή παρ’ όλο που ήμασταν αιχμάλωτοι να διακηρύσσουμε ότι έχουμε δίκιο, ότι πρέπει να γίνει επανάσταση στην Ελλάδα, ότι η μόνη απάντηση στην κρίση είναι η Κοινωνική Επανάσταση.
Δεν είναι ούτε η σοσιαλδημοκρατία, ούτε το να φτιαχτεί ένα σύστημα κεντρικής σχεδιοποίησης της οικονομίας τύπου Σοβιετικής Ένωσης. Γιατί είμαστε αναρχικοί.

Για πρώτη φορά εμείς στην ανάληψη ευθύνης μιλήσαμε και άλλοι το πήραν μετά από εμάς, μιλήσανε για κυβέρνηση κουίσλινγκ.
Εμείς σε ένα κείμενο που είχαμε βγάλει τον Ιούνιο του 2010 από την φυλακή, είχαμε πει ότι ο Παπανδρέου είναι όπως ο κατοχικός Τσολάκογλου.
Κάναμε έναν τέτοιο παραλληλισμό. Μετά από μας το πήραν και άλλοι και είπαν ότι είναι κυβέρνηση κουίσλινγκ, είναι κυβέρνηση Τσολάκογλου
Ο παραλληλισμός είναι προφανής. Και θα εξηγήσω γιατί.
Στην κατοχή, οι ελληνικές κυβερνήσεις οι κατοχικές μαζί με τα σώματα ασφαλείας, ειδικά την χωροφυλακή κάτασχαν τις σοδειές των χωρικών για να τις παραδώσουν στις δυνάμεις κατοχής.
Αυτό κάνουν και σήμερα οι κυβερνήσεις που κατάσχουν τον κοινωνικό πλούτο, κατάσχουν τους μισθούς για να τα δώσουν στις τράπεζες, τα καινούργια αφεντικά.
Η διαφορά η μεγάλη είναι ότι τότε υπήρχε πόλεμος ενώ τώρα γίνεται με οικονομικά μέσα αυτή η ληστεία. Αλλά από τα αποτελέσματα είναι ίδια.
Είμαστε μια χώρα που ζούμε απώλειες πολέμου χωρίς πόλεμο στην πραγματικότητα, χωρίς να πέφτουνε βόμβες ή σφαίρες.

Το μνημόνιο είναι κατεξοχήν μια πολιτική προδοσίας του ίδιου του ελληνικού λαού.
Είναι μεγάλη επιτυχία για το σύστημά σας, και το ελληνικό και το παγκόσμιο.
Γιατί είναι μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Εάν δεν το κάνανε αυτό θα χρεοκοπούσε όπως είπα η χώρα.
Άτακτη χρεοκοπία θα σήμαινε πέσιμο της κυβέρνησης, χρεοκοπία της οικονομίας και έξοδος της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το μνημόνιο που το υπογράψανε είναι η μεγάλη τους επιτυχία, γιατί;
Γιατί διασφαλίζουν το χρέος. Να πληρωθούν οι βρυκόλακες δανειστές, να πληρωθούν με το αίμα του ελληνικού λαού μέχρι τελευταίας δεκάρας.
Και μάλιστα το χρέος μπήκε κάτω από το αγγλοσαξωνικό δίκαιο, όχι υπό τον ελληνικό νόμο. Γιατί μπαίνοντας κάτω από το αγγλοσαξωνικό δίκαιο δεν μπορεί μια επόμενη ελληνική κυβέρνηση ή οποιοσδήποτε άμα θέλει να πει δεν πληρώνω.
Απαγορεύεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτό το πράγμα. Γιατί άμα το έκανε κάποιος αυτό το πράγμα θα ’ρχόταν σε ρήξη με τη διεθνή κοινότητα.
Αυτή ήταν η μεγάλη επιτυχία τους και γι’ αυτό ο Παπανδρέου θα άξιζε να στηθεί στον τοίχο και οι μετέπειτα διάδοχοί του.
