[Κύπρος] ο ειρηνιστικός φερετζές της διχοτόμησης

Ό,τι φαίνεται δεν είναι, πάντα. Ό,τι είναι, δε φαίνεται πάντα. http://eleftheriako-giro-giro.espivblogs.net/2017/07/23/%ce%bf-%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b6%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b9%cf%87%ce%bf%cf%84%cf%8c%ce%bc%ce%b7/

από το ελευθεριακό γυρολόι

Το παρακάτω κείμενο έχει κάνει το γύρo των προοδευτικών ιστοσελίδων στον ελλαδικό χώρο. Ό,τι προέρχεται από τους τ/κ αγωνιστές είναι θεμιτό να αναδημοσιεύεται και να προωθείται. Η σημασία τους είναι μεγάλη. Ενισχύονται φωνές υπέρ της συνεργασίας των δυο κοινοτήτων στο νησί και κυρίως των τ/κ που ζουν σε ένα καθεστώς κατοχής από τον τουρκιό στρατό, ενισχύει τα επιχειρήματα για την άλλη πλευρά που επιθυμεί τη λύση. Όμως οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεχτικοί, διαβάζοντας σωστά τα κείμενα και ανιχνεύοντας τις βασικές τους αναφορές. Διαβάζουμε:

———————————-

«Ο πόνος δεν γιορτάζεται!

Κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, στο όνομα της «Γιορτής της Ειρήνης και της Ελευθερίας», μας περιτριγυρίζουν με αφίσες, με τανκ, με σημαίες και με ένα σωρό σοβινιστικά συνθήματα και ομιλίες.

Στις 20 Ιουλίου 1974, όταν γίνονταν τα πρώτα βήματα της μόνιμης διχοτόμησης, όπως και πριν έτσι και μετά, με εγκλήματα πολέμου οι άνθρωποι που ζούσαν στο νησί έγιναν πρόσφυγες, δολοφονήθηκαν, βιάστηκαν και οι δυο κοινότητες απομακρύνθηκαν η μια από την άλλη. Οι αγνοούμενοι συμπατριώτες μας αναζητούνται ακόμη.

Οι κοινότητες που ζουν στο νησί υπέφεραν πολύ σε αυτά τα σκοτεινά χρόνια, αλλά αργότερα κανένας δεν παραδέχτηκε αυτά τα εγκλήματα, ούτε έγιναν οι αναγκαίες ενέργειες τιμωρίας και αποκατάστασης τους.

Επικράτησε μια αδιαφορία για τον πόνο και τα βιώματα των ανθρώπων. Όχι μόνο δεν έγινε ποτέ μια αναμέτρηση με το παρελθόν, αλλά οι δυο πλευρές επιδόθηκαν στο παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών, με αποτέλεσμα ο εθνικισμός να επικρατήσει παντού στο νησί.

Και αυτοί που μας επέβαλαν την 20η Ιούλιου ως «Γιορτή Ειρήνης και Ελευθερίας» είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού. Αυτή η μέρα που αποτελεί ημέρα πόνου και θλίψης για τους Ελληνοκύπριους, με τους οποίους μοιραζόμαστε αυτό το νησί, μας την παρουσιάζουν σαν μέρα γιορτής.

Ο ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΕΤΑΙ!

Η οικοδόμηση της ειρήνης θα ξεκινήσει την μέρα που θα κατανοήσουμε ο ένας τον άλλο και θα δείξουμε σεβασμό στον πόνο ο ένας του άλλου, και όχι σε τραπέζια συνομιλιών με μπαγιάτικες μεθόδους και σε κλειστά δωμάτια».

————–

 

Δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο η λέξη εισβολή, κατοχή, εποικισμός, αριθμοί προσφύγων ε/κ και τ/κ. Οι ευθύνες επιρρίπτονται και στις δυο πλευρές ισόποσα. Δεν υπάρχει αναφορά στην επιστροφή όλων των προσφύγων στις δικοινοτικές εστίες τους, να φύγουν οι στρατοί (όλοι οι στρατοί και οι αγγλικές βάσεις), να επανενωθεί το νησί σε μικτά χωριά, γειτονιές, πόλεις, περιφέρειες. Διαβάζουμε παρακάτω:

——————————

Η πλατφόρμα «δικαιοσύνη για τους Τ/κ», που έχει δημιουργηθεί από την ένωση Τ/κ του εξωτερικού (ATCA) και την ένωση Τ/κ Βρετανίας (BTCA), επέδωσε χθες το πρωί σε αρμόδιους των ΗΕ επιστολή προς τον ΓΓ του ΟΗΕ, ενώ ανήρτησαν στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, όπου συναντήθηκαν με τους αξιωματούχους των ΗΕ, πανό που έγραφε στα αγγλικά «Enough is Enough».

