Η μάχη της Καταλονίας, η μάχη ενάντια στο καθεστώς

δημοσιεύτηκε απο τον Boro LH στο : https://www.lahaine.org/la-batalla-de-catalunya-la

Η σημερινή κατάσταση έχει ξεπεράσει ήδη το ζήτημα του « ναι ή του όχι της  ύπαρξης ανεξαρτησίας», για να προχωρήσουμε περισσότερο και να ρωτήσουμε « ναι ή όχι στο καθεστώς».





Γράφω αυτό λίγες ώρες μετά τη μετάβασή μου στην Καταλονία για να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς τα γεγονότα γύρω από την 1η Οκτωβρίου και τη διαδικασία ανεξαρτησίας της Καταλανίας. Την περασμένη εβδομάδα τα γεγονότα έχουν κατακλυστεί, οι πληροφορίες είναι γεμάτες, η κατάσταση της εξαίρεσης είναι ορατή και η αυξανόμενη ένταση επίσης. Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία, αυτό που θα συμβεί στις επόμενες μέρες θα καθορίσει την ιστορία όλων των πόλεων του ισπανικού κράτους τα επόμενα χρόνια.

Η καταιγίδα της καταστολής που εξαπέλυσε η ισπανική κυβέρνηση επί της Καταλονίας και την ανταπόκριση του καταλανικού λαού και των λαϊκών στρωμάτων  σε άλλες πόλεις του κράτους έχουν δημιουργήσει συνθήκες με πολύ ενδιαφέρον, τουλάχιστον για εκείνους που αγωνίζονται για την κατάργηση του παρόντος νεοφρανκικού καθεστώτος.

Σε αυτό το αναδευτήρα έχουν συσκευαστεί πολλά εκρηκτικά συστατικά, από τα οποία η Καταλανική υπόθεση είναι ο καταλύτης. Μπορούμε να μιλήσουμε για ένα PP που είναι στην πιο αδύναμη ώρα του, επιτρέποντάς να φανεί η  σήψη ολόκληρης της οργάνωσής του και σε ποιο βαθμό είναι ένα διεφθαρμένο κόμμα από τη ρίζα του. Η αυξανόμενη απονομιμοποίησης της μοναρχίας, η οποία προσπάθησε να ανακουφίσει την εικόνα της με την παραίτηση του Juan Carlos I και το πέρασμα στην διαδοχή του  Philip VI δεν κατάφερε να αποτρέψει τους περισσότερους ανθρώπους απο το να αμφισβητούν την ύπαρξη αυτού του θεσμού τελειωμένου και βαθιά αντιδημοκρατικού. Οι κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται, σε μια κατάσταση όπου μας λένε ότι έχουμε βγει από την κρίση, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η συνταγή για να βγουν οι  ολιγαρχίες από αυτό, έχει σαν αποτέλεσμα να  θέσει εκτός  όλους τους υπόλοιπους από τα δικαιώματα , τους μισθούς, την υγεία, την εκπαίδευση, ή ότι έχουν δώσει δημόσια χρήματα στις τράπεζα "κάτω από το τραπέζι ". Η καταστολή των κοινωνικών ακτιβιστών έχει αυξηθεί εκθετικά τα τελευταία χρόνια, ακόμη και πριν από την έναρξη ισχύος των νόμων περί απαγωγής. Και στη μέση όλων αυτών ... έρχεται η 1η Οκτωβρίου.

Μόλις πριν από δύο χρόνια, σε μια συνέντευξη με την Anna Gabriel και Isabel Vallet –βουλευτές του C.U.P  -όταν μιλήσαμε για το τι θα συμβεί όταν έρθει αυτή η στιγμή  και οι συνέπειες θα μπορούσε να έχει για το υπόλοιπο του κράτους, η Άννα απάντησε  στην ερώτηση: «θέλουμε να ανοίξουμε ρήγματα, και να τα ανοίξουμε όχι μόνο για να ανοίξουμε τις πόρτες σε άλλες πόλεις του κράτους  αλλά και τις τάξεις τους, το ισπανικό κράτος είναι μια φυλακή των λαών, αλλά είναι επίσης ένας ολιγαρχικός μηχανησμός που εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας. Η εργατική τάξη του ισπανικού κράτους χρειάζεται επίσης απελευθέρωση » . Στο οποίο η Isabel πρόσθεσε: «Η συνεισφορά μας στις ισπανικές λαϊκές τάξεις και στις εθνότητες χωρίς κράτος του ισπανικού κράτους είναι ότι με τη ρήξη μας, γεννιέται μια άλλη δυναμική θραύσης του καθεστώτος. Πιστεύουμε ότι είναι η συνεισφορά αλληλεγγύης μας στο υπόλοιπο κράτος. (...) Οι ισπανικές λαϊκές τάξεις δεν έχουν ούτε ένα μέλλον αξιοπρεπούς ζωής μέσα σε αυτό το σύνταγμα ούτε μέσα σε αυτό το κράτος.

Σήμερα εκείνη η στιγμή έφτασε, και όπως είπε η σύντροφος, ανοίγει μια ρωγμή. Το ισπανικό κράτος έχει πλήρη επίγνωση της αδυναμίας του, της αυξανόμενης απολυτικοποίησης της πολιτικής του τάξης, της βεβαιότητας των όλο και μεγαλύτερων τμημάτων του πληθυσμού για τον αντιδημοκρατικό του χαρακτήρα. Η σημερινή κατάσταση έχει ξεπεράσει ήδη το ζήτημα του «ναι ή όχι της ανεξαρτησίας», για να προχωρήσει περισσότερο και να ρωτήσουμε αν «ναι ή όχι  καθεστώς».

