Διάβασα την απάντηση του συντρόφου Π.Γ στο κείμενο του sfyrodrepanou σχετικά με το ΔΣΕ. Δε θα σταθώ στην ουσία της εκδήλωσης, αλλά σε μια πολύ συγκεκριμένη θέση που εκφράζεται στο κείμενο και είναι η εξής:

"Η μάχη για μια ζώσα επαναστατική ιστορία είναι ταυτόχρονα και μάχη για να γκρεμίσουμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα του ανταγωνισμού και της αλληλοφαγίας, και να την αντικαταστήσουμε με μια αταξική κοινωνία που θα οικοδομηθεί με τα υλικά της ισότητας και της αλληλεγγύης."

Σε αυτή τη θέση λοιπόν, όντας αναρχική, δε μπόρεσα να μη παρατηρήσω την έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς σε δύο έννοιες: του Κράτους και της Ελευθερίας. Αυτή η θέση είναι ανιστόρητη και καθαρά μπολσεβίκικης προέλευσης (όλων των τάσεων της αριστεράς πλην των συμβουλιακών) καθώς υπαινίσσεται ότι μπορεί να οικοδομηθεί η αταξική κοινωνία αυτομάτως και ντετερμινιστικά χωρίς να καταργηθεί το κράτος και χωρίς να είναι απαραίτητο στοιχείο της η ελευθερία. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι η ισότητα και η αλληλεγγύη ορίζουν το περιεχόμενο της ελευθερίας σε μια αταξική κοινωνία,(αν και η αλληλεγγύη δεν επιβάλλεται αλλιώς γίνεται πειθαρχία), είναι προφανές για οποιονδήποτε αναρχικό ότι η μη κατάργηση του κράτους και της  ιεραρχίας αντιφάσκει και με τις δύο παραπάνω έννοιες.

Βέβαια η απουσία αναφοράς στις παραπάνω δύο έννοιες και ιδιαίτερα στο κράτος, αποκτά νόημα, αν σκεφτούμε ότι η εκδήλωση είχε ως θέμα της το ΔΣΕ, έναν ιεραρχικό μηχανισμό συγκέντρωσης ισχύος, με αυστηρό καταμερισμό εργασίας, ένα εμβρυακό Κράτος δηλαδή, που αναπαράγει το κυρίαρχο εξουσιαστικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης. 

Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και με την αναφορά περί "μικροαστικού φεμινισμού που θέλει τη γυναίκα και τον άντρα ίση σε ένα ληστρικό κι εκμεταλλευτικό σύστημα". Ο συντάκτης του κειμένου Π.Γ, θεωρεί μικροαστικό φεμινισμό την παραπάνω θέση, αλλά προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτουπονομεύει αυτή του τη θέση όταν παρακάτω μιλά για  "εκατοντάδες από αυτές" που "υπηρέτησαν τον ΔΣΕ ως αξιωματικοί και υπαξιωματικοί. Ως ένοπλες μαχήτριες οι γυναίκες δεν υπολειπόταν σε τίποτα από τους άντρες συντρόφους τους" αφού το γεγονός αυτό δείχνει απλά ότι οι γυναίκες  ήταν "ίσες με τους άντρες σε ένα ιεραρχικό κι εξουσιαστικό σύστημα" που υπηρετούσε ένα άλλο ιεραρχικό και εξουσιαστικό σύστημα που ονομάζονταν Προσωρινή Κυβέρνηση κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του αστικού μοντέλου διακυβέρνησης. Κι εξίσου εκμεταλλευτικό αφού δεν είχε καταργηθεί η μισθωτή εργασία στην επικράτεια του ούτε και η ατομική ιδιοκτησία η οποία είχε και διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους πολίτες, δηλαδή οι σχέσεις παραγωγής. Άρα που η επανάσταση και μιλάνε για "επαναστατική ιστορία"; 

Είναι λοιπόν, σα να εξυμνούν αναρχικοί και κομμουνιστές το γεγονός ότι έχουμε μπατσους,στρατιωτικούς, αφεντικά και πολιτικούς γυναίκες κι αν αυτό από την άποψη των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και της ισότητας των φίλων είναι κάτι καλό, τότε δε θα έπρεπε να κατηγορείται για "μικροαστισμός"  όταν τον υποστηρίζουν αναρχικοί και "προοδευτισμός" ή "επαναστατικός" όταν τον υποστηρίζει ο ΔΣΕ.

Κλείνοντας, μπορώ να καταλάβω τους κομμουνιστές του σχήματος που κάλεσε την εκδήλωση. Αυτό που δεν μπορώ όμως να καταλάβω είναι οι αναρχικοί που συμμετέχουν στο σχήμα τι ακριβώς υποστηρίζουν πάνω στο θέμα του Κράτους και της Ελευθερίας. Εκτός αν πρόκειται για αυτό που πολύ σωστά τόνισε ό sfyrodrepanos σε ένα σχόλιο του στο μπλογκ του, ότι δηλαδή "Αν δε θέλουν να υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα δύο, πηγαίνουμε σε λογικές Καραμανλή περί πολιτικής (όπου υπάρχουν αυτά που γίνονται και δε λέγονται κι αυτά που λέγονται αλλά δε γίνονται)", κάτι που δεν συνιστά καθόλου απελευθερωτική στάση.

 

 

από Ερρίκος 15/02/2017 7:45 μμ.


Ο Μπακούνιν πρέπει να ήταν μαλάκας φιλελές τελικά που έλεγε ότι σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι προνόμιο και αδικία κι ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι σκλαβιά και βαρβαρότητα. Αφιερωμένο το παρακάτω απόσπασμα του στους αναρχικούς της Ταξικής Αντεπίθεσης, αν υπάρχουν τέτοιοι και δεν πρόκειται περί ευφημισμού.

 

"Είμαι ένας φανατικός οπαδός της Ελευθερίας, αφού τη θεωρώ το μόνο μέσο με το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η ευφυία, η αξιοπρέπεια και η ευτυχία του ανθρώπου. Όχι της επίσημης "Ελευθερίας", η οποία παραχωρείται, μετρείται και ρυθμίζεται από το Κράτος, μία απάτη που αντιπροσωπεύει τα προνόμια των λίγων που στηρίζονται στην σκλαβιά όλων των υπολοίπων. Όχι της ατομικής ελευθερίας, της εγωιστικής, ποταπής και πλαστής που προωθείται από τη σχολή του Ρουσσώ και όλων των άλλων σχολών του αστικού Φιλελευθερισμού, η οποία θεωρεί ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι περιορισμένα από τα δικαιώματα του Κράτους, και συνεπώς αναγκαστικά συνεπάγεται την μείωση των δικαιωμάτων του ατόμου στο μηδέν. 
    Όχι, εννοώ τη μόνη ελευθερία που αξίζει πραγματικά το όνομά της, την ελευθερία που συνίσταται στην πλήρη ανάπτυξη όλων των υλικών, πνευματικών και ηθικών δυνάμεων οι οποίες βρίσκονται ως λανθάνοντα προσόντα στον καθένα, την ελευθερία η οποία δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλον περιορισμό εκτός από κείνους που θέτουν οι νόμοι της ίδιας μας της φύσης. Έτσι ώστε, ορθά μιλώντας, δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, από τη στιγμή που αυτοί οι νόμοι δεν είναι επιβεβλημένοι πάνω μας από κάποιον νομοθέτη έξωθεν ή άνωθεν υμών. Είναι έμφυτοι σε μας, σύμφυτοι, που συνιστούν την ίδια τη βάση του είναι μας, υλικού καθώς και πνευματικού και ηθικού. Συνεπώς, αντί να τους θεωρούμε ως ένα όριο, πρέπει να τους θεωρούμε ως τις αληθινές συνθήκες και την πραγματική αιτία της ελευθερίας μας. 
    Εννοώ αυτή την ελευθερία του κάθε ατόμου η οποία, χωρίς να σταματάει, λες και συναντάει ένα όριο, μπροστά στην ελευθερία των άλλων, βρίσκει εκεί την επιβεβαίωσή της και την επέκτασή της στο άπειρο. Την απεριόριστη ελευθερία του καθενός μέσω της ελευθερίας των άλλων, την ελευθερία μέσω της αλληλεγγύης, την ελευθερία στην ισότητα. Την ελευθερία που θριαμβεύει πάνω στην κτηνώδη δύναμη και την αρχή της αυθεντίας η οποία δεν ήταν ποτέ τίποτε άλλο παρά η εξιδανικευμένη έκφραση αυτής της δύναμης, την ελευθερία που, έχοντας γκρεμίσει όλα τα θεϊκά και γήινα είδωλα, θα θεμελιώσει και θα οργανώσει ένα νέο κόσμο, αυτόν της ανθρώπινης αλληλεγγύης, πάνω στα ερείπια όλων των Εκκλησιών και όλων των Κρατών.

Είμαι ένας πεπεισμένος υποστηρικτής της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, επειδή γνωρίζω ότι, χωρίς αυτήν την ισότητα, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η ηθικότητα, και η ευμάρεια των ατόμων καθώς επίσης και η ευημερία των εθνών δεν θα είναι ποτέ τίποτε άλλο παρά ένα μάτσο ψέματα. Αλλά ως υποστηρικτής σε κάθε περίσταση της ελευθερίας, αυτής της πρώτης συνθήκης της ανθρωπότητας, νομίζω ότι η ελευθερία πρέπει να εγκαθιδρυθεί στον κόσμο από την αυθόρμητη οργάνωση της εργασίας και της κολλεκτιβιστικής ιδιοκτησίας από παραγωγικούς συνεταιρισμούς ελεύθερα οργανωμένους και ενωμένους ανά περιοχές, και από την εξίσου αυθόρμητη ένωση των περιοχών, αλλά όχι από την ανώτατη και προστατευτική πράξη του Κράτους."


αναρχικη μικροαστή, ο,τι θες λες.


θέλετε γυναίκες στον επαναστατικο στρατό; ΔΣΕ τότε. Δεν θέλετε γυναίκες στον επαναστατικο στρατό, καλή ειναι και η Αραγονία. Οι γυναίκες δεν ειχαν ουτε δικαιωμα ψήφου στις κολλεκτίβες. Δικοί σας τα γράφουνε.

Αλλα δεν μπορει κάθε φορά να εχεις δικιο, μαλλον πατάς σε δυο βάρκες, ήτοι εισαι μικροαστή, όπως το δηλώνεις άλλωστε. Τι σε κάνει να πιστεύεις οτι εισαι αναρχική; Μάθετε ρε να κάνετε αντιπαράθεση

και ο μπρεζνιεφικος βέβαια γράφει οπορτουνιστικές χαζομάρες. Δεν μπορεις κύριε απο τη μια να μας υπερασπίζεσαι τον ιμπεριαλισμό του Λενιν και απο την αλλη να μιλάς για 10 αναγνώσεις. Υπάρχει ο "ιμπεριαλισμός" του Μαίλη και αυτός του Λένιν. Υπάρχει η πατάτα του Μαίλη οτι ολες οι χώρες ειναι ιμπεριαλιστικές από τη Ζιμπάμπουε μέχρι τις ΗΠΑ, και υπάρχει και ο ιμπεριαλισμος του Λένιν που λέει οτι μια χούφτα χώρες ειναι ιμπεριαλιστικές. Υπάρχει το 6ο Συνέδριο της Διεθνούς, υπάρχει και το 7ο. Ο Μαίλης δεν ειναι ούτε με το ένα, ούτε με το άλλο.

εδω ο θεός έβγαλε ότι η στρατηγική του προλεταριάτου στην Ελλάδα έπρεπε να ειναι προλεταριακή επανάσταση μετά το 1821, όταν περίπου τρεις δεκαετίες αργότερα στην ηπειρωτικη ευρώπη οι Μαρξ-Εγκελς στο κομμουνιστικό μανιφέστο μιλούσαν για επικείμενη αστικοδημοκρατικη επανάσταση στη Γερμανία και το 1848 ήταν η άκρα-αριστερή πτέρυγα του αστικοδημοκρατικού επαναστατικού κινήματος με την Νέα Εφημερίδα του Ρήνου. Το παρεάκι του Μαίλη που μοστράρουν και για θεωρητικοι δεν εχουν διαβάσει καν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο...

Ο Μαίλης στην ουσία ανακάλυψε τους αυτόνομους, αυτό το ρεύμα σεκτας και απελπισίας από τα Δυτικά που ακολουθεί στην Ελλάδα γραμμή anti-deutsche, βρίζοντας νυχθημερόν τους εργάτες ως μικροαστούς, παρουσιάζοντας την έννοια της πατρίδας πάντα με αρνητικό περιεχόμενο, λες και η υπεράσπιση της πατρίδας από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η υπεράσπιση της πατρίδας απο τους παλαιστίνιους σήμερα, έχει το ίδιο περιεχόμενο με την υπεράσπιση της πατρίδας το 1914 απο τον Κροπότκιν και την αναρχοσυνδικαλιστική CGT.

Ε, τι να κάνουμε οι μπολσεβίκοι που δεν υπέρασπίστηκαν την πατρίδα σε έναν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο το 1914 και καθοδήγησαν την επανάσταση του 1917 μέχρι τέλους, υπερασπίστηκαν την σοσιαλιστική πατρίδα σε έναν δίκαιο πόλεμο το 18-21 και το 41-44. Αν εσύ παίρνεις ισες αποστάσεις απέναντι στο κυβερνητικο φασισμο [οταν ο φασισμος ειναι στην εξουσια] και στη δημοκρατία, τότε μαλλον εισαι σεκταρίστρια αισχίστου είδους και αν προέκυπτε ποτέ ο φασισμος στην εξουσία, θα ειχες κάτσει σπιτάκι σου βρίζοντας απο μέσα σου και μονο οχι τους φασίστες, αλλα τους εργάτες που δεν αντέδρασαν, ενώ εσύ τους έβριζες ως μικροαστούς.

 Οταν θες να κανεις κριτική συναγωνίστρια σε κάποιους να την κάνεις στα σοβαρά. Δεν μπορεις να κόβεις και να ράβεις λεξούλες και να κατηγορείς τους άλλους για εξουσιαστικες πρακτικές. Υπάρχει ο γηπεδισμος και υπάρχει και η επιχειρηματολογία. Προτείνω σε ολους το δεύτερο δρόμο.

τέλος σε παρακαλώ πες μας ποια ειναι η άποψή σου για τη Ροτζάβα

από @πάντηση 15/02/2017 8:51 μμ.


είσαι υποχρεωμένος να δεχτείς την ισότητα των γυναικών, να την προωθήσεις, γιατί κι αυτές στρατιώτες θεωρουνται και είναι.

Μόνο με μια τέτοια εργαλειακή χρηση γινεται αποδεκτή η ισοτητα των γυναικών. Αν δεν εντάσσεται σ' αυτό το πλαίσιο, θεωρείται "χυδαίος μικροαστισμός". Στην ουσία δηλαδή, και έξω από την εργαλειακή χρήση τους, δεν είναι αποδεκτή η ισότητα των γυναικών.

Κι αυτο ειναι το ίδιο όπως με τα αστικά δικαιώματα, δίνονται όταν βολεύει για διάφορους λόγους (πχ προώθηση εναλλακτικού προφίλ από κυβερνώντες), αλλά είτε καταστρατηγούνται στην πράξη, είτε αποσύρονται οταν πάλι βολεύει.

Εδω ειναι η διαφορά των δύο παραπάνω με τους αναρχικους, που γι' αυτούς η ισότητα και η ελευθερία είναι αυταξίες και δεν προωθουνται μόνο περιστασιακά και χρησιμοθηρικά.

 

από @ν@ 15/02/2017 9:01 μμ.


> ότι θες λες

Στο κείμενο https://athens.indymedia.org/post/1569420/ που δημοσιεύτηκε σήμερα παρουσιάζεται η θέση περί ελευθερίας ως το άλλο κομμάτι της ισότητας από την οικονομική. Εξισώνεται η λέξη ελευθερία με τον όρο πολιτική ισότητα σε αντιδιαστολή με την οικονομική ισότητα. Αυτό θα είχε νόημα εντός μιας οργανωμένης κομμούνας. Γιατί, εκτός οργανωμένης κομμούνας δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ισότητα καθώς η ισότητα αποκτά σάρκα και οστά μόνο από την κοινωνική οργάνωση και τις σχέσεις.

Το ουρανοκατέβατο στην συζήτηση είναι της "ελεύθερης ελλάδας" και ο χαρακτηρισμός "ότι θες λες" δεν κολλάει σε τίποτα. Είναι δηλαδή πιο τρολ από τα ερωτικά ραβασάκια στα κρυμμένα.

Όσο υπάρχουν κάποιοι και αποφασίζουν για άλλους ούτε για ελευθερία θα μπορούμε να μιλάμε ούτε για αταξική κοινωνία, νομίζω. Πιο βάρβαροι καπιταλιστές από τους κρατικούς δεν υπήρξαν. Οι διευθυντές και υποδιευθυντές των καπιταλιστών είναι πάντα σκληρότεροι και κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να τους διακρίνει σε κρατικούς και μη. Ίδιοι είναι!

από @ 15/02/2017 9:44 μμ.


Καλο είναι συντροφε. Και οι φιλελευθεροι πολεμησαν για τα αστικα δικαιωματα καποτε στην Ελλαδα και συγκρουστηκαν με το Παλατι . Να γινουμε φιλελευθεροι διοτι υπηρξαν καποτες μαχητικοι αντιμοναρχικοι ;  Για την πατριδα πολεμησαν και οι 300 του Λεωνιδα περα απ το ΕΑΜ . γιατι χαριζουμε την ελληνικη αντισταση εναντια στον Περσικο επεκτατισμο στους φασιστες ; Να κανουμε μια εκδηλωση και για τις Θερμοπυλες. 300 Σπαρτιατες προγονοι μας πεθαναν εκει.  Και 700 Θεσπιεις. Λουτρο αιματος. 

Να κανουμε εκδηλωση και για τους ηρωες του 21., Αμε . γιατι οχι. για την πατριδα δεν πολεμησαν κι αυτοι; 

Ζητω η πατριδα. 

Μην κοιτατε τωρα που παλια φωναζαμε : 

Ουτε χριστιανοι ουτε μωαμεθανοι αθεοι απατριδες και αναρχικοι. 

Αυτο ηταν ενα μικροαστικο συνθημα ανασυρμενο απ το χυλο του μεταμοντερνισμου. 

Θες να μας πεις τγν αποψη σου για την επανασταση του 21 ; 


στις αγρότισες στην αραγονία οι αναρχικοι, για να μην κανουν εργαλειακή χρήση τους. Τσ τσ. τσ. τι διαβάζουμε εδω μέσα!

που σαι φιλε δρομο επιλέγω ΕΓΩ ποτε θα πάρω, ως τοτε απλως θα πονας... :-)

κι ας μην πειθω ουτε .ε...ναν

ειμαστε σύμφωνοι;

φιδάκια

από Μικροαστή Αναρχική 16/02/2017 9 πμ.


"στην ελεύθερη ελλάδα δεν υπήρχαν καπιταλιστές, ότι θες λες"

Στην "ελεύθερη ελλάδα" υπήρχε καπιταλισμός υπό την έννοια ότι υπήρχαν τα θεμέλια του: ατομική ιδιοκτησία, μισθωτή εργασία, εμπόριο και Κράτος. Τίποτα από αυτά τα τέσσερα δεν είχε εξαφανιστεί. Σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα είχε ο ΔΣΕ, όπως και το ΕΑΜ και καλά θα κάνουν μερικοί σαν και του λόγου σου, όταν χρησιμοποιούν τον όρο επανάσταση κατά το δοκούν και να μη τον ταυτίζουν με το στρατιωτικό "παίρνω τα όπλα". 

Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια, γι' αυτό άλλωστε κι έχει φαληρίσει η σοσιαλδημοκρατική αριστερά των φαφλατάδων που εκφράζεις διάβασε τα κατευθείαν από το πρόγραμμα του ΔΣΕ μπας και φύγει καμιά ιδεολογική τσίμπλα και κάνουμε καμιά δουλειά.

"Αρθρο 11ο: Η Λαϊκή Εξουσία δέχεται και ενθαρρύνει κάθε συνεργασία και βοήθεια από το ξένο κεφάλαιο ή από διεθνείς οργανισμούς που θα συντελούν στην προώθηση της ελληνικής οικονομίας και θα στηρίζονται στην αρχή της ισοτιμίας"

Λίγο χλωμό το "κεφάλαιο" να στηρίζει μη κεφαλαιοκρατική οικονομία, δε νομίζεις;

«ο καλλιεργητής δεν μπορεί να κατέχει σαν ιδιοκτήτης γης και να έχει εμπράγματο δικαίωμα γης σε μεγαλύτερη έκταση από το οχταπλάσιο του ελάχιστου κλήρου που ορίσθηκε από το Λαϊκό Συμβούλιο. Η παραπάνω έκταση από το οχταπλάσιο παραχωρείται από το Λαϊκό Συμβούλιο στους αχτήμονες του χωριού ή σε αγρότες που ο κλήρος τους είναι κάτω από τον ελάχιστο για να συμπληρωθεί ο κλήρος τους»

Να και η ανισότητα στην ιδιοκτησία, χωρίς κουβέντα βέβαια για τη μισθωτή εργασία.

Πράγμα που δείχνει ότι όταν ο ΔΣΕ έλεγε στο Αρθρο 8ο: Η εργασία είναι βασικό κοινωνικό λειτούργημα και δημιουργεί δικαίωμα για την απόλαυση όλων των αγαθών της ζωής. εννοούσε τη μισθωτή εργασία, ειδικά αν λάβουμε υπόψη τι αντιλαμβάνοταν και αντιλαμβάνεται η μεγάλη μάζα του κόσμου και ειδικά των φτωχών και των αμόρφωτων, ακουγοντας κάποιον να μιλάει για εργασία in abstracto.

Άλλωστε φρόντισε ο ίδιος ο ΔΣΕ να διευκρινίσει στο ίδιο άρθρο λίγο παρακάτω όπου σύμφωνα με το ριζοσπάστη  "επιβάλλει το σεβασμό της ανεξαρτησίας των συνδικάτων, προστατεύει την απεργία, καθιερώνει την ισοτιμία της γυναίκας στην αμοιβή, τις άδειες κάθε χρόνο, τις εργοστασιακές επιτροπές, τις κοινωνικές ασφαλίσεις και μια σειρά άλλα δικαιώματα.".

Λίγο χλωμό να μίλαγε "για προστασία της απεργίας" σε μια μη καπιταλιστική οικονομία στην οποία πραγματικά " η εργασία είναι λειτούργημα και δημιουργεί δικαίωμα".

Αυτά για την ουσία των αντικαπιταλιστικών βαυκαλισμών κάποιων γκρούπι του ΔΣΕ που βρωμίζουν την ίδια του την ιστορία με τα ψέμματα τους, σαν άλλοι συριζαίοι.

από φολα ζαχαριαδικός 16/02/2017 9:48 πμ.


1) οι κομμουνιστές δεν αρνήθηκαν ποτέ ότι θα κάνουν εξωτερικο εμπόριο με χώρες που ειναι καπιταλιστικές. Αυτο λοιπόν που ανέβασες δεν υποστηρίζει τους ισχυρισμούς σου. Και η  CNT/FAI έκανε εμπόριο με γάλλους καπιταλιστές. Ομως δεν το έκανε με την αρχή...της ισοτιμιας. Αυτο ειναι αλλη κουβέντα βέβαια.

2) το αποσπασμα που ανέβασες αποδεικνύει οτι η γη μοιράστηκε στους φτωχούς και ακληρους αγρότες. Τι σημαινει "ανισότητα" στην ιδιοκτησία λοιπόν; Κοπέλα μου διαβάζεις τι ανεβάζεις; Διαβάζουμε: ο καλλιεργητής δεν μπορεί να κατέχει σαν ιδιοκτήτης γης και να έχει εμπράγματο δικαίωμα γης σε μεγαλύτερη έκταση από το οχταπλάσιο του ελάχιστου κλήρου που ορίσθηκε από το Λαϊκό Συμβούλιο.

Μήπως στο μυαλό σου οι φτωχοι αγρότες ειναι καπιταλιστές; ε; πέστο ξεκάθαρα για να ξέρουμε τι πιστεύεις. Τι να κάνουμε για τους κομμουνιστές υπάρχει η αγροτο-εργατικη συμμαχία θεμέλιο της δικτατορίας του προλεταριάτου [εξου και το σφυροδρέπανο] και μέχρι να φτιαχτουν μηχανές κομπέιν τρακτερ μαζικά για την καλλιέργεια της γης σε κολλεκτίβες, η γη θα ανήκει σε ατομικούς κλήρους, ειδικα εκεινη την εποχή, που ο φτωχός αγρότης της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Θράκης δούλευε με αλέτρι, άροτρο και ανάθεμα κι αν ειχε κανα ζώο της προκοπής στην κατοχή του μετά τον πόλεμο για να δουλέψει τη γη.

Οι κομμουνιστές λοιπόν του ΔΣΕ έδωσαν τη γη των κουλάκων και των φεουδαρχών στους φτωχούς αγρότες. Αυτο λέει το απόσπασμα που ανέβασες.

Για τους αυτόνομους οι φτωχοι αγρότες ειναι συλλήβδην καπιταλιστές. Ειπαμε οι αυτόνομοι ειναι κάτι μορμόνοι απ' τα δυτικά που κάνουν ζυμώσεις σε καφενεία. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ούτε κατ' ελάχιστο τις κοινωνικές σχέσεις στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον.

3) Οι κομμουνιστές δεν δήλωσαν ποτέ τεμπέληδες. Οποιος δουλεύει απολαμβάνει τα καλά της ζωής, όποιος ειναι τεμπέλης είναι ΒΑΡΟΣ στην κοινωνία, και γι αυτο δεν πρέπει να απολαμβάνει τα καλά της ζωής. Υποχρέωση της κοινωνίας ειναι ολοι να έχουν δουλειά και να μην υπάρχει ανεργία πράγμα που μπορει να γινει μόνο σε μια μη καπιταλιστική κοινωνία, εν μέρει στη μετάβαση προς το σοσιαλισμό και πλήρως στο σοσιαλισμό.

4) πάλι μονά -ζυγά δικα σας. Εμ κατοχυρώνεται το δικαίωμα στην απεργία, εμ φωνάζετε γιατι κατοχυρώθηκε! 

Δεν σας βγαίνει ρε παιδιά  . Try again!

Κανένα σοβαρό άτομο δεν ακολουθει πια τους μορμόνους αυτόνομους που βρίζουν τον κοσμάκη νυχθημερόν.

Αυτα τελειώσανε. Εδώ υπάρχει πεινα και εξαθλιωση. Θα βγαινετε εσεις να βρίζετε;

 

από @ 16/02/2017 10 πμ.


Πώς είναι δυνατόν να αποκαλείται "ελεύθερη" μια περιοχή που βρισκόταν υπό την εξουσία του ΚΚΕ?!?!

από Μικροαστή Αναρχική 16/02/2017 10:21 πμ.


"θέλετε γυναίκες στον επαναστατικο στρατό; ΔΣΕ τότε. Δεν θέλετε γυναίκες στον επαναστατικο στρατό, καλή ειναι και η Αραγονία. Οι γυναίκες δεν ειχαν ουτε δικαιωμα ψήφου στις κολλεκτίβες. Δικοί σας τα γράφουνε."

οπότε για πες, ποιοί είναι οι ¨δικοί μας" και τι ακριβώς γράφουνε.

από @πάντηση 16/02/2017 11:57 πμ.


Το σχόλιό μου 8.51 ήταν απάντηση στην παράγραφό σου στο αρχικό κείμενο που ξεκινάει

Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και με την αναφορά περί "μικροαστικού φεμινισμού που θέλει τη γυναίκα και τον άντρα ίση σε ένα ληστρικό κι εκμεταλλευτικό σύστημα"...

Αλλά έσπευσε να ανταπαντήσει ο κουίντο με τη γνωστή εξυπνακίστικη ξερολίαση.

 

από @Ας μελετήσουμε ιστορία και κοινωνιολογία 16/02/2017 12:16 μμ.


Όποιος μέσα στο πατριαρχικό ληστρικό κράτος, δεν καταφέρνει να πάρει τη ζωή στα χέρια του, καταντάει, άνεργος, ζήτουλας, και ρουφιάνος του κράτους για να επιβιώσει.

Η κοινωνία είναι ενιαία και αδιαίρετη. Το ίδιο και ο φυσικός κόσμος. ‘’ Όλα είναι ένα ‘’. Η σημερινή επιστήμη έχει τεκμηριώσει πειραματικά το απόφθεγμα του Ηράκλειτου.  ¨όταν σήμερα εξακολουθούμε να μιλάμε για εργατική τάξη και προλεταριάτο, τεμαχίζουμε και εμείς την κοινωνία. Μια κοινωνία έχει απόλυτη ανάγκη, όλες τις επιμέρους διαφορετικές ικανότητες και επιδεξιότητες  όλων των μελών της για την επιβίωσή της. Η ταξική κοινωνία είναι μια τεχνητά διαιρεμένη κοινωνία μέσα στο εθνικό κράτος. Παραμένει διαιρεμένη κάτω από όλες τις πιθανές πολιτικές μορφές που μπορεί να πάρει η κρατική εξουσία. Το σημαντικό βρίσκεται, στο ότι η κοινωνία αντιλαμβάνεται και αποδέχεται το θεσμό του εθνικού κράτους , για δικό της θεσμό. Αυτή η παραδοχή παραμένει μια από τις βασικές  αιτίες που το εθνικό κράτος δεν ανατρέπεται. Η άστοχη φιλοσοφική ιδέα, πως , η εργατική τάξη θα έπαιζε ένα ιστορικό ρόλο για την μεταμόρφωση της κοινωνίας. Οδήγησε στην ίδρυση των κομμουνιστικών κομμάτων, πάνω στην ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Δηλαδή την επιβολή μιας τάξης – που υποτίθεται παράγει τον  πλούτο – πάνω σε ολόκληρη την κοινωνία. Στον πρωτογενή  κομμουνισμό ο πλούτος δεν παράγεται από μια τάξη, αλλά από ολόκληρη την κοινωνία, που παραμένει αταξική και ενιαία .Βασιζόμενη στην αυτοδυναμία της απεριόριστης οικιακής οικονομίας. Η άποψη λοιπόν της δικτατορίας του προλεταριάτου, είναι διασπαστική και όχι ενωτική.  Το πείραμα εφαρμόστηκε και οδήγησε στο κομμουνιστικό πατριαρχικό κράτος . Του οποίου η σύντομη ιστορικά ζωή του, κατέληξε κατευθείαν στο πατριαρχικό καπιταλιστικό κράτος. Σήμερα η επανενοποίηση της κοινωνίας παραμένει το πολιτικό ζητούμενο. Όμως, ενώ ο ρόλος των πολιτικών κομμάτων είναι διασπαστικός, η ίδια η κοινωνία αδυνατεί να στοχαστεί τον εαυτό της και παράλληλα τα πριμοδοτεί στις εκλογές. Διαπιστώνουμε πως η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για την επανενοποίησή  της, αλλά για το βόλεμά της. Ούτε το κράτος ούτε η κοινωνία δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τη ζωή. Το δικαίωμα  να χαρούμε τη ζωή, πρέπει να το διεκδικήσουμε εμείς οι ίδιοι. Τόσο απέναντι στο κράτος όσο απέναντι στην κοινωνία. ‘’ Ο μοναδικός και το δικό του ‘’. Ας απαλλοτριώσει ο καθένας τους πόρους που χρειάζεται. Η απαλλοτρίωση δεν αποτελεί μόνο συλλογική πολιτική προσπάθεια αλλά και προσωπική.