Στην επιστολή, την οποία επέδωσαν δύο μέλη της πλατφόρμας, ο Κερέμ Χασάν και η Χατιτζιέ Κεριμγκίλ, ζητείται από τον Αντόνιο Γκουτέρες να εξηγήσει γιατί κατέληξε σε αποτυχία η διαδικασία στο Κραν Μοντάνα και προστίθεται ότι ο τ/κ «λαός» δεν στηρίζει διαδικασίες ανοικτού τέλους. Επειδή οι προσπάθειες για μια ομοσπονδιακή λύση έμειναν χωρίς αποτέλεσμα, ζητείται επίσης από τα ΗΕ να θέσουν στην ατζέντα τους ένα σχέδιο Β, εναλλακτικά μοντέλα λύσης ακόμα και τη λύση δύο κρατών. Ζητείται επίσης η άρση των «εμπάργκο» κατά των Τ/κ και καλούν τον ΓΓ να κάνει τις απαραίτητες κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως μεταδίδεται στα κατεχόμενα, την επιστολή στηρίζει και η ένωση Βρετανών κατοίκων (British Residents Society, BRS) που μένουν στα κατεχόμενα.

Από την άλλη, ακτιβιστές της τ/κ πλατφόρμας «Αλληλεγγύη» πραγματοποίησαν το βράδυ της Πέμπτης εκδήλωση στο «προεδρικό» όταν ο Τ/κ ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί και η σύζυγός του παρέθεταν δεξίωση για την επέτειο της τουρκικής εισβολής και δέχονταν συγχαρητήρια, όπως γίνεται κάθε χρόνο.

Σύμφωνα με την τ/κ εφημερίδα «Αφρίκα» όταν τα μέλη της πλατφόρμας, μετά τη χειραψία, θέλησαν να σηκώσουν εντός του «προεδρικού» πανό με σύνθημα «Δεν γίνεται γιορτή με τον πόνο, αντιμετώπισε το παρελθόν» παρεμποδίστηκαν από μέλη των «δυνάμεων ασφαλείας» και τους έβγαλαν έξω με το ζόρι. Σχετικές φωτογραφίες δημοσιεύονται και στον λογαριασμό της «Αλληλεγγύης» στο Facebook μαζί με την ανακοίνωση που τα μέλη της διάβασαν μετά στον Τύπο.

———————

Η πλατφόρμα λοιπόν που τόσο προβλήθηκε από τα προοδευτικά ιστολόγια της Ελλάδας που έχει συσταθεί από τ/κ του εξωτερικού και της Αγγλίας, που στηρίζει τη λύση της Διζωνικής-Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που την στηρίζει η ένωση βρεττανών στα κατεχόμενα, προτείνει την απόλυτη διχοτόμηση ως σχέδιο Β: δυο κράτη. Δηλαδή δέχεται το τετελεσμένο της εισβολής, της κατοχής, του εποικισμού, της αναγκαστικής μετοίκησης των ε/κ και τ/κ στην πιο ακραία τους εκδοχή. Όλα αυτά στο όνομα της ειρήνης.

από @4shame 24/07/2017 8:38 πμ.


Συνδέεις δύο οργανώσεις που δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους. Οι Dayanışma (Αλληλεγγύη) είναι ελευθεριακή/αντιεξουσιαστική οργάνωση στην Κύπρο.
Η «δικαιοσύνη για τους Τ/κ» είναι οργάνωση του εξωτερικού και ούτε την είχαμε ακούσει μέχρι τώρα. Σίγουρα δεν είναι αντιεξουσιαστές με αυτά που περιγράφει το δεύτερο άρθρο που παραθέτεις.


Απολογία και διόρθωση-Κάποιες επισημάνσεις (http://eleftheriako-giro-giro.espivblogs.net/2017/07/23/%ce%bf-%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b6%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%b9%cf%87%ce%bf%cf%84%cf%8c%ce%bc%ce%b7/)