Το μνημόνιο υπογράφτηκε για να πληρωθούν οι:
BNP Paribas, η Societe General, η Deutche Bank, η Hypo Real Estate, η Commevrbank,η HSB,
η Barkleys, η Citibank…
Είναι κάποιες από τις τράπεζες που ήταν δανείστριες του ελληνικού κράτους μέχρι το 2010.
Με το μνημόνιο, το χρέος αυτό ενώ αποπληρώνονται οι τράπεζες, περνά στα μέλη-κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι δανειστές τώρα είναι τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Δ.Ν.Τ ως μηχανισμός και η Ε.Κ.Τ.

Θα αναφερθώ λίγο στις κινητοποιήσεις του 2010-2012 που είπα ότι τότε χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία.
Οι κινητοποιήσεις που γίνανε τότε ήταν βίαιες και επεισοδιακές, δεν ήταν ειρηνικές και καλώς δεν ήταν, ένα μεγάλο μέρος αυτών που κατέβηκαν δεν ήταν οι ‘‘γνωστοί – άγνωστοι’’ ή και αναρχικοί γιατί σε κάποιες απ’ αυτές όταν αποφυλακίστηκα πήγα και εγώ και συμμετείχα.
Έχω δει ανθρώπους ηλικιωμένους να προτρέπουν σε εμπρησμούς τραπεζών στις 12 Φλεβάρη του 2012 όταν ψηφίστηκε το β’ μνημόνιο. Ήμουνα έξω και αυτά τα έβλεπα και συμμετείχα.
Γιατί και εγώ κομμάτι του ‘‘κινήματος’’ είμαι που είπαν διάφοροι μάρτυρες.
Δυστυχώς ο αναρχικός χώρος δεν εισάκουσε αυτό που έλεγε ο Επαναστατικός Αγώνας, να φτιαχτεί ένα κίνημα που να έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στα όπλα και να βοηθήσει στην κατάληψη του κοινοβουλίου για παράδειγμα, το να καταληφθούν τα κέντρα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
Μόνο με τις μολότωφ και τις πέτρες δεν μπορεί ο λαός να καταλάβει το κοινοβούλιο.

Υπήρχε όμως και μια άλλη έλλειψη.
Ακριβώς επειδή δεν υπήρχε επαναστατικό κίνημα, δεν υπήρχε και το όραμα, δεν υπήρχε εναλλακτική λύση.
Δεν υπήρχε κάποια εναλλακτική πρόταση, τι προτείνουμε;
Εντάξει, το μνημόνιο είναι κακό, οι κυβερνήσεις είναι κακές, το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο, τι προτείνουμε εναλλακτικά;
Αυτό στον λαό δεν υπήρχε. Αυτοί που διαδήλωσαν και κινητοποιήθηκαν ζητούσαν να επιστρέψει το σύστημα προ του 2008, προ κρίσης.
Κάτι τέτοια όμως είναι αδύνατο. Ζητούσαν να επιστρέψουμε σε συνθήκες όταν υπήρχε αυτή η επίπλαστη ευημερία με τα δανεικά, οι τράπεζες είχαν φθηνό χρήμα και δανείζανε. Αυτό όμως τέλειωσε, έχουμε περάσει σε άλλη εποχή.
Όπως λέμε π.Χ, μ.Χ, προ του 2008, μετά το 2008.
Έχουμε περάσει σε άλλη εποχή, δε γίνεται να επιστρέψουμε πίσω.
Δεν υπήρξε λοιπόν αυτή η πολιτική δύναμη και δεν μιλάω για τα κόμματα – τα κόμματα υπηρετούν τις τράπεζες γενικά, όλα -, δεν υπήρξε αυτή η πολιτική δύναμη η οποία να βγει μπροστά ως πρωτοπορία και να δώσει ένα όραμα, να δώσει ένα σχέδιο, να δώσει πρόταση.

Τότε είχαν φτιαχτεί οι Λαϊκές Συνελεύσεις. Αν θυμάστε καλά, το κίνημα των Αγανακτισμένων.
Δυστυχώς όμως ούτε οι Λαϊκές Συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά και αυτή που ήταν στην πλατεία Συντάγματος δώσανε κάτι διαφορετικό.