Η περίπτωση Ροτζάβα

Σήμερα υπάρχει κενό εξουσίας στη συγκεκριμένη περιοχή. Δεν γνωρίζουμε λοιπόν πως θα αντιδράσουν η Τουρκία, η Συρία, και άλλες δυνάμεις που εμπλέκονται στην περιοχή. Αν οι Κούρδοι ανακάλυψαν ένα πρότυπο τρόπο να ζουν, - μέσα στο ειδικό ιστορικό διαμορφωμένο πλαίσιο - , αυτό αφορά τους ίδιους.  Πάντως υπάρχει χρήμα, αγορά, Δήμαρχος. Ο θεσμός της άμεσης δημοκρατίας δεν εξασφαλίζει από μόνος του την ενοποίηση της κοινωνίας


ΟΡΙΣΤΕ:

http://www.anarkismo.net/article/26290

<<Εκεί η κολεκτιβοποίηση ξεκίνησε είτε με πρωτοβουλία τοπικών στελεχών της CNT και της UGT είτε με παρέμβαση των πολιτοφυλακών της CNT και του POUM (που το καλοκαίρι του 1936 προέλασαν στην Αραγωνία με σκοπό την κατάληψη της Θαραγόθα, κάτι που τελικά δεν κατάφεραν). Στην Καταλωνία η CNT έπρεπε να ανταγωνιστεί τα αγροτικά συνδικάτα που συνδέονταν με τα τοπικά κεντροαριστερά κόμματα, και που υποστήριζαν τη δημιουργία συνεταιρισμών. Αντίθετα στην Αραγωνία το κενό πολιτικής εξουσίας (οι τρεις μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας βρίσκονταν στα χέρια Εθνικιστών) καλύφθηκε με τη σύσταση του Αντιφασιστικού Συμβουλίου που βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο της CNT. Στόχος του να ενθαρρύνει περαιτέρω την κολεκτιβοποίηση «ως μέρος της πολεμικής προσπάθειας», αλλά και να δημιουργήσει ένα πρότυπο για το μέλλον, για το πώς θα ήταν η ελευθεριακή κοινωνία. Επιπλέον εξέφραζε την τοπική επιθυμία για αυτονομία από τις καταλανικές ελίτ (αλλά και τη συνδικαλιστική ηγεσία της Βαρκελώνης) που αντιμετώπιζαν την Αραγωνία ως αποικία τους, επιδεικνύοντας συγκεντρωτική συμπεριφορά.>>

 <<Τα στατιστικά στοιχεία για την παραγωγή στις αγροτικές κολεκτίβες είναι επίσης περιορισμένα ή αποσπασματικά και δεν προσφέρουν μία πλήρη εικόνα της κατάστασης. Γνωρίζουμε ότι η αγροτική παραγωγή των Δημοκρατικών έπεσε, αλλά αυτό αφορά τα συνολικά δεδομένα και όχι αποκλειστικά την κολεκτιβοποιημένη γεωργία. Το μεγαλύτερο άλλωστε μέρος της καλλιεργήσιμης γης στη ζώνη των Δημοκρατικών (απαλλοτριωμένης και μη) παρέμεινε στα χέρια ιδιωτών – σύμφωνα με τις σύγχρονες εκτιμήσεις κολεκτιβοποιήθηκε περίπου το 20%.>>

 <<Η παραδοσιακή πατερναλιστική και σεξιστική στάση των ανδρών (ακόμα και των αναρχοσυνδικαλιστών) απέναντι στις γυναίκες συνεχίστηκε ακόμα και μέσα στις κολεκτίβες: Σε πολλές από αυτές, οι γυναίκες πληρώνονταν με μικρότερους μισθούς, υποεκπροσωπούνταν στις εργοστασιακές επιτροπές και σε άλλες εκλεγμένες θέσεις, ενίοτε δεν είχαν ούτε καν δικαίωμα ψήφου. Στις αγροτικές κολεκτίβες οι γυναίκες δεν αναγνωρίζονταν πάντοτε ως αυτόνομες υπάρξεις, αλλά αποκλειστικά ως μέλη της οικογενειακής μονάδας – με βάση την οποία γινόταν η διανομή των αγαθών. >>

υγ: εσυ κύριε "απάντηση" τι φωνάζεις; Επειδή δεν απευθύνεται σε εσένα η μικροαστή αναρχικη; Γι αυτο φωνάζεις; :-) Ρε κοπελιά ριξτου κι αυτουνου ενα βλέφαρο...μη φωνάζει...


υπό την εξουσία των δοσιλόγων, ταγματασφαλιτών, αμερικανοτσολιάδων η ελλάδα ήταν σκλαβωμένη. Τοσο απλά. Εσεις απλως θα στηρίζατε τα αδελφια σας αμερικανάκια, όπως έκανε ο Στίνας με τους γερμανούς εισβολεις κατακτητές. Τι να κάνουμε τώρα δεν περνάνε τα αυτόνομα παραμύθια πια ρε παιδιά...

από @ 16/02/2017 2:32 μμ.


Ελεύθερη είναι μια περιοχή όταν εκεί δεν υπάρχει κράτος, ούτε πρόπλασμα κράτους, ούτε καμία εξουσιαστική σχέση και εφαρμόζεται η αναρχία. Στις περιοχές που ήλεγχε ο ΔΣΕ δεν υπήρχε αναρχία, υπήρχε η εξουσία του ΚΚΕ. Επομένως δεν ήταν ελεύθερες. 


Η προλεταριακή επανάσταση και η επιβολή της εργατικής εξουσίας υπό τη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου είναι η μόνη πραγματικά επαναστατική πρόταση . Μια πρόταση που οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ υπηρέτησαν με θάρρος και αυτοθυσία, με βασανιστήρια , εκτελέσεις κι εξορίες ενώ το μόνο που κάνουν σήμερα κάποιοι είναι να τριγυρνούμ στα διάφορα φόρουμ και να κανιβαλίζουν το πιο ενεργητικό και ζωογόνο κομμάτι του κινήματος. 

από Πασιφιστής 3 16/02/2017 3:41 μμ.


Μικροαστή αναρχική έχω την υποψία ότι και εσύ όπως και πολλοί αναρχικοί έχετε μεγιστοποιήσει την εικόνα και τη δράση του κράτους σε βαθμό πάνω και από το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα. Βέβαια δεν σε κατατάσσω στην κατηγορία κάποιων που δηλώνουν <<είμαστε αντικρατιστές>> και όχι <<αντικαπιταλιστές>> δίνοντας μία πλέον υπερφυσική διάσταση στο κράτος, και έτσι έρχονται και οι θεωρίες των ψεκασμών.

Το καπιταλιστικό σύστημα υπάρχει και εκεί που δεν εμφανίζεται κανείς κρατικός λειτουργός και μάλιστα είναι και ανεπιθύμητος κάποιες φορές από τα αφεντικά (όπως οι κρατικοί υπάλληλοι της επιθεώρησης εργασίας)

Εάν δουλέψεις σε εργοστάσιο , θα δεις ότι εκεί κρατικός υπάλληλος δεν υπάρχει, η ιεραρχία, οι διαταγές, η εκμετάλλευση λειτουργούν κανονικά, τις προστατεύει η ίδια η καπιταλιστική διάρθρωση, και όπως καλά ξέρεις πιο πολύ εκμετάλλευση και ιεραρχία υπάρχει σε μία ιδιωτική καπιταλιστική επιχείρηση παρά σε μία κρατική.

Στα καράβια των εφοπλιστών δεν υπάρχει κρατικός λειτουργός στο πέλαγος, η εκμετάλλευση όμως εντός των καραβιών λειτουργεί στο μέγιστο βαθμό.

Επίσης η Ελλάδα έχει βουνά πολλά , παραλίες ερημικές ακόμα και νησάκια άγνωστα όπου το κράτος είναι ανύπαρκτο. Εάν το πρόβλημά μας ήταν μόνο το κράτος θα πηγαίναμε εκεί θα φτιάχναμε μια υπέροχη νησίδα, κομμούνα, κοινότητα πες την όπως θες και θα είχαμε αναρχία. Γιατί δεν το κάνουμε? Αφού το κράτος ούτε θα μας βρει, και εμείς δεν το έχουμε ανάγκη. Δεν το κάνουμε γιατί το ίδιο το καπιταλιστικό το σύστημα δεν θα μας επιτρέψει να ζήσουμε και εάν μας βρει θα είναι αυτό.

Τα κράτη εμφανίστηκαν με τις πρώτες εκμεταλλευτικές κοινωνίες χιλιάδες χρόνια πριν και ουσιαστικά προστατεύουν κάθε συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής.

Αυτό όμως για το σήμερα δεν σημαίνει ότι όπου δεν εμφανίζεται το κράτος δεν υπάρχει καπιταλισμός και εκμετάλλευση. Μάλιστα σε γκέτο, σε περιοχές που δρούνε συμμορίες, οι ιεραρχίες, η εκμετάλλευση είναι εξίσου ή και πιο άγρια από αυτήν που κάνει το κράτος, γιατί εκεί η καπιταλιστική συνείδηση δεν έχει το φόβο έστω κάποιου νόμου λειτουργεί ωμά εξουσιαστικά και αγοραία.

 

 

από @ξανα κλαπ κλαπ 16/02/2017 3:47 μμ.


Η αναρχία είναι μικροαστισμός

Ευτυχώς που μας άνοιξε κάποιος επιτέλους τα μάτια, παρόλο που ο ίδιος έχει ως γνωστό "μάτια ερμητικά κλειστά".

 

από Κομμουνίστρια 16/02/2017 4:09 μμ.


 

Αν κάποια αδυνατεί να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στην ένταξη και συμμετοχή γυναικών σε έναν λαϊκό επαναστατικό στρατό που έχει απέναντί του ολόκληρο το αστικό σύστημα και τον διεθνή ιμπεριαλισμό, και στο μικροαστικό αίτημα για ισότιμη ένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας, στον στρατό κλπ., τότε θα πρέπει να αναρωτηθεί σοβαρά για τη δική της έμφυλη συνθήκη.

Όσο για την ελευθερία, αγαπητή μικροαστή, που φαίνεται να αγνοείς θεμελιακούς κοινούς τόπους της αναρχικής θεώρησης, αυτή δεν είναι κενή λέξη ούτε ανιστορική ουσία, αλλά διαδικασία. Δεν προϋπάρχει ως idee fixe, αλλά νοηματοδοτείται και ανανοηματοδοτείται διαρκώς μέσα από τη δράση των υποκειμένων, μέσα από αντιφάσεις και συγκρούσεις, μέσα από τη ίδια τη διαλεκτική της ανθρώπινης συνθήκης. Για τις χιλιάδες μαχήτριες του ΔΣΕ, γυναίκες της υπαίθρου στην πλειοψηφία τους, η συμμετοχή στον επαναστατικό λαϊκό στρατό, σήμαινε την αποδέσμευσή τους από το πλήθος των περιορισμών και καταναγκασμών που όριζαν την έμφυλη σχέση στο πλαίσιο της παραδοσιακής αγροτικής κοινωνίας, ήταν μια πράξη και μια κατάφαση ελευθερίας. Αυτής της «λευτεριάς που είναι σχολειό», αλλά και «πανώρια κόρη», όπως τραγουδούσαν οι μαχήτριες και οι μαχητές στο βουνό. Αυτής της λευτεριάς, που εσύ στον διαθλασμένο μικροαστικό σου μικρόκοσμο δεν θα μπορέσεις να αντιληφθείς ποτέ.

από @ 16/02/2017 4:47 μμ.


εδώ κανένας δεν μιλάει για "και στο μικροαστικό αίτημα για ισότιμη ένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας, στον στρατό κλπ.", παρά μόνο εσύ για να κάνεις μια άτοπη σύγκριση επειδή σε βολεύει.

Για τις μαχήτριες του ΔΣΕ μπορει να σήμαινε αποδέσμευση από κάποιους περιορισμούς εν καιρώ πολέμου επειδή υπήρχε ανάγκη, αλλά μη λέμε ό,τι θέλουμε για γενικότερη αποδέσμευση από έμφυλους περιορισμούς, γιατί το πρόγραμμα του ΔΣΕ που έχει βάλει παραπάνω η Μικροαστη Αναρχική γράφει μόνο "καθιερώνει την ισοτιμία της γυναίκας στην αμοιβή", δηλαδή "ισότιμη ενταξη της γυναίκας στην αγορά εργασίας". Αυτό δηλαδή που εσύ η ίδια προηγουμένως χαρακτήρισες "μικροαστικό αίτημα".

 

Κι όσο για το σχόλιο που λέει ότι "η αναρχία είναι μικροαστισμός"... Μα αυτό το μέτωπο περιλαμβάνει και αναρχικούς, ή μήπως δεν είναι αναρχικοί;

από καραμικροαστή αναρχική 16/02/2017 5:04 μμ.


Πόση ελευθερία ένιωθαν οι γυναίκες κομμουνίστριες στις ελληνικές φυλακές που το Κόμμα τους απαγόρευε να φορούν μαύρα για να πενθόυν τους αγαπημένους  τους διότι " οι νεκροί ανήκουν στο Κόμμα" . Για πες μας πόση ελευθερία ένιωθε η κομμουνίστρια Έλλη Παπά όταν οι ελεύθερες " συντροφισσες" και συναγωνίστριες της την απομόνωσαν πολιτικά ( και φυσικά) μέσα στις φυλακές επειδή τόλμησε να φορέσει μαύρα μετά την εκτέλεση Μπελογιάννη   . Πες μας λίγο .... Για παμε. 

από @ 16/02/2017 8:01 μμ.


Όσο για την ελευθερία, αγαπητή μικροαστή, που φαίνεται να αγνοείς θεμελιακούς κοινούς τόπους της αναρχικής θεώρησης, αυτή δεν είναι κενή λέξη ούτε ανιστορική ουσία, αλλά διαδικασία. Δεν προϋπάρχει ως idee fixe, αλλά νοηματοδοτείται και ανανοηματοδοτείται διαρκώς μέσα από τη δράση των υποκειμένων, μέσα από αντιφάσεις και συγκρούσεις, μέσα από τη ίδια τη διαλεκτική της ανθρώπινης συνθήκης.

 

Προφανως και προκειται για διαδικασια, οπως και καθε αλλη εννοια. Φτανει ομως σε τετοια μεταβολή που να ακυρωνει τους ιδιους του θεμελιακους τοπους της αναρχιας? Φτανει δηλαδη στην υποστηριξη ενος εθνικου, διαταξικου, πατριωτικού μετωπου, οπως ηταν το εαμ (ενταγμενο στην ευρυτερη σταλινικη στρστηγική)? Φτανει στην υποστηριξη δημιουργιας ενος εργατικού(!!) Κρατους? Για ποια αναρχια μιλαμε τοτε? Για ποιους θεμελιακους τοπους της αναρχιας?

Κοφτε το παραμυθι ρε σεις. Για οσους/ες ενδιαφερονται πραγματικα νσ μαθουν τι ητσν και τι ηθελε το εαμ, και δε μυρηκαζουν απλα τσιτατα και ηρωικα ενοπλα ασματα, υπαρχει το βιβλιαρακι του Γληνου. Ριξτε καμια ματια και ξαναπειτε μετα για τη σχεση αναρχιας και εθνικοπατριωτικων μετωπων (απο ταπανω και καθοδηγουμενα πληρως απο το κομμα)

από η παπα δεν ήταν κομμουνίστρια αλλα μικροαστή 16/02/2017 8:34 μμ.


 <Τον δεσμό της με τον Μπελογιάννη, που εμείς μάθαμε δύο ημέρες μετά την εκτέλεσή του, θα τον χρησιμοποιήσει χωρίς καθυστέρηση για την προβολή της, τους μύθους της και την ανέλιξή της, προκλητικά, προσβλητικά, ακόμα και για εκείνον.>>

και βέβαια :

<<Η ιστορία που γράφει η Ελλη Παππά είναι δική της, πλαστογραφημένη, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της. Πρόσωπα και γεγονότα ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Μόνο εμείς μπορούμε να διαβάσουμε κάτω από τις αράδες της την αληθινή ιστορία της φυλακής επί των ημερών της, γιατί τη ζήσαμε στο πετσί μας.>>

οι συγκρατούμενες της αντικομμουνίστριας Ελλη Παπά , λένε την αλήθεια:

https://parallhlografos.wordpress.com/2011/01/23/%CE%B7-%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC-%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BE%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%AD/

<Από τα μέσα του 1949, γραμματέας της Ομάδας της φυλακής ήταν η Καίτη Ζεύγου, τριανταπεντάχρονη τότε δασκάλα, παλιά αγωνίστρια καταδικασμένη δύο φορές σε θάνατο, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, μία από τις πέντε εθνοσυμβούλους – βουλευτίνες της κυβέρνησης της Ελεύθερης Ελλάδας, στην Κατοχή. 

Τη θυμόμαστε με αγάπη. Μαζί της είχαμε πάρει μια ανάσα, αλλά τα καλά κρατούν λίγο.

Αργά, μεθοδικά, όπως περιγράφει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο στο βιβλίο της, η Ελλη Παππά, με κτυπήματα κάτω από τη μέση, θα οδηγήσει την Ζεύγου στην απομόνωση, με την ρετσινιά του χαφιέ , όπως και τη Μαργαρίτα Κωτσάκη, παλιά κομμουνίστρια.

Λίγο καιρό μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη, η Έλλη Παππά διορίζεται, από την έξω οργάνωση, γραμματέας του Γραφείου της ομάδας των κρατουμένων.>>

ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ:

<αναζητούσε παντού φραξιονίστριες, αντιηγετικές, ύποπτες, όργανα της ασφάλειας, οργανωμένα δίκτυα που δρούσαν μέσα στη φυλακή και έξω στις οργανώσεις, και σε ένα επισκεπτήριο ζήτησε από τον Βασίλη Ευφραιμίδη, βουλευτή της ΕΔΑ, κοινή δράση για τον εντοπισμό κάποιου κυκλώματος (σελ 131). Φυσικά εκείνος την αγνόησε και εκείνη τον μίσησε.>>

<Στην ιστορία της, που χρόνια χτίζει πετραδάκι-πετραδάκι, αναποδογυρίζει γεγονότα, γράφει άσχετα παραμύθια, ρίχνει την ευθύνη της σε άλλους και ό,τι δεν μπορεί να βολέψει, το εξαφανίζει, όπως την συγκρατούμενή μας Γλυκερία Παγουλάτου, που δεν θα την συναντήσουμε πουθενά στις σελίδες του βιβλίου.>>

 

αυτή ήταν η ελλη παπα που υπερασπίζεσαι , μια αδιστακτη καριερίστρια, που πατούσε επι πτωμάτων ...

η πρώτη που κατηγόρησε τον Πλουμπίδη για χαφιέ και πέρασε τη γνωμοδότηση αυτη στη καθοδήγηση του ΚΚΕ στο εξωτερικο

___________

παλι την πάτησες

try again!

από @ 16/02/2017 9:37 μμ.


οι πάντες ξερουν οτι 50% των αστών πήγαν στο Λιβανο και το 50% ήταν τσολιάδες.

Το ΚΚΕ πολέμησε τους ναζί και τσιράκια τους τσολιάδες εξαρχής και τους αστους ολους στα Δεκεμβριανά.

Α που σαι φιλε μάθε ποιος εφαγε τον Ψαρρό που πήγαινε να φτιάξει "κεντρώο" αντάρτικο, οι μισοι του Ψαρού και βάλε εντάχθηκαν μετά στο ΕΑΜ.

Ειπαμε ο Λιβανος και ο Καζέρτα ειναι αποτέλεσμα της πίεσης του μετώπου παγκόσμια πια. Εσεις με αυτα που γράφετε βέβαια δεν θα ειχατε φτασει καν να ριξετε σφαιρα στους ναζι, γιατι οπως ελεγε κι οι Στινας ήταν αδέλφια σας προλετάριοι και ο πόλεμος αδικος.....

Εσεις δεν θα ειχατε να αντιμετωπίζετε πολύ πιο χοντρα ζητήματα γιατι ακομη δεν θα ξέρατε αν θα πρέπει να ενταχθειτε στην αντισταση...

οι κομμουνιστές τα δικα σας υπαρξιακα ζητήματα τα ειχαν λυμένα στη πράξη εξαρχής.

αυτη ειναι η διαφορά.

από καραμικροαστή αναρχική 16/02/2017 9:53 μμ.


Να είναι και να έχεις απόλυτο δίκιο σε όσα λες το ότι η Έλλη Παπά είχε τη δυνατότητα να κάνει όλα αυτά που λες δεν είναι υπερ του τρόπου λειτουργίας του κόμματος ο6τε και υπερ της κομματικής ποιθαρχίας. Είτε έτσι είτε αλλιώς είτε η Παπά ήταν θύτης είτε το θύμα δεν αλλάζει το γεγονός πως στα παιχνίδια εξουσίας και κύρους στο κομμα  συμπεριλαμβανόταν κάθε τεχνική και κάθε μέσο.  

Βγάζοντας ως "κακιά" της υπόθεσης την Παπά δε σώζεις κάτι. Και πάλι κάποιες άλλες πλήρωσαν όπως λες την αρχομανία της.  Αρα μια ή αλλη . 

Πάντως πιο πολύ για ζαχαριαδιακή παραμυθία μου φαίνςται για να αποδομήσει τις μετέπειτα αφηγήσεις της Διδώ Σωτηρίου , της Έλλης Παπά αλλα και του ίδιου του γιου του Μπελογιάννη που κατηγορούσε ευθέως τον Ζαχαριαδη για ανθρωποθυσίες. Φαντάζομαι ήταν όλοι τους αντικομμουνιστές έτσι ;   Τι βολικό . Μήπως ήταν και πρακτορες της ιντέλιντετζς σερβις; Ξερεις εσυ. 


Να σαι καλά που μας διαφωτίζεις ότι η Παππά δεν ήταν κομμουνίστρια, έλα μου όμως που μας παραπέμπεις

στο Η Έλλη Παππά Έφτιαξε μια Ιστορία Κομμένη και Ραμμένη στα Μέτρα της

αλλά φροντίζεις στο απόσπασμα να αποκρύψεις την αμέσως προηγούμενη παράγραφο. Για να διαβάσουμε λίγο παραπάνω:

 

Στο βιβλίο κατακεραυνώνει τον σταλινισμό, που αλλοτριώνει τον άνθρωπο, σπιλώνει υπολήψεις, κατασκευάζει χαφιέδες, ενώ στην πράξη, όπως την ζήσαμε εμείς, τον εφάρμοζε με τις χειρότερες μεθόδους του.

Αναζητούσε παντού φραξιονίστριες, αντιηγετικές, ύποπτες, όργανα της ασφάλειας, οργανωμένα δίκτυα που δρούσαν μέσα στη φυλακή και έξω στις οργανώσεις, και σε ένα επισκεπτήριο ζήτησε από τον Βασίλη Ευφραιμίδη, βουλευτή της ΕΔΑ, κοινή δράση για τον εντοπισμό κάποιου κυκλώματος (σελ 131). Φυσικά εκείνος την αγνόησε και εκείνη τον μίσησε.

Μια χαρά κομμουνίστρια λοιπόν η Παππά αφού εφάρμοζε τις μεθόδους του κυρίαρχου κομμουνιστικού ρεύματος της εποχής.

Τώρα βέβαια η ταξική θεσή της Παππά, αν όντως είναι μικροαστή, μάλλον σε σχέση αιτίας / αποτελέσματος με την σταλινική ιδεολογία και πρακτική είναι παρά σε αντίθεση.

από Κομμουνίστρια 16/02/2017 11:29 μμ.


Η άρνηση ή, πιθανότερα, η αδυναμία κατανόησης της διαλεκτικής αποστερεί τις έννοιες από τα ιστορικά τους συμφραζόμενα, τις καθιστά α-χρονικές ουσίες, αυθύπαρκτες εγελιανές ιδέες. Η άρνηση ή, πιθανότερα, η αδυναμία κατανόησης της ιστορικότητας, της παραδοχής, δηλαδή, ότι οι έννοιες, οι ιδέες, οι λέξεις, τα συναισθήματα, συγκροτούνται ιστορικά και νοηματοδοτούνται με βάση ερωτήματα και διακυβεύματα που διαφέρουν ανά εποχή, καθιστά το παρελθόν έρμαιο των νοητικών κατηγοριών του παρόντος, στερεί από τις κοινωνίες και τα υποκείμενα του παρελθόντος το δικαίωμα να αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον κόσμο απ’ ό,τι εμείς. Είναι ακριβώς σ’ αυτό το πλαίσιο που κάποια/ος μπορεί χωρίς κανένα πρόβλημα να θεωρεί ότι το αίτημα για ισότιμη ένταξη των γυναικών στη εργασία έχει το ίδιο και απαράλλακτο περιεχόμενο στη βιομηχανική Βρετανία του 19ου αιώνα, στην πατριαρχική αγροτοποιμενική Ελλάδα της δεκαετίας του 1940, στην με έντονα φεουδαλικά κατάλοιπα Τουρκία του 1980 και στην ατζέντα του ευρωπαϊκού μικροαστικού φεμινισμού της «ισότητας» της δεκαετίας του 1970 κι εξής.

Όσο για το σχόλιο περί ελευθερίας και δυνατότητας μαυροφορίας των φυλακισμένων κομμουνιστριών, η συντάκτρια του οποίου μετ’ επιτάσεως ζητεί απάντηση, λυπάμαι, αλλά είναι κάτι που με ξεπερνά. Καληνύχτα σας.

από καραμικροαστή αναρχική 17/02/2017 12:15 πμ.


Η μαυροφορία που τόσο ειρωνικά και απαξιωτικά σχολιάζεις ήταν ένα έθιμο πένθους . Η άρνηση της μαυροφορίας απ τις υπόλοιπες για λόγους πένθους δεν ήταν μια γραμμή αντισεξιστική ούτε συνιστούσε κάποια ριζοσπαστική υπέρβαση σε σχέση με το έμφυλο.  Ήταν μια κομματική γραμμή πάνω στην χαραγμένη αντίληψη ότι οι νεκροί δεν ανήκουν στους δικούς τους αλλά στο κόμμα.  Το ξέρω τσουζει και σφυρίζει όταν βγαίνει στη φόρα η καλά κρυμένη μαυρίλα πίσω απ το λαμπρότατο έπος αλλά θέλετε δε θέλετε είναι κι αυτά κομμάτι της ιστορίας. Την οποία τελικά μόνο κριτικά δεν προσεγγίζετε. 

από ЕкатеринаIIВеликая (dead) 17/02/2017 12:41 πμ.


Την πολιτική ισότητα, την ισότητα που πάνω της στηρίζεται η μοναδική δυνατή μέγιστη δημοκρατία και η μέγιστη ελευθερία η οποία αναγκαστικά οδηγεί και στην οικονομική ισότητα. Ή πολύ ηλίθιος ή πολύ αντιδραστικός και εξουσιαστής θα πρέπει να είναι κάποιος για να θεωρεί ότι πολιτικά ισότιμοι άνθρωποι μπορούν να συναποφασίσουν την οικονομική ανισότητα τους. Αντίστροφα οι εξουσιαστές μπορεί να καλύπτονται πίσω από μια "τάχα μου" οικονομική ισότητα που αποφασίζουν και επιβάλλουν για να παραμένουν στα αξιώματα τους. Τίποτα πιο αντιδραστικό και φιλελεύθερο δεν υπάρχει από την επίκληση μιας υποκειμενικής αξιοκρατίας, όπου διοικούν και αποφασίζουν οι άξιοι και ταλαντούχοι, και οι ρέστοι υπακούν και υλοποιούν τις επιθυμίες των λίγων και εξαίρετων. Η αστική επανάσταση μεταλλαγμένη σε Λενινισμό. Αυτή είναι η κρατική δικτατορία και η οικονομική ισότητα, (το δελτίο για το ψωμί) ο φερετζές κάθε κρατικού καπιταλιστή. Το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε και ιδρύθηκε στην Ελλάδα για να χειραγωγήσει τα απειλητικά κινήματα που δεν είχαν αρχηγό, όπως την εξέγερση του Κιλελέρ κάποια χρόνια πριν την ίδρυση του κόμματος. Μια εξέγερση αγροτικών εργατών γιατί βιομηχανικοί δεν υπήρχαν. Μια εξέγερση που προέκυψε από εργάτες που έτρωγαν μαζί το ίδιο ψωμί, είτε γνώριζαν ιστορία και κοινωνιολογία είτε όχι. Μια εξέγερση που πήραν μέρος εξίσου γυναίκες, άντρες, παιδιά, γέροι. Και αυτό ακριβώς πρόσφερε στους παρακατιανούς το ΚΚ,και κάθε ΚΚ. Τα ΚΚ ήταν, είναι και θα είναι, μέσα χειραγώγησης και διαμεσολάβησης, προδοσίας, ξεπουλήματος, και αλλοίωσης της ιστορίας των αγωνιζόμενων. Ευτυχώς όμως σήμερα γνωρίζουμε και άλλους τρόπους γιατί αρχίσαμε να ξεθάβουμε την ιστορία που έθαψαν οι εξουσιαστές. Αρχίσαμε να γράφουμε την δική μας ιστορία. Το μέσο καταγραφής στέκεται σαν αγκάθι στον λαιμό κάθε λιμοκοντόρου επίδοξου αφεντικού. Ετούτο εδώ δηλαδή, γιατί προς το παρόν δεν έχουμε άλλο. Κάτω τα ξερά σας!

από ποσα γραμματα 17/02/2017 1:21 πμ.


τελικα η αγωνιστικη μας η γενια φωτιζεται απο καποια γραμματα? ειναι τα τρια γνωστα ή αλλα? εγω δε θα τους κραξω τους διοργανωτες της εκδηλωσης εστω κι αν διαφωνω απειρα πολιτικα με οτι καναν και ειπαν οπως και με απειρα πραγματα που κανουν και λενε. και πολιτικα και αξιακα. για την εκριβεια δε θα κραξω τους κομμουνιστες διοργανωτες γιατι δεν ειναι αντιφαση  καποιοι κομμουνιστες -οτι παρελθον κι αν ειχαν- να καουν κατι τετοιο πλεον.

το θεματακι το εχουν οσοι ως αναρχικοι συμμετειχαν σε κατι τετοιο. γιατι αν μεχρι πριν καποια χρονια λυσσαγαν κοσμος με  ενα κομματι μας λεγοντας για τυχοδιωκτισμο και αμοραλισμο, τωρα που Οντως αυτο παιρνει σαρκα και οστα, ομως με κοκκινο χρωμα, αλλαζει  και η ουσια? δεν ειναι πολιτικαντισμος τα δυο ταμπλώ?