24/07/2017-ΔΙΟΡΘΩΣΗ: Η Πλατφόρμα Dayanışma δεν ταυτίζεται με την πλατφόρμα "δικαιοσύνη για τους τκ". Έγινε λάθος μέσα στις μεγάλες δόσεις  πληροφόρησης αλλά και της πλημμελλούς διασταύρωσής τους. Όμως το λάθος έγινε κυρίως στη βάση μιας κακής εμπειρίας από ειρηνιστικές-ελευθεριάζουσες παράτες οι οποίες μέσα από αοριστίες και γενικεύσεις σχεδόν ποτέ δεν μιλούν για το στρατό κατοχής, για την εισβολή και για την προσφυγιά, τόσο στο ε/κ όσο και στο τ/κ κίνημα. Το λάθος της διαχείρισης πραγματοποιήθηκε στη βάση μιας οιονεί προκατάληψης. Όμως και η ελευθεριακή πλατφόρμα Dayanışma, ταυτισμένη τις ιδέες της δημοκρατικής αυτονομίας και συνομοσπονδισμού που προωθεί και το "ελευθεριακό γυρολόι", παρ' όλο που δεν φαίνεται να ταυτίζεται με κρατικές λύσεις -και μάλιστα υπερθεματίζει τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό παραδέχεται: "...Η Αλληλεγγύη δεν θεωρεί ότι η ειρήνη στην Κύπρο είναι απλά μια υπογραφή σε ένα σχέδιο λύσης. Η ειρήνη είναι ένα πολιτικό, κοινωνιολογικό και ταξικό ζήτημα. Η ειρήνη θα είναι το αποτέλεσμα του κοινού αγώνα και της προσπάθειας αυτών που ζουν στο νησί, αγώνας που συντελέστηκε με τις αρχές της ισότητας και της δικαιοσύνης. Η ειρήνη στην Κύπρο, πέρα από ένα νομικό κείμενο, θα πρέπει να αντιπροσωπεύει μια νέα τάξη πραγμάτων στην οποία θα περιλαμβάνονται τα διάφορα στρώματα της κοινωνίας ..."  Η επιβολή ενός "νομικού κειμένου" ή μιας "υπογραφής" φαίνεται ότι είναι αποδεκτή καθότι στο κείμενο οι λέξεις "απλά" και "πέρα" καθιστούν την "υπογραφή" και το "νομικό κείμενο" αδιαμφισβήτητα δεδομένα. Η αντίρρηση από πλευράς Dayanışma υπάρχει στην επιδίωξη μονοπώλησης της ειρήνης από τους επίσημους μηχανισμούς. Για αυτό και συμπληρώνει ακριβώς παρακάτω: "Ως εκ τούτου, η Αλληλεγγύη πιστεύει ότι η ειρήνη δεν πρέπει να αφεθεί στο μονοπώλιο των «ηγετών» και ότι η πραγματική ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μέσω κοινών εμπειριών και κοινού αγώνα."  Ο διασταλτικός λόγος της εν λόγω πλατφόρμας -μεταξύ επίσημης λύσης και αμφισβήτησης της μονοπωλίου της- αφήνει τη δυνατότητα για διασταλτικές ερμηνείες. Ενώ τοποθετείται με γενικόλογες αρχές που αφορούν κάθε περιοχή του πλανήτη, το κυπριακό ζήτημα μένει ακάλυπτο σε κάποιες βασικές του αναφορές. Ενώ θίγεται έμμεσα και άμεσα και η εισβολή και η στρατιωτική κατοχή δεν αναφέρεται στο θερμό ζήτημα του εποικισμού και στο προσφυγικό. Τα παραπάνω από πλευράς διαχείρισης, είναι κάποιες επισημάνσεις για κάποιες διφορούμενες αναφορές οι οποίες στα καίρια σημεία και στις καίριες εποχές δείχνουν τα  όριά τους. Και τα πράγματα είναι απλά: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στη ΔΔΟ; Δεν μπορούμε να μιλάμε "πέρα" από το "νομικό κείμενο" και την "υπογραφή" διότι αυτό σηματοδοτεί την αποδοχή τους. Μιλάμε "πέρα" από το ΟΧΙ δηλαδή "πέρα" από ένα μη κείμενο και μη υπογραφή, άρα και μη αποδοχή της κυριαρχίας. Εδώ είναι η ουσία, στις θέσεις κι όχι στις γενικόλογες αρχές.

Κάθε επίκριση για το λάθος που οφείλεται στην οιονεί προκατάληψη, αποδεκτή. ΕΓ

"Είστε υπέρ ή κατά;

Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.

Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί.

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε.

Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή.

Παιδιά γυναίκες έντομα. Βλαβερά φυτά, χαμένες ώρες. Δύσκολα πάθη, χαλασμένα δόντια. Μέτρια φιλμ.

Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.

Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.

Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.

Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε τις ασχολίες σας να διακόψτε τη ζωή σας, τις προσφιλείς εφημερίδες σας, τις συζητήσεις στο κουρείο, τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λέξη μόνο.

Εμπρός λοιπόν:

Είστε υπέρ ή κατά;

Σκεφθείτε το καλά.

Θα περιμένω".

από @4shame 24/07/2017 7:18 μμ.


