Για τους λόγους της αποχώρησης μου από τον χιμαιρικό αντικαπιταλισμό

Για να υπάρχει καλύτερο μέλλον για το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα πρέπει πρώτα να διασφαλίσουμε ότι υπάρχει μέλλον.

Εγώ δεν είμαι ένας επώνυμος αναγνωρίσιμος ΓΜ (όπως μου υπέδειξε κάποιος στο https://athens.indymedia.org/post/1568169/#1601449) με ντοκουμενταρισμένο ιστορικό αγώνων σαν και τους δικούς του, και γι αυτούς τους λόγους δεν θα μπορούσα να αναλωθώ στο τι είμαι εγώ και αποχωρώ από κάτι συγκεκριμένα (όπως από τον χιμαιρικό αντικαπιταλισμό), ωστόσο στους συντρόφους που παρουσιάζονται και θα μου κάνουν προτάσεις για συμμετοχή σε κάτι συλλογικό, για να μην κάθομαι και εξηγώ από την αρχή, θα μπορώ να παραπέμπω σε μία συγκεκριμένη δημοσιευμένη θέση με την οποία, ασχέτως αν είμαι εγώ ή όχι, θα μπορώ να συμφωνώ, μέχρι να βρω λόγους να διαφωνήσω. Και ασχέτως αν θα έκανα επώνυμα ή ανώνυμα την δήλωση αποχώρησης η απουσία μου θα είχε νόημα να έχει δημοσιευμένους πολιτικούς λόγους. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος, που ανώνυμα και ανεύθυνα ίσως, κάνει πολιτικές δηλώσεις. Αντιθέτως είναι πολλοί/ες που απουσιάζουν και κανείς δεν γνωρίζει τους λόγους που εξαφανίστηκαν από τους χώρους αγώνα. Εκμηδένισαν οι ίδιοι την ίδια τους την συμβολή και την συμμετοχή στους αγώνες μη μιλώντας πολιτικά για αυτή τους την συμβολή και την παραίτηση. Είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ, όσα και να έκαναν! Τουλάχιστον στον δικό μας πολιτικό χώρο ο αγώνας και ο λόγος είναι άμεσα συνδεδεμένα σε ένα. Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να υπήρξε χωρίς το άλλο.

 

1 Ταξικός αγώνας

Έχουν αναφερθεί εδώ αρκετές φορές και από πολλούς ότι ο ταξικός αγώνας είναι η αρχή και η πηγή του πολιτικού αγώνα σε μια ταξική κοινωνία. Δεν θυμάμαι να αναίρεσα ποτέ κάτι τέτοιο αλλά ο ταξικός αγώνας από ένα ταξικό υποκείμενο όπως το ορίζουν οι Μαρξιστές Λενινιστές είναι ένας ταξικός αγώνας χειραγωγημένος από την μικροαστική κάστα κάποιων μπολσεβίκων που ορίζουν την τάξη αποκλειστικά με οικονομικό (ή οικονομίστικο) τρόπο. - Αφαιρούν την πολιτική ισότητα από την ισότητα για να μιλήσουν αυτοί εκ μέρους της τάξης, ώστε μέσω του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού του κόμματος να διατηρήσουν την εξουσία, πριν, κατά την διάρκεια μιας εργατικής εξέγερσης, και μετά όταν εφαρμόσουν κάποιου είδους κρατικό καπιταλισμό που θα επιβάλλουν ως "ενδιάμεσο στάδιο". Αυτοί που αρνούνται να μιλήσουν για το ταξικό επαναστατικό υποκείμενο με μη αποκλειστικά οικονομικούς όρους είναι από τσαρλατάνοι ώς και ύποπτοι εξουσιαστές που χρησιμοποιούν το μέσο (εξεγερμένο προλεταριάτο) για να ανέβουν στην εξουσία.

- Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θα αφαιρέσουν και την ελευθερία όπως αφαίρεσαν την πολιτική ισότητα από την "ισότητα" όταν μιλούσαν για την τάξη. Γιατί η πολιτική ισότητα και η ελευθερία είναι ακριβώς το ίδιο και το αυτό, και εν γνώση τους δεν θέλουν η τάξη των εργατών να έχει τέτοια ισότητα. Την θέλουν όλη δική τους την πολιτική εξουσία οι εξουσιαστές. Μόνο εκεί μπορεί να αποβλέπει η εμμονή τους με την οικονομική ισότητα αποκλειστικά, γιατί είναι η άλλη μισή ισότητα αυτή που τους φοβίζει.