αηντε... ας ξαναθυμηθουμε τα βασικα: κατω το κρατος

κατω οι πανω πανω κανεις

κατω ολοι οι στρατοι

η παλη εναντια στο φασισμο ειναι και παλη εναντια στο μπολσεβικισμο.

κανενα κρατος βαμμενο ακομα και με το πιο λαμπερο κοκκινο χρωμα δεν δινει στον κοσμο ελευθερια.

αυτα προς το παρον και για το μελλον. το παρελθον ας το κρατησουν αλλοι.

 

από Μήτσος 17/02/2017 6:26 πμ.


Μικρή παρατήρηση (χωρίς κανονιστικά σκοπούμενα):

Το θέμα των πένθιμων ρούχων δεν αφορά τις φυλετικές σχέσεις. Αφορά το συλλογικό ηθικό. Αφορά την πίστη στο νόημα της θυσίας των συντρόφων. Στον κομματικό μηχανισμό, το προσωπικό πένθος κρίθηκε ως υπονομευτικό. Εγώ δεν έχω τα στοιχεία για να κρίνω αν ήταν βάσιμο.

Ας δούμε σήμερα, που ένα μεγάλο ποσωστό του πληθυσμού στην ελλάδα φοράει μαύρα ρούχα, οι περισσότεροι νέοι και σχεδόν όλες οι γυναίκες. Εκφράζει πολλά αυτή η τάση. Τι θα βγει μέσα από το μαύρο; Εξέγερση; Μοιρολατρία; Ή επαναφορά στο πολύχρωμο παραμύθιασμα;

 

από Μικροαστή Αναρχική 17/02/2017 8:39 πμ.


απευθύνομαι σε σένα αυτή τη φορά, για να σου πω τα εξής:

α. Δε ξέρεις να διαβάζεις: οι "δικοί μας" μιλάνε για "ζώνη των δημοκρατικών" κι όχι για "ζώνη των αναρχικών ή Αραγωνίας" όταν μιλάνε για το 20% κι αυτό λένε ότι είναι "εκτίμηση". Μπορω να σου παραθέσω άλλες "εκτιμήσεις" και μαρτυρίες ακόμα. πολύ μεγαλύτερες. Tο ίδιο ισχύει και για το θέμα περί "βίαιων κολλεκτιβοποιήσεων".

β. Δε ξέρεις να διαβάζεις: οι "δικοί μας" γράφουν : "ενίοτε δεν είχαν ούτε καν δικαίωμα ψήφου." Υπάρχει μια χαοτική διαφορά ανάμεσα στο "πάντα" που λες εσύ και το "ενίοτε" που γράφουν οι σύντροφοι. Υπάρχει κι εξήγηση σε σχέση με το γιατί συνέβη αυτό αλλά δεν είναι του παρόντος. Εν πολλοίς, για τον ίδιο λόγο που κράζαν τις γυναίκες στο ΔΣΕ όπως περιγράφεται από τα ίδια τα στελέχη του. Όπως έλεγε ένα αναρχικός, (όπως το θυμάμαι από μνήμης) "οι κολλεκτίβες (νομίζω της Αραγωνίας)αφορούν 300.000 ανθρώπους από τους οποίους οι 10.000 ήταν αναρχικοί, οπότε έχουμε πολύ διαφωτιστική δουλειά να κάνουμε". Δεν ήταν και τα 2.000.000 cntistas αναρχικοί με την ιδεολογική έννοια. Αντιθέτως όμως στο ΔΣΕ, ένα στρατό αποτελούμενο από ιδεολογους κομμουνιστές, ήταν απαράδεκτο να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στις αμιγώς αναρχικές πολιτοφυλακές δε συνέβαιναν τέτοια πράγματα και βέβαια είναι πασίγνωστο ποιοί ανάγκασαν τις γυναίκες να αποσυρθούν από το μέτωπο και να γίνουν ράφτρες και νοσοκόμες.

Άρα φίλε μου, εγώ ανοιχτόμυαλη είμαι αλλά προφανώς όχι τόσο ώστε να διαστρεβλώνω αυτά που διαβάζω. Άντε γιατί με τη λογική σου, αν σε ρωτήσει κανείς που είναι η Αραγωνία, εσύ θα του πεις "Σε γωνία φυσικά", από το Άρα+γωνία...

από Μικροαστή Αναρχική 17/02/2017 8:55 πμ.


καμία υπερφυσική αντίληψη του κράτους δεν υπάρχει και το παράδειγμα σου με τα εργοστάσια είναι άκυρο γιατί προφανώς και τα εργοστάσια δεν υπάρχουν σε κάποιες ακρατικές απομονωμένες νησίδες, αλλά σε συγκεκριμένα κρατικά εδάφη. Αφού λοιπόν σου αρέσουν τα υποθετικά σενάρια σηκώνω το γάντι και σου δίνω ένα παράδειγμα. Υποθέτουμε ότι το εργοστάσιο με την καπιταλιστική διάρθρωση πέφτει ουρανοκατέβατο σε μια νησίδα που δεν υπάρχει κράτος, ότι συναλλάσεται με άλλα εργοστάσια σε κράτη και ο ιδιοκτήτης κρατάει το μεγαλύτερο μέρος της αξίας που παράχθηκε για την πάρτη του. Έχεις την εντύπωση ότι οι εργάτες του, θα κάτσουν να φυτοζωούν ή θα τον πνίξουν στη θάλασσα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει κράτος; Κι αντίστροφα, έχεις την εντύπωση ότι ο καπιταλιστής είναι τόσο μαλάκας, ώστε να μη φτιάξει έναν προσωπικό στρατο/αστυνομία να τον προστατέψει διατηρώντας την "τάξη";

Ιστορικά πάντως σε περιοχές που κρατικός υπάλληλος δεν πατούσε, οι τσιφλικάδες γίνονταν οι ίδιοι κράτος. Πως νομίζεις ότι φτιάχτηκαν τα βασίλεια; Αλλά αν πάμε πίσω πίσω στην ιστορία η ανισότητα πολιτικής ισχύος ήταν αυτή που έφτιαξε την εκμετάλλευση κι όχι το αντίστροφο, είτε μέσω της κατάκτησης είτε μέσω της εξαπάτησης (βλ. ιερατεία). Θεός και Κράτος που θα έλεγε κι ο Μπακούνιν. 

από Μικροαστή Αναρχική 17/02/2017 9:01 πμ.


αντί να φλυαρείς χωρίς λόγο, ποντάρωντας στη συγκινιασιακή πανούκλα, καλύτερο θα ήταν να με διαφωτίσεις ως κομμουνίστρια σχετικά με τις διαφορές ανάμεσα σε αυτά τα δυό. Εγώ είπα γιατί είναι ακριβώς το ίδιο, εσύ θα μας πείς ποιά είναι η διαφορά; Καλά σου είπε παρακάτω ο @. Εδώ είμαι και με ανοιχτά αυτιά να ακούσω τη θέση σου, όχι όμως να διαβάζω δεκάρικους και ποιηματάκια που ταιριάζουν σε εθνικές εορτές, αλλά όχι σε πολιτική ανάλυση. Το τραγουδάκι μας λέει απλά για τη θυσία και για το γεγονός ότι βγήκε στα βουνά κάποιος, όχι για το τι έκανε στα βουνά. Άσε που δεν είμαι Καλαματιανή...

 

από Μορις Ρενέ (μεταφόρωση απο αλλο θρεντ)) 17/02/2017 9:28 πμ.


γραφει η αναρχικη του νήματος:

"Πάντως πιο πολύ για ζαχαριαδιακή παραμυθία μου φαίνςται για να αποδομήσει τις μετέπειτα αφηγήσεις της Διδώ Σωτηρίου , της Έλλης Παπά αλλα και του ίδιου του γιου του Μπελογιάννη που κατηγορούσε ευθέως τον Ζαχαριαδη για ανθρωποθυσίες. Φαντάζομαι ήταν όλοι τους αντικομμουνιστές έτσι ;   Τι βολικό . Μήπως ήταν και πρακτορες της ιντέλιντετζς σερβις; Ξερεις εσυ."

Κοιτα η κομμουνίστρια στα ειπε πολύ καλά. Απλως εγω εχω ενα κολλημα με τα ιστορικα στοιχεια. Πιστεύω ότι σε μια αντιπαράθεση κερδίζεις πάντα οταν μιλάς συγκεκριμένα για κάθε κατάσταση και οι αντιπαλοι μιλάνε για τον καιρό. Και άσε τον κάθε καρμοιρη που δεν κερδίζει το βλέμμα σου να λεει: "κουίντο  δεν πειθεις πάρε δρομο". Απο την ποιότητα πάμε στη ποσοτητα αδελφάκι:-)... τώρα προσφέρουμε πονο... και βγάζουμε τσιμπλες. Αν καποιος σκουζει σημαινει οτι ποναει...

οπότε... απλά ερωτήματα στην αναρχικη: ξέρεις ποια ειναι η σχέση της Διδώς Σωτηρίου και της Ελλης Παπά; επ, μην γκουγκλάρεις...

βρε κοπελιά εισαι θεά... μονα ζυγά πάντα δικά σου. Κάθε φορά αλλάζεις τέρμα, και πάντα βγαίνεις από πάνω; Πως γινεται αυτό; μα τι κανονες εχεις στο μυαλό σου; Τι ποδόσφαιρο ειναι αυτο; Cheat κανεις απο την αρχή...στο Pro... για να βαλεις γκολ!!

Δεν κατάλαβα [αρχιζω με το κλασσικο τροπο γραφής στο ιντυ] και τι ειναι δηλαδή ο γιος του Μπελογιάννη; Ηταν καπου αγωνιστής και δεν το ξέραμε; επειδή υπερασπίζεται τις απίστευτες ψευτιές της μάνας του και της θειάς του; Θα βγάλει κι αυτος το κατι τις του απο τις πωλήσεις των λιβελογραφημάτων της μάνας και της θειας του. Τα εχει τα δικαιώματα.

Επι σημιτιστάν οι αδελφές που αναφέρεις πλαισίωναν ολα τα σουαρέ του πασοκικου εσμού. Θα τα ξεχάσουμε αυτά; Ποιες κομμουνίστριες βρε;  ΤΟ ξερεις οτι η σύζυγος του Μπελογιάνη [γιατι ο Μπελογιάννης ήταν παντρεμένος με σπουδαία και σεμνή αγωνίστρια] δεν βγήκε ποτέ ρε να αξιοποιήσει τη σχέση της με το Μπελογιάννη για να πουλήσει τη πραμάτεια της;

 Βρε δεν κατάλαβες τι σου 'πε η κομμουνιστρια και κανεις και την εξυπνη; Ξέρεις τι σημαινει "οικογενειακότητα" στο κινημα; πέταξες μια χαζομάρα για την Παπα απο αυτες τις αθλιοτητες που έγραφε στα λιβελογραφήματά της και οταν ειδες οτι η ιδια απομόνωνε συγκρατούμενές της, αξιοποιώντας τη σχέση που ειχε με το θρύλο Μπελογιάννη, εκανες κωλοτούμπα θεαματική στον αέρα με τριπλό σλαλομ.

Μάθετε ιστορια, μην αναπαράγετε τα παραμύθια της κυριαρχίας και της εξουσίας. Αμάσητα εχετε καταπιει και τα αγκίστρια.

Ο Μπελογιάννης ήταν επαναστάτης. Ο γιος του οχι. Ο Μπελογιάννης ήρθε στην ελλάδα να στήσει παράνομο μηχανισμό γιατι πίστευε στο επαναστατικό ΚΚΕ, σε αυτο που σκυλοβρίζετε γιατι ζειτε στη κοσμάρα σας. Επειδή ακριβώς υπήρχε ο παράνομος μηχανισμος στήθηκε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ο ΔΣΕ αργότερα, κρατήθηκε το κινημα σε ΑΓΡΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ. ΚΑι τελικά μια ωραία πρωία οι ρεβιζιονιστές τον διέλυσαν αυτον τον μηχανισμό. Και έτσι μια αλλη ωραία πρωία ήρθε η Χούντα χωρις να αντιδράσει κανεις, γιατι δεν υπήρχε κανεις να αντιδράσει. Ολη η σπουδαία εμπειρια στελεχών είχε ενταφιαστεί μετά το εικοστο συνέδριο, μετά την ολομέλια του 56 και του 57.

Δεν εχετε ιδέα απο επαναστατικα κινήματα και αναπαράγετε εδώ μέσα τα παραμύθια του κάθε σπασμένου υποκριτή που έγλειφε την αστικη εξουσία για προβολή απο το συγκροτημα Λαμπράκη,ΜΕΓΚΑ, ΒΗΜΑ, ΝΕΑ κλπ..

υγ: ρε ξέρετε τι σημαινει να στήνεις παράνομη οργάνωση σε συνθήκες μοναρχοφασισμού; Εσεις θα τα κανατε καλύτερα; Ρε να στε πιο σεμνοι στις κατηγοριες που εξακοντίζετε βρε.

Εσεις με αυτα που λέτε, θα είσασταν αραχτοι και λάιτ και δεν θα σας πειραζε κανεις. Θα παίρνατε και διαβατηριάκι για εξω...σαν τον φαλακροσκώληκα το γνωστό δηλωσία που πρόδωσε ολους τους συντρόφους του τροτσκιστές με μια μπάτσα και χάρη του έκανε στο Ματαρόα ο τότε κομμουνιστής και στέλεχος της ΟΠΛΑ Αξελος που δεν τον εστειλε στον αλλο κοσμο, αλλα του κατέβασε καρέκλα στη φαλάκρα [αυτο ειναι οντως αλήθεια] για τις μαλακιες που έλεγε και έκανε. Γιατι ο δηλωσίας ήταν και προκλητικος...

από Μορις Ρενέ εντοπίζει το φίλο του proletired dead..στο παρόν νήμα 17/02/2017 9:50 πμ.


οχι παρκατιανοι βρε...αποκατιανοι οπως το εχεις εισηγηθεί. ή το εισηγήθηκε ο Γιαννήρης, που να θυμάμαι!

ρε θεούλη παλαίμαχε σε παώ πολύ... Δε μου λες εσύ ήσουν ο κιλελερ-Μαρίνος στο αλλο θρεντ;

εντάξει μεγάλε εσύ εισαι απαιχτος...

ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣΣΣ!

Ζήτω το Κιλελέρ!!!

https://youtu.be/ebu_UQJ62kA

ελα πατριώτη και εγω απο θεσσαλια ειμαι

προλετάιρντ αφιερωμένο:

Πυρκαγιά, πυρκαγιά
μες στο μυαλό μου πυρκαγιά
πυρκαγιά στη Θεσσαλία
και στα δώδεκα χωριά.

Κιλελέρ, ω Κιλελέρ.

Μαύρο ζωο και τυφλό μαστιγωμένο
σε ποιο χαντάκι σκοτεινό
με κουβαλάς μ’ έναν παλμό
αγριεμένο.

Στρατός περνούσε όλη τη νύχτα
με τρένα και με φορτηγά
κι είχανε κλείσει όλοι οι δρόμοι
για τη Λάρισα.

Έξη Μαρτίου χίλια εννιακόσια δέκα.

Τραγούδι τρύπιο και στιχάκι μπαλωμένο
πού θα με κρύψεις, πες μου πού
ακούω φωνές από παντού
και φοβάμαι το καημένο.

από Μικροαστή Αναρχική 17/02/2017 10:11 πμ.


κι ένα υστερόγραφο:

"Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση πως όλα τα μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται, σαν να πούμε, δυο φορές. Ξέχασε να προσθέσει, τη μια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα."                                                                                                                     Κ.Μαρξ  

Πρώτον, κανένας δε στέρησε το δικαίωμα από τους νεκρούς του παρελθόντος να σκέφτονται παρά μόνο ο ίδιος ο θάνατος, δε γίνεται κάτι τέτοιο, ένα το ανιστορικό κρατούμενο.

Δεύτερο, επειδή ιστορικά συγκροτούνται τα ερωτήματα, μόνο μέσα από αναστοχασμό κι όχι προγονολατρεία μπορούμε να εμπνευστούμε για να δώσουμε απάντηση στα αναπάντητα ερωτήματα του παρελθόντος, ένα από τα οποία είναι η επανάσταση και το περιεχόμενο της ελευθερίας της.

Τρίτο, μέσα σε αυτό το αναστοχαστικό πλαίσιο είναι ίδιο κι απαράλλακτο το περιεχόμενο του αστικοδημοκρατικού δικαιώματος της ισότιμης ένταξης στη μισθωτή εργασία και στην εργασία γενικότερα μέχρι να μας καθορίσει κάποιος κομμουνιστής/ρια συγκεκριμένα, γιατί κι από ποιά άποψη δεν είναι το ίδιο το να φεύγει η γυναίκα το 1920 από το σπίτι και να την εκμεταλεύεται ο εργοστασιάρχης από το να φεύγει η γυναίκα το 2020 από το σπίτι και να την εκμεταλλεύεται ο "επιχειρηματίας" ή αλλιώς γιατί το αίτημα για ίση αμοιβή για την ίδια εργασία με τους άνδρες το 1920 είναι απελευθερωτικό ενώ το 2020 "μικροαστικό". Οι βίβλοι πάντως του κομμουνισμού το αποδέχονται ως προοδευτικό κι όχι ως "μικροαστικό" ή αλλιώς θεωρούν αυτού του είδους το "μικροαστισμό" προοδευτικό... 

Τέταρτο, δε στοχαζόμαστε γι' αυτούς του παρελθόντος, αλλά για μας του παρόντος. Υπό αυτή την έννοια δε θα μας στερήσουν οι πεθαμένοι, μέσω των σύγχρονων αυτόκλητων κομισάριων τους που αρέσκονται στο να κάνουν παρελθοντικές προβολές στο παρόν, να σκεφτόμαστε και να συγκροτούμε και να αντιλαμβανόμαστε τα ερωτήματα του παρόντος με όρους του παρόντος (οι οποίοι περιλαμβάνουν και τη σύνδεση με το παρελθόν) κι όχι του παρελθόντος (το οποίο δεν περιλαμβάνει τη σύνδεση του με το άγνωστο για εκείνο μέλλον, δηλ. το δικό μας παρόν) σε έναν απολιθωμένο κι ακίνητο ιστορικά χρόνο.

Πέμπτο, από τα παραπάνω προκύπτει ότι αυτό που κάνει η κομμουνίστρια είναι μια έλλειψη διαλεκτικής από την ανάποδη, που καταντά είτε σκέτος οπορτουνιστικός ιστορικισμός που αφαιρεί κατά το δοκούν την δια-χρονική ουσία και περιεχόμενο κάποιων πραγμάτων κι εννοιών, π.χ της νομικής ισότητας, του κράτους κ.τ.λ, κρατώντας μόνο τη μορφή και θέλει να μας πείσει ότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη είναι σύμπτωση...

Έκτο, τελευταίο και αφιερωμένο:

"Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. Και όταν ακόμα οι ζωντανοί φαίνονται σαν ν' ασχολούνται ν' ανατρέψουν τους εαυτούς τους και τα πράγματα και να δημιουργήσουν κάτι που έχει προϋπάρξει, σ' αυτές ακριβώς τις εποχές της επαναστατικής κρίσης επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος στην υπηρεσία τους, δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους για να παραστήσουν με την αρχαιοπρεπή αυτή, σεβάσμια μεταμφίεση και μ' αυτή τη δανεισμένη γλώσσα τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας. Έτσι ο Λούθηρος φόρεσε τη μάσκα του απόστολου Παύλου, η επανάσταση του 1789 - 1814 ντύθηκε διαδοχικά τη στολή της ρωμαϊκής δημοκρατίας και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και η επανάσταση του 1848 δε βρήκε να κάνει τίποτα καλύτερο από το να παρωδήσει πότε το 1789 και πότε την επαναστατική παράδοση του 1793 - 1795"

                                                                                                                K.Marx

από Μορις Ρονε (οχι ρε.νε)...κακη συνήθεια να μην γραφεις απο την αρχή το νικ σου 17/02/2017 10:36 πμ.


Η ελευθερία για μας
Είναι μια ωραία γυναίκα
Έχει υπογάστριο και υπεργάστριο
Δεν είναι κάνα χοντρογούρουνο αστικό
Έτσι πρέπει να γίνει
Έτσι θα γίνει

από ζαχαριαδικος Μορις Ρονε..στο πολύ πιο ασχημο. 17/02/2017 11:07 πμ.


ενα το κρατούμενο

δευτερο: οι γυναίκες ειχαν ΠΑΝΤΑ δικαίωμα ψήφου στην ΕΣΣΔ... σε εσας εμπαινε με αστερισκο  ..

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΙΛΑΤΕ; Τι συζητάμε τώρα.

τριτον δεν τα διαβάζεις ολα που σου ανέβασα

τέταρτον: σε ευχαριστώ που αποδέχεσαι οτι οι κολλεκτίβες ήταν 20% σε ολη τη δημοκρατικη ζώνη! Η μαύρη προπαγάνδα δεκαετιών καταρρέει. Ο κομμουνιστής υπουργός Ουρίμπε ειχε δικιο οταν έλεγε οτι οι φτωχοι αγροτες επέλεξαν τον ατομικο κλήρο. Οι αναρχικοι έλεγαν προφανως ψέματα.

χρονια ψεύδους καταρρέουν. Μαρτυρίες με το κιλο, αναλογα σε ποια παράταξη εισαι. Οι κομμουνιστές ομως έλεγαν την αλήθεια. Τα στοιχεια μετράνε πια που τα αποδέχονται και οι δικοι σας. Θες και Σαϊντμαν; τα ιδια γραφει.

από περαστικός 17/02/2017 2:06 μμ.


"'οι γυναίκες ειχαν ΠΑΝΤΑ δικαίωμα ψήφου στην ΕΣΣΔ... σε εσας εμπαινε με αστερισκο  ..

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΙΛΑΤΕ; Τι συζητάμε τώρα."

 

Το δικαίωμα να επιλέγεις ποιος θα σε κυβερνά δεν είναι ελευθερία. Ελευθερία είναι μοναδικός κυβερνήτης του εαυτού σου να είσαι εσύ. Επομένως δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ελευθερία στο κράτος, ούτε με κανενός είδους εκλογές και δημοψηφίσματα στο πλαίσιο του κράτους.

Εσείς οι αριστεροί δεν καταλαβαίνετε ούτε τα βασικά. Θα τα επαναλάβουμε όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να καταλάβετε ότι δεν σας θέλουμε, ούτε εσάς ούτε το εργατικό κράτος σας. Τον Λένιν σας και σε άλλη παραλία. 


Μικροαστή αναρχική έγραψες και με επιβεβαιώνεις:

 

<<Αφού λοιπόν σου αρέσουν τα υποθετικά σενάρια σηκώνω το γάντι και σου δίνω ένα παράδειγμα. Υποθέτουμε ότι το εργοστάσιο με την καπιταλιστική διάρθρωση πέφτει ουρανοκατέβατο σε μια νησίδα που δεν υπάρχει κράτος, ότι συναλλάσεται με άλλα εργοστάσια σε κράτη και ο ιδιοκτήτης κρατάει το μεγαλύτερο μέρος της αξίας που παράχθηκε για την πάρτη του. Έχεις την εντύπωση ότι οι εργάτες του, θα κάτσουν να φυτοζωούν ή θα τον πνίξουν στη θάλασσα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει κράτος; Κι αντίστροφα, έχεις την εντύπωση ότι ο καπιταλιστής είναι τόσο μαλάκας, ώστε να μη φτιάξει έναν προσωπικό στρατο/αστυνομία να τον προστατέψει διατηρώντας την "τάξη";

Ιστορικά πάντως σε περιοχές που κρατικός υπάλληλος δεν πατούσε, οι τσιφλικάδες γίνονταν οι ίδιοι κράτος. Πως νομίζεις ότι φτιάχτηκαν τα βασίλεια; >>

Αυτό σου περιέγραψα ότι αντί να δίνεις υπερφυσική διάσταση στο κράτος και πρωθύστερη ύπαρξή του από κάθε εκμεταλευτικό σύστημα, δες το όπως πραγματικά είναι. Τι έγραψες ,ότι και εκεί που δεν υπάρχει κράτος οι εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής για να προασπιστούν θα φτιάξουν μια εξουσιαστική-κατασταλτική δομή.

Συνεπώς οι σχέσεις παραγωγής φτιάχνουν το κράτος τους και όχι το κράτος τις σχέσεις παραγωγής, γιατί αλλιώς οδηγούμαστε στο μεταφυσικό συμπέρασμα ότι στη γη υπήρχε κράτος προτού καν φτιαχτούν οι πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες, ακόμα και όταν ήμασταν πίθηκοι.

Στα καράβια των εφοπλιστών κρατικός επίσημος υπάλληλος δεν υπάρχει , υπάρχει η διάρθρωση η ιεραρχική της παραγωγής , ιδιωτικοί μπράβοι που διασφαλίζουν.

Εγώ αυτό που ήθελα να καταδείξω είναι ότι εάν θεωρούσαμε μόνο το κράτος και όχι τον καπιταλισμό πρόβλημα θα βρίσκαμε μία σπηλιά, μία παραλία και θα λέγαμε δεν έχουμε συναλλαγές με κράτος ,ούτε παρουσία του άρα έχουμε κομμούνα .Κάποιοι το έχουν κάνει και στην Ελλάδα ζούνε είτε σε κάποια σπηλιά, είτε σε κάποια ερημική παραλία αλλά δεν έχουν την αυταπάτη ότι ζούνε σε αναρχία.

Μία γνωστή στους φυσιολάτρες περίπτωση είναι ο ζωγράφος Βασίλης Ιθακήσιος που έζησε τουλάχιστον 20 χρόνια σε μία σπηλιά του Ολύμπου χωρίς κράτος, ποτέ του όμως δεν είχε την αυταπάτη ότι ζει σε κομμουνισμό ή αναρχία. Τουλάχιστον είχε τα κότσια να κάνει αυτό που ονειρευόταν και το θάρρος να μην το μπερδεύει με κάποιου είδους κοινωνικό πρόταγμα, ή να λέει ότι ζει αναρχικά.

https://dasarxeio.com/2016/02/07/1456-2/

 

 

από @ 17/02/2017 4:21 μμ.


Ναι αλλά για τη Κροστανδη δεν λέτε.... 

από Μικροαστή Αναρχική 17/02/2017 5:07 μμ.


Να αφήσεις σε παρακαλώ τις παραλείψεις και τα αυθαίρετα συμπεράσματα. Λέω πολύ καθαρά ότι "Αλλά αν πάμε πίσω πίσω στην ιστορία η ανισότητα πολιτικής ισχύος ήταν αυτή που έφτιαξε την εκμετάλλευση κι όχι το αντίστροφο, είτε μέσω της κατάκτησης είτε μέσω της εξαπάτησης (βλ. ιερατεία). Θεός και Κράτος που θα έλεγε κι ο Μπακούνιν. " το οποίο απαντά ξεκάθαρα ποιά είναι η άποψη μου για την απαρχή των ταξικών κοινωνιών.

Οπότε σόρι που θα στο χαλάσω, αλλά αυτό που έγραψα απέχει παρασάγγας από αυτό που εσύ λες ότι έγραψα και όχι δε σε επιβεβαιώνω. Μισή αλήθεια είναι ψέμμα. Το κράτος είναι εκμεταλλευτικό σύστημα καθαυτό, από τα πρώτα θα έλεγα, άρα δε γίνεται να έχει προϋπαρξει των εκμεταλλευτικών συστημάτων. Πρόκειται περί συνεπαγωγής.

Και κάτι άλλο, ο άνθρωπος ουδέποτε έζησε εκτός "ανθρωπίνων κοινωνιών". Δε τις έφτιαξε, εμφανίστηκαν μαζί του, αλλιώς θα είχε εξαφανιστεί. Δε νομίζω να γεννήθηκε από τον Κρίνο ούτε να ζευγάρωνε με δεινόσαυρους....


ΖΗΤΩ Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ!

αλίμονο.

από @ 17/02/2017 5:27 μμ.


(Το ξαναβαζω κι ας μου το εκοψε η ΣΟ. Αναρωτιεμαι τι ρην πειραξε . Εκτος κι αν γραφω κατι που δεν ισχυει) 

 

 

Ο  πόσα γράμματα  το θέτει εύστοχα . Πολυ εύστοχα. Πράγματι οι κομμουνιστές ( ότι κι αν ήταν στο παρελθόν ) τώρα πράτουν σύμφωνα με τις αρχές τους , τα πιστεύω τους και τα προγράμματα τους. Οι υπόλοιποι που σαν αναρχικοι τα έχουν τακιμιάσει μαζί τους τι ακριβώς πιστεύουν πχ ; Όταν για παράδειγμα κάποιοι εβγαζαν φλυκταινες με τη Μαρφιν και τη " μηδενιστική βια που προκαλει αθωους θανατους" και εξεδιδαν καταδικαστικές αποφασεις σαν δικαστες ηταν αναρχικοι. Τωρα που συνεργαζονται με τους υπερασπιστες των σφαγων χιλιαδων αθωων στη Συρια στο ονομα ενος κάποιου αντιιμπεριαλισμού τι είναι άραγε ;  Υπάρχουν κακες παραπλευρες απωλειες ( Μαρφιν) και παραπλευρες απωλειες που νταξει μωρε δεν πειραζει ; ( χιλιαδες σφαγμένοι στο Χαλεπι και αλλού). Η μηπως συντασονται κι αυτοι οι αναρχικοί με τη λογικη του μικροτερου κακου δηλαδη απο Νατο καλυτερα μωρε ο Ασαντ . Θα χε ενδιαφερον να μαθουμε. Επίσης ας μας εξηγησουν πως γίνεται οι ίδιοι αναρχικοί που εσκιζαν τα ιμάτια τους ενάντια σε λογικες του " ο σκοπος αγιαζει τα μέσα" ειναι σε θεση να έχουν μια τόσο στενή και αγαστή σχέση και συνεργασία με μορφώματα που ιδεολογικά πιστεύουν ότι ο δικός τους σκοπός αγιαζει ένα κρατος. ( επαναστατικο αλλα κρατος) . Αυτα έχουν ενδιαφερον να απαντηθουν αν γινεται βεβαια γιατί ίσως και να μην γίνεται . Τόση υποκρισία πως να την μεταμφιέσεις σε συνέπεια λογων και εργων ; Είναι κομματάκι δύσκολο


εννοώ ότι στα καράβια υπάρχει απόλυτη εξουσία του καπετάνιου και των μηχανικών του αλλιως δεν δουλεύει τίποτα [τα εχει γραψει ο Εγκελς στην αντιπαράθεση που κανει με τους μπακουνινικούς, το ιδιο ισχύει και για τη βιομηχανία και μη μου πεις οτι δεν ισχύει θα φας εγκελς :-) κι ασε τα εμπειρικα τώρα, τόλμα να βγεις απο τη γραμμη παραγωγής στο ασχετο ή να μειώσεις αισθητα την απόδοση και εχεις φαει σουτάρισμα σε χρονο ντε-τε ].

βεβαια εχει φουλ αδικο οταν δεν καταλαβαινει οτι δεν υπάρχει τίποτα πιο εξουσιαστικο απο μια επανάσταση που συντρίβει την εξουσία των αστών.