Οι συντρόφοι του Dayanışma, όπως όλες οι α/α/α οργανώσεις που δεν οργανώνονται σε καθαρά εθνοτική βάση, αλλά έχουν κοινή οργάνωση πέρα από τους επιβλημένους διαχωρισμούς (ακολουθώντας την αναρχική πρακτική της συνομοσπονδιοποίησης των συνελεύσεων), θεωρούν ότι η ΔΔΟ είναι το μόνο κρατιστικό σχέδιο που είναι ταυτόχρονα υλοποιήσιμο και που στρατηγικά ανοίγει δρόμο στο αντικαπιταλιστικό/αντικρατικό κίνημα για να μαζικοποιηθεί και να κλιμακώσει τις δράσεις του. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο όλες οι οργανώσεις που επιχειρούν να οργανώνονται κοινώς, και όχι ξεχωριστά σε εθνοτική βάση, έχουν καταλήξει. Γιαυτό και οι τοποθετήσεις υπέρ ή κατά είναι προβλέψιμες. Όσες οργανώσεις τοποθετούνται κατά, οργανώνονται μόνη στην μια ή στην άλλη πλευρά του διαχωρισμού. Δεν σημαίνει υποστήριξη του ομοσπονδιακού κράτους ως καλύτερου είδους κράτους από τα δύο ενιαία, αλλά κατανόηση του ότι αναγκαστικά το ομοσπονδιακό κράτος θα προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για κλιμάκωση της κοινής οργάνωσης του ανταγωνιστικού κινήματος. Η υποστήριξη της ΔΔΟ ως πλαισίου της κρατιστικής λύσης τέλος, δεν είναι μυστικό. Οι α/α/α, αλλά και μαρξιστικές οργανώσεις της Κύπρου, είτε είναι υπέρ, είτε κατά του πλαισίου, έχουν από καιρό τοποθετηθεί ανοιχτά.

από @γκ 25/07/2017 10:48 πμ.


1)Αναρχικοί και Κράτος είναι δυο αντιθετικές έννοιες και μεγέθη. Τελεία και Παύλα. Ας μην επιμείνει, όμως, κανείς στο γεγονός ότι η υποστήριξη σε ένα ομοσπονδιακό κράτος αποτελεί από μόνο του μια αντινομία για τις οποιεσδήποτε κι οπουδήποτε κι οποτεδήποτε "α/α/α" κοσμοαντιλήψεις, θεωρίες, θεωρήσεις, ιδέες. Ας προσπεραστεί το γεγονός ότι το κυπριακό α/α/α "υπόδειγμα" αποτελεί ίσως μοναδική τομή στα χρονικά για την υποστήριξή του σε ένα σχέδιο κράτους εκπονημένο από το 1964 (διχοτομικό σχέδιο Άτσεσον σε 5 εκδοχές), σχέδιο που με τη βία επιδιώκει να προκαλέσει ισορροπία στην περιοχή προς όφελος του αμερικανικού κυρίως παράγοντα. Ένα ανεφάρμοστο μέχρι τώρα σχέδιο (κράτους ή κρατών) που ήταν η αφορμή και αιτία για: το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα, τις δικοινοτικές ταραχές στην Κύπρο, την προκαλούμενη πολιτική ανωμαλία από το 68-74 στο ελληνοκυπριακό πεδίο, τη λειτουργία οργανώσεων που ψευδεπίγραφα απέβλεπαν σε "ενώσεις", κοινές χρηματοδοτήσεις ενάντια στον "κομουνισμό", απόπειρες δολοφονίας (Μακάριος), εμφύλιο 71-74, πραξικόπημα της εθνοφρουράς-βοήθεια χούντας Ιωαννίδη, εισβολή στην Κύπρο και τέλος το καταστροφικό πλαίσιο που έθεσε ο Μακάριος το 77 στις συνομιλίες με τον Ντενκτάς για τη ΔΔΟ. Ένα σχέδιο κράτους για την Κύπρο που αναμφιβόλως έχει άμεση σύνδεση με το σχέδιο για τη λύση του παλαιστινιακού και του αραβο-ισραηλινού ανταγωνισμού, με το σχέδιο κατακερματισμού της Συρίας, τη ΝΑΤΟποίηση της ΝΑ Μεσογείου, την εκμετάλλευση στις ΑΟΖ, δίπλα βεβαίως σε άλλους παράγοντες που επιβουλεύονται το χώρο με ισχύ και ηγεμονική δύναμη (Ρωσία, Τουρκία κλπ). Από πότε η υποστήριξη αναρχικών σε μορφές κράτους βοηθάει στην ανάπτυξη του "ανταγωνιστικού" κινήματος (τι να σημαίνει άραγε αυτός ο όρος προς αντικατάσταση του "επαναστατικού" και ποιους βολεύει;) και τους διεθνικούς ταξικούς-πολιτικούς-χειραφετητικούς αγώνες;

2)Μιλάμε για ένα ομοσπονδιακό κράτος που διαχωρίζει εθνικά ένα πρώην διεθνικό νησί (έλληνες, τούρκοι, μαρωνίτες, εβραίοι, αρμένιοι) σε δυο κυρίαρχα κρατίδια. Άρα ομόσπονδο κράτος που αναγνωρίζει το τετελεσμένο της εισβολής, κατοχής, εποικισμού και προσφυγοποίησης τεράστιου τμήματος πληθυσμού ε/κ και τ/κ. Μιλάμε για μια κατ' αρχήν ρατσιστική διευθέτηση κράτους που διαχωρίζει τα μέχρι τώρα μικτά χωριά-γειτονιές-πόλεις-περιφέρειες (που ακόμα περιμένουν τους ε/κ και τ/κ κατοίκους τους). Κι όλα αυτά υπό την απειλή της Τουρκίας, τη διευθέτηση από τα αμερικανικά όπλα και τους προσχεδιασμούς για την αποτυχία των συνομιλιών με βάση μνημόνια που απορρίπτονται, συνεχίζοντας το βασικό κείμενο Νιχάτ Ερίμ του 1956, μνημείο για τη διαχρονική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.