Θα μπορούσαν οι Λαϊκές Συνελεύσεις να είναι ο αντίπαλος πόλος της εξουσίας. Να προσπαθήσουν να υποκαταστήσουν το κράτος.
Πάντα σε περιόδους εξεγέρσεων και κοινωνικών αναταραχών, ακόμα και επαναστάσεων, υπάρχει ένας τύπος δυαδικής εξουσίας.
Για παράδειγμα στην Παρισινή Κομμούνα ήταν από την μία οι Κομμουνάριοι στο Παρίσι  και από την άλλη η κυβέρνηση των Βερσαλλιών του Θιέρσου.
Στην Ρωσία ήταν τα σοβιέτ και από την άλλη οι μπολσεβίκοι, πριν τα σοβιέτ ευνουχιστούν από τους μπολσεβίκους.
Ήταν δύο εξουσίες παράλληλες και αντίπαλες.
Στην Ισπανική Επανάσταση του ’36 όταν έγινε  το πραξικόπημα του Φράνκο ήταν από την μία οι κομμούνες των εργατών και των αγροτών και από την άλλη η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου.
Δεν μπορεί να υπάρξει δυαδική εξουσία, κάποια θα νικήσει.
Και πάντα μέχρι στιγμής  νικούσε το συγκεντρωτικό κράτος.

Οι Λαϊκές Συνελεύσεις δεν μπόρεσαν να παίξουν τον ρόλο που θα έπρεπε να παίξουν τότε.
Και θα αναφερθώ σε έναν αγωνιστή ο οποίος είχε αυτοκτονήσει τότε, τον Χρηστούλα στην πλατεία Συντάγματος το 2012.
Αυτή τη δήλωσή του εμείς την είχαμε επικαλεστεί στο α΄ δικαστήριο.
Γιατί δείχνει ότι με τα όπλα μπορείς να κερδίσεις την ελευθερία σου.
Τι έλεγε ο αγωνιστής Χρηστούλας ο οποίος ούτε αναρχικός είναι, ούτε ‘‘τρομοκράτης’’ είναι.
Η δήλωσή του που άφησε όταν αυτοπυροβολήθηκε στην πλατεία Συντάγματος λέει το εξής:
‘‘Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά την δυνατότητα επιβίωσής μου που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνο, χωρίς την ενίσχυση του κράτους πλήρωνα γι’ αυτήν.
Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης – χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικοφ, ο δεύτερος να ήμουν εγώ – δεν βρίσκω άλλη από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω στα σκουπίδια για την διατροφή του.
Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι στην πλατεία Λορέτο στο Μιλάνο’’.
Δεν τα λέει ο Επαναστατικός Αγώνας αυτά, δεν τα λέει καμία ένοπλη οργάνωση, τα λέει ένας απλός αγωνιστής αριστερός ο οποίος έλεγε ότι δεν φτάσουν αυτά που κάνουμε, δεν φτάνουν οι διαμαρτυρίες, δεν φτάνουν οι κινητοποιήσεις, ούτε καν οι πέτρες και οι μολότοφ ενάντια στους αστυνομικές των ΜΑΤ. Όπλα, καλάσνικοφ. Έλεγε εγώ είμαι γέρος, έφτασε το τέλος της ζωής μας. Ας το κάνει η νέα γενιά, οι νέοι πια που δεν έχουν κανένα μέλλον.
Αυτό αποδείκνυε ότι μόνο με τα όπλα θα ανατρέπονταν τα μνημόνια.

Αυτά που λέω ξεφεύγουν από τα στενά όρια της υπόθεσης αλλά θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ, δηλαδή μέχρι το χρηματιστήριο που είναι η τελευταία ενέργεια που εκδικάζετε.