Αυτο βεβαιως δεν ειναι κακο,

γιατι ως γνωστον εμεις οι κομμουνιστες λέμε τα πράγματα με το ονομά τους, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟΙ, ΟΥΤΕ ΨΕΥΤΕΣ, ΟΥΤΕΣ ΚΡΥΒΟΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΟ ΜΑΣ,

λέμε την αλήθεια,  ειμαστε με τους γιακωβίνους (ειδικα με το Μαρά) που απευθύνονται στο λαο οχι σαν τον Μιχαλη τον μπακούνιν που ήταν με τη δικτατορία των αόρατων καπεταναίων...και τους φραξιονιστές

Η αναρχική  ίσως να νομιζει οτι οι επαναστάσεις γινονται με  λουλούδια και οχι λόγχες, οπλα, ντου στο φυλάκιο-φρουριο του εχθρου, πυρ και κινηση κλπ

υγ: Ο Μπακούνιν ήταν ασος στο φραξιονισμό, αστέρι, ειχε καταφέρει σε πυρήνες των 3 να κανει 4 φράξιες. Μονο αυτος το κατάφερε αυτό στην ιστορία του κινήματος. Υπήρξαν πολλοι που προσπάθηαν να τον μιμηθούν αλλα δεν τα κατάφεραν. Ηταν μοναδικός.

από @πάντηση 17/02/2017 5:39 μμ.


μικροαστή αναρχική, εκτός από αυτό που γράφεις

Τέταρτο, δε στοχαζόμαστε γι' αυτούς του παρελθόντος, αλλά για μας του παρόντος. Υπό αυτή την έννοια δε θα μας στερήσουν οι πεθαμένοι, μέσω των σύγχρονων αυτόκλητων κομισάριων τους που αρέσκονται στο να κάνουν παρελθοντικές προβολές στο παρόν, να σκεφτόμαστε και να συγκροτούμε και να αντιλαμβανόμαστε τα ερωτήματα του παρόντος με όρους του παρόντος (οι οποίοι περιλαμβάνουν και τη σύνδεση με το παρελθόν) κι όχι του παρελθόντος (το οποίο δεν περιλαμβάνει τη σύνδεση του με το άγνωστο για εκείνο μέλλον, δηλ. το δικό μας παρόν) σε έναν απολιθωμένο κι ακίνητο ιστορικά χρόνο

 

το θέμα είναι ότι και με όρους του παρελθόντος να το δεις την οικονομική ισότητα των γυναικών ως προοδευτικό αίτημα, αυτό δεν μπορείς να εντάσσεις στο λόγο του παρόντος και να γράφεις, όπως η κομμουνίστρια

 

σήμαινε την αποδέσμευσή τους από το πλήθος των περιορισμών και καταναγκασμών που όριζαν την έμφυλη σχέση

 

γιατί η έμφυλη σχέση περιλαμβάνει πολλά περισσότερα στον λόγο του σήμερα, τότε το "έμφυλη σχέση" δεν υπήρχε καν ως όρος γενικά, πόσο μάλλον στα του ΔΣΕ. Δηλαδή αυτό για το οποίο κατηγορούνται οι άλλοι, η αχρονικότητα, χρησιμοποιείται με την αναφορά σε "έμφυλες σχέσεις".

 

---

Μήτσο γράφεις

Το θέμα των πένθιμων ρούχων δεν αφορά τις φυλετικές σχέσεις. Αφορά το συλλογικό ηθικό. Αφορά την πίστη στο νόημα της θυσίας των συντρόφων. Στον κομματικό μηχανισμό, το προσωπικό πένθος κρίθηκε ως υπονομευτικό. Εγώ δεν έχω τα στοιχεία για να κρίνω αν ήταν βάσιμο.

 

Μα οι σύντροφοι στον αγώνα, ήταν και σύντροφοι στην προσωπική ζωή κάποιων ανθρώπων. Πώς λέγεται για σένα όταν κάποιοι κομματάρχες επεμβαίνουν και ορίζουν την προσωπική ζωή και τα συναισθήματα των άλλων σε ένα τέτοιο βαθύ επίπεδο, αποκαλώντας τις επιλογές τους υπονομευτικές "για τον αγώνα"; Αγώνας με τέτοιους όρους λιώνει τους ανθρώπους και τους μετατρεπει σε γρανάζια μηχανής.

 

 

 

από Οργανοπαίχτης 18/02/2017 8:42 μμ.


Κάποιοι ελάχιστοι μπαγλαμάδες της αριστεράς (δύο το πολύ) μπαίνουν εδώ μέσα και υποστηρίζουν ότι η ελευθερία είναι μεταφυσική έννοια, μικροαστική έννοια και άλλες μπούρδες ανυπόστατες. Την ίδια στιγμή προσκυνάνε είδωλα που κάνανε λέει ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ αγώνα. Δηλαδή ρε εξάχορδοι θα μας φέρνανε ελευθερία τα είδωλα σας. Άρα το απόλυτο τίποτα ή κάποιους αστούς στην εξουσία σύμφωνα με όσα λέτε... Το δεύτερο όντως θα συνέβαινε όπως αποδείχτηκε όπου ακολουθήθηκε το μοντέλο επανάστασης τους.


αναφέρεσαι οργανοπαίχτη; Προφανως καποιοι νομίζουν οτι αυτες οι δυο οντότητες ειναι είδωλα που θα μας φέρουν την απελευθέρωση. Αλλα ο μεν Μπακούνιν ήταν καργα ΦΡΑΞΙΟΝΙΣΤΗΣ και οι δε κρονστανδιανοί ήταν κάργα προδοτες, αποστάτες και συνεργάτες των λευκών. Δεν ειναι τυχαίο αλλωστε ότι ήταν ενάντια στις επιτροπές φτωχολογίας που πολεμούσαν τους κουλάκους. Ούτε ότι τους στήριξαν αμέσως ολοι οι ιμπεριαλιστές. Τίποτα δεν ειναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή

από Μήτσος 19/02/2017 6:11 πμ.


Παπα(ρα)κι, ο Μαρξ δεν ήταν αυτός που μανιπουλάρισε τα οργανωτικά του συνεδρίου της Διεθνούς και κατηγόρησε τον Μπακούνιν με απολίτικες συνωμοσιολογίες, για να προκαλέσει την διάσπαση; Αν δεν ήταν αυτό φραξιονισμός, τι ήταν;

Όσο για την Κροστάνδη, μήπως δεν ήταν ο Λένιν αυτός που εφάρμοσε με τη Νέα Οικονομική Πολιτική (nep) το αστικό πρόγραμμα που νωρίτερα το φόρτωνε συκοφαντικά στις διεκδικήσεις της ανταρσίας; Αν δεν ήταν αυτό προδοτικός οπορτουνισμός, τι ήταν; Η Κροστάνδη ήταν ενάντια στους καλοθρεμένους κομισάριους (κομματικοί επίτροποι), διεκδικώντας πολιτική εξουσία για την φτωχολογιά. Τα ντοκουμέντα που παραθέτει ο Άρης Αλεξάνδρου στο σχετικό βιβλίο του, που επανεκδόθηκε πρόσφατα από το «Πανοπτικον», περιγράφουν τα πλιατσικολογημένα αποθέματα που έκρυβαν οι κομματικοί στα σπίτια τους, σαν τους προηγούμενους αριστοκράτες. Κι αν έχεις έστω κι ένα ντοκουμέντο που να αποδεικνύει έμπρακτη στήριξη της Κροστάνδης από τους ιμπεριαλιστές, δημοσίευσέ το για το αδαές πόπολο. Μην μας πεις όμως για κάνα δημοσιογραφικό δημοσίευμα.

Πάντως, εσένα γιατί σε ενοχλεί η συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές, αν πρόκειται για την υπόθεση της κομμουνιστικής επανάστασης (την οποία ήθελε να προστατέψει και να ολοκληρώσει η εξέγερση της Κροστάνδης); Ο Λένιν δεν είχε περάσει τα σύνορα με τρένο των Γερμανών ιμπεριαλιστών, εν' γνώση τους; Αλλά έτσι είναι ο κρατιστικός οπορτουνισμός (μαρξιστικός, μπολσεβίκικος και κάθε άλλος): Η ιστορική επίκληση της θεωρίας οφείλει να δικαιώνει τις μανούβρες των πολιτικών διευθυντηρίων και να αφορίζει κάθε αντίπαλη στάση, ακόμα κι αν τα μέσα ταυτίζονται.

Μπαίνω στον κόπο να γράψω, για τις αόριστες συκοφαντίες. Είναι σπατάλη δυνάμεων να απαντάμε επί της θεωρίας και της ιστορίας του σε ένα πολιτικό ρεύμα («αντικαπιταλιστική» αριστερά) που ακόμα δεν έχει βρει ένα τρόπο να ερμηνεύσει την ιστορική ήττα του (σταδιακή αφομοίωση του σοσιαλιστικού διακρατικού μπλοκ) με έναν τρόπο που να μην απαρνιέται τον ιστορικό υλισμό (το θεωρητικό θεμέλιό του) και ταυτόχρονα, να μην αναγνωρίζει σαθρότητα στα πολιτικά/οργανωτικά θεμέλιά του (κρατισμός, κομματισμός, συγκεντρωτισμός).

Πάμε παρακάτω.

από ιστορικός 19/02/2017 12:21 μμ.


δεν υπήρξε καμιά υλική βοήθεια ή στήριξη στην Κρονστάνδη, κατά δεύτερον "επιτροπές φτωχολογιάς" βαφτίζονται οι πραίτορες και τα μίσθαρνα όργανα της κομματικής γραφειοκρατικής νομενκλατούρας των Μπολσεβίκων και οι Τσεκατζήδες κατά τρίτον μεγαλύτερος φραξιονιστής από τον Μαρξ δεν υπήρξε μέσα στη Διεθνή.

Και τώρα το βραχυκύκλωμα: Λέει ο κοντρίτης ότι "Δεν είναι τυχαίο ότι τους στήριξαν αμέσως όλοι οι ιμπεριαλιστές", υπονοώντας ότι το κρονστανδιανο κίνημα είχε αστικό χαρακτήρα και ήταν ενεργούμενοεπειδή "τους στήριξαν οι ιμπεριαλιστές".

Προφανώς σταλινικό απολίθωμα, και η Χαμάς είναι κομμουνιστική οργάνωση κι ενεργούμενο της Κόντρας αφού δεν είναι τυχαίο ότι τη στηρίζει...

Τώρα μπορούμε για άλλη μια φορά να ψοφήσουμε στα γέλια με τις βλακείες που ακούμε...Μαζέψτε τον οι Κοντραίοι γιατί σας κάνει ρεζίλι.

Φιδάκια

από @ 19/02/2017 3:38 μμ.


δεν ειχες ακουσει ποτέ οτι η Συμμαχία ψήφισε μαζικα αστικα κομματα το 1873 στην Ισπανία; Τι να κάνουμε;

Ξυδάκι! Και που 'σαι , οι επιτροπές φτωχολογιας σας πονεσαν πολύ, γιατι απλούστατα ηταν ενάντια στους κουλάκους που οι "αριστεροί" εσέροι υποστήριζαν. Τοσο απλά! 

Αυτα για να μην μας δουλεύετε για το ποιος έκανε μέτωπα με ποιον.


οριστε τα αιτήματα των κρονστανδιανών προδοτών, αναλυτικα για να τελειωνουμε με τα ψεύδη  :

  Ας τα πιάσουμε λοιπόν:

<<1 Νέες εκλογές μυστικής ψηφοφορίας στα σοβιέτ, με ελεύθερο προεκλογικό αγώνα για όλους τους εργάτες και τους αγρότες, λόγω του γεγονότος ότι τα τωρινά σοβιέτ δεν εκφράζουν τη βούληση των εργατών και των χωρικών.>>

Από που και ως που τα σοβιέτ δεν εξέφραζαν τη βούληση των εργατών και των αγροτών;  ο κοκκινος στρατός που στη πλειοψηφία του αποτελούνταν από αγρότες και οι εργάτες ειχε δώσει τη μεγαλύτερη μάχη του αιώνα. Και γιατί μυστικές ψηφοφορίες; Προφανώς γιατί ήθελαν τη συμμετοχή αντεπαναστατικών στοιχείων σε αυτές. Αυτό αποδεικνύεται ΑΜΕΣΩΣ παρακάτω.


<<2 Ελευθερία του λόγου και του Τύπου για εργάτες και αγρότες, για αναρχικούς και αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα.>>

Ποια ειναι τα αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα; Μα βεβαιώς οι αριστεροί εσέροι (και οι μενσεβίκοι). Οι αριστεροι εσέροι  πολέμησαν για τα συμφέροντα των κουλάκων το 1918-1919, δεν ήθελαν να συγκεντρώνονται τα πλεονάσματα των κουλάκων, ήταν ενάντια στο κρατικό μονοπώλιο των σιτηρών που προστάτευε τους πολίτες από τους μαυραγορίτες, και κατόπιν πήγαν να δολοφονήσουν τον Λένιν. 


<<3 Ελευθερία τού συνέρχεσθαι των συνδικάτων και των αγροτικών ενώσεων.>>

Υπήρχε ελευθερία του συνέχερσθαι των συνδικάτων και των αγροτικών ενώσεων. Καθαρή σπέκουλα το αίτημα 


<<4 Σύγκληση εξωκομματικής συνδιάσκεψης εργατών, στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού και ναυτών της Κρονστάνδης, καθώς και της πόλης και της περιφέρειας της Πετρούπολης το αργότερο έως τις 10 Μάρτη 1921.>>

Σύγκληση της εξωκομματικής συνδιάσκεψης χωρίς τους μπολσεβίκους εννοεί στην πραγματικότητα.


<<5 Απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων των σοσιαλιστικών κομμάτων, καθώς και όλων των εργατών, αγροτών, στρατιωτών και ναυτών που φυλακίστηκαν λόγω συμμετοχής σε εργατικά και αγροτικά κινήματα.>>

Ποιοι ήταν οι πολιτικοι κρατούμενοι των σοσιαλιστικών κομμάτων; Μα βέβαια οι αριστεροι εσέροι, οι υπερασπιστές των συμφερόντων των κουλάκων και αυτοι που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Λένιν. Οι μενσεβίκοι και οι εσέροι που στήριζαν ως τελευταία στιγμή τον Κερένσκι και τη κυβέρνησή του.


<<6 Εκλογή επιτροπής για την επανεξέταση των υποθέσεων κρατουμένων σε φυλακές ή στρατόπεδα συγκέντρωσης.>>

Ομοια με τα παραπάνω


<<7 Κατάργηση όλων των πολιτικών τμημάτων, ώστε κανένα κόμμα να μην έχει ειδικά προνόμια ή να λαμβάνει κρατική οικονομική ενίσχυση για την προπαγάνδα των ιδεών του· αντικατάστασή τους με τοπικά εκλεγμένες πολιτιστικές-μορφωτικές επιτροπές, που θα χρηματοδοτούνται από το κράτος.>>

Εδώ προτείνται η κατάργηση πολιτικών τμημάτων, δηλαδή η κατάργηση των πολιτικών τμημάτων των μπολσεβίκων. Λες να τους έκαναν τη χάρη;


<<8 Κατάργηση όλων των μπλόκων ένοπλων μονάδων (που εκτελούν την επίταξη σιτηρών από τους αγρότες) στους δρόμους που συνδέουν τις πόλεις και την ύπαιθρο.>>

ΕΔΩ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΚΟΥΛΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΥΠΑΙΘΡΟ.

<<9 Ίσα σιτηρέσια για όλους τους εργαζομένους, με την εξαίρεση αυτών που κάνουν ανθυγιεινές εργασίες.>>

Εδώ καποιος που δεν ξέρει την ιστορία δεν καταλαβαινει σε τι αναφέρεται το αίτημα αυτό. Αναφέρεται στα προνόμια που ειχαν οι φαντάροι εργάτες, αγρότες του κόκκινου στρατού στο μέτωπο καθώς και στις οικογένειές τους. Τα προνόμια αυτά σταμάτησαν, όταν τσακίστηκαν οι εισβολείς.

<<10 Κατάργηση των κομμουνιστικών αποσπασμάτων σε όλες τις μονάδες του στρατού, όπως και των κομμουνιστικών φρουρών σε εργοστάσια και εργοτάξια· αν κριθεί αναγκαία η ύπαρξη τέτοιων φρουρών ή αποσπασμάτων, θα ορίζονται από τους στρατιώτες στις στρατιωτικές μονάδες και από τους εργάτες στα εργοστάσια κι εργοτάξια.>>

Ti μας λέτε.

<<11 Εκχώρηση στους χωρικούς του πλήρους ελέγχου στη γη τους και του δικαιώματος εκτροφής ζώων υπό τον όρο ότι θα τα συντηρούν με δικά τους μέσα, χωρίς μισθωτούς εργάτες.>>

Εδώ πάλι αναφέρεονται στις συνθήκες του πολεμικου κομμουνισμού. Οποιος βέβαια δεν γνωρίζει την ιστορία, νομίζει ότι οι μπολσεβίκοι έκλεβαν τα ζώα από τους αγρότες. ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΕΣ. Μιλάμε για την ανάγκη ελεγχου κάθε σπιθαμής της αγροτικής παραγωγής γιατί ο κόσμος στις πόλεις πέθαινε από την πείνα ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ. Αυτά τα μετρα τέλειωσαν με τη ΝΕΠ.


<<12 Έγκριση αυτού του ψηφίσματός μας από όλες τις στρατιωτικές μονάδες, συμπεριλαμβανομένων των συντρόφων ευελπίδων.>>

τώρα εδώ με τους ευέλπιδες με προβληματίζει λιγάκι...

<<13 Εκτενής δημοσίευση των ψηφισμάτων μας στον Τύπο.>>

σιγά μην τους το επέτρεπαν οι μπολσεβίκοι

<<14 Διορισμός περιοδεύουσας εργατικής επιτροπής ελέγχου.>>

Υπήρχε. 

<<15 Ελεύθερη βιοτεχνική παραγωγή, με προσωπική εργασία>>

....ΝΕΠ.

 

Βλέπετε καμια καταδίκη των εισβολέων, της Αντάντ, των λευκών που προκάλεσαν την αναπόφευκτη πολιτική του "πολεμικου κομμουνισμου" που συνοψίζεται στο εξης: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ;

ΤΙΠΟΤΑ!!!

τι ήθελαν οι κροστανδιανοι λοιπόν. Ανατροπή της εργατικης εξουσίας. Δεν το έλεγαν ξεκάθαρα γιατι δεν θα τους ακολουθούσε κανεις.

Υπήρχαν δυσαρεστημένοι εργάτες μέσα στους κροστανδιανούς. Σιγουρα. Αυτο δεν σημαινει ομως οτι ειχαν δικιο. Και αλλο να εισαι απλως δυσαρεστημενος κι αλλο να σηκώνεις το οπλο και να κανεις ανταρσία στα μετόπισθεν. Τότε το δίκαιο το εχουν οι ένοπλοι υπερασπιστές της επανάστασης που αναμετριόνταν με τους ξενους εισβολείς.

από ο λόγος στο Λένιν 19/02/2017 4:08 μμ.


 Η άνοιξη του 1921 έφερε κύρια σαν συνέπεια της κακιάς σοδειάς και της επιδημίας στα ζώα, μια ραγδαία όξυνση στην κατάσταση της αγροτιάς που ήταν ήδη εξαιρετικά δύσκολη εξαιτίας του πολέμου και του αποκλεισμού. Επακόλουθο αυτής της όξυνσης ήταν πολιτικές αμφιταλαντεύσεις, που, σε γενικές γραμμές ανταποκρίνονται στην εσωτερική "φύση" του μικροπαραγωγού. Η πιο χοντρή έκφραση αυτών των αμφιταλαντεύσεων ήταν η ανταρσία στην Κρονστάνδη.

 Το χαρακτηριστικότερο στα γεγονότα της Κρονστάνδης είναι ακριβώς οι ταλαντεύσεις του μικροαστικού στοιχείου. Τίποτε σχεδόν διαμορφωμένο, ξεκάθαρο, συγκεκριμένο δεν υπάρχει. Νεφελώδη συνθήματα όπως «ελευθερία», «ελεύθερο εμπόριο», «απελευθέρωση από το ζυγό», «σοβιέτ χωρίς μπολσεβίκους», ή «επανεκλογή των σοβιέτ» ή «λύτρωση από τη δικτατορία του κόμματος» κλπ. Τόσο οι μενσεβίκοι όσο και οι σοσιαλεπαναστάτες διακηρύσσουν ότι το κίνημα της Κρονστάνδης είναι "δικό τους" κίνημα... Ολόκληρη η συμμορία των λευκοφρουρών κινητοποιείται αστραπιαία για την Κρονστάνδη, με ταχύτητα, μπορεί να πει κανείς τηλεγράφου... Πάνω από μισή εκατοντάδα ρωσικές εφημερίδες των λευκοφρουρών που κυκλοφορούν στο εξωτερικό, επιδίδονται σε μια λυσσαλέα καμπάνια "για την Κρονστάνδη". Οι μεγάλες τράπεζες, όλες οι δυνάμεις του χρηματιστικού κεφαλαίου διοργανώνουν εράνους για την υποστήριξη της Κρονστάνδης. Η δήλωση του Μάρτοφ στη βερολινέζικη εφημερίδα του ότι η Κρονστάνδη δε διακήρυξε μόνο μενσεβίκικα συνθήματα, αλλά κι απέδειξε ακόμα, ότι είναι δυνατό ένα αντιμπολσεβίκικο κίνημα, που να μην υπηρετεί εντελώς τους λευκοφρουρούς, τους καπιταλιστές και τους γαιοκτήμονες, η δήλωση αυτή αποτελεί κλασικό παράδειγμα ενός αυτάρεσκου μικροαστού ναρκίσσου. Ας κλείσουμε λοιπόν τα μάτια μπρος στο γεγονός, ότι όλοι οι γνήσιοι λευκοφρουροί χειροκροτούσαν τους αποστάτες της Κρονστάνδης και ότι συγκέντρωναν χρήματα για την υποστήριξή της από τις τράπεζες .

 Ο Μιλιούκοφ έχει δίκιο σε σύγκριση με τον Τσέρνοφ και τον Μάρτοφ, όταν αποκαλύπτει ποια είναι η πραγματική τακτική της πραγματικής δύναμης των λευκοφρουρών, της δύναμης των καπιταλιστών και γαιοκτημόνων: Ας υποστηρίξουμε οποιονδήποτε, όποιος κι αν είναι, ακόμα και τους αναρχικούς και οποιαδήποτε σοβιετική εξουσία, αρκεί μονάχα να ανατραπούν οι μπολσεβίκοι, αρκεί μονάχα να επιτευχθεί μια μετατόπιση της εξουσίας...!! Μόνο μια μετατόπιση της εξουσίας, μακριά από τους μπολσεβίκους, αδιάφορο αν θα είναι λίγο προς τα δεξιά ή λίγο προς τ' αριστερά, τα υπόλοιπα θα βρεθούν!! - σ' αυτό ο Μιλιούκοφ έχει πέρα ως πέρα δίκιο. Αυτή είναι μια ταξική αλήθεια που επιβεβαιώνεται απ' ολόκληρη την ιστορία των επαναστάσεων όλων των χωρών, απ' ολόκληρη την περίοδο της νεότερης ιστορίας από τον Μεσαίωνα κι εδώ. Τους κατακερματισμένους μικροπαραγωγούς, τους αγρότες, τους αφομοιώνει οικονομικά και πολιτικά είτε η αστική τάξη είτε το προλεταριάτο... για κάποιον "τρίτο" δρόμο, για κάποια "τρίτη" δύναμη μπορούν να φλυαρούν και να ονειρεύονται μόνο αυτάρεσκοι ναρκισσιστές»

Βλαντιμιρ Ιλιτς Λένιν, ο ηγέτης της προλεταριακής επανάστασης στην ΕΣΣΔ

από @λέω τώρα 19/02/2017 4:10 μμ.


πως ενας τροπος αντιμετωπισης ειναι οι ΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, όταν κουκουρουκου σχολια συνεχιζουν να εγκρινονται. Δεν αξιζει να αφιερωνει κανεις ουτε κοπο, ουτε χρονο.

από @ 19/02/2017 5:08 μμ.


Κανετε και γραφετε τις θεσεις των μπολσεβικων για την Κροστανδη. Ξεβρακωνεστε μονοι σας χωρις ιδιαιτερη προσπαθεια. Το ειχε ξανακανει, απο τροτσκιστικη σκοπια, κι αλλος παλιοτερα και πηρε και τοτε τις απαντησεις του. 

Να μας πειτε μονο και ποιοι ναυτες βρισκονταν πανω στο Ποτεμκιν οταν ξεκιναγε η επανασταση. Και αν ειχε αλλαξει πληθυσμιακα η Κρονστανδη μετα το 17. Ξεφτιλες

από ιστορικός 19/02/2017 5:10 μμ.


εδω τα ντοκουμέντα:

http://eagainst.com/articles/h-%CE%B5%CE%BE%CE%AD%CE%B3%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B7%CF%82/

και εδώ ο Μπέρκμαν:

Το ίδιο φοβερό τίμημα έπρεπε να πληρώσει και η Κρονστάνδη για την πίστη της στους κυβερνώντες. Αφοσιωμένοι επαναστάτες και αφιερωμένοι στον σκοπό τους όπως και οι γενναίοι Κομμουνάροι, οι Κρονστανδιώτες έπεσαν θύματα της εμπιστοσύνης τους στην επαναστατική ακεραιότητα της Μπολσεβίκικης εξουσίας.

Η Εξέγερση της Κρονστάνδης του Μάρτη του 1921, ξεκίνησε σαν μια γενικευμένη έκφραση αλληλεγγύης προς τους απεργούς εργάτες της Αγίας Πετρούπολης. Οι Ναύτες και οι στρατιώτες της Κρονστάνδης υπήρξαν ιστορικά τα πιο επαναστατικά στοιχεία στη Ρωσία. Αυτοί αποτέλεσαν την κύρια δύναμη των Μπολσεβίκων στον αγώνα ενάντια στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι. Είχαν δώσει την δυνατότητα στο Μπολσεβίκικο Κόμμα να ανατρέψει την Συντακτική Συνέλευση και να αυτοανακηρυχθούν νέα εξουσία, με τον Λένιν και τον Τρότσκι ως δικτάτορες του Κρεμλίνου. Ο Τρότσκι είχε επανειλημμένως διακηρύξει ότι χωρίς τους ναύτες της Κρονστάνδης οι Μπολσεβίκοι θα ήταν ανίσχυροι. Αποκάλεσε τους Κρονστανδιώτες “το καμάρι και η δόξα της Επανάστασης”.

Οι στρατιώτες και οι ναύτες της Κρονστάνδης είχαν κοινό σκοπό με τους εργάτες στην Οκτωβριανή Επανάσταση, αγωνίστηκαν στο πλάι τους, μοιράστηκαν τους κινδύνους, την πείνα σαν πραγματικά αδέλφια. Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι όταν μια γενική απεργία ξέσπασε στην Πετρούπολη στις 24 Φλεβάρη του 1921, οι Κρονστανδιώτες σοκαρίστηκαν, όπως και ολόκληρη η χώρα. Πριν λίγο καιρό, οι εργάτες της Πετρούπολης με τη βοήθειά τους, έσωσαν τη Πετρούπολη από τον στρατό του Yudenitch και σώζοντας την Πετρούπολη έσωσαν επίσης τη Μόσχα και την Επανάσταση. Οι Μπολσεβίκοι χρωστάν γι’ αυτό πολλά στο προλεταριάτο της Πετρούπολης. Οι τεχνίτες, οι μηχανικοί και οι εργαζόμενοι υπηρέτησαν σε πολλά μέτωπα· ήταν η πραγματική εμπροσθοφυλακή της Επανάσταση και θυσίασαν το αίμα τους και ότι είχαν για τον επαναστατικό σκοπό.

Αλλά οι συνθήκες στα εργοστάσια και τους μύλους της Πετρούπολης είχαν γίνει ανυπόφορες. Η εργασία ήταν σκληρή, το συσσίτιο πενιχρό και καθόλου ρούχα δεν χρησιμοποιούνταν για τη προστασία των εργατών από το τρομερό κρύο. Η διακυβέρνηση των Μπολσεβίκων ήταν πιο σκληρή και το βαρύ της χέρι γινόταν αισθητό όλο και περισσότερο από τους εργάτες. Αλλά περίμεναν υπομονετικά για την εκπλήρωση των μπολσεβίκικων υποσχέσεων. Μια πιο ελεύθερη διοίκηση τους είχε επίσημα υποσχεθεί, καλύτερα συσσίτια και πιο ανθρώπινη μεταχείριση, μεγαλύτερη ελευθερία και περισσότερη δικαιοσύνη – όταν ο εμφύλιος πόλεμος τελείωνε και σταματούσαν τα πολεμικά μέτωπα.

Ο καιρός πια πέρασε. Οι στρατιώτες επέστρεψαν από όλα τα μέτωπα και οι περισσότεροι επέστρεψαν στις εργασίες τους στα αγροκτήματα και τις βιομηχανίες. Περισσότερα είδη ήταν διαθέσιμα και καλύτερα μέσα μεταφοράς. Οι εργάτες της Πετρούπολης, που υπέφεραν περισσότερο υπολογίζοντας τον πόλεμο, την επανάσταση και την εμφύλια σύγκρουση, περίμεναν ανυπόμονα η Μπολσεβίκικη Κυβέρνηση να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις της.

4

Περίμεναν υπομονετικά για πολύ καιρό, αλλά μάταια. Η ανεπάρκεια και κακοδιοίκηση των Μπολσεβίκων συνεχίστηκε, η αδιαφορία τους για τα βάσανα της χώρας παρέμεινε απαράλλαχτη και η κυριαρχία του τρόμου γινόταν κάθε μέρα χειρότερη.

Στο τέλος, συνειδητοποιώντας ότι η ζωή δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι και ότι η κυβέρνηση παρέμενε αδρανής, οι εργάτες της Πετρούπολης αποφάσισαν να συγκεντρωθούν και να συσκεφθούν σχετικά με τις ανάγκες τους και τους τρόπους εξάλειψης της πείνας και της δυστυχίας. Συγκάλεσαν γι’ αυτό το σκοπό μια συνέλευση, αλλά η Κυβέρνηση της Πετρούπολης, με τον Zinoviev επικεφαλή, γρήγορα την κατέστειλε. Φυσικά οι εργάτες εξοργίστηκαν από αυτές τις αδικαιολόγητες και δεσποτικές μεθόδους. Καλέστηκαν νέες συνελεύσεις, αλλά και αυτές απαγορεύτηκαν από τους Μπολσεβίκους. Οι εργάτες πραγματικά αγανάκτησαν. Κατήγγειλαν τους Μπολσεβίκους πως πρόσφεραν περισσότερη αντεπαναστατική συναίνεση στους καπιταλιστές της Ευρώπης και της Αμερικής και ότι έκαναν τους χειρότερους συμβιβασμούς μαζί τους, αλλά ταυτόχρονα αρνούνταν ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργατών της Ρωσίας. Σ’ ολόκληρη τη Ρωσία και ιδιαίτερα στο προλεταριάτο της Πετρούπολης, που ήταν το πιο ευφυές τμήμα των ρωσικών μαζών, άρχισε να αναπτύσσεται δυσαρέσκεια ενάντια στους Μπολσεβίκους.