Δεν ξερνώ ΓΚ

https://athens.indymedia.org/post/1568024/

 

 

 

από @4shame 25/07/2017 1:25 μμ.


Ενδιαφέρον που το ομοσπονδιακό κράτος αναγνωριζεται ως κράτος άρα μη αναρχικό, αλλά αυτοαποκαλουμενοι αναρχικοί αμεσοδημοκρατες στηριζουν άλλοτε το ενιαίο και άλλοτε το πολυπεριφερειακο χωρίς να τίθεται θέμα αναρχομετρου.

Πόσο μάλλον όταν οι εν Κυπρω αναρχικοί υποστηρικτές του ενιαίου κρατους ονειρεύονται συνταγματικές συνελεύσεις όπου θα σχεδιασουν καθε προνοια του κρατικου συνταγματος με λεπτομέρεια, ενώ οι "διζωνιστες" ενδιαφερονται μονο για τις προνοιες που θα διευκολύνουν τη δράση του κινήματος, χωρίς να θεωρούν το ΔΔΟ κράτος το τέλος του δρομου.

 

Και αφου και οι υπερ και η κατά της ΔΔΟ αναρχικοί στην Κυπρο παραδεχονται (μόνο οι εκτός δεν το παραδεχονται) ότι το κυπριακό είναι και κρατικό πρόβλημα, παραμένει το ερώτημα: γιατί όσοι προκρινουν το ενιαίο ή το πολυπεριφερειακο, οργανώνονται σε αμιγώς εθνοτικη βαση;

από @γκ 26/07/2017 10:16 πμ.


1)Οι "αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί αμεσοδημοκράτες" δεν στηρίζουν κράτος πολυπεριφερειακό ή ενιαίο. Δεν στηρίζουν κανένα κράτος μιας και είναι -έστω και αυτοαποκαλούμενοι- αναρχικοί. (Ευτυχώς και δυστυχώς δεν έχει υπάρξει μια ενιαία αρχή αναγνώρισης του ορθώς αναρχικού-αυτά μετά την ίδρυση της ιεράς εξέτασης). Στην πραγματικότητα οι "αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί αμεσοδημοκράτες" δεν μπορούν να στηρίξουν τίποτε που δεν υπάρχει ούτε καν ως ενδεχόμενο ή πρόταση εφαρμογής της δημοκρατικής αυτονομίας-συνομοσπονδισμού, Η παρακμή είναι ένα έκδηλο χαρακτηριστικό -διεθνώς- του κινήματος βάσης (μεταναρχισμός, μεταμοντέρνο, διασπασμένα κοινωνικά δικαιώματα, αναρχοφιλελευθερισμός, αναρχομηδενισμός κλπ κλπ) αλλά η στήριξη σε κράτος (που δεν θα είναι "το τέλος του δρόμου"-έτσι ή αλλιώς αλλά αποτελεί το απόλυτο κακό, σύμφωνα με τους όποιας τάσης θεωρητικούς της αναρχίας από τον Προυντόν μέχρι και τον Μπούκτσιν) είναι η αποκορύφωσή της. Η δημοκρατική αυτονομία-συνομοσπονδισμός (κομουναλισμός) είναι η εξέλιξη του ελευθεριακού προτάγματος. Περιγράφει την ακρατική κοινωνία με οικονομικές δομές αλληλεγγύης δίπλα στην κοινωνική οικολογία. Αυτό δηλαδή που μια πανουργία της ιστορίας επιφύλαξε για το μακρινό (από το "μπουκτσινικό" Βέρμοντ) Κουρδιστάν, αλλά πολύ κοντινό σε μας (σε σχέση με την υπερατλαντική Τσιάπας). Είναι ζήτημα πλέον γνώσης ή επίγνωσης για τη νέα κουρδική εναλλακτική (κι όχι κουρδικό ζήτημα) για να διαγνώσει κανείς την υπέρβαση του κράτους και του καπιταλισμού, της αποικιοκρατίας της ανάπτυξης, της πάτριαρχίας κλπ.