Μέσα σε αυτόν τον ταξικό αγώνα που πολλοί θεωρούν ότι θα βρεθούν σε ένα κοινό μέτωπο με τους εξουσιαστές, αυτούς που για 1,5 αιώνα έχουν επιδοθεί στην χειραγώγηση του προλεταριάτου, εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι. Αν εν γνώση τους και χρηστικά κάποιοι βλέπουν τους εαυτούς τους ικανούς και δυνατούς να τιθασέψουν τους εξουσιαστές ανάμεσα τους, μέσα σε μια ταξικά εξεγερμένη κοινωνία, τότε και αυτοί χρησιμοποιούν τους μπολσεβίκους και τους ακολούθους τους προς χάριν των δικών τους στόχων. Και τότε θα πρέπει να επιστρέψουμε να μιλήσουμε πέραν της ισότητας και της ελευθερίας για την ηθική των μέσων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι. Και σίγουρα δεν μπορώ να είμαι ούτε ανάμεσα σε αυτούς. Γιατί αν ο σκοπός είναι να απελευθερωθεί η τάξη μας και να βαδίσει προς την ισότητα και την ελευθερία, θα πρέπει να το κάνει συνειδητά και ενάντια στους εξουσιαστές ανάμεσα της. Ο αγώνας της τάξης αυτής θα πρέπει να είναι για την ολική ισότητα, όχι αποκλειστικά για την οικονομική, θα πρέπει να είναι αγώνας απελευθέρωσης από εξουσιαστές, και θα πρέπει να γίνει συνειδητά και ηθικά από όλους με ανοιχτά και καθαρά χαρτιά, όχι με μυστικές πολιτικές ατζέντες των εκάστοτε λεσχών της πολιτικής ιδεολογίας και του σεχταρισμού τους. Σε εκείνον τον αγώνα ήμουν, είμαι, και θα συνεχίσω να είμαι.

2 Πολιτικός αγώνας

Νομίζω η προηγούμενη παράγραφος συνοψίζει ακριβώς και τους λόγους εναντίωσης μου σε κάθε ιδεολογικό αγώνα που άλλα επικαλείται και άλλα επιδιώκει. Στον ανήθικο πολιτικό αγώνα και την επιβολή του στο ευρύτερο ελευθεριακό κίνημα θα βρίσκομαι αντιμέτωπος όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Αν ο πολιτικός αγώνας εμπεριέχει ατζέντες μόνο για μυημένους και ενταγμένους οι οποίες προσπαθεί να επιβάλλει στο ελευθεριακό κίνημα, μη κοινοποιώντας τους λόγους για αυτές, τότε η ηθική διαφορά μεταξύ μελών αναρχικής ομάδας και σταλινικών κομματικών στελεχών έχει εκμηδενιστεί. Δεν υπάρχει τίποτα τόσο ιερό εντός του αναρχικού αγώνα που να είναι αποκλειστικό κτήμα του ιερατείου και δεν μπορεί να μοιραστεί με το ποίμνιο, ή προλεταριάτο. Αν ο πολιτικός αγώνας δεν έχει φτάσει να πείσει το σύνολο για τους σκοπούς και τα μέσα του αγώνα, ώστε να ταυτιστεί το σύνολο με αυτόν τον αγώνα, αυτό σημαίνει ότι δεν έχει κάνει καλά ή επαρκώς την πολιτική δουλειά του. Η ταχύτητα και το προσπέρασμα αυτού του σημαντικού πεδίου και σταδίου είναι ηθική παράβαση όμοια και εξίσου βαριά με αυτή της εκμετάλλευσης του ταξικού υποκειμένου από τους εξουσιαστές του.

3 Βιομηχανική μαζική παραγωγή

Δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ τρόπος να αποφασιστεί η αναγκαιότητα της μαζικής παραγωγής και η εντατικοποίηση της ανθρώπινης εργασίας μέσα σε αυτή, που να μην εμπεριέχει όρους εκμετάλλευσης. Έτσι και για αυτό ακριβώς τον λόγο ξεκίνησε η μαζική βιομηχανική παραγωγή, Ο μόνος λόγος για την ανάπτυξη μαζικής παραγωγής είναι η εντατική εκμετάλλευση τόσο των εργαζομένων από αυτούς που αποφάσισαν την παραγωγή, όσο και η εντατική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των κοινοτήτων που βρίσκονται κοντά τους. Η ψευδαίσθηση ότι οι μηχανές και η μαζική παραγωγή αφαιρούν τον ανθρώπινο μόχθο διαψεύστηκαν στην πράξη τόσο από τον "δυτικό καπιταλισμό" όσο και από την δικτατορία της παρεούλας κάποιου κόμματος που οι διανοούμενοι αποκάλεσαν κρατικό καπιταλισμό. Ο μόχθος είτε αυξήθηκε είτε παρέμεινε ο ίδιος, οι μηχανές έφεραν μόνο την δυνατότητα αύξησης της παραγωγής, των κερδών, του κεφαλαίου, και της έκτασης της εκμετάλλευσης του περιβάλλοντος κάποιων ανθρώπινων κοινοτήτων. Το ίδιο προτείνεται και σήμερα ως στόχος της “επανάστασης”.