Μετά το 2012 αφού ο λαός αποσύρθηκε από τους δρόμους μετά τις 12 Φλεβάρη (2012) ήρθαν, οι εκλογές. Αφού λοιπόν η λύση δεν δόθηκε στο πεζοδρόμιο, εκεί που έπρεπε να δοθεί πραγματικά γιατί ο λαός στο πεζοδρόμιο κατεβαίνει να διεκδικήσει και όχι στα κοινοβούλια – εκεί παραιτείται στην πραγματικότητα, αναθέτει το δικαίωμά του σε κάποιον επαγγελματία να διεκπεραιώσει  τις κοινωνικές υποθέσεις – ανέλαβαν οι εκλογές.
Στο διάστημα από το 2012 και μετά έχουμε μια κατάσταση ήττας και παραίτησης.
Στην πραγματικότητα το β΄ μνημόνιο και το γ΄ μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιβληθεί χωρίς πραγματική αντίσταση.
Όλες οι απεργίες που γίνανε ήταν απομαζικοποιημένες γιατί δεν υπήρχε ελπίδα γιατί αφού δεν καταφέραμε στα 2 χρόνια με τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις που έχω δει στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας – ήταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στα 2 αυτά χρόνια – αφού δεν κατάφεραν αυτές οι κινητοποιήσεις να φρενάρουν στο παραμικρό τα μέτρα της κυβέρνησης, πολλοί έχασαν την ελπίδα και δεν κατέβαιναν πια στις κινητοποιήσεις, ούτε στις διαδηλώσεις, ούτε οι απεργίες που γίνονταν από κλάδους ενάντια στα μέτρα Σαμαρά και ενάντια στα μέτρα ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν ότι θα έφερναν αποτελέσματα και θα φρέναραν τα μέτρα των μνημονίων.

Εμείς παρ’ όλη αυτή την αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, παρ’ όλο που υπήρχε μία αίσθηση ήττας και ηττοπάθειας, εμείς επιλέξαμε να περάσουμε στην παρανομία να συνεχίσουμε, εφόσον όπως είπα και σε προηγούμενη συνεδρίαση μας δόθηκε η ευκαιρία να αποφυλακιστούμε στο 18μηνο. Με τις λίγες δυνάμεις που είχαμε, έγινε η επιλογή που θεωρώ ότι είναι η σοβαρότερη ενέργεια στα χρόνια του μνημονίου, να επιτεθούμε στην Τράπεζα της Ελλάδας.
Τι είναι η Τράπεζα της Ελλάδας;
Ένας μηχανισμός που είναι παράρτημα της Ε.Κ.Τ και στο κτίριο που έγινε στόχος τότε το 2014,   ήταν και το γραφείο του μόνιμου αντιπροσώπου του Δ.Ν.Τ.
Πόσους πολίτες θα βρείτε που θα πούνε ότι η Τράπεζα της Ελλάδας ως παράρτημα της Ε.Κ.Τ και το γραφείο του αντιπροσώπου του Δ.Ν.Τ, του Ουες Μακ Γκρόου, του Αμερικανού, ότι είναι κοινωφελής οργανισμός;
Ότι χρησιμεύει στο κοινό καλό, στο κοινωνικό καλό; Πόσους θα βρείτε να πούνε ότι αυτοί είναι κοινωφελείς οργανισμοί; Κανένας στην πραγματικότητα.
Σε αυτή την προκήρυξη όταν αναλάβαμε αυτή την επίθεση, ένα χρόνο πριν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την διακυβέρνηση της χώρας ο οποίος ευαγγελιζόταν σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, εμείς είχαμε πει ότι αν αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσει ακριβώς τις ίδιες πολιτικές των προκατόχων του, και του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα από αυτή την προκήρυξη. Τι λέγαμε για τον Σύριζα τότε;
‘‘ Στην Ελλάδα η κύρια σοσιαλδημοκρατική τάση εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μέσα από μια μακρά πορεία πολιτικών παλινδρομήσεων, αντιφάσεων και μεταστροφών προς τον πολιτικό ρεαλισμό, που υποδεικνύουν το ίδιο το ανέφικτο μιας σταθερής σοσιαλδημοκρατικής γραμμής στην εποχή μας, καταλήγει όλο και πιο φανερά σε ένα κόμμα διαμαρτυρίας για το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο με προδιαγεγραμμένη την ολοκληρωματική οπισθοχώρησή του σε όλα τα ζητήματα διαχείρισης της κρίσης.