2)Πέρα από το ΟΧΙ, διότι το ΟΧΙ απέναντι στην 50ετή επέμβαση για τη διχοτόμηση είναι δεδομένο και επίσης πολιτικά αδιευκρίνιστο. Αυτό σημαίνει ότι το ΟΧΙ είναι ενάντια στην ΔΔΟ και ανοιχτό ως προς τις πολιτικές του προεκτάσεις. Αυτό σημαίνει ότι η κυπριακή εναλλακτική δύναται να συμμετέχει στον κοινωνικό διάλογο βάσης και να προτείνει απέναντι στα αδιέξοδα του καπιταλισμού, της αποικιοκρατίας, της πατριαρχίας και του κράτους ως ανώτατου θεσμού οργάνωσης της κοινωνίας. Το αν είναι σε εθνοτική βάση αυτό δεν καθορίζεται από τις προθέσεις αλλά απο τις διαθέσεις. Και δυστυχώς ούτε στην ε/κ σκηνή ούτε στην τ/κ εμφανίζονται ακρατικές διαθέσεις με ελευθεριακή προταγματική (μέχρι τώρα). Η Ομοσπονδία μικτών περιφερειών και κοινοτήτων δεν είναι η αντιμετώπιση του κρατικού προβλήματος, είναι η υπέρβασή του. Στον ...αέρα βεβαίως, και χωρίς ανθρώπους, που θα το προωθούν στην Κύπρο. Άλλωστε στον ...αέρα ήταν και η πρόταση Μπούκτσιν για τη δημοκρατική αυτονομία-συνομοσπονδισμό μέχρι που η πανουργία της Ιστορίας την ανέδειξε σε κομβικό ζήτημα μιας εναλλακτικής ισορροπίας στη Μέση Ανατολή. Μέχρι τότε, ακόμα και το 2008, σε εκδήλωση της Ευτοπίας με τη σύντροφό του Ζανέτ Μπιλ, η ίδια μας είχε απογοητεύσει ότι "It 's only was a plan" ενώ αργότερα μάθαμε ότι η επαφή Οτζαλάν με τη σκέψη Μπούκτσιν ήταν ήδη δεδομένες. Νομίζω πως περιττεύει η αναφορά στο γεγονός ότι ο Μπούκτσιν από το Ιμραλί-Καλόλιμνος δεν θα μπορούσε να γνωρίσει τη σκέψη Μπούκτσιν παρά μόνο μέσω των κουρδικών κινημάτων στη διασπορά που ήδη είχαν ξεκινήσει τη διεργασία ξεπεράσματος του κουρδικού ζητήματος (δηλαδή την επιδίωξη κρατικής αυτοδιάθεσης) σε κουρδική εναλλακτική. Αν όλα αυτά είναι ένα τίποτα μπροστά στο ρεαλισμό της ΔΔΟ ως "μη τέλους του δρόμου", η αναρχική ιστορική σκέψη και δράση μάλλον δεν έχει την ίδια γνώμη. Διαφορετικά θα τη λέγανε Χαρούλα, Ευτυχία ή Ευδοξία και θα χόρευε χιπ-χοπ στη Φανερωμένης. ΓΚ

από @4shame 27/07/2017 10:29 πμ.


