[Βόλος] Ένα σύνθημα, μερικές παρατηρήσεις (για την υπόθεση Γκιτσάκη)

Σχετικά με την υπόθεση του σεξιστή Γκιτσάκη και ένα σχετικό σύνθημα των ΕΑΑΚ. http://xorxora.espivblogs.net/2017/02/28/%cf%83%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ad%ce%bc%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b2%ce%af%ce%b1/

Τις τελευταίες μέρες είναι γραμμένο ένα σύνθημα στον τοίχο του τμήματος χωροταξίας του πανεπιστημίου στο Βόλο. «Όταν μας χτυπάνε, δεν κάνουμε ησυχία, έξω ο Γκιτσάκης απ’ τη χωροταξία» με την υπογραφή ΕΑΑΚ Βόλου. Για όσες δεν έχουν διαβάσει περί της υπόθεσης του ξυλοδαρμού φοιτήτριας από τον διδάκτορα Γκιτσάκη παραπέμπω στο παρακάτω link:

Σχετικά με το περιστατικό έμφυλης βίας, με θύτη λέκτορα του ΠΘ

Επειδή το ζήτημα είναι αρκετά ευαίσθητο, και δεν μοιάζει με τα συνηθισμένα πεδία όπου κάνουν πολιτική οι αριστερές οργανώσεις και ο αναρχικός χώρος, αξίζει να σχολιαστεί η προσβλητική αστοχία του συγκεκριμένου συνθήματος και να τεθούν ορισμένες προτάσεις για τη διαχείριση αυτού του περιστατικού έμφυλης βίας.

Αρχικά, είναι γνωστό ότι η κοπέλα που υπέστη τον ξυλοδαρμό απέσυρε αφενός τη μήνυση εναντίον του σεξιστή Γκιτσάκη, αφετέρου δεν επιθυμεί να δώσει την οποιαδήποτε συνέχεια στο ζήτημα. Φυσικά, δεν γνωρίζουμε υπό ποιες συνθήκες πίεσης μπορεί να έγινε αυτό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορούμε να παραβλέψουμε τη στάση της και την επιθυμία της γύρω από ένα συμβάν που αφορά πρώτα και κύρια την ίδια. Κοιτάζοντας και ξανακοιτάζοντας το σύνθημα, δύο αναγνώσεις είναι δυνατό να γίνουν που είναι εξίσου προβληματικές.

α) Η εστίαση στο «Όταν μας χτυπάνε». Αυτές/οι που έγραψαν το σύνθημα, τοποθετούν την εαυτή τους στη θέση της κοπέλας που χτύπησε ο Γκιτσάκης, λέγοντας πως δεν θα κάνουν ησυχία. Είναι μια συνηθισμένη αριστερή τακτική της συμβολικής ταύτισης με το θύμα. Πρακτικά σημαίνει: πετώ στην άκρη την κοπέλα, γίνομαι εγώ αρμόδιος και λέω αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Όμως, είναι μακάβριο να κάνεις πολιτική πάνω σε ένα γεγονός που συνέβη σε ένα τρίτο άτομο, και εσύ να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του για να μιλήσει.

Αναμφίβολα, εντός των ΕΑΑΚ συμμετέχουν γυναίκες και queer άτομα τα οποία πλήττονται από την πατριαρχία, και πιθανόν να έχουν υπάρξει θύματα έμφυλης βίας. Αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό αφορά σε πρώτο βαθμό την κοπέλα που χτυπήθηκε, σε δεύτερο τις υπόλοιπες γυναίκες, και σε τρίτο βαθμό τους αριστερούς/αναρχικούς άντρες που θέλουν να σταθούν αλληλέγγυοι. Καμία/κανείς δεν δικαιούται να μιλά εξ ονόματος της.

β) Η εστίαση στο «δεν κάνουμε ησυχία». Η δεύτερη πιθανή ανάγνωση είναι ότι δεν μιλούν εξ ονόματος της, αλλά της υποδεικνύουν ποια συμπεριφορά αρμόζει σε αυτές τις περιστάσεις. Οι υποδείξεις όμως αποτελούν μια έμμεση απόδοση ευθυνών στο θύμα μιας επίθεσης (victim blaming), που έστω και άθελα τους έπραξαν αυτές/οι που έγραψαν το συνθημα. Είμαστε υποχρεωμένοι/ες να σεβαστούμε την επιλογή της, ακόμα κι αν θεωρούμε πως εμείς δεν θα κάναμε το ίδιο. Γιατί το βίωμα της, και οι αντίστοιχες επιλογές (ησυχία ή αντιβία) ανήκουν στην ίδια.

Η βεβιασμένη πολιτική παρέμβαση χωρίς την συναίνεση της ίδιας είναι ένα επιπλέον ψυχολογικό βάρος πάνω της, που έρχεται να προστεθεί στις πιθανές οικογενειακές, φιλικές, κοινωνικές πιέσεις που δέχεται. Και έτσι είναι μια κακή παρακαταθήκη για οποιοδήποτε επόμενο περιστατικό έμφυλης βίας που θα μπορούσε να καταγγελθεί και να αντιμετωπιστεί.

Κλείνοντας, δεν πρέπει να εννοηθεί πως η σωστή στάση είναι η λήθη. Αυτό που μας αφορά πλέον είναι η ύπαρξη αυτού του βίαιου σεξιστή στο πανεπιστήμιο, γιατί η επικινδυνότητα του ξεπερνά το αποκλειστικό βίωμα της φοιτήτριας. Γι’ αυτό δεν σχολιάστηκε το εύστοχο σύνθημα «Κάτω ο σεξισμός και η πατριαρχία, έξω ο Γκιτσάκης από τη Χωροταξία», πάλι των ΕΑΑΚ. Μα πάνω απ’ όλα, με τρόπο που να μην επιβαρύνει τη θέση της, και πόσο μάλλον χωρίς θεόσταλτες πράξεις αντεκδίκησης. Είτε μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους (για τους αριστερούς συνδικαλιστές που τους αναγνωρίζουν), είτε μέσα από τις πολιτικές ομάδες παρέμβασης στους χώρους του πανεπιστημίου (για τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό/αυτόνομο χώρο που βλέπει τους φοιτητικούς συλλόγους σαν μια γραφειοκρατική καρικατούρα), να μπει η απαίτηση για απομάκρυνση του από το ΠΘ.

Και σιγά-σιγά, να μπουν στο στόχαστρο και οι πιο αόρατες σεξιστικές συμπεριφορές που συμβαίνουν καθημερινά στο πανεπιστήμιο, από καθηγητές ή φοιτητές, δεξιούς ή αριστερούς (ή αναρχικούς). Το αντισεξιστικό μίσος έχει μεγάλη γκάμα γεγονότων για να εκφραστεί, και δεν έχει νόημα να εκτονωθεί όλο πάνω στον Γκιτσάκη δεδομένων των περιστάσεων (όχι πως δεν το αξίζει).

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License