Η αποδοχή όλων των κυρίαρχων δομών, μηχανισμών και συμμαχιών, η αποδοχή της ΟΝΕ, του ευρώ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η απομάκρυνση από θέσεις για κατάργηση του μνημονίου και  για μονομερή διαγραφή του χρέους δείχνουν ότι η μετεξέλιξή του σε σοσιαλφιλελεύθερο κόμμα με σοσιαλδημοκρατικό προσωπείο γίνεται πριν ακόμα πάρει την εξουσία – αν την πάρει – και για να διασφαλίσει την έγκριση και την στήριξη των οικονομικών μπλοκ εξουσίας’’.

Εμείς στην πραγματικότητα λέγαμε ότι αν πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα.
Γιατί το να γυρίσουμε σε ένα σύστημα το οποίο έχει πεθάνει εδώ και 40 χρόνια, το σοσιαλδημοκρατικό, είναι μη ρεαλιστικό.
Για παράδειγμα, ζούμε σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον που κυριαρχούν οι πολυεθνικές
και οι τράπεζες. Έχουν σπάσει τα εθνικά σύνορα.
Δεν μπορείς να φορολογήσεις μια πολυεθνική, θα πάρει τα κεφάλαια και θα φύγει έξω.
Γιατί αυτό ήταν ο προστατευτισμός.
Αυτό ίσχυε πριν 40 χρόνια.
Ο Επαναστατικός Αγώνας έχει σχέδιο, έχει και προτάσεις.
Στην ίδια προκήρυξη υπήρχε αυτό που ουσιαστικά προτείναμε, τι θα έπρεπε να κάνει ένα επαναστατικό κίνημα, τι να προτείνει στο λαό.
Είναι ένα πολιτικό πρόγραμμα στην περίπτωση που γινόταν μία Κοινωνική Επανάσταση στην Ελλάδα, αν πραγματικά κατέρρεε το σύστημα τι θα έπρεπε να εφαρμόσει:

   -   Τη μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους από τον ελληνικό λαό.
   -   Τη ρήξη και την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
   -   Την απαλλοτρίωση της ιδιοκτησίας του κεφαλαίου, των μεγάλων επιχειρήσεων, των  πολύ- 
       εθνικών επιχειρήσεων και όλης της κινητής και ακίνητης περιουσίας των καπιταλιστών.
 -   Την κατάργηση του τραπεζικού συστήματος, την διαγραφή όλων των χρεών προς τις  
     τράπεζες, την επιστροφή των μικρών περιουσιών που έχουν κατασχέσει οι τράπεζες και  
     την  κοινωνικοποίηση των περιουσιακών στοιχείων των τραπεζών.
-    Την απαλλοτρίωση της κρατικής περιουσίας και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και της εκκλησιαστικής περιουσίας.
-    Την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, της βιομηχανίας, των λιμανιών, των μέσων μεταφοράς και επικοινωνιών, των συγκοινωνιών, των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας όπου την διαχείρισή τους θα την αναλάβουν οι εργαζόμενοι.
-    Την κατάργηση του κράτους και του αστικού κοινοβουλίου και την αντικατάστασή τους από μία συνομοσπονδία Λαϊκών Συνελεύσεων και Εργατικών Συμβουλίων, ο συντονισμός των οποίων, η επικοινωνία και η εκτέλεση των αποφάσεων θα γίνεται από εκπροσώπους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς.
Σε εθνικό επίπεδο θα υπάρχει στη θέση του παλιού αντιπροσωπευτικού αστικού κοινοβου-
λίου  μια Συνομοσπονδιακή Λαϊκή Συνέλευση τα μέλη της οποίας θα προέρχονται από εξου-σιοδοτημένα μέλη εκπροσώπους αιρετούς και άμεσα ανακλητούς από τις λαϊκές συνελεύσεις και τα εργατικά συμβούλια.
   -   Την κατάργηση της αστυνομίας και του στρατού και την αντικατάστασή του από μια   
       ένοπλη λαϊκή πολιτοφυλακή, ένα είδος λαϊκού στρατού.