Δεν έχει νόημα να απαντάς για το τι συμβαίνει στο φαντασιακό σου - στην θεωρητική ιδανική κατεύθυνση που μας εμπνέει ίσως και να μην έχουμε σοβαρές διαφωνίες. Νόημα έχει αν θα μιλήσουμε για το πώς εκείνη η θεωρητική κατεύθυνση μπορεί να ξεκινήσει να ριζώνει στην Κύπρο. Οι τρεις αναρχικοί, και πέντε μαρξιστές στην Κύπρο που αντιτίθενται στην ΔΔΟ υποστηρίζουν το ενιαίο *κράτος* ή το πολυπεριφερειακό *κράτος*. Και όπως έγραψα, όχι μόνο επειδή το αναλύουν σαν απαραίτητη μετατόπιση του στάτους κβο (επειδή ξανά, το κυπριακό είναι και κρατικό πρόβλημα), αλλά, κι εδώ είναι το πρόβλημα, επειδή το γουστάρουν κιόλας (κατανοητό ίσως για τους μαρξιστές, αλλά οι αναρχικοί γιατί κάθονται και γράφουν προσχέδια συντάγματος; ). Εκτός αν δεν έχεις πραγματικά καμιά επαφή με τις οργανώσεις και συλλογικότητες στην Κύπρο και δεν καταλαβαίνεις σε ποιους αναφέρομαι, γιαυτό απαντάς για την δική σου προσωπική πρόταση και μόνο, οπότε απολογούμαι για την σύγχυση που προκαλούν οι αναφορές μου. Κατά τ' άλλα όμως, είσαι ευπρόσδεκτος να προσφέρεις τις δυνάμεις σου στον χώρο, και να δείξεις ότι είμαστε τελικά αρκετοί οι αναρχικοί και οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές στην κύπρο να τα βάλουμε με 6 στρατούς που πρέπει να φτάνουν τις 70 χιλιάδες στρατιώτες και που έχουν σαν σκοπό τους να μην αλλάξει ποτέ τίποτε. Επειδή δεν ξέρω πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα στο φαντασιακό σου, αλλά εδώ στην Κύπρο, η UNFICYP δεν θέλει να δει σύνορα να μετακινούνται ούτε κόσμο να αξιοποιεί τον ενδιάμεσο γεωγραφικό χώρο, οι ελληνικοί στρατοί (ΕΦ, ΕΛΔΥΚ) δεν θα ενθουσιαστούν με την ιδέα των τ/κ να ξεκινήσουν να χτίζουν κοινές περιφέρειες που να εκτείνονται στον νότο, ούτε οι τουρκικοί στρατοί (Τουρκικός, ΤΚΔΑ) να δουν τους ε/κ να κάνουν το αντίστοιχο, ενώ παραδέχομαι οι Εγγλέζοι δεν θα αντιδράσουν εκτός και αν μπεις στα "δικά τους" τα χωράφια. Αν, λοιπόν, δεν είμαστε αρκετοί να τα βάλουμε με 70 χιλιάδες στρατό, για να προωθήσουμε αντικρατικά μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης της κοινωνίας, αναγκαστικά πρακτική προτεραιότητα γίνεται η αποστρατικοποίηση, ακόμα και αν αυτό σημαίνει μετακίνηση από μια δομή κρατικής οργάνωσης σε μια άλλη (και μέχρι τώρα η μόνη νέα δομή που σίγουρα θα μείωνε τους στρατούς ήταν αυτή μέσα στις παραμέτρους του ΟΗΕ - σε κάποιες φάσεις της διαδικασίας του ΟΗΕ ακόμα και η αποστρατικοποίηση ήταν επιλογή, ίσως όχι πλέον). Πάντως για την Ροζιάβα, που παρακολουθούμε όλοι με ενδιαφέρον και ελπίδα, να προσθέσω ότι θεώρησαν αναγκαίο να χρησιμοποιήσουν διπλές/παράλληλες δομές μέσα τα πλαίσια στα οποία καλούνται να δράσουν (πολυετής εντατικός και αιματηρός πόλεμος). Μαζί με την οικοδόμηση του κοινοτισμού (πολυκοινοτικού και δι-έμφυλου, με υποχρεωτική αντιπροσώπευση των κοινοτήτων και των φύλων, παρά την πληθυσμιακή πλειοψηφία), επιδιώκουν και την ομοσπονδιοποίηση του κράτους της Συρίας ως βήμα προς τον τερματισμό της εμπόλεμης κατάστασης. Και οι Ζαπατίστας, μιας και αναφέρθηκαν και αυτοί, αν έχουν κατακρίνει ανοιχτά ένα μέρος της διεθνιστικής αλληλεγγύης που δέχονται, είναι για όσους από την άλλη άκρη της γης αμφισβητούν τις στρατηγικές τους επιλογές και τους νουθετούν για έλλειψη ιδεολογικής καθαρότητας. Και αυτοί ξέρουν ότι δεν προσπαθούν να υλοποιήσουν την Αυτονομία μέσα σε κενό, και μας το θυμίζουν τακτικά. Καλό, λοιπόν, το θεωρητικό πρόταγμα, αλλά αυτοί που καλούνται να το υλοποιήσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν και τις συνθήκες γύρω τους. Αυτό μας λένε και οι Ζαπατίστας, αυτό μας λένε και από την Ροζιάβα, και όλοι οι ελευθεριακοί επαναστάτες στην ιστορία.

από @γκ 27/07/2017 10:09 μμ.


Αγαπητέ 4shame, δεν υπήρξε περίοδος πέρα από τις επαναστατικές περιόδους που οι ελευθεριακές ιδέες (στην όποια εκδοχή ριζοσπαστισμού και οριζόντιας οργάνωσης) "να πατούσαν στη γη". Αυτή άλλωστε είναι και η τραγωδία αλλά και η ταυτότητα των αναρχικών ιδεών ανά τω κόσμω. Να μην είναι ρεαλιστικές ενώ παράλληλα να μιλούν σε αυτόν τον πραγματικό κόσμο για αυτόν τον πραγματικό κόσμο και κάποιες στιγμές η "ευτοπία" τους να είναι πραγματικός κοινός τόπος. Από την άλλη η μετωπική λαϊκή συμπόρευση με αιτήματα βελτίωσης της κατάστασης (εργατικό, οικολογικό, κοινωνικοί αγώνες κλπ) ποτέ δεν αφαίρεσε από τους αναρχικούς να προτάσσουν την πολιτική αυτοδιεύθυνση στις όποιες αποκεντρωτικές της εκδοχές (κοινοτισμός, τομείς, δήμοι, ομοσπονδίες κλπ) επιδιώκοντας να πείσουν τους συμπολίτες τους για αυτές τις κατευθύνσεις με ιδιαίτερες στρατηγικές σε κάθε περίσταση. Συνεπώς οι μειοψηφίες κάποτε γίνονται τόσο σημαντικές που αλλάζουν τα πράγματα συμπληρώντας συνήθως τα κενά που αφήνει το καθεστώς. Όχι με 70.000 αλλά και με περισσότερους μπορούμε να τα βάλουμε γιατί η ελευθεριακή πρόταση είναι μια ηθική πρόταση που δίνει στους ανθρώπους τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. (Μην ξεχνάς ότι οι στρατοί στελεχώνονται από ανθρώπους). Η επίκληση του πραγματικού κόσμου για να αιτιολογήσει την σύμπλευση με τη ΔΔΟ είναι ανέντιμη καθότι για τον πραγματικό κόσμο μιλάμε όλοι. Και προτείνουμε για αυτόν.