Στάλθηκαν επιτροπές στον Zinoviev για να συζητήσουν τα ζητήματα που υπήρχαν και να βρεθούν φιλικοί τρόποι αντιμετώπισης των προβλημάτων. Ωστόσο, ο “αυτοκράτορας” αρνήθηκε ακόμη και τη συνάντηση μαζί τους. Τελικά, για να αναγκάσουν τη κυβέρνηση να μελετήσει τα αιτήματά τους οι εργάτες της Πετρούπολης κάλεσαν την απεργία. Οι πρώτοι που εγκατέλειψαν τις δουλειές τους ήταν οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο πυρομαχικών Patronny. Τους ακολούθησαν οι εργάτες των μύλων Trubotchny και Baltiysky. Η κυβέρνηση της Πετρούπολης, αντί να ακούσει τους απεργούς δημιούργησε μια ειδική “Επιτροπή Άμυνας” για να καταστείλει το απεργιακό κίνημα.

Η επιτροπή άμυνας κήρυξε αμέσως τους απεργούς αντεπαναστάτες, τους κράτησε μακριά από τα εργοστάσια και τους στέρησε το συσσίτιο, γεγονός που σήμαινε λιμοκτονία για αυτούς και τις οικογένειές τους. Οι διαδηλώσεις των απεργών δέχτηκαν επίθεση από τον στρατό, οι συλληφθέντες πολλαπλασιάζονταν καθημερινά και σ’ ολόκληρη την πόλη κηρύχτηκε ο στρατιωτικός νόμος. Οι θάνατοι στα χέρια της Τσέκα (στμ: η μυστική αστυνομία των μπολσεβίκων), από την πείνα και το κρύο έγιναν καθημερινά φαινόμενα.

Αυτά τα γεγονότα στην Πετρούπολη ήταν αυτά που ξεσήκωσαν τους ναύτες και τους στρατιώτες της Κρονστάνδης. Ένιωθαν πως κάτι ήταν τραγικά λανθασμένο αν το επαναστατικό προλεταριάτο της Πετρούπολης μπορούσε να έχει τέτοια αντιμετώπιση από τους Μπολσεβίκους. Αλλά αρνήθηκαν να πάρουν θέση στο ζήτημα μέχρι να ερευνήσουν οι ίδιοι την κατάσταση. Αν τα αιτήματα των εργατών ήταν υπερβολικά ή αδικαιολόγητα, διακήρυξαν οι ναύτες, η Κρονστάνδη δεν θα τους παρείχε καμία βοήθεια.

Μια επιτροπή ναυτών έφτασε κρυφά στην Πετρούπολη και διερεύνησε τα αιτήματα και τις απαιτήσεις των εργατών. Η αναφορά της επιτροπής κατατέθηκε σε μια δημόσια συνέλευση των ναυτών, στρατιωτών και εργατών της Κρονστάνδης, η οποία έλαβε χώρα στην πλατεία Yakorny την πρώτη του Μάρτη. Η μαζική συνέλευση, προεδρευόμενη από τον Πρόεδρο του Σοβιέτ της Κρονστάνδης, τον Κομμουνιστή Vassilenko, ενέκρινε ψήφισμα αλληλεγγύης στους εργάτες της Πετρούπολης και ζήτησε ριζικές μεταρρυθμίσεις στις καταχρήσεις εξουσίας των Κομισάριων, καθώς και παροχή μεγαλύτερων ελευθεριών από τη κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.

5

Ο πρόεδρος Kalinin, που ήταν παρόν στη συνέλευση, και ο Κομισάριος Kuzmin, επικεφαλής του Στόλου της Βαλτικής που ήταν αγκυροβολημένος στη Κρονστάνδη, κήρυξαν τους ναύτες και τους φαντάρους του Κόκκινου Στρατού αντεπαναστάτες, επειδή ζητούσαν ελεύθερες εκλογές για την εκλογή νέων εκπροσώπων στο Σοβιέτ της Κρονστάνδης.

Η Κρονστάνδη διόρισε μια Επιτροπή 30 ατόμων για να καλέσει τον Zinoviev να συζητήσουν την κατάσταση. Η επιτροπή συνελήφθη αμέσως μόλις προσέγγισε την πόλη. Ήταν το πρώτο χτύπημα της Κυβέρνησης των Μπολσεβίκων εναντίον της Κρονστάνδης η οποία τόλμησε να εκφράσει την αλληλεγγύη της στους πεινασμένους εργάτες της Πετρούπολης.

Από αυτή τη στιγμή και μετά η κατάσταση εξελίχθηκε ραγδαία. Το Σοβιέτ της Πετρούπολης, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του Zinoviev, κήρυξε τους ναύτες και τους εργάτες της Κρονστάνδης αντεπαναστάτες που δουλεύουν για τα συμφέροντα Τσαρικών στρατηγών. Την ίδια μέρα ο Λένιν και ο Τρότσκι έδωσαν τελεσίγραφο στη Κρονστάνδη να “παραδοθεί” και ο Τρότσκι τη γέμισε με προκηρύξεις που πέταξε ένα στρατιωτικό αεροπλάνο, απειλώντας ότι” θα τουφεκιστείτε όλοι σαν πέρδικες”.

Η Κρονστάνδη ζήτησε μόνο δικαιοσύνη για τους απεργούς της Πετρούπολης και επανόρθωση των κακών που προκάλεσαν οι Κομισάριοι. Ήταν έτοιμοι να εκλέξουν ένα νέο Σοβιέτ στην πόλη τους και επέμειναν στο δικαίωμά τους να δράσουν χωρίς την ανάμειξη των Μπολσεβίκων. Οι ναύτες και οι στρατιώτες της Κρονστάνδης εξέδωσαν πολυάριθμες προκηρύξεις και δημοσίευσαν μια ημερήσια εφημερίδα, επιβεβαιώνοντας την αφοσίωσή τους στο Σοβιετικό σύστημα και την πίστη τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα, δηλώνοντας ξανά και ξανά ότι ζητούσαν απλά και μόνο τα επαναστατικά δικαιώματά τους ως προλετάριοι. Κάλεσαν επανειλημμένα τους Μπολσεβίκους να επιλύσουν τη διαμάχη τους με αδελφικό τρόπο, ορκιζόμενοι ότι η Επανάσταση και οι σκοποί της τους ήταν ιεροί και διακηρύσσοντας σε ολόκληρη τη χώρα: “Δεν θέλουμε αιματοχυσία”!

Η πίστη των Κρονστανδιωτών στην επαναστατική ακεραιότητα της Μπολσεβίκικης αρχής, ήταν τραγική. Και την ίδια ώρα που οι Κρονστανδιώτες παρέμεναν σταθεροί στην πρόθεσή τους να πείσουν του Μπολσεβίκους για την πίστη και την αφοσίωσή τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα, οι τελευταίοι διέταξαν μυστική επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενάντια στην ανυποψίαστη Κρονστάνδη.

Η επίθεση ηγήθηκε από την Τρότσκι, με τη βοήθεια του εμπειρογνώμονα Κομισάριου Tukhatchevsky, έναν πρώην τσαρικό στρατηγό. Μεραρχίες της Τσέκα, φορώντας λευκές στολές ώστε να μην ξεχωρίζουν μέσα στο χιονισμένο τοπίο του ποταμού Neva και παραμένοντας αθέατοι στο σκοτάδι της νύχτας, επιτέθηκαν ταυτόχρονα από τρεις πλευρές στη Κρονστάνδη και τελικά εισέβαλαν στη πόλη. Επίλεκτα Μπολσεβίκικα στρατεύματα συνέχισαν τη σφαγή στους δρόμους, χωρίς να ξεχωρίζουν άντρες και παιδιά. 14.000 ζωές θυσιάστηκαν σε εκείνη την αδελφοκτόνα σύγκρουση. Για μέρες και νύχτες τα δάση γύρω από την Πετρούπολη αντηχούσαν από τις “ασκήσεις βολής” των Τσεκιστών: ήταν οι επιζώντες της Κρονστάνδης που εκτελούνταν προς δόξαν των Μπολσεβίκων δικτατόρων.

6

Το κίνημα της Κρονστάνδης ήταν αυθόρμητο, απροετοίμαστο και ειρηνικό. Το ότι μετατράπηκε σε ένοπλη σύρραξη, με τραγική κατάληξη μέσα στο αίμα, οφείλεται εξ’ ολοκλήρου στον Μπολσεβίκικο δεσποτισμό.

Η εμπειρία της Κρονστάνδης, όπως και της Παρισινής Κομμούνας, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η κυβέρνηση -όπως και αν ονομάζεται, ότι κι αν διακυρήσει – είναι πάντα ο θανάσιμος εχθρός της ελευθερίας και της δικαιοσύνης του λαού. Το κράτος δεν έχει ψυχή και αρχές. Δεν έχει παρά έναν και μόνο σκοπό: να ασφαλίσει την εξουσία και να τη διατηρήσει, με κάθε κόστος.

Η Κρονστάνδη επανέλαβε τα θανάσιμα λάθη των Κομμουνάρων του Παρισιού. Οι τελευταίοι δεν ακολούθησαν τη συμβουλή των πιο διορατικών και νηφάλιων επαναστατ5ών που ζητούσαν την άμεση επίθεση στις Βερσαλίες όσο η Κυβέρνηση του Θιέρσου ήταν ακόμη αποδιοργανωμένη. Σπατάλησαν πολύτιμο χρόνο και δεν έφεραν την επανάσταση μέσα στη χώρα, σε κάθε της άκρη. Ούτε οι Παριζιάνοι εργάτες του 1871 ούτε οι Κρονστανδιώτες ναύτες δεν επεδίωξαν την κατάργηση της κυβέρνησης. Οι Κομμουνάροι ήθελαν μερικές συγκεκριμένες δημοκρατικές ελευθερίες και πίστεψαν ότι μια αμυντική στάση θα ήταν αρκετή για την προστασία από τον εχθρό. Απέτυχαν να αναλάβουν την επίθεση και αυτό αποδείχτηκε η αιτία της καταστροφής τους.

Η Κρονστάνδη επίσης ζήτησε μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις. Οι ναύτες αρνήθηκαν να υιοθετήσουν επιθετική στάση ακόμη και αφού είχε ήδη γίνει ξεκάθαρο ότι οι Μπολσεβίκοι ετοιμάζονταν να τους εξολοθρεύσουν. Παρέμειναν στην άμυνα και έτσι έχασαν τη κατάλληλη στιγμή για τη νίκη. Ολόκληρη η Ρωσία ήταν πικρά ανταγωνιστική στη Μπολσεβίκικη τυραννία και φλογερά αλληλέγγυα με τους Κρονστανδιώτες. Αλλά οι τελευταίοι μιλούσαν για “ειρήνη και κατανόηση”, ενόσω η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων παρέτασσε εναντίον τους το πυροβολικό. Στην Παρισινή Κομμούνα, όπως και στη Κρονστάνδη, η τάση προς παθητικές, αμυντικές τακτικές και η έλλειψη επαναστατικής διορατικότητας, αποδείχθηκαν μοιραίες.

Η Κομμούνα του Παρισιού και η Κρονστάνδη ηττήθηκαν. Αλλά ηττήθηκαν νικηφόρα μέσα στον ιδεαλισμό και την ηθική τους αγνότητα, τη γενναιοδωρία και την ανώτερη ανθρωπιά τους. Το μέλλον τους ανήκει.

Όπως και η Παρισινή Κομμούνα, η Κρονστάνδη είναι υψίστης ιστορικής σημασίας. Σήμανε τον επιθανάτιο ρόγχο του Μπολσεβικισμού. Απέδειξε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η Μπολσεβίκικη δικτατορία και η Ρώσικη Επανάσταση είναι αντίθετες, αμοιβαία αποκλίνουσες. Η Κρονστάνδη ήταν η πρώτη λαϊκή απόπειρα απελευθέρωσης από την τυραννία του Κρατικού Σοσιαλισμού. Ήταν το πρώτο βήμα προς την Τρίτη Επανάσταση που ήταν αναπόφευκτη στη Ρωσία. Μακάρι το Διεθνές προλεταριάτο να πάρει τα διδάγματα από την Παρισινή Κομμούνα και την εξέγερση της Κρονστάνδης για να φέρει στην ανθρωπότητα αληθινή ελευθερία και ευημερία.

Το κείμενο αυτό του Berkman είναι σε μετάφραση της Συμμορίας με Προλεταριακή Μνήμη, με βάση το αγγλικό κείμενο που βρίσκεται στοAnarchy Archives.

κι εδώ οι iσβέστιες: https://athens.indymedia.org/post/1525817/

bon appetit stalinique...

 

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 19/02/2017 5:15 μμ.


Η Εξέγερση Της Κροστάνδης -  Του Murray Bookchin (σ.σ. Εκτεταμένο απόσπασμα-Οι τονισμοί δικοί μου)

Την 1 του Μάρτη ,1921,η ναυτική βάση της Κροστάνδης στο νησί Κοτλίν, κάπου 25 μίλια έξω απ’ τις ακτές τις Πετρούπολης, υιοθέτησε ένα πρόγραμμα πολιτικών κι οικονομικών αιτημάτων που συνίστατο σε 15 θέσεις-ένα πρόγραμμα που βρισκόταν σε φανερή αντίθεση με τον έλεγχο του Σοβιετικού κράτους απ’ το Κόμμα των Μπολσεβίκων.

Σχεδόν αμέσως οι Μπολσεβίκοι αποκήρυξαν την εξέγερση σα μια «συνωμοσία Λευκοφρουρών»,σα μια ακόμα δήθεν απόπειρα στη σειρά των αντεπαναστατικών συνωμοσιών που έπληξαν το Σοβιετικό καθεστώς στη διάρκεια των τριών χρόνων του εμφυλίου που προηγήθηκαν. Σε λιγότερο από 3 βδομάδες αργότερα, στις 17 του Μάρτη ,η Κροστάνδη καταπνίγηκε στο αίμα από μια επίθεση επίλεκτων μονάδων του Κόκκινου Στρατού. Η εξέγερση τη Κροστάνδης ,φαινομενικά ήταν τίποτα παραπάνω από ένα περαστικό επισόδειο της πικρής ιστορίας του εμφυλίου πολέμου.

Μπορούμε όμως τώρα να πούμε ότι η εξέγερση της Κροστάνδης σημάδεψε το οριστικό τέλος της ίδιας της Ρώσικης επανάστασης. Πραγματικά ,ο χαρακτήρας κι η σημασία της εξέγερσης ήταν μοιραίο ν’ αποτελέσουν θέματα οξύτατων αντιμαχιών μέσα στους κόλπους της διεθνούς αριστεράς ,στα χρόνια που έμελλε ν’ ακολουθήσουν. Σήμερα, παρόλο που έχει εμφανιστεί μια ολόκληρη νέα γενιά επαναστατών-μια γενιά που είναι εντελώς απληροφόρητη για τα γεγονότα αυτά-το «πρόβλημα της Κροστάνδης» δεν έχει χάσει τίποτα από την σημασία του και την οξύτητα του. Γιατί η εξέγερση της Κροστάνδης έβαλε πολύ βασικά προβλήματα: τη σχέση ανάμεσα στις λεγόμενες «μάζες» και τα κόμματα τα οποία ισχυρίζονται ότι μιλάνε στο όνομα τους και στη φύση του κοινωνικού συστήματος που επικρατεί στη σημερινή (σ.σ. πρώην) Σοβιετική Ένωση. Ουσιαστικά, η εξέγερση της Κροστάνδης παραμένει μια διαρκής πρόκληση απέναντι στη Μπολσεβίκικη αντίληψη για την ιστορική αποστολή ενός κόμματος και στην θεώρηση της Σοβιετικής Ένωσης σαν «εργατικό» ή «σοσιαλιστικό» κράτος.

Οι ναύτες της Κροστάνδης δεν ήταν κανένα συνηθισμένο στρατιωτικό σώμα. Ήταν οι περίφημοι «κόκκινοι ναύτες» του 1905, 1917 και του εμφυλίου πολέμου. Κατά κοινήν ομολογία (ως ότου ν’ αναθεωρήσουν οι Μπολσεβίκοι την ιστορία μετά την εξέγερση ) οι ναύτες της Κροστάνδης θεωρούνταν σαν τα πιο πιστά και και πολιτικοποιημένα στρατιωτικά στοιχεία του νεοεγκαθιδρυμένου Σοβιετικού καθεστώτος. Η ασθενική απόπειρα του Τρότσκυ να διασύρει τη ν υπόληψη τους στα μετέπειτα χρόνια, υπαινισσόμενος ότι «νέα» κοινωνικά στρώματα (πιθανόν αγρότες)είχαν αντικαταστήσει τους αυθεντικούς κόκκινους ναύτες(πιθανόν εργάτες) στην Κροστάνδη ,στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, δεν αξίζει ούτε την περιφρόνηση μας.

Ανεξάρτητα απ’ το αν οι κάτοικοι της ήταν «εργάτες» ή «αγρότες»-και τα δυο είδη υπήρχαν σε ποικίλους αριθμούς στη ναυτική βάση – η Κροστάνδη υπήρξε από παλιά η εστία της επανάστασης. Οι ζωντανές της παραδόσεις κι η στενή της επαφή της με την «Κόκκινη Πετρούπολη», χρησίμεψαν στο να μεταβάλουν σ’ επαναστάτες ανθρώπους απ’ όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα.

Στην πραγματικότητα, η Κροστάνδη είχε εξεγερθεί σαν αποτέλεσμα ενός απεργιακού κινήματος που ξέσπασε στην Πετρούπολη, μιας κοντινής εξέγερσης του προλεταριάτου της Πετρούπολης. Δεν μπορεί να τονιστεί υπερβολικά το ότι τα αιτήματα των ναυτών της Κροστάνδης διατυπώθηκαν μέσα στο φρούριο ενός απομονωμένου νησιού στον κόλπο της Φινλανδίας· αναπτύχθηκαν σαν αποτέλεσμα της στενής επαφής ανάμεσα στη ναυτική βάση και στους ξεσηκωμένους εργάτες της Πετρούπολης, των οποίων τα αιτήματα εξέφραζε βασικά το πρόγραμμα των 15 θέσεων. Όπως υποχρεώθηκε ν ’αναγνωρίσει ο Ισαάκ Ντώϊτσερ, η αποκήρυξη της εξέγερσης της Κροστάνδης απ’ τους Μπολσεβίκους σα «συνωμοσία Λευκοφρουρών» ήταν απλώς αστήρικτη.

Ποια ήταν αυτά τα αιτήματα; Η Ίντα Μετ τα αναπτύσσει με λεπτομέρεια στο βιβλίο της , «Η κομμούνα της Κροστάνδης». Μια ματιά δείχνει ότι τα πολιτικά αιτήματα περιστρέφονταν γύρω απ΄ τη σοβιετική δημοκρατία: νέες εκλογές στα σοβιέτ, ελευθερία του λόγου για τους Αναρχικούς και τα Αριστερά Σοσιαλιστικά κόμματα, ελεύθερα εργατικά συνδικάτα και γεωργικές οργανώσεις, απελευθέρωση των Αναρχικών και Σοσιαλιστών πολιτικών κρατούμενων. Τα οικονομικά και θεσμικά αιτήματα συγκεντρώνονταν στη χαλάρωση των αυστηρών εμπορικών περιορισμών που επιβλήθηκαν στην περίοδο του «Πολεμικού Κομμουνισμού». Τα αιτήματα των ναυτών της Κροστάνδης αποτελούσαν το ελάχιστο όριο που απαιτούνταν για να διασωθεί η επανάσταση απ’ τη γραφειοκρατική παρακμή και τον οικονομικό στραγγαλισμό.

Συνήθως, υπάρχουν δυο ιστορίες των επαναστάσεων. Η πρώτη αποτελεί την επίσημη ιστορία , μια ιστορία που παραγνωρίζει τις συγκρούσεις ανάμεσα στα κόμματα ,τις φράξιες και τους «ηγέτες».Η άλλη ,με τα λόγια του ρώσου αναρχικού Βολίν, μπορεί να ονομαστεί η «άγνωστη επανάσταση» -οι σπάνια γραπτές εκθέσεις για την ανεξάρτητη ,δημιουργική δράση των επαναστατημένων ανθρώπων

Οι Μαρξιανές εκθέσεις ταξινομούνται, σ’ ένα βαθμό που προκαλεί κατάπληξη, στην επίσημη μορφή ιστοριογραφίας: οι λαϊκές πτυχές διαστρεβλώνονται συχνά για να συμφωνούν μ’ ένα προκαθορισμένο κοινωνικό πλαίσιο. Οι εργάτες έχουν σταθερά αναλάβει τον ιστορικό τους «ρόλο»,οι αγρότες ένα δικό τους «ρόλο»,οι διανοούμενοι και το Κόμμα τους δικούς τους «ρόλους».η ζωτική , συχνά αποφασιστική, δραστηριότητα των λεγόμενων , «μεταβατικών τάξεων»,όπως οι εργάτες που έχουν αγροτική καταγωγή ή τα ντεκλασσέ στοιχεία, συνήθως αγνοούνται. Χάρη στην υπεραπλουστευμένη κακοποίηση του της κοινωνικής πραγματικότητας, αυτός ο τύπος ιστοριογραφίας αφήνει ολότελα ανεξήγητες [1] πολλές κρίσιμες πλευρές των παλιών και σημερινών επαναστάσεων. Τα γεγονότα αποκτούν μιαν ακαδημαϊκή μορφή που συναρμολογείται από προγράμματα , ιδεολογικές συγκρούσεις και ,φυσικά, από πανταχού παρόντες «ηγέτες».

Στην εξέγερση της Κροστάνδης .οι «μάζες» είχαν το θράσος να μπουν ξανά στην ιστορική σκηνή ,όπως πραγματικά το έκαναν 4 χρόνια νωρίτερα το Φλεβάρη και τον Οκτώβρη .Στην πραγματικότητα, η εξέγερση σημάδεψε το αποκορύφωμα και το τέλος του λαϊκού κινήματος στη Ρωσική επανάσταση-ένα κίνημα στο οποίο το Μπολσεβίκικο κόμμα δεν είχε βασικά εμπιστοσύνη και που ξεδιάντροπα χειραγώγησε. Η ανατροπή του Τσαρισμού το Φλεβάρη του 1917 -μια αυθόρμητη επανάσταση στην οποία κανένα απ’ τα Σοσιαλιστικά κόμματα και φράξιες δεν έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο- άνοιξε το δρόμο για ένα σαρωτικό λαϊκό κίνημα. Έχοντας συντρίψει αιωνόβιους θεσμούς μέσα σε λίγες μέρες , οι αγρότες και οι εργάτες άρχισαν να δημιουργούν με δική τους πρωτοβουλία νέες, ολότελα επαναστατικές, φόρμες.

Οι ιστορικές εκθέσεις για την επανάσταση σπάνια μας λένε ότι στις πόλεις ,οι πιο σημαντικές απ’ αυτές δεν ήταν τα Σοβιέτ μάλλον οι εργοστασιακές επιτροπές: εργατικά σώματα που δημιουργήθηκαν κι ελέγχονταν απ’ τις συνελεύσεις των εργατών στον τόπο δουλειάς. Στα χωριά εκείνα που χαρακτηρίζονται συνήθως σα «σοβιέτ» αντιστοιχούσαν περισσότερο με τοπικές επιτροπές αγροτών, που βασίζονταν στις λαϊκές συνελεύσεις. Και στις δυο περιπτώσεις οι επιτροπές ήταν πραγματικά οργανικά κοινωνικά σώματα, κατάλληλα να διευθύνουν άμεσες δημοκρατικές φόρμες. Αντίθετα, τα περιφερειακά σοβιέτ ήταν βασικά κοινοβουλευτικά σώματα, δομημένα σαν έμμεσες ή «αντιπροσωπευτικές» λεγόμενες πολιτικές ιεραρχίες. Αυτά κατέληγαν σε απομακρυσμένα εθνικά συνέδρια των σοβιέτ , τα οποία έλεγχε μια εκλεγμένη εκτελεστική επιτροπή.

Η κοινωνική ιστορία της επανάστασης περιστράφηκε γύρω απ’ τη μοίρα των εργοστασιακών επιτροπών και των συνελεύσεων των χωριών, όχι απλώς γύρω απ’ τους συγκρουόμενους στρατούς και τις διαμάχες ανάμεσα στους Μπολσεβίκους και στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Οι εργοστασιακές επιτροπές απαίτησαν και, για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, απόκτησαν πλήρη έλεγχο πάνω στη βιομηχανική διαδικασία .Ο Λένιν δεν τους είχε καμία εμπιστοσύνη μετά τον Οκτώβρη. Όχι αργότερα απ’ το Γενάρη του 1919, δύο μόνο μήνες μετά τη «νομοθετική θέσπιση»του εργατικού ελέγχου στα εργοστάσια, ο ηγέτης των Μπολσεβίκων κινήθηκε ενεργώντας σε ανοιχτή αντίθεση με τις επιτροπές. Κατά τη γνώμη του Λένιν, η επανάσταση απαιτούσε «για χάρη ακριβώς των ίδιων των συμφερόντων του σοσιαλισμού, όπως οι μάζες υπακούουν τυφλά στη θέληση της εργασιακής διαδικασίας.». Έτσι οι επιτροπές απογυμνώθηκαν από οποιαδήποτε λειτουργία μέσα στη βιομηχανική διαδικασία, σ’ ένα αυξανόμενο βαθμό , οι εξουσίες τους μεταβιβάστηκαν στο συνδικάτο και τελικά οι εξουσίες του συνδικάτου μεταφέρθηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά στα χέρια διευθυντών , που είχαν διοριστεί απ’ το κράτος. Ο εργατικό έλεγχος αποκηρύχθηκε με οξύτητα όχι μόνο σαν «ανεπαρκής», «χαοτικός», και «ανεφάρμοστος» ,αλλά και σα «μικροαστικός» και σαν «αναρχοσυνδικαλιστική παρέκκλιση».

Στην επαρχία ,η πολιτική των Μπολσεβίκων σημαδεύτηκε από μια δυσπιστία απέναντι στις συνεργατικές και τις κομμούνες – κι από μια επέκταση της βίαιης επίταξης τροφίμων. Όπως έχω δείξει αλλού ,η προτιμούμενη απ’ το Λένιν περισσότερο «σοσιαλιστική» μορφή γεωργικής επιχείρησης αντιπροσωπευόταν από το Κρατικό Αγρόκτημα : δηλαδή , ένα γεωργικό εργοστάσιο στο οποίο το κράτος κατείχε την ιδιοκτησία της γης και των γεωργικών εργαλείων ,διορίζοντας διευθυντές οι οποίοι προσελάμβαναν χωρικούς , που πληρώνονταν σε ημερομίσθια βάση.[2] Στα 1920 ,οι Μπολσεβίκοι είχαν απομονωθεί ολότελα απ’ την εργατική τάξη και την αγροτιά , ένα γεγονός που ο Λένιν αναγνώρισε ανοιχτά. Ακόμα και τα σοβιέτ είχαν συρρικνωθεί σε ένα πολιτικό κύτταρο ,απογυμνωμένο από κάθε περιεχόμενο. Η πολιτική ζωή ,η δημόσια έκφραση κι η λαϊκή δραστηριότητα είχαν ακινητοποιηθεί. Η Τσεκά , η μυστική αστυνομία που είχε ιδρυθεί απ’ τον Τζερίνσκυ , γέμιζε τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως μ’ επαναστάτες που αντιτίθονταν στο καθεστώς. Οι πιο δυνατοί ρήτορες των ανεξάρτητων σοβιετικών κομμάτων κι ομάδων εκτελούνταν , σε ολοένα αυξανόμενους αριθμούς , για την απλή και μόνο έκφραση αντίθετων απόψεων. Οι πολιτικές που διαμορφώθηκαν κάτω απ’ την υπαγόρευση του «Πολεμικού Κομμουνισμού», δημιούργησαν στις πόλεις σχεδόν συνθήκες λιμού, με το μπλοκάρισμα ουσιαστικά κάθε ανταλλαγής ανάμεσα στην πόλη και στην επαρχία και με την επιβολή πιο απαιτητικών επιτάξεων πάνω στην αγροτιά . Οι εργάτες κι οι αγρότες μπορεί να νίκησαν στον εμφύλιο πόλεμο , αλλά αυτό που είναι απόλυτα βέβαιο είναι ότι έχασαν την επανάσταση.

Μόνο μέσα σ’ αυτό το πολιτικό κι οικονομικό πλαίσιο μπορούμε να καταλάβουμε τις απεργίες που σάρωσαν την Πετρούπολη το Φλεβάρη του 1921 και την εξέγερση των ναυτών της Κροστάνδης. Η φωνή της Κροστάνδης ζητούσε μια «Τρίτη Επανάσταση των ανθρώπων του μόχθου», όχι μια αντεπανάσταση για την παλινόρθωση του παρελθόντος. Συντρίβοντας την εξέγερση , οι Μπολσεβίκοι κατόρθωσαν όχι μόνο να εμποδίσουν μια τρίτη επανάσταση, αλλά και να ανοίξουν τον δρόμο για το Σταλινικό καθεστώς. Αργότερα, η ιστορία έμελλε να πάρει τη δική της άγρια εκδίκηση: πολλοί απ’ τους Μπολσεβίκους , που είχαν παίξει κάποιο ρόλο στην καταστολή της Κροστάνδης ,έμελλε να πληρώσουν με την ίδια τους τη ζωή στις αιματηρές εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του ’30.

Η βασική αξία του έργου της Μετ είναι η οπτική του λαϊκού κινήματος, που μας προσφέρει, ένα κίνημα απ’ το οποίο εξαρτιέται το αποτέλεσμα όλων των επαναστατικών εκρήξεων. Οδηγούμαστε απ’ τα συνέδρια του Κόμματος και των σοβιέτ ,απ’ τους «ηγέτες» και τις πολεμικές φράξιες, μέσα στην ίδια ακριβώς την ψυχή της επαναστατικής διαδικασίας. Αποκτούμε μια αίσθηση των πολιτικών ιδεών που κυκλοφορούν στους δρόμους και στους στρατώνες· μεταφερόμαστε στις μοριακές διαδικασίες του κινήματος στη βάση· ερχόμαστε σε επαφή με το θαυμαστό πνεύμα του λαϊκού αυτοσχεδιασμού, τον ενθουσιασμό και την ενεργητικότητα που σημαδεύουν τον επαναστατημένο λαό που έχει κινητοποιηθεί. Γι αυτούς τους λόγους, ναι γι αυτούς και μόνο, το σύντομο έργο της Μετ αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά, γιατί εκείνο που διακυβεύεται στην έκθεση της είναι για την Κροστάνδη δεν είναι μόνο η Ρώσικη επανάσταση αλλά κι η ίδια ακριβώς η ιδέα της επανάστασης καθαυτής.