Είναι ένα σχέδιο που αναφερόταν και στις προκηρύξεις που διαβάσατε, και στις δύο, για το χρηματιστήριο ήταν η μία και η άλλη ήταν για τις επιθέσεις εναντίον των αστυνομικών των ΜΑΤ.
Είναι ένα σχέδιο για την κοινωνική επανασυγκρότηση, μια κοινωνία χωρίς τάξεις.
Όταν μιλάμε για κοινωνικοποίηση δεν εννοούμε κρατικοποίηση.
Άλλο πράγμα η κρατικοποίηση ή εθνικοποίηση και άλλο η κοινωνικοποίηση.
Επίσης αυτό είναι ένα αμεσοδημοκρατικό σύστημα δεν είναι ένα σύστημα που κάθε 4 χρόνια ο κάθε πολίτης αναθέτει σε κάποιους την λύση την κοινωνικών προβλημάτων.
Σε μια πραγματική Εκκλησία του Δήμου πάει ο ίδιος ο πολίτης να μιλήσει και να ψηφίσει και για σοβαρά ζητήματα, δεν αναθέτει σε άλλο πρόσωπο που τον πληρώνει κιόλας πλουσιοπάροχα γι’ αυτό.
Το κράτος είναι ένας συγκεντρωτικός μηχανισμός. Δεν μπορούν 150 άνθρωπο να αποφασίζουν για 11 εκατομμύρια.
Πρέπει να υπάρχει ένας αποκεντρωτισμός και μια διάχυση της εξουσίας, αυτό που λέμε λαϊκή εξουσία, διάχυση της διαχείρισης των κοινωνικών υποθέσεων.
Να υπάρχουν λαϊκές συνελεύσεις σε κάθε πόλη, σε κάθε δήμο, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά
και να είναι συνδεδεμένες μέσω μιας εθνικής συνομοσπονδίας.
Αυτό είναι το σχέδιο που έχει ο Επαναστατικός Αγώνας.

Εάν δεν υπήρχαν οι συλλήψεις μας και το ’10 και το ’14 η δικιά μου και το ’17 της Ρούπα, και συνεχιζόταν αυτή η καμπάνια επιθέσεων, θα μπορούσε να προκληθεί αποσταθεροποίηση και υπονόμευση του συστήματος. Το σύστημα είναι ακόμα αδύναμο.
Για μας από το ’09 και το ’10 έχουμε τις αντικειμενικές συνθήκες για μια επανάσταση στην Ελλάδα. Αυτό που έλλειψε ήταν οι υποκειμενικές συνθήκες, δηλαδή ο παράγοντας το να υπάρξει ένα κίνημα ώστε να μπει μπροστά και να προτείνει στον κόσμο και να καταφέρει να σπρώξει τη λαϊκή πλειοψηφία, να πάρει με τη θέλησή της την λαϊκή πλειοψηφία και να πείσει ότι αυτό το σύστημα πρέπει να αλλάξει και να καταργηθεί.
Και θα καταργηθεί με τη βία.
Γιατί αυτό το σύστημα επιβάλλεται με τη βία, άρα θα καταργηθεί με τη βία.
Βέβαια εμείς δεν είπαμε ποτέ ότι μια οργάνωση θα κάνει μια επανάσταση, ότι μια ολιγομελής οργάνωση θα κάνει επανάσταση. Δεν το είπαμε ποτέ αυτό.
Άλλο η υπονόμευση άλλο η αποσταθεροποίηση του συστήματος στο οποίο μπορεί να συμβάλλει μία ένοπλη οργάνωση και άλλο μια επανάσταση.
Τις επαναστάσεις τις κάνουν οι μάζες οι οποίες όμως καθοδηγούνται από λαϊκά κινήματα.
Αυτό για το οποίο μιλήσαμε από το 2009.
Η Επανάσταση είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που λέει ο νόμος για το πολιτικό αδίκημα, για μια πολιτειακή αλλαγή.