Σήμερα το ισπανικό κράτος απομακρύνει ήδη τα τελευταία προσωπεία  του, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από ένα συνειδητοποιημένο και κινητοποιημένο λαό και θα κάνει ό, τι μπορεί για να εκτροχιάσει αυτό το τρένο. Δεν βοήθησε ούτε στο ελάχιστο το κράτος οι διεθνείς επιπτώσεις του κυνηγιού μαγισσών που έχει ενορχηστρωθεί, το οποίο (μέχρι στιγμής) είχε το επίκεντρό του στην επιχείρηση που διεξήχθη στις 20 Σεπτεμβρίου και που έχει παρακινήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στην υπόλοιπη Ευρώπη και του κόσμου να μιλούν ανοιχτά για δικτατορία στην Ισπανία. 

Ας μην ξεχνάμε με ποιον παίξουμε. Αυτά είναι η GAL, η υπόθεση Scala, εκείνοι που βγάζουν  τα μάτια απο συντρόφους σε διαδηλώσεις, αυτοί που δολοφονούν μετανάστες στην Tarajal, αυτοί που βασανίζουν, αυτοί που δημιουργούν την πολιτική αστυνομία για τη δίωξη πολιτικών αντιπάλων ... και τόσες άλλες βαρβαρότητες στις οποίες, δυστυχώς, φαίνεται να έχουμε συνηθίσει. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ζούμε σε καινούργιο νεοφρακιστικό κράτος, το οποίο αποκαλείται δημοκρατία. Με αυτή την έννοια, ας είμαστε όλοι πολύ προσεκτικοί σε αυτό που μπορεί να συμβεί τις επόμενες ημέρες.

Μερικοί είναι δυσπιστοιλοί και λένε ότι είναι η καταλανική αστική τάξη που φέρει τα ηνία της διαδικασίας, αλλά αυτή η ανάλυση ξεχνά πολλά πράγματα. Αυτό το κίνημα δημιουργήθηκε από ένα ευρύ λαϊκό κίνημα και παρόλο που η αστική τάξη προσπάθησε να το ελέγξει, υπάρχουν πολλά πράγματα που ξεφεύγουν από αυτό. Υπάρχει μια πόλη που έχει εξαφανήσει συχνά τους πολιτικούς της αντιπροσώπους, οι οποίοι δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να φτάσουν εδώ μπροστά στην λαϊκή φωνή. Υπάρχει ένας λαός πρόθυμος να μην υπακούει. Και υπάρχει και μια συνειδητή  αντικαπιταλιστική αριστερά που ακόμα και με όλους τους περιορισμούς της, με όλα τα βατράχια που  έπρεπε να καταπιεί και όλα εκείνα που δεν  μπόρεσε να υλοποιήσει ακόμα ... έχει σπρλωξει έτσι ώστε να είμαστε εδώ που είμαστε και έχει καταφέρει να θέσει το κρίσιμο σημείο των διαδικασιών. 

Το ισπανικό κράτος δεν είχε ποτέ τόσο φοβισθεί στην πρόσφατη ιστορία, είναι μια άνευ προηγουμένου κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια. Ξέρουν ότι τα έχουν δύσκολα και είναι δύσκολο να σταματήσουν έναν αποφασισμένο λαό. Σε κάθε περίπτωση, εάν η Καταλονία αποκτήσει την ανεξαρτησία της, ο ταξικός αγώνας δεν σταματά, αρχίζει το επόμενο κεφάλαιο, αν και θα βρίσκεται ήδη στο εθνικό της πλαίσιο.

Για τώρα και για το δημοψήφισμα, εάν υπάρχει κάτι που είναι σαφές είναι ότι οι άνθρωποι δεν πρόκειται να μείνουν στο σπίτι τον επόμενο Οκτώβριο, όσο  φόβο και αν σπέρνουν, όσο πολύ και αν προσπαθούν να χειραγωγήσουν, να ποινικοποιήσουν, όσο και αν  καταγγέλλουν, όσο πολλές Πολιτικές Φρουρές και αν  κινητοποιούν, όσα  σχολεία και αν κλείσουν, όσο πολλά φυλλάδια και ψηφοδέλτια ναι αν κατασχέσουν ... δεν μπορούν να σταματήσουν μια ολόκληρη πόλη. Μπορείτε να κόψετε όλα τα λουλούδια, αλλά δεν θα σταματήσετε την άνοιξη.

Έτσι, την επόμενη Κυριακή θα ζήσουμε μία από τις μεγαλύτερες δράσεις πολιτικής ανυπακοής συλλογικά στην πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης. Δεν είναι εύκολη άσκηση για να «μαντέψεις» και να γνωρίζεις τι θα συμβεί, όλες οι επιλογές είναι ανοιχτές, αλλά αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι θα είναι μια ημέρα για να θυμόμαστε, την ημέρα του αγώνα για την ελευθερία των λαών, αλλά επίσης και πάνω απ 'όλα, μια μέρα να επιτεθούμε στην ίσαλο γραμμή αυτού του σάπιου καθεστώτος από τη ρίζα του.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License