Το Μπολσεβίκικο κόμμα δεν «έκανε» τη Ρώσικη επανάσταση· κυριάρχησε πάνω στην επανάσταση κι έτσι τη στραγγάλισε. Αν και δεν έπαιξε κανένα ρόλο το Φλεβάρη του 1927, όταν ανατράπηκε ο Τσαρισμός, τον Οκτώβρη, 8 μήνες αργότερα, το κόμμα ανέλαβε την εξουσία για τον εαυτό του, όχι για λογαριασμό των σοβιέτ ή των εργοστασιακών επιτροπών. Δε χωράει αμφιβολία πως οι συνειδητές επαναστατικές οργανώσεις ήταν απαραίτητες στα 1917, ή τουλάχιστον, ενεργητικές ομάδες επαναστατών. Το πραγματικό πρόβλημα ,όμως, ήταν το αν αυτές οι ομάδες μπορούσαν να διαλυθούν μέσα στις κοινωνικές φόρμες που δημιούργησε ο επαναστατημένος λαός (είτε ήταν εργοστασιακές επιτροπές ή σοβιέτ) ή αν μετατράπηκαν σε μια ξεχωριστή εξουσία πάνω σ’ αυτές τις κοινωνικές φόρμες, χειραγωγώντας και τελικά καταστρέφοντας τες. Το μπολσεβίκικο κόμμα ήταν ανίκανο, απ’ την ίδια του τη δομή, ν’ ακολουθήσει την πρώτη κατεύθυνση· η ιεραρχική, συγκεντρωτική δομή του, για να μη μιλήσουμε για τη νοοτροπία των ηγετών του, είχε απλώς μετατρέψει το κόμμα σ’ ένα είδωλο του αστικού κρατικού μηχανισμού, την ανατροπή του οποίου διεκδικούσε.

Στη διάρκεια των αντιμαχιών που έμελλε να καθορίσουν τη μοίρα των εργοστασιακών επιτροπών , ο αριστερός κομμουνιστής Οσσίνσκυ προειδοποίησε το κόμμα του: «Ο Σοσιαλισμός κι η σοσιαλιστική οργάνωση πρέπει να οικοδομηθούν απ ‘το ίδιο προλεταριάτο ,διαφορετικά δε θα οικοδομηθούν ποτέ· στη θέση τους θα οικοδομηθεί κάτι άλλο-ο κρατικός καπιταλισμός»

Αυτή η προειδοποίηση που έγινε στις πρώτες μέρες της επανάστασης , υπήρξε προφητική. Θα ταν ολότελα παράλογο το να υποστηρίξουμε ότι μπορεί να θεωρηθεί σαν «εργατικό κράτος» ένας κρατικός μηχανισμός που στερεί τους εργάτες από οποιοδήποτε έλεγχο πάνω στη κοινωνία. Στην πραγματικότητα, ως τα 1917, όλες οι βασικές φράξιες του Ρωσικού Μαρξιστικού κινήματος πίστευαν ότι η Ρωσία αντιμετώπιζε μια αστική επανάσταση. Πέρα απ’ τις οργανωτικές αντιλήψεις οι διαφωνίες ανάμεσα στους μπολσεβίκους και τους μενσεβίκους περιστρέφονταν πρωταρχικά γύρω απ’ τον πολιτικό ρόλο των εργατών και των αγροτών στην επερχόμενη αναταραχή. Ζητώντας μια «δημοκρατική δικτατορία του προλεταριάτου και της αγροτιάς», οι Μπολσεβίκοι ζητούσαν βασικά από τους καταπιεζόμενους ένα πολιτικά κυρίαρχο ρόλο. Οι Μενσεβίκοι, με τη σειρά τους, υιοθέτησαν βασικά την άποψη ότι η Ρωσία χρειαζόταν μια δημοκρατική, κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία θα κυβερνούσαν τα αστικά κόμματα. Καμιά απ’ τις δυο σοσιαλδημοκρατικές φράξιες δεν ήταν τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι πως η καθυστερημένη, αγροτική Ρωσία ήταν προετοιμασμένη για μια «προλεταριακή δικτατορία» κι ακόμα λιγότερο για σοσιαλισμό.

Η επιτυχία της επανάστασης του Φλεβάρη όμως έκανε το Λένιν να αλλάξει στάση αναφορικά με τη θέση του υπέρ μιας «προλεταριακής δικτατορίας», μια τοποθέτηση που εκφράζεται με το περίφημο σύνθημα: «Όλη η εξουσία στα σοβιέτ!». Όσο σημαντική κι αν υπήρξε αυτή η στροφή, δεν ήταν εδραιωμένη σε καμία πεποίθηση του Λένιν, πως η Ρωσία ήταν ξαφνικά έτοιμη για ένα «εργατικό κράτος». Ακριβώς το αντίθετο: Ο Λένιν έβλεπε μια «προλεταριακή επανάσταση» στη Ρωσία, πρωταρχικά, σαν ένα ερέθισμα για το ξέσπασμα σοσιαλιστικών επαναστάσεων στις βιομηχανοποιημένες, συντριμμένες απ’ τον πόλεμο, χώρες της Δύσης κι ιδιαίτερα στη Γερμανία. Για τον Λένιν, ο πόλεμος είχε ανοίξει την προοπτική του ξεσπάσματος επαναστάσεων στο εξωτερικό-επαναστάσεις που θα μπορούσε να τους δώσει το έναυσμα μια «προλεταριακή επανάσταση» στη Ρωσία! Σε καμία περίπτωση δεν αυταπατόταν πως ένα «εργατικό κράτος» ή ο «σοσιαλισμός», μπορούσαν να οικοδομηθούν μέσα στα όρια μιας χώρας όπου την πρωτοκαθεδρία κατείχε η γεωργία.

Η ήττα της εξέγερσης του Σπάρτακου στο Βερολίνο ,το Γενάρη του 1919, άφησε τη ρωσική επανάσταση ολότελα απομονωμένη. Ξέχωρα από την πομπώδη φρασεολογία του νέου Σοβιετικού καθεστώτος, παρά τις κόκκινες σημαίες του και τη φανερή εχθρότητα των παραδοσιακών αρχουσών τάξεων, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, απέναντι του, παραμένει αληθινό το γεγονός ότι η επανάσταση οπισθοδρομούσε σ’ ένα αστικό επίπεδο, σ’ ένα αυξανόμενο βαθμό, γιατί ήταν αδιανόητο να μπορούσε να προχωρήσει πέρα απ’ τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις μια απομονωμένη, οικονομικά υποανάπτυκτη χώρα, που πολιορκούνταν από κάθε μεριά από πολιτικούς εχθρούς. Αλλά ποια μορφή καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων δημιούργησε η Οκτωβριανή επανάσταση; Αυτό έμελλε να παραμείνει ένα μπερδεμένο πρόβλημα. Η επανάσταση είχε εξάλειψη την παραδοσιακή Ρωσική αστική τάξη και πολλούς απ’ τους πολιτικούς της θεσμούς. Είχε εθνικοποιήσει την γη κι ολόκληρη τη βιομηχανία, μια πράξη που δεν είχε κανένα προηγούμενο στη σύγχρονη Ευρωπαϊκή ιστορία. Αργότερα, το σοβιετικό καθεστώς έμελλε να εισαγάγει την «σχεδιασμένη παραγωγή». Όλες αυτές οι αλλαγές στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα θεωρούνταν σαν ασυμβίβαστες με τον καπιταλισμό, παρόλο που ο Ένγκελς, στο Αντιντύρινγκ, είχε παίξει μηχανικά με τη θεωρητική πιθανότητα ότι θα μπορούσαν να συμβούν μέσα σ’ ένα αστικό πλαίσιο.

Τα προβλήματα που γέννησε η Οκτωβριανή επανάσταση περιπλέχθηκαν παραπέρα απ’ την ορολογία των ίδιων των μπολσεβίκων. Ο Λένιν είχε περιγράψει ποικιλόμορφα το σοβιετικό κράτος σαν «κρατικοκαπιταλιστικό», «εργατικό κράτος» κι «αγροτικό κράτος με γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις», ακολουθούμενος απ’ την ηλίθια περιγραφή του Τρότσκυ για την Σταλινική δικτατορία σαν ένα «εκφυλισμένο εργατικό κράτος». Ο Λένιν επίσης περιέπλεξε το πρόβλημα περιγράφοντας ωμά το σοσιαλισμό σαν «τίποτα παραπάνω από ένα κρατικοκαπιταλιστικό μονοπώλιο που δημιουργήθηκε για να ωφελήσει ολόκληρο τον λαό». Έτσι στα πρώτα χρόνια του Σοβιετικού καθεστώτος ήταν δύσκολο, όχι μόνο να γίνουν παραλληλισμοί του κρατικού καπιταλισμού με αντίστοιχα του σε οποιαδήποτε άλλη καπιταλιστική χώρα, αλλά και να γίνει διάκριση ανάμεσα σ’ αυτόν και στο «σοσιαλισμό».

Σήμερα, μετά από μισό αιώνα καπιταλιστικής ανάπτυξης, έχουμε ένα μεγαλύτερο πλεονέκτημα. Μπορούμε να δούμε ότι, έκτός από τους λίγους μήνες που έλεγχαν τη βιομηχανία οι εργοστασιακές επιτροπές, η Ρώσικη επανάσταση σε καμία περίπτωση δεν ξεπέρασε ένα αστικό κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο. Η εμπορευματική παραγωγή κι η οικονομική εκμετάλλευση ήταν μοιραίο να επικρατήσουν και μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στον ίδιο βαθμό που επικρατούσαν και πριν. Οι εργάτες κι οι αγρότες έμελλε να μην έχουν κανένα έλεγχο πάνω στη Σοβιετική κοινωνία, όπως ακριβώς δεν είχαν κανένα πάνω στην τσαρική κοινωνία. Ξέρουμε επίσης ότι η εθνικοποίηση της βιομηχανίας κι η σχεδιασμένη παραγωγή συμβιβάζονται τέλεια με τις αστικές κοινωνικές σχέσεις. Η ιστορική τάση του βιομηχανικού καπιταλισμού βρισκόταν πάντα προς την κατεύθυνση της συγκεντρωποίησης του κεφαλαίου, της ανάπτυξης του μονοπωλίου, της συγχώνευσης της βιομηχανίας με το κράτος, του οικονομικού σχεδιασμού και τέλος της αυξανόμενης εξουσίας ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού πάνω στην οικονομική και πολιτική ζωή.[...]

Τι θα συνέβαινε αν είχε πετύχει η Κροστάνδη; Οπωσδήποτε θα είχαμε απαλλαγεί από μια Σταλινική ανάπτυξη, μια ανάπτυξη που μετέτρεψε ολόκληρο το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα σ’ ένα όργανο διεθνούς αντεπανάστασης. Τελικά δεν ήταν η Ρωσία που υπέφερε τρομακτικά, αλλά και η ανθρωπότητα σαν σύνολο. Η κληρονομιά που μας άφησε ο Μπολσεβικισμός, με τη μορφή του Σταλινισμού, του Τροτσκισμού και του Μαοϊσμού, έχει ανακόψει την επαναστατική σκέψη και πράξη στον ίδιο βαθμό που το έχουν κάνει οι προδοσίες των ρεφορμιστικών πτερύγων του σοσιαλιστικού κινήματος.

Μια νίκη των ναυτών της Κροστάνδης θα μπορούσε επίσης να έχει ανοίξει μια νέα προοπτική για τη Ρωσία -μια μεικτή κοινωνική ανάπτυξη, που θα συνδύαζε τον εργατικό έλεγχο στα εργοστάσια με μια ανοικτή αγορά στα γεωργικά αγαθά, βασισμένη σε μια μικρής κλίμακας γεωργική οικονομία και σε εθελοντικές αγροτικές κομμούνες. Οπωσδήποτε μια τέτοια κοινωνία στην υπανάπτυκτη αγροτική Ρωσία δε θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί δίχως εξωτερική βοήθεια· αλλά μια τέτοια βοήθεια θα ήταν δυνατή μόνο αν το επαναστατικό κίνημα, στην Ευρώπη και την Ασία, αναπτυσσόταν ελευθέρα δίχως επεμβάσεις από μέρους της Τρίτης Διεθνούς. Ο Σταλινισμός απόκλεισε εκ των προτέρων αυτή την πιθανότητα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’20, όλα ουσιαστικά τα τμήματα της κομμουνιστική διεθνούς είχαν γίνει όργανα της Σταλινικής πολιτικής, που αποτελούσαν αντικείμενο αγοραπωλησίας σε αντάλλαγμα στρατιωτικών συμμαχιών με τις καπιταλιστικές δυνάμεις.

Η καταστολή της Κροστάνδης το Μάρτη 1921 , υπήρξε μια πράξη απροκάλυπτης αντεπανάστασης, ο στραγγαλισμός του λαϊκού κινήματος σε μια εποχή όπου ο Λένιν, ο Τρότσκι κι άλλοι επιφανείς Μπολσεβίκοι βρίσκονταν επικεφαλείς της διακυβέρνησης του Σοβιετικού καθεστώτος. Το να μιλήσουμε όπως κάνει ο Τρότσκί για τη «συνέχεια» της Ρωσικής επανάστασης σ τη δεκαετία του ’30, το να περιγράψουμε την γραφειοκρατία σαν φύλακα των νικών του Οκτώβρη, το ν’ αποκαλέσουμε το Σταλινισμό απλώς σαν μια «θερμιδωριανή» αντίδραση- όλα αυτά είναι καθαρές βλακείες. Δεν υπάρχει ούτε συνέχεια ούτε Θερμιδώρ· υπήρξε απλώς ο ενταφιασμός ενός οράματος όπου είχε στραγγαλιστεί στα 1921 κι ακόμα νωρίτερα. Η άνοδος του Στάλιν στην εξουσία τόνισε απλώς μια αντεπανάσταση που είχε αρχίσει νωρίτερα. Πολύ πριν απ’ τα 1927 , όταν εκδιώχθηκε η Τροτστκιστική αντιπολίτευση, όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις είχαν χαθεί, στο μέτρο που αφορούσαν το Ρώσικο λαό. Απ’ αυτό προερχόταν η αδιαφορία των εργατών και των αγροτών για τα αντισταλινικά αντιπολιτευτικά ρεύματα που υπήρχαν μέσα στους κόλπους του κομμουνιστικού κόμματος.

Όλες οι προϋποθέσεις για το Σταλινισμό είχαν δημιουργηθεί με την ήττα των ναυτών της Κροστάνδης και των απεργών της Πετρούπολης. Μπορεί να προτιμήσουμε να θρηνήσουμε αυτά τα λαϊκά κινήματα, να τιμήσουμε τον ηρωισμό των θυμάτων, να χαράξουμε τις προσπάθειες τους στα χρονικά της επανάστασης. Αλλά πάνω απ’ όλα η εξέγερση της Κροστάνδης και το απεργιακό κίνημα στην Πετρούπολη πρέπει να γίνουν κατανοητά -όπως θα καταλαβαίναμε τα διδάγματα όλων των μεγάλων επαναστάσεων- αν θέλουμε να συλλάβουμε το περιεχόμενο της ίδιας της επαναστατικής διαδικασίας.

 

[1] Στην Ισπανία (1936),στη Ρώσικη επανάσταση, στην Παρισινή κομμούνα, στην εξέγερση των εργατών του Παρισιού, τον Ιούνη του 1848 κι όχι λιγότερο στις σημερινές επαναστατικές αναταραχές, τα πιο δυναμικά στοιχεία ήταν ακριβώς τα μέλη αυτών των «μεταβατικών τάξεων». Στο παρελθόν, ήταν βασικά τεχνίτες, εργάτες αγροτικής καταγωγής και ντεκλασσέ , αντίθετα με τις απόψεις του Μαρξ. Σήμερα, αποτελούνται από φοιτητές, νεολαίους απ’ όλες σχεδόν τις τάξεις, διανοούμενους, ντεκλασσέ και στον «Τρίτο κόσμο» από ακτήμονές εργάτες κι αγρότες.

[2] Βλέπε το «Άκου Μαρξιστή»,μπροσούρα του περιοδικού «Άναρχος».

https://athens.indymedia.org/post/739508/

από ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 19/02/2017 5:37 μμ.


Memorandum on the Question of Organizing an Uprising in Kronstadt*

Top Secret 1921
Information emanating from Kronstadt compels one to believe that during the coming spring an uprising will erupt in Kronstadt. If its preparation receives some outside support, one may count entirely on the success of the rising, towards which the following circumstances will be favorable.
At the present time, concentrated in Kronstadt harbor are all the vessels of the Baltic Fleet, which still maintain their military importance. In this connection, the predominant force in Kronstadt rests with the sailors of the active fleet, as well as the sailors on shore duty in the Kronstadt Fortress. All power is concentrated in the hands of a small group of Communist sailors (the local Soviet, the Cheka, the Revolutionary Tribunal, the commissars and party collectives of the ships, and so on). The rest of the garrison and the workers of Kronstadt do not play a significant role. Meanwhile, one can observe among the sailors numerous and unmistakable signs of mass discontent with the existing order. The sailors unanimously will join the ranks of the insurgents, once a small group of individuals by quick and decisive action seizes power in Kronstadt. Among the sailors such a group has already been formed, ready and able to take the most energetic actions.

The Soviet government is well informed about the hostile attitude of the sailors. In this connection, the Soviet government has seen to it that not more than a week's supply of food is available in Kronstadt at any one time, whereas in the past food was shipped to the Kronstadt warehouses for a whole month. So great is the distrust of the sailors by the Soviet authorities that a Red Army infantry regiment has been assigned to guard the routes to Kronstadt across the ice which covers the Finnish Gulf at the present time. But, in the event of an uprising, this regiment will not be able to offer the sailors any serious opposition, for if the rising is properly prepared, the regiment will be taken unawares by the sailors.

* "Dokladnaia zapiska po voprosu ob organizatsii vosstaniia v Kronshtadte," manuscript, Columbia Russian Archive. (Translated by the author.)



The seizure of authority over the fleet and over the fortifications of Kronstadt itself will insure the rebellion's ascendancy over all other forts not situated in the immediate vicinity of Kotlin Island. The artillery of these forts have an angle of fire which will not enable them to shoot at Kronstadt, whereas the batteries of Kronstadt are able to direct their fire at the forts (Fort "Obruchev," which rose in rebellion in May 1919, surrendered half an hour after the Kronstadt batteries opened fire on it).
The only conceivable military resistance to the uprising immediately after it has begun would be for the Bolsheviks to open fire on Kronstadt from the batteries of Krasnaya Gorka (the fort situated on the mainland on the southern coast of the Finnish Gulf). But the artillery of Krasnaya Gorka is completely powerless before the artillery of the ships and batteries of Kronstadt. On the ships in Kronstadt there are at least 32 twelve-inch and 8 ten-inch guns (not counting the guns of smaller caliber, about whose condition there is no reliable information). On Krasnaya Gorka there are only 8 twelve-inch and 4 eight-inch guns; the rest of the guns of Krasnaya Gorka are of insufficient caliber to be of harm to Kronstadt. In addition, the entire supply of shells for the artillery of Kronstadt, Krasnaya Gorka, and the Baltic Fleet are kept in the powder magazines of Kronstadt and will thus be in rebel hands. Therefore, the Bolsheviks will not be able to suppress the uprising in Kronstadt by artillery fire from the batteries of Krasnaya Gorka. On the contrary,

one must assume that, in case of an artillery duel between Krasnaya Gorka and Kronstadt, the latter will win (the rising at Krasnaya Gorka in May [June] 1919 was suppressed by Kronstadt after a four-hour bombardment which leveled all the buildings in the Krasnaya Gorka area—the Bolsheviks themselves forbade firing directly at the Krasnaya Gorka batteries in order to preserve them for later use).

From the above it is clear that exceptionally favorable circumstances exist for the success of a Kronstadt uprising:
(1) the presence of a closely knit group of energetic organizers for the rising;
(2) a corresponding inclination towards rebellion among the sailors;
(3) the small area of operations delimited by Kronstadt's narrow contours, which will insure the total success of the uprising; and
(4) the possibility of preparing the rising in full secrecy, which is afforded by Kronstadt's isolation from Russia and by thevhomogeneity and solidarity among the sailors.

If the rebellion is successful, the Bolsheviks, having neither combat-ready ships outside of Kronstadt nor the possibility of concentrating land-based artillery of sufficient power to silence the Kronstadt batteries (particularly in view of Krasnaya Gorka's uselessness against them), will not be in a position to take Kronstadt by shore bombardment or by a coordinated troop landing.*1 It is noteworthy, moreover, that the Kronstadt Fortress and the operational fleet is equipped with anti-invasion artillery so numerous as to create an impenetrable blanket of fire. In order to carry out a landing, it would first be necessary to silence this artillery, a task which the Bolsheviks will be powerless to carry out in view of the support that the heavy guns of Kronstadt and of its fleet will give to the anti-invasion artillery.

In view of the above, the military situation in Kronstadt following the uprising may be regarded as completely secure,and the base will be able to hold out as long as it has to.

*1 The author of the memorandum assumes that the rising will occur after the ice has melted.


However, the internal living conditions after the rebellion may prove fatal for Kronstadt. There is enough food to last only for a few days after the uprising. If Kronstadt is not supplied immediately after the overturn, and if the future supply of Kronstadt is not properly assured, then the inevitable hunger will force Kronstadt to fall again under the authority of the Bolsheviks. Russian anti-Bolshevik organizations are not strong enough to solve this food problem and are compelled to turn for aid to the French government.

In order to avoid any delay in supplying Kronstadt with food immediately after the uprising, it is necessary that before the appointed time appropriate stores of food be placed on transport vessels which will wait in ports of the Baltic Sea for orders to proceed to Kronstadt.

Apart from the surrender of Kronstadt to the Bolsheviks if food is not provided, there arises the danger of a breakdown of the morale among the rebels themselves, as a result of which Bolshevik authority may be restored in Krondstadt. Such a breakdown in morale would be inevitable if the insurgent sailors were not to receive assurances of sympathy and support from the outside, in particular from the Russian Army commanded by General Wrangel, and also if the sailors were to feel isolated from the rest of Russia by sensing the impossibility of a further development of the rebellion towards the overthrow of Soviet power in Russia itself.

In this regard, it would be extremely desirable that in the shortest possible time after the rising is carried out some French vessels should arrive in Kronstadt, symbolizing the presence of French assistance. Even more desirable would be the arrival in Kronstadt of some units of the Russian Army. For the selection of such units, preference ought to be given to the Russian Black Sea Fleet, now located in Bizerte, for the arrival of Black Sea sailors to help the sailors of the Baltic Fleet would arouse incomparable enthusiasm among the latter. It must also be kept in mind that one cannot count on the orderly organization of authority in Kronstadt, especially in the first days after the overturn, and that in this connection the arrival of units of the Russian Army or fleet under General Wrangel's command would have extremely beneficial effects, inasmuch as all authority in Kronstadt would automatically devolve upon the ranking officer of these units.

Furthermore, if one assumes that military operations will be launched from Kronstadt to overthrow Soviet authority in Russia, then for this purpose also the dispatch to Kronstadt of General Wrangel's Russian armed forces would be needed. In connection with this, it is appropriate to mention that for such operations—or merely for the threat of such operations—Kronstadt can serve as an invulnerable base. The nearest object of action from Kronstadt would be defenseless Petrograd, whose conquest would mean that half the battle against the Bolsheviks shall have been won.

If, however, a further campaign from Kronstadt against Soviet Russia were for some reason deemed undesirable in the near future, then the fact that Kronstadt had been fortified with anti-Bolshevik Russian troops, acting in concert with the French Command, would still have considerable significance in the development of the overall military and political situation in Europe during the course of the coming spring.

It is necessary, however, to bear in mind that if the initial success of the rising in Kronstadt is cut short because of the inadequate supply of Kronstadt with food, or because of the demoralization of the Baltic sailors and the Kronstadt garrison for lack of moral and military support, then a situation will obtain in which Soviet authority is not weakened but strengthened and its enemies discredited.

In view of the above, Russian anti-Bolshevik organizations should hold the position that they must refrain from contributing to the success of the Kronstadt rebellion if they do not have the full assurance that the French government has decided to take the appropriate steps in this regard, in particular:

(1) has taken upon itself to provide financial support for the preparation of the uprising, which for a favorable outcome would require an exceedingly small sum, perhaps in the neighborhood of 200 thousand francs;
(2) has taken upon itself the further financing of Kronstadt after the overturn has been carried out;
(3) has taken steps to supply Kronstadt with food and has assured the arrival of the first food deliveries immediately after the overturn in Kronstadt has been accomplished; and
(4) has declared its agreement to the arrival in Kronstadt after the revolt of French military vessels and also of army and navy units from the armed forces of General Wrangel.

In connection with the above, one must not forget that even if the French Command and the Russian anti-Bolshevik organizations do not take part in the preparation and direction of the uprising, a revolt in Kronstadt will take place all the same during the coming spring, but after a brief period of success it will be doomed to failure. The latter would greatly strengthen the prestige of Soviet authority and deprive its enemies of a very rare opportunity—an opportunity that probably will not be repeated—to seize Kronstadt and inflict upon Bolshevism the heaviest of blows, from which it may not recover.

If the French government should agree in principle to the considerations presented above, then it would be desirable for it to designate an individual with whom representatives of the rebellion's organizers can enter into more detailed agreements on this subject and to whom they may communicate the details of the plan of the uprising and further actions, as well as more exact information concerning the funds required for the organization and further financing of the uprising.


πηγή : P.Avrich "Kronstadt 1921" Princeton University Press p.235-240

   

από ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ 19/02/2017 5:40 μμ.


"ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΥΣ" η ελληνική αστική εφημερίδα "Εμπρός" κραυγάζει υπέρ της ανταρσίας της Κρονστάνδης το 1921

 

Σειρά από άρθρα από την Αθηναϊκή εφημερίδα "Εμπρός".

Σχετικά με την εφημερίδα "Εμπρός", ιδρύεται το 1896 από τον Καλαποθάκη οπαδό του Χ.Τρίκουπη, η εγκυκλοπαίδεια "Πάπυρος" αναφέρει "Χάρη στην πρωτοτυπία του το "Εμπρός" εξασφάλισε μεγάλη για την εποχή του κυκλοφορία...βρισκόταν στην πρώτη θέση των αθηναϊκών εφημερίδων"

Ανάμεσα στους αθρογράφους-συνεργάτες του αναφέρονται: Ε.Ροιδης, Κ.Παλαμάς, Α.Παπαδιαμάντης

Προφανώς δεν πρόκειται για καμία ακροδεξιά φυλλάδα της κακιάς ώρας , αλλά για γνωστή "σοβαρή" αστική εφημερίδα της εποχής.

Η εφημερίδα την περίοδο εκείνη αφιερώνει ως και 90% του χώρου για την κάλυψη και προφανώς ενίσχυση εν μέσω ιαχών της μικρασιατικής εκστρατείας(χάνουν οι Τούρκοι, πέφτει το ηθικό των Τούρκων,σαρωτικές νίκες ο ελληνικός στρατός κτλ,κτλ.). Ιαχές όμως από ότι φαίνεται βγάζει και για την ανταρσία της Κρονστάνδης.

Να σημειώσω ότι οι ημερομηνίες είναι βάσει του Ιουλιανού ημερολογίου (η Ελλάδα υιοθέτησε το Γρηγοριανό το 1923) που σημαίνει ότι πρέπει να προσθέσετε 13 μέρες για να κάνετε την αντιστοίχιση με αυτό που ακολουθούσαν οι άλλες χώρες, μεταξύ αυτών και η Σοβιετική Ρωσία.

Επίσης η πρώτη ημερομηνία σε κάθε άρθρο π.χ."ΛΟΝΔΙΝΟΝ 1 Μαρτίου" είναι η ημερομηνία του τηλεγραφήματος, η δημοσίευση και άρα το φύλλο στο Εμπρος είναι πάντα με μια μέρα καθυστέρηση όπως είναι λογικό. Δηλαδή εν προκειμένω 2 Μαρτίου είναι το φύλλο του ‘Εμπρός‘ που δημοσιεύει τηλεγράφημα/πληροφορία από 1 Μαρτίου.

Επίσης να σημειώσω ότι πολλά από αυτά που αναφέρονται δεν είναι αληθή ούτε ακριβή,μερικά είναι απλώς υπερβολικά μερικά όμως ευσταθούν.

Τέλος όπου αναφέρεται σε "επαναστάτες" αναφερεται κατά κύριο λόγο στους αντιμπολσεβίκους, οι "αντεπαναστάτες" είναι οι Μπολσεβίκοι.















από τα αντεπαναστατικα πνεύματα συναντιώνται 19/02/2017 5:42 μμ.


Διάταγμα του Προέδρου της Ρώσικης Ομοσπονδίας

Για τα γεγονότα της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921.

Για τους σκοπούς της αποκατάστασης της ιστορικής εγκυρότητας,
της προστασίας των δικαιωμάτων των πολιτών της Ρωσίας,οι ποινές
σχετικά με τις κατηγορίες για ένοπλη εξέγερση στην Κρονστάνδη την
άνοιξη του 1921, και σε συμφωνία με τα ευρετήρια της επιτροπής υπό
τον Πρόεδρο της Ρώσικης Ομοσπονδίας για την αποκατάσταση των
θυμάτων των πολιτικών διώξεων:

Διατάζω

1.Να καταργηθεί το σημείο 1 της απόφασης του Συμβουλίου Εργασίας και Άμυνας της 2 Μαρτίου 1921,που κήρυξε τους συμμετέχοντες στα γεγονότα της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921 εκτός νόμου.

2.Να αναγνωριστεί ως παράνομη και αντικρουόμενη τις βασικές ανθρώπινες πολιτικές ελευθερίες η καταστολή που υπέστησαν οι ναύτες και εργάτες της Κρονστάνδης στην βάση των κατηγορίων για ένοπλη εξέγερση.

3.Να στηθεί μνημείο για τα θύματα των γεγονότων της Κρονστάνδης την άνοιξη του 1921.

Ο Πρόεδρος της Ρώσικης Ομοσπονδίας
Μ.Γέλτσιν.

Μόσχα,Κρεμλίνο
10 Ιανουαρίου 1994.

 

ΝΑ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!

από @ 19/02/2017 5:48 μμ.


προφανως και δεν ήταν οι ναυτες του ποτέμκιν του 1917 οι ναύτες της ανταρσίας της ανοιξης του 1921. και προφανως ειχε αλλαξει ο πληθυσμός.

Τι να κανουμε η πραγματικότητα και η ιστορία ειναι πεισματάρα. Οσοι δεν την αντέχουν ξυδάκι.

 

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 19/02/2017 10:14 μμ.


...αναδημοσιεύστε κι άλλα ντοκουμέντα από το μπολσεβίκικο blog "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/)! Τι ντρέπεστε και κρύβεστε; Τι φοβάστε; Μη χαλάσουν τα κοινά μέτωπα με τους όψιμους νεομπολσεβίκους; Αυτές ήταν, είναι και παραμένουν οι πάγιες θέσεις σας για τις/τους αναρχικές/ούς. Επιτέλους εκφραστείτε ελεύθερα! Αυτοί είστε μπολσεβίκοι, όλοι μια κοψιά, σταλινικοί-τροτσκιστές-μαοϊκοί, αν σε κάτι ταυτίζεστε και τα βρίσκετε μεταξύ σας είναι στο πόσο "φιλοαναρχικοί" είστε! Πείτε τα πια ανοιχτά αυτά που λέτε μεταξύ σας, ότι οι αναρχικές/οί ανέκαθεν ήταν φραξιονιστές, ρεφόρμες, οπορτούνες, ανοργάνωτοι, προδότες, με μια λέξη αντεπαναστάτες!