Είναι κάτι πολύ ριζοσπαστικότερο και δεν γίνεται με ένα χτύπημα και δεν γίνεται σε μια δεδομένη στιγμή όπως γίνεται ένα πραξικόπημα.
Ως σε ένα βαθμό λοιπόν άμα μπούμε στα στενά πλαίσια της νομολογίας, ναι, εμείς δεν είμαστε πραξικοπηματίες.
Δεν είμαστε καν μέλη του κρατικού μηχανισμού.
Για μας η πολιτική είναι έξω από το κρατικό πλαίσιο.
Αλλά έτσι μάθατε εσείς οι δικαστές.

Και μετά την σύλληψη την δικιά μου - γι’ αυτό θα μιλήσει περισσότερο η συντρόφισσα Ρούπα, δεν δικαιούμαι να μιλήσω τόσο πολύ εγώ -, δεν το βάλαμε κάτω παρόλο που είχαμε μείνει με λίγες δυνάμεις, εξακολουθούσαμε να πράτουμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Και η απόπειρα απόδρασης που έγινε το 2016 αποτελούσε αφ’ ενός  μία πράξη στο να ακυρωθούν οι κατασταλτικές επιχειρήσεις που έκανε το κράτος από το ’10 και ’09 και μετά – ήταν απόπειρα απελευθέρωσης όχι μόνο δική μου αλλά και άλλων που είναι για ένοπλη δράση μέσα στη φυλακή, αλλά αφ’ ετέρου θα επιχειρούνταν η συνέχιση της καμπάνιας αυτής με χτυπήματα σε υποδομές με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικών.
Θεωρώ ότι επειδή ακριβώς μείναμε συνεπείς παρ’ όλα αυτά τα κατασταλτικά χτυπήματα και το ’10 και το ’14, το ότι μείναμε συνεπείς στη γραμμή αυτή, ότι αυτό το σύστημα πρέπει να πέσει, γι’ αυτό δεχθήκαμε αυτή την άγρια καταστολή.
Και αυτό συνεπάγεται:
Το ότι επικηρυχτήκαμε το 2014 από το ελληνικό κράτος με 1 εκατομμύριο ευρώ ο καθένας, στο ότι παρ’ ολίγο να με σκοτώσει ο μπάτσος - δολοφόνος που σκότωσε τον ταξιτζή στην Καστοριά-- ο προστάτης του πολίτη – από αυτόν πυροβολήθηκα, στο ότι καταδικάστηκα σε ισόβια κάθειρξη για την επίθεση στο παράρτημα της Ε.Κ.Τ, στην Τράπεζα της Ελλάδας που είναι και το γραφείο του Δ.Ν.Τ.
Γι’ αυτούς τους δήμιους το ελληνικό δικαστήριο με καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη.
Για το ότι εγώ εγκαινίασα τις φυλακές τύπου Γ.
Όταν συνελήφθηκα η κυβέρνηση της Ν.Δ δήλωσε ότι ο πρώτος κρατούμενος που θα πήγαινε θα ήμουν εγώ, τον Ιούλιο του 2014.
Με τελευταίο αυτό το πρωτοφανές που έγινε από το κράτος και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μετά την σύλληψη της Ρούπα το 2017, που έκλεισαν το γιο μας στο ψυχιατρείο.
Αυτή είναι η απάντηση του κράτους απέναντι στη συνέπεια τη δικιά μας σε αντίθεση με το ότι κάποιοι στο χώρο συνδιαλλαγήκανε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και σε αντίθεση με μας που παραμείναμε πιστοί.
Εμείς είμαστε επαναστάτες, είμαστε ο Επαναστατικός Αγώνας και θα είμαστε για πάντα.
Θεωρώ ανοησία να μας προσάπτουνε ότι τέτοιες ενέργειες είναι άδικες γιατί ένα καθεστώς σαν το δικό σας που στηρίζεται στη βία, στηρίζεται στην εξαπάτηση, στηρίζεται στην ληστεία, στηρίζεται στους θανάτους πολιτών, δεν πρόκειται με θεσμικό τρόπο να ανατραπεί.
Θα πρέπει ο λαός να ασκήσει βία και για μας η προσφυγή στα όπλα είναι μονόδρομος.