Στο μεταξύ πρέπει να πούμε ότι η παραδοχή πως η ΔΔΟ θα μπορέσει να βελτιώσει την κατάσταση στην Κύπρο είναι μια ουτοπία. Η ΔΔΟ θα περιπλέξει εντελώς την κατάσταση με δυο ομόσπονδα κρατίδια, όπου το ένα θα ελέχεται από τον τραμπούκο της Μεσογείου θέτοντας όλα τα βέτο για να μην προχωρήσει τίποτε σύμφωνα με την καθοδήγηση Του. Και μετά... πιάσ' τ' αυγό και κούρευ' το. Κατεχόμενα δηλαδή ξανά, με την εκ/τκ συγκατάθεση και με όλους τους άδικους όρους που καθιστούν την αποκατάσταση και αποζημίωση ευθύνη όλων. Τώρα αν το μόνο που ενδιαφέρει τη συντριπτική πλειοψηφία των α/α/α και μαρξιστών είναι να γίνονται πιο εύκολα γιορτές και κοινές απεργίες των συνδικάτων, τότε κάποιος άλλος θα πρέπει να ορίσει ξανά τον πραγματικό κόσμο. Αυτήν την τακτική την ονομάζω "το κουβαδάκι μου και στην παραλία μου"-πέραν τούτου ουδέν-ο κόσμος να χάνεται. Πραγματικά δεν ξεχνώ, την εισβολή, την κατοχή, την προσφυγιά, κι από την άλλη σημαντικό είναι σε αυτό το αδιέξοδο το να υπάρξουν προτάσεις αυτοργάνωσης που θα προχωρήσουν για όλα τα ζητήματα το ελευθεριακό πρόταγμα. Ενάντια στην πολιτική των πολιτικών.

Τη Ροζάβα τη μάθαμε επειδή αντιμετώπισε το ΙΚ. Η Ροζάβα έγινε γιατί ελάχιστοι στην αρχή επιδίωξαν στις ήδη υπάρχουσες δομές από τις αρχές του 2000 να τις στρέψουν στην ελευθεριακή κατεύθυνση, αργότερα έγιναν περισότεροι, κάποια στιγμή και ΑΠΟ ως πνευματικός και όχι πολιτικός ηγέτης έδωσε και "γραμμή". Το 2012 εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας και κύρηξαν την ομοσπονδία της Ροζάβα. Και το πιο σημαντικό δεν συμμετείχαν στην αραβική άνοιξη τουλάχιστον όχι με την "πολιτική του πλήθους" αλλά τη δημιουργία δομών, διώχνοντας τις κρατικές. Αυτό που συνέβη -και ευτυχώς όχι από αναρχικούς- στη Ροζάβα, είναι ότι η δημοκρατική Ομοσπονδία αποτελεί μια πολυδιάστατη πρόταση χωρίς κράτος. Κι αυτό προτείνει στη Συρία και σ' ολόκληρο τον πλανήτη ως πολιτική πρόταση-ο πόλεμος είναι μια "ευνοϊκή" συγκυρία και μιλούν από θέση ηθικής ισχύος καθότι ήταν η πρώτη και μόνη δύναμη που για 3 σχεδόν χρόνια πολέμησε με το ΙΚ. Δεν είναι δυο διαφορετικές δομές, η δεύτερη της ευρύτερης Συρίας είναι η συμμετοχή της ΔΟΒΣ στην ευρύτερη. Από την άλλη ποια είναι η πολιτική συμφωνία με το συριακό κράτος, με τις ΗΠΑ, με τη Ρωσία κλπ που να θίγει τις εφαρμογές του ελευθεριακού προτάγματος; Δεν υπάρχει (ακόμα τουλάχιστον).

ΥΓ: Δεν μιλώ για φαντασιακό-για ιδανικά μιλάω. ΓΚ

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License