Και μαζί με αυτά πείτε μας επιτέλους ανοιχτά, τι δουλειά έχετε και τι ζητάτε από τις/τους αντεπαναστάτριες/στάτες αναρχικές/ούς;;;

Υ.Γ.: Όλα τα "συγκλονιστικά ντοκουμέντα" της μπολσεβίκικης προπαγάνδας βρίσκονται ήδη δημοσιευμένα στο μπολσεβίκικο blog "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/) εδώ και 10 περίπου χρόνια, όπως είχα δημοσιεύσει και στη συζήτηση για τον Κροπότκιν. Το μόνο που ένοιαξε τους μπολσεβίκους σε εκείνη τη συζήτηση είναι ότι το blog είναι τροτσκιστικό και όχι σταλινικό. Για την ταμπακιέρα, ότι δηλαδή ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ και χρησιμοποιούν την ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία εναντίον του αναρχισμού, ούτε λέξη... 

από @ 19/02/2017 11:56 μμ.


πως αλλαζουν οι πλυθησμοί σ αυτον τον κόσμο... Ανα τριετία ....

Εχουν ανεβει προ δεκαετιας στο ιντυμιντια τα στοιχεια που αποδεικνύουν την σταθερ συνθεση του πληθυσμου υης Κρονστανδης σε αυτα τα χρονια.

Παρτε ρε σταλινομούλαρα τα κουβαδακια σας και τραβατε παραπερα. Μαζί με οσους σας θελουν για μετωπα, κουτελα και κολεγιες

από @ 20/02/2017 9:43 πμ.


εδω έγιναν 100 μάχες απο το 17 μέχρι το 21. Απο που και ως που οι ναύτες της κρονστάνδης τον Οκτώβρη του 17 ειναι οι ίδιοι με την Ανοιξη του 21;

Ελα οταν αρχίζει η λογική τελειώνει η αντικομμουνιστικη σπέκουλα. Μενουν οι κραυγές και οι υστερίες. Οι πρωτοπόροι προλετάριοι της Κροστάνδης του 17 -που σημειωταίον εσεις αποκαλείτε πραξικοπηματίες, ετσι δε λέτε ρε;, οτι η επανάσταση του οκτώβρη ήταν μπολσεβίκικο πραξικόπημα, ΑΥΤΑ ΔΕ ΛΕΤΕ; το 17 ειναι πραξικοπηματίες το 21 άγιοι επαναστάτες, ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΤΕ ΜΙΛΑΜΕ-

έτρεξαν σε ολα τα μέτωπα του κοκκινου στρατου, δεν καθονταν στα μετόπισθεν.

Ποζι τι σε πονεσε περισσότερο το μυστικο μνημόνιο για την ανταρσία ή η στάση του Γιέλτσιν υπέρ των κρονστανδιανών; ή οτι ανακάλυψες επιτέλους οτι ο Κροπότκιν ήταν σοσιαλσωβινιστής στηρίζοντας το ρωσικο στρατό απο το 14 μέχρι τον Αύγουστο του 17, πλαισιώνοντας τις αντιδραστικες φιλοπόλεμες φιέστες του Κερένσκι;

υγ: ασχετο αλλα που κολλάει το θωρηκτο Ποτέμκιν; Το ποτέμκιν ειναι ιστορια του 1905..

από Πασιφιστής 3 20/02/2017 12:12 μμ.


Προς τη μικροαστή αναρχική:

Η αντίρρηση μου είναι με την υπερφυσική διάσταση που δίνουν πολλοί αντιεξουσιαστές στο κράτος βάζοντάς το πάνω και από τον καπιταλισμό, και κυρίως άθελα τους καλλιεργώντας έναν φόβο διότι όταν παρουσιάζεις κάτι σαν τόσο δυνατό σχεδόν υπερφυσικό καλλιεργείς την αδράνεια, την μιζέρια, την μοιρολατρία.

Το 1997 στην Αλβανία έγινε ένοπλη εξέγερση που για αρκετές ημέρες κατέλυσε πλήρως όλο τα κράτος. Ακόμα και το προεδρικό παλάτι, το αντίστοιχο δικό μας Μέγαρο Μαξίμου είχε καταληφθεί, μαζί με όλα τα αστυνομικά τμήματα τα στρατόπεδα, τα πάντα. Εκεί δεν υπήρχε κράτος για μέρες. Καμία εξωτερική επέμβαση δεν έγινε.

Ξέρεις τι ήταν αυτό που οδήγησε στην επανεμφάνιση του κράτους? Οι υπάρχουσες και εν απουσία κράτους καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, η απουσία άλλη κοινωνικής πρότασης και οργάνωσης από τις ένοπλες ομάδες. Ουσιαστικά μία εξέγερση που κατέλυσε το κράτος αλλά όχι τον καπιταλισμό και ο καπιταλισμός παλινόρθωσε καινούργιο κράτος.

 Θέλω να πω ότι και χιλιάδες χρόνια πριν με τις πρώτες κοινότητες πρώτα δημιουργήθηκε ανισότητα, εκμετάλλευση, εμπόριο και μετά δημιουργήθηκε το κράτος για να προστατεύσει αυτές τις εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Προς τον φόλα ζαχαριαδικό

Έγραψες:

<Οι κομμουνιστές δεν δήλωσαν ποτέ τεμπέληδες. Οποιος δουλεύει απολαμβάνει τα καλά της ζωής, όποιος ειναι τεμπέλης είναι ΒΑΡΟΣ στην κοινωνία, και γι αυτο δεν πρέπει να απολαμβάνει τα καλά της ζωής. Υποχρέωση της κοινωνίας ειναι ολοι να έχουν δουλειά και να μην υπάρχει ανεργία πράγμα που μπορει να γινει μόνο σε μια μη καπιταλιστική κοινωνία, εν μέρει στη μετάβαση προς το σοσιαλισμό και πλήρως στο σοσιαλισμό.>

Η λέξη τεμπέλης είναι καθαρά αστική, ουσιαστικά τεμπέλης άνθρωπος δεν υπάρχει. Κάθε άνθρωπος έχει κάποιες ικανότητες ,κάποιες κλίσεις, απλά το καπιταλιστικό σύστημα δεν βοηθάει και ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης και η αλλοτριωμένη μισθωτή εργασία κάνουν την εργασία απωθητική.

Σε μία κομμουνιστική κοινωνία όπου ο καθένας θα μπορεί να βρει που μπορεί να βοηθήσει , να εργαστεί ,η λέξη τεμπέλης θα φαντάζει σαν η λέξη ψέμα- στίγμα του παρελθόντος της καπιταλιστικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

Ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό αυτό που πολλές φορές ορίζεται σαν τεμπελιά δεν είναι τίποτε άλλο από έναν διαφορετικό ρυθμό εργασίας που αντιστοιχεί στην ιδιοσυγκρασία του κάθε εργαζόμενου. Άλλος μπορεί να είναι πιο γρήγορος αλλά μπορεί λόγω βιασύνης να κάνει λάθη, άλλος πιο αργός αλλά πιο προσεκτικός, άλλος να θέλει να δουλεύει με γρήγορο ρυθμό και άλλος με πιο χαλαρό , στον κομμουνισμό δεν θα υπάρχει το κέρδος , δηλαδή κάποιος μπορεί να θέλει να κάνει  την ίδια δουλειά σε 5 ώρες κάποιος άλλος πιο χαλαρά σε 7 ώρες , αυτό δεν θα είναι κατακριτέο.

---------------------------------------------------------------------------

Τι έγραψε ο Μάρξ για την εργασία μέσα στον καπιταλισμό

 

"Ο αλλότριος χαρακτήρας της εργασίας εμφανίζεται σαφώς στο γεγονός ότι όταν δεν υπάρχει κανένας φυσικός ή άλλος καταναγκασμός, η εργασία αποφεύγεται σαν την πανούκλα." 
(Μαρξ - Χειρόγραφα του 1844 )

 

 

από @ 20/02/2017 1:39 μμ.


πάνε στο εργοστάσιο εσύ του μέλλοντος και δήλωσε θέλω να δουλεύω χαλαρά 5 ώρες στη γραμμη παραγωγής, τα καταφέρνω  καλύτερα απ' αυτον που ζορίζεται σε 3 :-0. Αν δουλέψει τίποτα μετά σφύρα μου

από Кури́ле 20/02/2017 1:48 μμ.


Για να συμπληρώσω:
Όταν το κράτος στην Αλβανία κατέρρευσε, δηλαδή δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει, οι σχέσεις, οι κοινωνικές, δεν εξαφανίστηκαν. Ούτε καν να πεις αναπαράχθηκαν δεν μπορείς, παρέμειναν ως είχαν εξουσιαστικές. Κι εκεί υπάρχει ζουμί στην κριτική του Μαρξισμού, γιατί όταν άρχισαν να πεινάνε και να θέλουν ρεύμα κατάλαβαν ότι κάποιες παραγωγικές δυνάμεις έπρεπε να λειτουργήσουν για να επιβιώσουν.

Αυτό μπορούσε εύκολα να το αντιληφθεί κι ο εξεγερμένος και ο φιλοκαθεστωτικός, και ο φτωχός, και όχι και τόσο φτωχός, και ο ηθικός και ο μαφιόζος. Πως θα λειτουργήσουν οι παραγωγικές δυνάμεις; Ακριβώς όπως λειτουργούσαν, υπό την ιεραρχία των ειδικών, των γραφειοκρατών, των εξουσιαστών. Καπιταλιστικά, όπως και στην Σοβιετία. Μόνο έτσι ήξεραν; Κουμάντο κάνει αυτός που έχει αναδείξει το σύστημα παραγωγής και η πολιτική ιεραρχία ως αναγκαίο και κατάλληλο να κάνει κουμάντο. Αν δεν αναιρεθεί η ιεραρχία του ειδικού σαν πολιτική ανισότητα ως προς τις αποφάσεις, σε μια βιομηχανοποιημένη κοινωνία (όπου μαζικοποιείται η εκμετάλλευση των εργαζομένων), από τον καπιταλισμό δεν ξεφεύγει κανείς.

Είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού αυτή. Σε αυτή την λεπτομέρεια στηρίζεται το κάθε εποικοδόμημα, και ποτέ δεν θα ανατραπεί κανένα κράτος και καμιά κοινωνική σχέση όταν ένας γιατρός αποφασίζει για το πως θα επισκευαστεί το χειρουργικό μηχάνημα, αν πρέπει να διώξει μια νοσοκόμα και να πάρει άλλη, και πως μοιράζονται οι βάρδιες. Για το πως θα κόψει τους ιστούς με το νυστέρι έχει επιστημονικά λογικά επιχειρήματα ο γιατρός, είναι δεδομένη η ιεραρχία της γνώσης. Για όλα τ'άλλα οριζοντιότητα.

Και η ιεραρχία της γνώσης δεν στηρίζεται σε πιστοποιητικά κεντρικής εξουσίας αλλά στις ίδιες τις κοινοτικές σχέσεις των ανθρώπων. Μέσα από την πείρα μεταξύ τους οι άνθρωποι της κοινότητας ξέρουν για κάθε τι ποιός ξέρει καλύτερα, ποιός έχει κατάλληλες δυνατότητες, γνώσεις, ταλέντο. Αν δεν χρησιμοποιείται αυτό ως εξουσία δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Απλά ο παντογνώστης που δεν μοιράζει την γνώση και την τέχνη του κουράζεται, γιατί όλοι περιμένουν απο αυτόν να λύσει τα πρακτικά προβλήματα. Έτσι φροντίζει να την μοιράζει για να μην του τα πρήζουν όλη την ώρα.

Και αυτή δεν είναι μια επανάσταση που έρχεται με όπλα και βόμβες αλλά με την αποδοχή της κοινωνίας ότι αυτή είναι η πραγματική δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ισότητα, και αποτέλεσμα της είναι η μέγιστη δυνατή ελευθερία όλων. Eviva! Τα όπλα θα έρθουν στην ώρα τους για να περιφρουρηθούν οι κοινότητες, είναι μέσο δεν είναι αυτοσκοπός.


προλεταριακες οργανώσεις να πάρουν την εξουσια, οπως π.χ στη Κομμούνα, ή το 17 στη Ρωσία,

Ετσι κατέληξαν να παραδίδουν την εξουσια στα αστικα κομματα εναντιον των οποίων ειχαν εξεγερθει [αντι στο κυβερνών του Μπερίσα, τη δώσανε στο αντιπολιτευόμενο των σοσιαλιστών του Νανο]. Κατέληξαν δηλαδή σε αυτο που θα κατέληγε η ...Κροστάνδη αν νικούσε η ανταρσία,

να ερθει ξανα ο Κερένσκι και μετα οι λευκοι απο το παράθυρο.

αλλα ευτυχώς τοτε υπήρχε κομμα επαναστατικο με.... [δε λεω τη λεξη μη κοπώ]

οπότε καποιοι θα πινούνε πάντα ξυδάκια, λέγοντας μας οτι τα μυστικά μνημόνια ανταρσίας ήταν και δεν ήταν γιατι τελικα δεν νικησε η ...ανταρσία..., τρομερη σκέψη....

οχι ρε οι μπολσεβίκοι δεν άφησαν σε κανένα λευκό να παραχωρήσει οπλα στους στασιαστές προδότες, γιατι απλούστατα ο κοκκινος στρατός αρχισε τη πολιορκια της Κρονστάνδης σε χρονο ντε-τε, αφήστε λοιπόν τα παραμυθάκια , δεν εχουν δράκο.

εχουμε δει αλλωστε αντιστοιχες "εξεγέρσεις": ΜΑϊντάν και Αλληλεγγυή. Καποιοι απο σας  μπορει να πέσατε στη παγίδα και να τις στηρίξατε.

από ιστορικός 20/02/2017 7:44 μμ.


Όταν θα μάθουν οι μ-λδες να διαβάζουν ιστορία τότε ίσως τους πάρει και κανένας σοβαρά. Μέχρι τότε περισσότερα μας λένε γι' αυτούς παρά για την ιστορία/θεωρία που πρεσβεύουν. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. ο Άβριτς που παραθέτει (ο συγκεκριμένος σταλινικός) σε σχέση με το "μυστικό ντοκουμέντο" είναι αναρχικός. Αν είχαν και οι σταλινικοί ιστορικούς να συμπεριλαμβάνουν τέτοια "ντοκουμέντα" στην ιστορία τους δε θα είχαν τοίχους στα αυτιά τους.

2. το ίδιο το ντοκουμέντο δε λέει πουθενά ότι αναφέρεται σε πράγματα που γίνανε παρά σε πράγματα που κάποιος ήθελε να γίνουν, πιθανότατα γραμμένο από κάποιο πράκτορα στη Φινλανδία

3. ο ίδιος ο Άβριτς απορρίπτει οποιαδήποτε τέτοια περίπτωση. Αντιγράφω από το lenin reloaded που έχει μεταφράσει ένα κομμάτι από το wiki στα ελληνικά (μέχρι το σημείο που το συνέφερε) και παραθέτω και το υπόλοιπο στα αγγλικά με bold για να δούμε ότι ο λύκος κι αν εγέρασε...τις ίδιες μεθόδους κοπτοραπτικής ακολουθεί...

Διεθνείς αντιδράσεις στην εξέγερση

Claims that the Kronstadt uprising was instigated by foreign and counter-revolutionary forces extended beyond the March 2 government ultimatum. Η αναρχική Emma Goldman, η οποία βρισκόταν στην Πετρούπολη στις μέρες της εξέγερσης, γράφει στην περιγραφή της πως "τα νέα στον παρισινό Τύπο για την εξέγερση στην Κροστάνδη δύο εβδομάδες πριν συμβεί ήταν κάτι που υπερτονίστηκε στην καμπάνια ενάντια στους ναύτες ως ξεκάθαρη απόδειξη ότι ήταν εργαλεία της ιμπεριαλιστικής συμμορίας και ότι η εξέγερση σχεδιάστηκε στην πραγματικότητα στο Παρίσι. Ήταν απόλυτα ξεκάθαρο ότι αυτό το παραμύθι χρησιμοποιήθηκε μόνο και μόνο για να απονομιμοποιήσει τους της Κροστάνδης στα μάτια των εργατών."

Ιn 1970 the historian Paul Avrich published a comprehensive history of the rebellion including analysis of "evidence of the involvement of anti-Bolshevik émigré groups."[16] An appendix to Avrich's history included a document titled <em>Memorandum on the Question of Organizing an Uprising in Kronstadt</em>, the original of which was located in "the Russian Archive of Columbia University" (today called the Bakhmeteff Archive of Russian &amp; East European Culture). Avrich says this memorandum was probably written between January and early February 1921 by an agent of an exile opposition group called the National Centre in Finland.[17] The "Memorandum" has become a touchstone in debates about the rebellion.

Those debates started at the time of the rebellion. Because Leon Trotsky was in charge of the Red Army forces that suppressed the uprising, with the backing of Lenin, the question of whether the suppression was justified became a point of contention on the revolutionary left, in debates between anarchists and Leninist Marxists about the character of the Soviet state and Leninist politics, and more particularly in debates between anarchists and Trotsky and his followers. It remains so to this day. On the pro-Leninist side of those debates, the memorandum published by Avrich is treated as a "smoking gun" showing foreign and counter-revolutionary conspiracy behind the rebellion ("Ο ισχυρισμός του Λένιν για ύπαρξη διεθνούς συνομωσίας που συνδεόταν με τα γεγονότα της Κροστάνδης".<strong> σημείωση: Αυτό το σημείο δεν υπάρχει στο αρχικό κείμενο) είναι κάτι που ο μαρξιστής Abbie Bakan (εδώ το Τροσκτιστής Μπάκαν γίνεται μαρξιστής Μπάκαν από του μ-λδες) ισχυρίζεται ότι στηρίζεται από την ανακάλυψη ενός χειρόγραφου υπομνήματος που βρίσκεται στο Ρωσικό Αρχείο του πανεπιστημίου Columbia, έχει ημερομηνία 1921, και σηματοδοτείται ως "Άκρως Απόρρητο." Το έγγραφο έχει τίτλο "Υπόμνημα σχετικά με το ζήτημα της διοργάνωσης εξέγερσης στην Κροστάνδη", και περιέχει πληροφορίες για την εξέγερση της Κροστάνδης. Επίσης, αναλύει σχέδια σε ό,τι αφορά την στήριξη του Λευκού Στρατού και τη γαλλική στήριξη για την "εξέγερση τον Μάρτη των ναυτών της Κροστάνδης". 

Το υπόμνημα ήταν τμήμα μιας συλλογής εγγράφων που γράφτηκαν από το Εθνικό Κέντρο, αρχικά το 1918, μιας αυτόκλητης "παράνομης οργάνωσης που δημιουργήθηκε στη Ρωσία για τον αγώνα κατά των Μπολσεβίκων." (After being infiltrated by the Bolshevik Cheka secret police),Έχοντας υποστεί στρατιωτική ήττα και την σύλληψη πολλών από τα κεντρικά της μέλη, η ομάδα ξανασυστάθηκε στην εξορία ως τα τέλη του 1920. Bakan links the National Centre to the White army General Wrangel, who had evacuated an army of seventy or eighty thousand troops to Turkey in late 1920.(Ο στρατηγός Wrangel, με τον εκπαιδευμένο του στρατό δεκάδων χιλιάδων σε κατάσταση ετοιμότητας, ήταν η βασική τους στρατιωτική βάση υποστήριξης).However, Avrich says that the "Memorandum" probably was composed by a National Centre agent in Finland. Avrich reaches a different conclusion as to the meaning of the "Memorandum". (Το υπόμνημα γράφτηκε πιθανότατα μεταξύ του Γενάρη και των αρχών του Φλεβάρη του 1921 από πράκτορα του Εθνικού Κέντρου στη Φινλανδία.)

Παρ' όλα αυτά, η ανάγνωση του εγγράφου δείχνει γρήγορα πως η Κροστάνδη δεν ήταν προϊόν συνομωσίας του Λευκού Στρατού, αλλά πως μάλλον το Λευκό "Εθνικό Κέντρο" είχε ως στόχο να χρησιμοποιήσει μια αυθόρμητη "εξέγερση" που θεωρούνταν πιθανό να "ξεσπάσει εκεί μέχρι την άνοιξη" για τους δικούς του σκοπούς.  Η αναφορά σημειώνει ότι "ανάμεσα στους ναύτες, μπορεί να δει κανείς πολλά και αναμφίβολα σημάδια μαζικής δυσαρέσκειας με την υπάρχουσα κατάσταση." Πράγματι το "Υπόμνημα" δηλώνει πως "δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ακόμα και αν η Γαλλική Διοίκηση και οι ρωσικές αντι-μπολσεβικικές οργανώσεις δεν συμμετέχουν στην προετοιμασία και διεύθυνση της εξέγερσης, εξέγερση στην Κροστάνδη θα συμβεί έτσι κι αλλιώς την ερχόμενη άνοιξη, όμως, μετά από μια σύντομη περίοδο επιτυχίας, θα είναι καταδικασμένη στην αποτυχία."

Ο Avrich απορρίπτει την ιδέα ότι το "Υπόμνημα" εξηγεί την εξέγερση:

"Δεν έχουμε αποδείξεις που να δείχνουν ότι το Μυστικό Υπόμνημα εφαρμόστηκε ποτέ ή ότι υπήρχαν σύνδεσμοι ανάμεσα στους εξόριστους [Λευκούς] και τους ναύτες πριν την εξέγερση. Αντιθέτως, η εξέγερση είχε τα χαρακτηριστικά του αυθόρμητου...δεν υπήρχαν πολλά στην συμπεριφορά των εξεγερθέντων που να δείχνει προσεκτική προετοιμασία εκ των προτέρων. Αν υπήρχε πρότερο σχέδιο, οι ναύτες σίγουρα θα περίμεναν λίγες εβδομάδες ακόμα για να λιώσει ο πάγος. [...] Οι ναύτες δεν χρειαζόντουσαν ενθάρρυνση από έξω για να σηκώσουν το λάβαρο της εξέγερσης....Η Κροστάνδη ήταν ξεκάθαρα ώριμη για εξέγερση. Αυτό που την πυροδότησε δεν ήταν οι μηχανορραφίες των εξόριστων συνομωτών και των ξένων πρακτόρων αλλά το κύμα αγροτικών εξεγέρσεων σε όλη τη χώρα και οι εργατικές ταραχές στη γειτονική Πετρούπολη.And as the revolt unfolded, it followed the pattern of earlier outbursts against the central government from 1905 through the Civil War." [22]

Moreover, whether the Memorandum played a part in the revolt can be seen from the reactions of the White "National Centre" to the uprising. Firstly, they failed to deliver aid to the rebels or to get French aid to them. Secondly, Professor Grimm, the chief agent of the National Centre in Helsingfors and General Wrangel's official representative in Finland, stated to a colleague after the revolt had been crushed that if a new outbreak should occur then their group must not be caught unaware again. Avrich also notes that the revolt "caught the emigres off balance" and that "nothing... had been done to implement the Secret Memorandum, and the warnings of the author were fully borne out." [23]

(A 2003 bibliography by a historian of the Russian Civil War characterizes Avrich's history as "the only full-length, scholarly, non-partisan account of the genesis, course and repression of the rebellion to have appeared in English.")

Καλή χώνεψη

από Μικροαστή Αναρχική 21/02/2017 10:13 πμ.


ότι η ασχετοσύνη των γκρούπι βαράει... Κόκκινο.

1. "προλεταριακες οργανώσεις να πάρουν την εξουσια, οπως π.χ στη Κομμούνα, ή το 17 στη Ρωσία"

ποιές προλεταριακές οργανώσεις υπήρχαν στην Κομμούνα που πήραν μάλιστα και την εξουσία;

2. "Ετσι κατέληξαν να παραδίδουν την εξουσια στα αστικα κομματα εναντιον των οποίων ειχαν εξεγερθει [αντι στο κυβερνών του Μπερίσα, τη δώσανε στο αντιπολιτευόμενο των σοσιαλιστών του Νανο]. Κατέληξαν δηλαδή σε αυτο που θα κατέληγε η ...Κροστάνδη αν νικούσε η ανταρσία,

να ερθει ξανα ο Κερένσκι και μετα οι λευκοι απο το παράθυρο.

αλλα ευτυχώς τοτε υπήρχε κομμα επαναστατικο με.... [δε λεω τη λεξη μη κοπώ]"

Υπήρχε κόμμα επαναστατικό και οι εξεγερμένοι κατέληξαν να παραδώσουν την εξουσία στο επαναστατικό κόμμα το οποίο εγκαθίδρυσε αντάξια για να μη πω χειρότερη εξουσία από αυτή εναντίον της οποίας είχαν εξεγερθεί...

Είπαμε το ξυδάκι σου κράτα το να κάνεις γαργάρες εσύ.

 

 

από Μορις Ρονέ 21/02/2017 12:39 μμ.


δεν ξέρεις τις βασικες προλεταριακές οργανώσεις της κομμούνας;

κοιτα να δεις εχεις μαθει ηδη πολλα απο σταλινικους σε αυτο το θρεντ. Θα συνεχίσουμε λοιπόν το μαθηματάκι.

α) Προυντονικοι 

β) Μπλανκιστές. ο φυσικος ηγέτης της κομμούνας Μπλανκι ήταν στη φυλακη, ανακηρύθχηκε ομως ηγέτης της κομμούνας απο τους ιδιους τους κομμουνάρους

Στις 26 Μαρτίου το Παρίσι εξέλεξε καινούργιο δημοτικό συμβούλιο, με πρόεδρο τον Λουί Ογκίστ Μπλανκί (Louis Auguste Blanqui 1805-1881) που ήταν φυλακισμένος από την κυβέρνηση, και στις 28 Μαρτίου ανακηρύχθηκε η Παρισινή Κομμούνα.

γ) η μικρότερη ομάδα διεθνιστές που ήταν και πιο κοντά στο Μαρξ.

αν ενδιαφέρεσαι για την Αλβανία, για τη Κομμούνα, για αλλα ζητήματα απλως ρωτάς, οχι τίποτε αλλο, να μην αυτοσχεδιάζεις οπως νωρίτερα με την Παπα και τρως γκολ απο τα αποδυτήρια.

από Μορις Ρονε 21/02/2017 1:34 μμ.


κοπελια... τι ακριβως νομιζες οτι ηταν η κομμουνα; Ανταρσία στη Κρονστάνδη να την εξυμνούν οι λευκοφρουροι, οι ιμπεριαλιστές καθως και το κάθε αστικο τομάρι, τουτέστιν εσεροι και μενσεβίκοι; ή να την υπερασπίζεται ο Γιέλτσιν τη δεκαετία του 90;

Η Κομμούνα ειχε ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ απο τη πρώτη στιγμη. Και απο τη πρώτη στιγμή δέχτηκε τον ανηλεή πόλεμο όλου του αστικου και αντιδραστικού φάσματος. Και μεχρι σήμερα μονο οργανωσεις προλεταριακης αναφοράς εξυμνούν τη Κομμούνα. Κανεις αλλος.


Θες να δούμε ποιοι εξυμνούν την Κομμούνα (πλην αναρχικών και μαρξιστών)? Θα αλλάξει η θέση σου για αυτήν αν την εξυμνούν άλλοι πλην των προαναφερθέντων?

 

Σταλινική μπαγιάτικη σαπίλα ...

από @αντι σε ολα 21/02/2017 3:58 μμ.


το υπερασπιζονται και φασιστες σωστα? καθως και κοντρεοι σωστα?

ουπς...

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 21/02/2017 4:34 μμ.


ΤΙ ΗΤΑΝ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ;

[...]

6. Ήταν η εξέγερση της Κροστάνδης ένα σχέδιο των Λευκών;

[...]Δεκαετίες αργότερα ο ιστορικός Paul Avrich όντως ανακάλυψε ένα "Άκρως Απόρρητο" ανυπόγραφο χειρόγραφο με τίτλο "Υπόμνημα για το Ζήτημα της Οργάνωσης μιας Εξέγερσης στην Κροστάνδη". Ο τροτσκιστής Pierre Frank το θεώρησε "τόσο πειστικό" που "το αναπαρήγαγε στο σύνολό του" για να αποδείξει ότι υπήρχε μια Λευκή Συνωμοσία πίσω από την εξέγερση της Κροστάνδης. Πράγματι, το θεωρεί σαν μια "αδιαμφισβήτητη αποκάλυψη" και ότι ο Λένιν και ο Τρότσκι "δεν έκαναν λάθος στην ανάλυσή τους για την Κροστάνδη". [Lenin and Trotsky, Op. Cit., σ. 26 και σ. 32]

Παρ' όλα αυτά, μια γρήγορη ανάγνωση του εγγράφου αποκαλύπτει ότι η Κροστάνδη δεν ήταν προϊόν μιας Λευκής συνωμοσίας αλλά αντιθέτως ότι το Λευκό "Εθικό Κέντρο" είχε ως στόχο να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μια αυθόρμητη "εξέγερση" που θεωρούσε ότι ήταν πιθανό να "ξεσπάσει εκεί την επόμενη άνοιξη" για την εξυπηρέτηση των δικών του επιδιώξεων. Η αναφορά σημειώνει ότι "ανάμεσα στους ναύτες, μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι υπάρχουν πολλές και σαφείς ενδείξεις μαζικής δυσαρέσκειας με την υπάρχουσα κατάσταση". Πράγματι, το "Υπόμνημα" αναφέρει ότι "δεν πρέπει κάποιος να παραγνωρίζει ότι ακόμα και αν η Γαλλική Διοίκηση και οι Ρωσικές αντι-Μπολσεβίκικες οργανώσεις δεν πάρουν μέρος στην προετοιμασία και την καθοδήγηση της εξέγερσης, μια εξέγερση στην Κροστάνδη θα λάβει χώρα ούτως ή άλλως κατά τη διάρκεια της ερχόμενης άνοιξης, αλλά μετά από μια σύντομη επιτυχημένη περίοδο θα είναι καταδικασμένη να αποτύχει." [αναφέρεται κατά λέξη από τον Avrich, Kronstadt 1921, σ. 235 και σ. 240]

Όπως ο Avrich σημειώνει, μια "βασική παραδοχή του Υπομνήματος είναι ότι η εξέγερση δε θα συνέβαινε μέχρις ότου λάμβανε χώρα η ανοιξιάτικη τήξη, όταν ο πάγος θα είχε λιώσει και η Κροστάνδη θα ήταν απρόσβλητη από μια εισβολή από την ενδοχώρα." [Kronstadt 1921, σσ. 106-7] Ο Βολίν τόνισε το αυτονόητο όταν επιχειρηματολογούσε ότι η εξέγερση "ξέσπασε αυθόρμητα" διότι εάν "ήταν αποτέλεσμα ενός προμελετημένου σχεδίου, τότε σίγουρα δε θα είχε λάβει χώρα στις αρχές Μαρτίου, την λιγότερο ευνοϊκή περίοδο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, και η Κροστάνδη, απελευθερωμένη από τον πάγο, θα είχε μετατραπεί σε ένα σχεδόν απόρθητο φρούριο... Η μεγαλύτερη ευκαιρία για την Μπολσεβίκικη κυβέρνηση ήταν ακριβώς ο αυθορμητισμός του κινήματος και η πλήρης απουσία οποιουδήποτε προσχεδιασμού, οποιουδήποτε υπολογισμού, στις ενέργειες των ναυτών." [The Unknown Revolution, σ. 487] Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, το "Υπόμνημα" επίσης αναγνώρισε την ανάγκη τήξης του πάγου, πράγμα που αποτελούσε την βασική του προϋπόθεση. Με άλλα λόγια, η εξέγερση ήταν αυθόρμητη και στην πραγματικότητα υπέσκαψε τις προϋποθέσεις του "Υπομνήματος".