Εμείς είμαστε αναρχικοί και προερχόμαστε από την παράδοση η οποία ήταν πάντα υπέρ αυτής της δραστηριότητας που λέγεται ένοπλη δράση ή αντάρτικο.
Προερχόμαστε από αυτή την παράδοση.
Και το δικό μας κίνημα ήταν παρών σε πολλές στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας.
Στον αγώνα για το 8ωρο στο Σικάγο το 1886.
Αναρχικοί ήταν αυτοί στο Σικάγο.
Στον οποίον αγώνα έγινε ένοπλη αντιπαράθεση εργατών με αστυνομικούς.
Στην πλατεία Χαίημαρκετ του Σικάγου υπάρχει μνημείο αστυνομικών οι οποίοι σκοτώθηκαν από εργάτες και αναρχικούς τότε, στις 9 Μαΐου 1886.
Είμαστε παρόντες στην Παρισινή Κομμούνα, είμαστε παρόντες στην Ρώσικη Επανάσταση, είμαστε παρόντες στην Ισπανική Επανάσταση.
Κάποτε το κίνημά μας είχε σκοτώσει τρεις ισπανούς πρωθυπουργούς, έναν Αμερικανό πρόεδρο, έναν Γάλλο πρόεδρο, έναν Ιταλό βασιλιά.
Οι αναρχικοί κάποτε ήταν ο φόβος και ο τρόμος των προέδρων κρατών και βασιλιάδων.
Δεν είμαστε υπέρ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Θεωρούμε απάτη ένα τέτοιο σύστημα.
Είμαστε αυτοί που είμαστε και είμαστε συνεπείς.
Και δεν παίρνουμε τίποτα πίσω από όσα διακηρύττουμε και από όσα έχουμε κάνει.
Είναι ηλίθιο να πιστεύει κανείς ότι θα ανατρέψει ένα σύστημα με ειρηνικά μέσα.
Οι αγώνες με αυτό τον τρόπο γίνονται.
Στην Ελλάδα, για να αναφερθώ επίσης στην ελληνική αγωνιστική παράδοση όλοι οι αγώνες που δοθήκαμε από το εργατικό κίνημα ήταν βίαιοι.
Για παράδειγμα η απεργία των μεταλλωρύχων του Λαυρίου το 1896.
Σκοτώθηκαν 4 εργαζόμενοι και 2 μπράβοι της εταιρείας.
Η απεργία των μεταλλωρύχων του 1916 στη Σέριφο, σκοτώθηκαν 4 εργαζόμενοι και 2 χωροφύλακες από τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Αυτό είναι ταξική πάλη, αυτό είναι κοινωνική και ταξική πάλη.
Η απεργία των καπνεργατών και των εργατών της Θεσσαλονίκης το 1936 που αιματοκυλίστηκε από τα σώματα ασφαλείας.
Έχουμε το κίνημα της Εθνικής Αντίστασης της δεκαετίας του ’ 40, τον Δημοκρατικού Στρατό το ’46 – ’49.
Έχουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973.
Όλοι αυτοί οι αγώνες είναι βίαιοι και αιματηροί.
Έχουμε τις εξεγέρσεις της νεολαίας σήμερα.
Το 1985 όταν σκοτώθηκε ο Καλτεζάς από τον μπάτσο Μελίστα, το 1991 όταν σκοτώθηκε ο Τεμπονέρας από παρακρατικούς της Ν.Δ ή την εξέγερση του Δεκεμβρίου του ’08 όταν σκοτώθηκε ο Γρηγορόπουλος από τα σώματα ασφαλείας.
Όλοι αυτοί οι αγώνες σε ξεχωριστές εποχές και σε διαφορετικές συνθήκες είναι διαχρονικά μέρη του ίδιου πράγματος. Αγώνας ενάντια στην εξουσία.
Δεν παίρνουμε τίποτα απ’ ότι κάναμε.
Είμαστε αμετανόητοι. Και εγώ προσωπικά δεν θέλω να μου αφαιρέσετε ούτε μια μέρα από την ποινή μου.
 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License