Ο Avrich απορρίπτει την άποψη ότι το "Υπόμνημα" ερμηνεύει την εξέγερση:

"Τίποτα δεν έχει έρθει στο φως που να αποδεικνύει ότι το Μυστικό Υπόμνημα εφαρμόστηκε ποτέ ή ότι υπήρχαν επαφές ανάμεσα στους εξόριστους (Λευκούς) και τους ναύτες πριν την εξέγερση. Αντιθέτως, η εξέγερση είχε όλα τα χαρακτηριστικά του αυθόρμητου...ελάχιστα υπήρχαν στη συμπεριφορά των εξεγερθέντων που να υποδηλώνουν οποιανδήποτε προσεκτική προετοιμασία. Αν υπήρχε προσχεδιασμός, σίγουρα οι ναύτες θα περίμεναν λίγες εβδομάδες περισσότερο για να λιώσει ο πάγος... Επιπροσθέτως, οι εξεγερμένοι επέτρεψαν στον Kalinin (έναν επικεφαλή Κομμουνιστή) να επιτρέψει στο Πέτρογκραντ, παρότι θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πολύτιμο όμηρο. Ακόμα, δεν υπήρξε καμιά απόπειρα να περάσουν στην επίθεση... Επίσης σημαντικό στοιχείο, είναι ο μεγάλος αριθμός Κομμουνιστών που συμμετείχαν στο κίνημα..."

"Οι ναύτες δεν χρειαζόντουσαν καμία εξωτερική υποκίνηση για να υψώσουν το λάβαρο της εξέγερσης... Η Κροστάνδη ήταν ξεκάθαρα έτοιμη για εξέγερση. Αυτό που την πυροδότησε δεν ήταν οι μηχανορραφίες των εξόριστων συνομωτών και των ξένων πρακτόρων αλλά το κύμα αγροτικών εξεγέρσεων σε όλη τη χώρα και οι εργατικές ταραχές στη γειτονική Πετρούπολη. Και καθώς η εξέγερση ξεδιπλώθηκε, ακολούθησε το μοτίβο των προηγούμενων εξεγέρσεων εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης από το 1905 και καθόλη τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου." [Op. Cit., σσ. 111-2]

Επιχειρηματολογεί ξεκάθαρα ότι ενώ το "Εθνικό Κέντρο" είχε "προβλέψει" την εξέγερση και "έκανε σχέδια που θα βοηθούσαν την οργάνωσή της" δεν είχαν "καθόλου χρόνο να θέσουν αυτά τα σχέδια σε ισχύ." Το "ξέσπασμα έλαβε χώρα πολύ νωρίς, αρκετές εβδομάδες προτού οι βασικές προϋποθέσεις του σεναρίου... μπορούσαν να εκπληρωθούν." "Δεν είναι αλήθεια" τονίζει "ότι οι εξόριστοι (Λευκοί) είχαν σχεδιάσει την εξέγερση." Η εξέγερση ήταν "ένα αυθόρμητο και αυτοδύναμο κίνημα από την αρχή μέχρι το τέλος." [Op. Cit., σσ. 126-7]

Ακόμα περισσότερο, το εάν το Υπόμνημα έπαιξε κάποιο ρόλο στην εξέγεση μπορεί να φανεί από τις αντιδράσεις του Λευκού "Εθνικού Κέντρου" στην εξέγερση. Πρώτα-πρώτα, απέτυχαν στο να προσφέρουν βοήθεια στους εξεγερμένους ή να τους παρασχεθεί Γαλλική ενίσχυση. Μετά, ο Proffesor Grimm, ο επικεφαλής πράκτορας της επίσημης αντιπροσωπείας του "Εθνικού Κέντρου" στο Helsingfors and General Wrangel's στη Φινλανδία, ανέφερε σε έναν συνάδελφο μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης ότι αν είναι να συμβεί μια νέα εξέγερση η ομάδα τους δεν έπρεπε να καταληφθεί ξανά εξαπίνης. Ο Avrich επίσης σημειώνει ότι η εξέγερση "έπιασε τους εξόριστους (Λευκούς) στον ύπνο" και ότι "τίποτα...δεν είχε γίνει για να εφαρμοστεί το Μυστικό Υπόμνημα, και οι προειδοποιήσεις του συντάκτη είχαν πλήρως επιβεβαιωθεί." [Paul Avrich, Op. Cit., σ. 212 and σ. 123]

Αν η Κροστάνδη ήταν μια Λευκή συνωμοσία τότε πως θα μπορούσε η συνωμοτική οργάνωση να έχει πιαστεί στον ύπνο;

Οι απόπειρες συγκεκριμένων μεταγενέστερων Τροτσκιστών να δικαιολογήσουν και να επικυρώσουν τις συκοφαντίες των ηρώων τους εναντίον της Κροστάνδης, είναι ξεκάθαρα οικτρές. Κανένα στοιχείο για την ύπαρξη ενός μυστικού Λευκού σχεδίου δεν υπήρχε μέχρι το 1970 όταν ο Paul Avrich δημοσίευσε τη μελέτη του για την εξέγερση και αυτό το επίμαχο έγγραφο από μόνο του σαφώς δεν ενισχύει τον ισχυρισμό ότι οι Λευκοί οργάνωσαν την εξέγερση. Μάλλον οι Λευκοί σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την "εξέγερση" των ναυτών σε ενίσχυση των σκοπών τους, μια "εξέγερση" που προέβλεψαν ότι θα συνέβαινε την άνοιξη (με ή χωρίς αυτούς). Η προβλεπόμενη εξέγερση όντως έλαβε χώρα, αλλά νωρίτερα απ' ό,τι αναμενόταν και δεν ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας. Πράγματι, ο ιστορικός που ανακάλυψε αυτό το έγγραφο επιχειρηματολογεί ρητά ότι δεν αποδεικνύει τίποτα και ότι η εξέγερση ήταν στη φύση της αυθόρμητη.

Γι' αυτό, ο ισχυρισμός ότι η Κροστάνδη ήταν ένα Λευκό σχέδιο δε στηρίζεται σε τίποτα πέραν από υποθέσεις. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο να υποστηρίξει αυτούς τους ισχυρισμούς.[...]

http://www.infoshop.org/AnarchistFAQAppendix42 - (Μετάφραση αποσπάσματος από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ)

Υ.Γ.: Να κεράσω κι εγώ μια σοδίτσα, ε;;;

 

από μικροαστή αναρχική 21/02/2017 4:48 μμ.


ο Κύριος Λένιν, είπε για την Κομμούνα:

“Για να νικήσει η κοινωνική επανάσταση πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστο δύο όροι: υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων ( είναι η άποψη που επικρατούσε τότε στους επαναστάτες πριν η Οκτωβριανή επανάσταση σύμφωνα με την ρήση του Λένιν “σπάσει τον αδύνατο κρίκο της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας” στη Ρωσία) και η κατάλληλη προετοιμασία του προλεταριάτου. Το 1871 όμως οι δύο αυτοί όροι δεν υπήρχαν. Ο γαλλικός καπιταλισμός ήταν ακόμη αδύνατος.... Από την άλλη μεριά δεν υπήρχε εργατικό κόμμα, δεν υπήρχε προετοιμασία και μακρόχρονη εξάσκηση της εργατικής τάξης που στη μεγάλη πλειοψηφία της δεν καταλάβαινε και πολύ καθαρά τα καθήκοντα της και τους τρόπους πραγματοποίησής τους. Δεν υπήρχε ούτε σοβαρή πολιτική οργάνωση του προλεταριάτου, ούτε μαζικά συνδικάτα και συνεταιριστικές ενώσεις. (Άπαντα τ. 20 σελ. 226)

Για να δούμε τελικά ποιός δεν έχει ιδέα και βάζει αυτοσχέδια αυτογκόλ. Κοίτα κακομοίρη μου μη το μάθουν οι άλλοι μ-λδες ότι διαψεύδεις το μεγάλο Λένιν, θα σε διαγράψουν.

“Για να νικήσει η κοινωνική επανάσταση πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστο δύο όροι: υψηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων ( είναι η άποψη που επικρατούσε τότε στους επαναστάτες πριν η Οκτωβριανή επανάσταση σύμφωνα με την ρήση του Λένιν “σπάσει τον αδύνατο κρίκο της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας” στη Ρωσία) και η κατάλληλη προετοιμασία του προλεταριάτου. Το 1871 όμως οι δύο αυτοί όροι δεν υπήρχαν. Ο γαλλικός καπιταλισμός ήταν ακόμη αδύνατος.... Από την άλλη μεριά δεν υπήρχε εργατικό κόμμα, δεν υπήρχε προετοιμασία και μακρόχρονη εξάσκηση της εργατικής τάξης που στη μεγάλη πλειοψηφία της δεν καταλάβαινε και πολύ καθαρά τα καθήκοντα της και τους τρόπους πραγματοποίησής τους. Δεν υπήρχε ούτε σοβαρή πολιτική οργάνωση του προλεταριάτου, ούτε μαζικά συνδικάτα και συνεταιριστικές ενώσεις”.

από Μορίς Ρονε 21/02/2017 9:07 μμ.


υποκύπτω στην απαράμιλλη ευφυία σου!

Με έσπασες στο ξύλο κυριολεκτικα

κοιτα πως με κατάντησες

ειμαι έτοιμος να σβήσω τη φλόγα που τρεμοσβήνει

λυπήσου   με οχι αλλο...κάρβουνο...σε παρακαλώ

ετσι αντιλαμβάνεσαι εσύ τα γραπτά αλλων;

κοπελια αρχισε το διάβασμα, προλαβαινεις γιατι

ειμαι σιγουρος οτι εισαι νεαρή αλλιως δεν θα εκανες τοσο χοντρα λαθη

[ειδικα η ιστορια για την μαυροντυμένη ελλη παπα που μας πέταξες...!!!

μας εστειλες]

ξεκινησε με τον Εμφύλιο πόλεμο στη γαλλια

οριστε λοιπόν ενα αποσπασμα απο την εισαγωγή 

Τα μέλη της Κομμούνας χωρίζονταν σέ μια πλειοψηφία,
τους μπλανκιστές που επικρατούσαν και στήν Κεντρική 'Ε-
πιτροπή της εθνοφυλακής, και σέ μια μειοψηφία: μέλη της
Διεθνούς Ένωσης των Ε ρ γ α τ ώ ν κ υ ρ ί ω ς  οπαδούς
της σοσιαλιστικής  σχολής του Προυντόν. Οι μπλανκιστές,
στή μεγάλη τους πλειοψηφία, ήτανε τήν εποχή εκείνη σο--
σιαλιστές μόνο από επαναστατικό καΐ προλεταριακό ένστι-
κτο. Λίγοι μόνον είχαν αποχτήσει μεγαλύτερη σαφήνεια αρ-
χών, χάρη στό Βαγιαν που γνώριζε τό γερμανικό επιστη-
μονικό σοσιαλισμό.

υποσημειωση 132

ΣτΙς 22 Γενάρη 1871, μέ πρωτοβουλία τών Μπλανκιστών, τό
προλεταριάτο του Παρισιού καΐ ή Έθνοφρουρά έκαναν μιαν
επαναστατική διαδήλωση απαιτώντας τή διάλυση της κυβέρ-
γησης καΐ τήν άνακήρυξη της Κομμούνας. Ή κυβέρνηση Εθνι-
κής "Αμυνας διέταξε τήν βρετανική κινητή φρουρά, πού φρου-
ρουσε τό δημαρχείο, να ανοίξει πυρ ενάντια στΙς λαϊκές μά-
ζες. Στή συνέχεια συνέλαβε πλήθος διαδηλωτών, διέταξε τό
κλείσιμο ολων τών λεσχών του Παρισιού και πολλών προοδευ-
τικών εφημερίδων και απαγόρευσε τις μαζικές διαδηλώσεις.
'Αμέσως μετά τήν καταστολή της επαναστατικής αυτής κινησης

άρχισε τις προετοιμασίες για τήν παράδοση του Παρι-
σιού. (σελ. 69).

...

τα εργατικα κομματα της εποχής εκεινης δεν εχουν

καμια σχεση με το κομμα στο οποίο αναφέρεται ο Λενιν

και το καταλαβαινει οποιοσδήποτε που γνωρίζει 5 πράγματα στην ιστορία...

του κινήματος.

από Μικροαστή Αναρχική 22/02/2017 9:57 πμ.


Αν όπως λέτε τα εργατικά κόμματα εκείνης της εποχής δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που εννοεί ο Λένιν, τότε ισχύει εις διπλούν αυτό που σας είπα να κάνετε δηλαδή, να αφήνετε την Κομμούνα επ' έξω όταν αναφέρεστε σε "προλεταριακές οργανώσεις που πήραν την εξουσία όπως στη Ρωσία".

Ειδικότερα από τη στιγμή που εσείς ως επίδοξος λενινιστής αναγκαστικά όταν λέτε προλεταριακές οργανώσεις εννοείτε μπολσεβίκικο κόμμα, αφού μόνο αυτό είναι η πραγματική προλεταριακή οργάνωση...

Επίσης, ως λενινιστής πάλι, μια τέτοια ερμηνεία των προλεταριακών οργανώσεων της Κομμούνας σας δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα και στο σήμερα, διότι θα πρέπει να παραδεχτείτε τότε ότι οι αναρχικοί είναι "προλεταριακή οργάνωση" και όχι "μικροαστοί", αφού κι εμείς σήμερα έχουμε λέσχες, στέκια, ομάδες, ομοσπονδίες, συμμετέχουμε σε συνδικάτα και συνεταιρισμούς όπως τότε.

Επιπλέον, ο Λένιν, κατ' εσάς, συνεπάγεται ότι λέει μαλακίες όταν βάζει την "απουσία προλεταριακών πολιτικών οργανώσεων" ως βασική αιτία της ήττας της Κομμούνας. γιατί προφανώς δε θεωρεί ούτε τους μπλανκιστές, ούτε τους προυντονιστές, ούτε τους διεθνιστές "προλεταριακή πολιτική οργάνωση".

Και φυσικά, μας μένει και η απορία, που πήγαν οι "κομμουνιστικές οργανώσεις" της Αλβανίας να καθοδηγήσουν και να εκμεταλλευτούν την εξέγερση του 1997 και να πάρουν την εξουσία. Εξαφανίστηκαν δια μαγείας;

Πως είπατε; Ενάντια στην "πολιτική προλεταριακή οργάνωση" (δημοκρατικό κόμμα, διάδοχος του Κομμουνιστικού Κόμματος), έγινε η εξέγερση;

Και τέλος, τι διάολο ήταν οι επιτροπές που συστήθηκαν και οι οργανώσεις σε όλη την Αλβανία, αν δεν ήταν μια ντεφάκτο πολιτική προλεταριακή (από άποψη ταξικής σύνθεσης) οργάνωση που πήρε την εξουσία σε όλη τη χώρα, ένοπλα; Άσχετα που μετά την παρέδωσε.

Προκαλείτε πολύ γέλιο με τις αδέξιες προσπάθειες σας να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα κύριε Ρενέ, γι' αυτό και θα μείνετε τρείς κι ο κούκος.

Και φυσικά, δεν αναφέρθηκα εγώ στην Έλλη Παππά. Ξέρω ότι πληγώνεστε με αυτά που σας λέω, αλλά δεν είναι ανάγκη να γίνεστε ανήθικος και αντεπαναστατικά ψεύτης...

 


Ποζιτρόνιε αφού συνωμοσιολόγησες σε άλλες συζητήσεις, αφού ανακάλυψες ινστιτούτα σταλινολογίας, σταλινικές συνωμοσίες όταν αποδεδειγμένα η πολιτική αντιπαράθεση που έκανες ήταν με έναν σταλινικό (κουίντο), όταν συνωμοσιολόγησες ενάντια στην οργάνωση ΚΟΝΤΡΑ , ήρθες τώρα να μιλήσεις ενάντια στην συνωμοσιολογία που την χρησιμοποίησες τόσες φορές.

Δεν πειράζει έστω με αυτή την αφορμή ίσως δεις πως η αντιπαράθεση με αρχές, και χωρίς συνωμοσιολογίες είναι κάτι που πάντα θα το βρεις μπροστά σου και θα πρέπει να το προασπίζεσαι.

-Για την Κροστάνδη δεν πιστεύω σε συνωμοσία αλλά στο περίπου αυτά που έχουν γραφθεί, χωρίς να έχω όμως ασχοληθεί τόσο πολύ όπως εσύ, ο ιστορικός και ο κουίντο.

<<Την 1/3/1921 περίπου 16.000 ναύτες, στρατιώτες και πολίτες της Κροστάνδης οργάνωσαν ανοικτή συνέλευση, η οποία ομόφωνα απαίτησε περισσότερες πολιτικές ελευθερίες, τερματισμό του πολεμικού κομμουνισμού, ελευθερία δράσης για τα μικρότερα σοσιαλιστικά κόμματα και περιορισμό των μέτρων κατά της μικρής ατομικής ιδιοκτησίας. Επρόκειτο για ευθεία αμφισβήτηση του νέου καθεστώτος από τις ίδιες τις δυνάμεις που το ανέδειξαν.>>

Η παρακάτω φράση για τη ΝΕΠ θα πρέπει να μας πει περισσότερα πράγματα ο κουίντο σαν λενινιστής εάν ισχύει:

<Παρά την ήττα του όμως, ο φόβος για νέα κινήματα σαν αυτό την Κροστάνδης ήταν ένας από τους λόγους που οδήγησαν το Λένιν να προβεί σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις (Νέα Οικονομική Πολιτική)>

γιατί θεωρώ υπερβολή και λάθος ανάλυση να θεωρείτε η Κροστάνδη αιτία για τη ΝΕΠ

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B7

 

Αποδεδειγμένα οργανωμένη συνωμοσία είχαμε στη Χιλή στην απεργία των φορτηγατζήδων για να ρίξουν τον Αλλιέντε

<Έπειτα από αυτό ο Λευκός Οίκος διέταξε τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Η δεύτερη απόπειρα δωροδοκίας στέφθηκε με επιτυχία. Οι φορτηγατζήδες που μετέφεραν τα τρόφιμα σταμάτησαν να κάνουν την δουλειά τους. Το κόστος αυτής της απεργίας ήταν 200 εκατομμύρια δολάρια για το κράτος της Χιλής, ενώ η C.I.A. είχε ξοδέψει τα διπλάσια. Παρ’ όλα τα δεινά που περνούσε η χώρα, η δημοτικότητα του Αλιέντε συνεχώς αυξανόταν. Κατόπιν αυτού οι Αμερικανοί οργάνωσαν το σχέδιο Ζ. Τον Ιούνιο του 1973 οργανώνεται ένα δεύτερο πραξικόπημα, που κατεστάλη από τη νόμιμη ηγεσία του στρατού και τον στρατηγό Πρατς. Μετά την καταστολή ο στρατηγός Πρατς συμβούλεψε τον Αλιέντε να δώσει όπλα στο λαό ανοίγοντας τα οπλοστάσια. Ο Αλιέντε όμως, όντας πιστός στις αξίες του, του απάντησε: "Όχι. Αυτή η επανάσταση θα γίνει χωρίς σταγόνα αίμα. Βασίζεται σε ειρηνικές αξίες και όχι στην βία".>

 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CF%8C%CF%81_%CE%91%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5

 

από @^-^ 22/02/2017 4:41 μμ.


πουθενα δεν συνωμοσιολογησε ο ποζιτρόνιος, τα αυτονοητα γράφει όπου νομίζεις οτι συνωμοσιολόγησε.

Κι όσο για το παρακάτω

--Δεν πειράζει έστω με αυτή την αφορμή ίσως δεις πως η αντιπαράθεση με αρχές, και χωρίς συνωμοσιολογίες είναι κάτι που πάντα θα το βρεις μπροστά σου και θα πρέπει να το προασπίζεσαι.--

Μονο να μειδιάσω μπορώ με βαση τα προηγούμενα που έχεις γράψει.

 

από patsifista83 22/02/2017 4:59 μμ.


Αν κατηγορείς τον Ποζιτρόνιο για συνωμοσιολογία τότε θα πρέπει να εξηγήσεις λογικά και με επιχειρήματα πως μια πολιτική οργάνωση με σκληρή βάση τον Λενινισμό μπορεί να δει τον εαυτό της αν όχι ως κόμμα. Υπάρχει άλλο μέσο οργάνωσης των Λενινιστών που έχουν συμφωνήσει γύρω από ένα σύνολο ιδεών, τακτικών, και πρακτικών; Τιμή τους και καμάρι τους η αποχή από εκλογικές διαδικασίες, οπότε τι λόγος υπάρχει για την δήλωση της ύπαρξης του Επαναστατικού Εργατικού Κόμματος (μ-λ); Το ξέπλυμα της μαύρης ιστορίας του Σταλινισμού είναι στάδιο και διαδικασία που ακολούθησαν πολλά άλλα παραπλήσια κόμματα. Είναι αναγκαία η αυτοκριτική ή η υπεράσπιση της ιστορικής συνέχειας του συγκεκριμένου ρεύματος. Κάναμε και αίσχη αλλά φροντίζουμε να μην επαναληφθούν. Εναλλακτικά δεν κάναμε αίσχη, είναι αντιδραστική προπαγάνδα, ή ναι κάναμε και κάποια αίσχη αλλά ήταν αναγκαία για την περιφρούρηση του σοσιαλισμού που οικοδομήσαμε. Η συνωμοσιολογία που ακριβώς κολλάει; Εσύ Ρενέ τι λες, καλά δεν τα λέω;


> [ειδικα η ιστορια για την μαυροντυμένη ελλη παπα που μας πέταξες...!!! μας εστειλες]

Ποιοί είστε εσείς που μιλάτε μέσω ενός; Ως τι μιλάτε; Είστε ομάδα, κόμμα, συλλογικότητα, οργανωμένο ακροατήριο;


ναι με πληγωσές βαθύτατα γλυκύτατη μικροαστή...

μονο μην μας πεις οτι και ο Τσιπρας ειναι λενινιστής....

δεν αντεχω αλλο τα απανωτα χτυπήματα ....

ειδικα μετά απο αυτό: οτι οι οργανώσεις των μπλανκιστών και των προυντονικων του 1870

με κατι περγαμηνες επαναστατικες χιλιομετρα

ειναι εφάμιλλες των αναρχικών στεκιών του 2016!!!

σε χάνω σίγουρα...

δε θα σε κανω ποτέ δικιά μου...

μπαμ!

από @ 23/02/2017 12:31 πμ.


Για άλλη μια φορά, σε μία ακόμη συζητηση, ο γνωστός διασκεδαστής μας αποδομήθηκε (μη πω ξεβρ... και με κόψει η δ.ο) από σειρά συντρόφων. Ο άνθρωπος, κρίνοντας από τα τελευταία στρακαστρουκιάρικα του σχόλια του, έχει πετάξει λευκή πετσέτα.

Ας δείξουμε ήθος, όπως οφείλουμε όντας αναρχικοί και ας μη συνεχίσουμε ασελγώντας επί του, ιδεολογικού και διαδικτιακού, "πτώματος" του.

Τωρά πάλι, αν ο ίδιος επιμείνει... τι να πω!

 

από Μικροαστή Αναρχική 23/02/2017 7:29 πμ.


ήταν ο Μπερίσα. Και φυσικά ο Τσίπρας είναι λενινιστής.

από Πασιφιστής 3 27/02/2017 2:58 μμ.


Μικροαστή αναρχική κανείς από τον αναρχικό χώρο δεν λέει λενινιστή τον Τσίπρα ή κομμουνιστή τον Μπερίσα.

Οι απόψεις σου είναι πολύ κοντά στο ρεύμα του αναρχοκαπιταλισμού

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

Δεν χρειάζεται ούτε λενινίστρια , ούτε μαρξίστρια να γίνεις, μπορείς να διαβάσεις βιβλία αναρχικών, αφού θεωρείς ότι είσαι αναρχικιά.

Θα μπορούσες να ξεκινήσεις με κάποια από αυτά

 https://koursal.wordpress.com/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7%CF%82/

https://athens.indymedia.org/post/1569831/

γιατί η ανάλυσή σου, αλλά και οι εμπειρίες από εργατικούς χώρους ως εργάτρια που δεν φαίνεται να έχεις , είναι πιθανόν να σε κάνουν γιάπησα.

Λεννιστή λέει τον Τσίπρα ο Τζήμερος και το υποστηρίζει σαν άποψη ως νεοφιλελεύθερος γιάπης.

από @ 27/02/2017 5 μμ.


ο Τσίπρας είναι αυτό που παθαίνουν οι λενινιστες όταν παίρνουν την εξουσία στα χέρια τους. Εξουσιαστής ενάντια στην κοινωνία που τον ανέδειξε, αντιδραστικός, αγκαλιά με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του κράτους.

από patsifista83 27/02/2017 5:05 μμ.


Λές ότι αυτά τα λένε οι "Χ" και ο Τζίμερος. Δεν ξέρω ποιά είναι ή ποιός και γιατί τα λέει, έχει γράψει πάμπολλα πράγματα εδώ και θωρώ ότι μεγάλο ποσοστό αναρχικών κι εδώ και στον φυσικό κόσμο συμφωνούν σε πάρα πολλά σημεία μαζί της. Ο χαρακτηρισμός και η γενίκευση να τα εκμηδενίσεις όλα όσα εχει πει που αποσκοπεί. Γιατί δεν μιλάς με συγκεκριμένες παρατηρήσεις, σημεία, στα οποία ΕΣΥ διαφωνείς, κι ας τους Κουρσάλ και κάποιους άλλους στην άκρη (σαν φερετζές). Να κάνουμε ένα σέρτς στο ιντιμίντια να δούμε πόσο συχνά και υπό ποιές υπογραφές και ψευδώνυμα χρησιμοποιείται ο Τζίμερος σαν χαρακτηρισμός και περιγραφή κάποιων ιδεών που διαφωνούν με το μανιφέστο.; Ποιό μανιφέστο; Μέρα που είναι σήμερα, μασάει η κατσίκα ταραμά; Η ΔΟ μασάει;

από Πασιφιστής 3 27/02/2017 8:30 μμ.


patsifista 83 σου δείχνω τι έγραψα γιατί διαστρεβλώνεις και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνεις.

Έγραψα

Μικροαστή αναρχική κανείς από τον αναρχικό χώρο δεν λέει λενινιστή τον Τσίπρα ή κομμουνιστή τον Μπερίσα.

Οι απόψεις σου είναι πολύ κοντά στο ρεύμα του αναρχοκαπιταλισμού

Είναι σαφές ότι αναφέρομαι σε αυτο που έγραψε για Μπερίσα και λενινιστή Τσίπρα (αλλιώς δεν θα έλεγα απόψεις αλλά η ιδεολογία σου, η πολιτική σου σκέψη, κάτι πιο γενικό και χαρακτηριστικό)

Πιο κάτω πάλι ξαναγράφω 

Λεννιστή λέει τον Τσίπρα ο Τζήμερος και το υποστηρίζει σαν άποψη ως νεοφιλελεύθερος γιάπης.

Αυτές οι απόψεις (για Μπερίσα και Τσίπρα) είναι κοντά στο ρεύμα του αναρχοκαπιταλισμού και όχι ότι έγραψε σε όλη τη συζήτηση η μικροαστή αναρχική.

Δείξε μου μία οποιαδήποτε αναρχική συλλογικότητα στην Ελλάδα που να λέει ότι ο Μπερίσα είναι κομμουνιστής και ο Τσίπρας λενινιστής.

Δεν υπάρχει καμία.

 

από Nagual 27/02/2017 9:23 μμ.


Όταν ένας ηγέτης μπορεί (αγιάζοντας κάθε μέσο) να οδηγήσει το κόμμα του στην εξουσία θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι καλός μαθητής του Λένιν. Αντίθετα αν οδηγήσει το κόμμα του σε μια περιθωριακή ήττα που ούτε κόμμα να μην λέγεται πια, μάλλον άλλα διάβαζε περί Λένιν κι άλλα καταλάβαινε. Με αυτό το σκεπτικό, ο Αλαβάνος και ο Κωνσταντόπουλος, ήταν κακοί Λενινιστές. Ο Αλέξης παίρνει καλύτερο βαθμό. Εκτός κι αν η μετάφραση του Λένιν είναι άλλη, δεν οδηγεί στην οργάνωση υπό την μορφή κόμματος, δεσμεύεται από αρχές και αξίες που θα το εμπόδιζαν από το να καταλάβει την εξουσία. Αλλά που να ξέρουμε εμείς από αυτά, αναρχίζοντες άνθρωποι!

από Να ναι 28/02/2017 1:30 πμ.


Κουραζεις απιστευτα ρε φιλε.και ο ρεχαγκελ ηταν λενινιστης ενω ο παναγουλιας μαλλον εσερος αποδειχτηκε.

από Μικροαστή Αναρχική 28/02/2017 2:16 μμ.


Όσο και να διάβασα τα λινκ που με παρέπεμψες δε βρήκα καμία ομοιότητα με αυτά που λέω εγώ, ούτε είδα στο λινκ του αναρχοκαπιταλισμού να αναφέρει τίποτα δηλώσεις του Τζήμερου για το Μπερίσα και τον Τσίπρα.

Πες μου, επίσης σε παρακαλώ, τον τρόπο με τον οποίο ανακάλυψες ότι δεν είμαι εργάτρια, γιατί πάντα μου κινούσε την περιέργεια η μαντική και οι καφετζούδες.

Και μη ξεχνάς ποτέ ότι το εξάμβλωμα που αυτοαποκαλείται αναρχοκαπιταλισμός στις Η.Π.Α δεν έχει καμία σχέση ιδεολογικά και θεωρητικά με τον υποψήφιο για το κοινοβούλιο Τζήμερο.

Κι ο Τσίπρας είναι λενινιστής α. διότι αποδέχεται τη λενινιστική θεωρία και β.στην πράξη αποδέχεται τον Λενινισμό και την αποθέωση του τακτικισμου του, ειδικά σε σχέση με τις παντός είδους "υποχωρήσεις" του. Πες μου εσύ γιατί δεν είναι λενινιστής μπας κι αλλάξω γνώμη.

Περιμένω με τα φώτα σβηστά για να είναι πιο έντονος ο διαφωτισμός μου και να αποβάλλω τον κίνδυνο να μετατραπώ αθέλητα σε γιάπισσα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License