Και τολμούν αυτοί οι εξουσιαστές, επίδοξοι καταστροφείς του περιβάλλοντος, να επιδιώκουν να παράξουν υπεραξία αυξάνοντας τον ρυθμό καταστροφής ώστε τάχα μου να βελτιώσουν το βοιωτικό επίπεδο όλων. Τάζουν λαγούς και πετραχήλια για να πάρουν την εξουσία των μηχανών ανάπτυξης και εκμετάλλευσης, γης και ανθρώπου. Μιλούν για ιδεοληψίες “κάποιων” ενώ αρνούνται με πείσμα να αντιμετωπίσουν την αντικειμενική επιστημονική πραγματικότητα, ως ιδεοληψία. Το σημαντικό κομμάτι του πλανήτη που στην ξηρά αποτελεί την μεμβράνη της ζωής είναι 10% από ότι ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα. Αυτό έχει μείνει από το ζωντανό χώμα. Ήταν κατά μέσο όρο 1μέτρο και είναι 10 εκατοστά. Δηλαδή σήμερα υπάρχει μόνο το 10% του πλανήτη που υπήρχε πριν έναν αιώνα, όσο αφορά την ζωή έξω από την θάλασσα. Αν λέω ψέματα και τα φαντάζομαι εύκολα είναι να τα διαψεύσει κάποιος. Ιδεοληψία είναι να αρνείσαι να αποδεχτείς ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα και όλα λύνονται με την εναλλαγή αφεντικών στην βιομηχανία. Και είναι πια πέρα από ιδεοληψία, είναι θρησκοληψία!

Τι να την κάνει κάποιος (αν παραμείνει ζωντανός) όλη την βιομηχανία και τον πλούτο της γης αν είναι το τελευταίο ζωντανό; Και τι νόημα θα έχει η νίκη αυτού του εργάτη; Καμιά τεχνολογία και καμιά μηχανή δεν είναι ικανή να παράγει τροφή για τον άνθρωπο από μη-οργανική ύλη, και από την στιγμή που θα καταρρεύσει ο κύκλος της οργανικής ύλης που παράγει ζωή ώστε να παραχθεί τροφή και για τον άνθρωπο, οι περισσότερες μορφές ζωής στην στεριά θα εξαφανιστούν. Θα είναι η ‘Εκτη” φορά που θα γίνει αυτό. Οι προηγούμενες πέντε είναι ντοκουμενταρισμένες. Προκλήθηκαν από μετεωρίτες, από ηφαίστεια, από απότομες κλιματικές αλλαγές, αλλά ετούτη προκαλείται αποκλειστικά από τον άνθρωπο. Είναι (ήταν ίσως) στο χέρι του δηλαδή να την σταματήσει ή να την επιβραδύνει και κάνει το αδύνατο δυνατό να την επισπεύσει. Ίσως, όπως λένε κάποιοι, ότι η διαίσθηση των οργανισμών σαν είδη ότι πλησιάζει ο αφανισμός τους φέρνει και μια αυτοκτονική διάθεση. Ακριβώς δηλαδή αυτή που έχει σήμερα ο κανίβαλος άνθρωπος κυρίαρχος των μηχανών. Φροντίζει να αυτοκτονήσει το είδος πριν αναγκαστεί να υποστεί τις συνέπειες της καταστροφής. Νομίζω ότι από ιδεοληψίες πάσχουν αυτοί που αποφεύγουν συστηματικά να τοποθετηθούν επί της αντικειμενικής κατάστασης και πορείας της γης και του οικοσυστήματος (των υλικών συνθηκών δηλαδή) και όχι αυτοί που τους ασκούν κριτική για αυτή τους την υπεροψία.

Αν θα μπορούσε μέσα από μια ελευθεριακά οργανωμένη κοινωνία να αποφασιστεί η αναγκαιότητα της βιομηχανικής παραγωγής και αυτή η απόφαση να μην επιβάλλεται σε κάποιους τρίτους αυτό απομένει να εξεταστεί γιατί ποτέ, καμία πολιτική οργάνωση, δεν μπήκε στον κόπο να το εξηγήσει αν είναι δυνατό. Εκτός αν μου διαφεύγει και το έχει κάνει. Υπεκφεύγουν ως προς το προτεινόμενο πρακτικό μοντέλο οργάνωσης της ελευθεριακή κοινωνίας αυτοί οι ίδιοι που κατηγορούν κάποιους σαν εμένα για ιδεοληψίες. Αν κάνω λάθος, φαντάζομαι ότι κάποιοι θα με διορθώσουν και θα μου το υποδείξουν αλλά ως τότε το θεωρώ αδιανόητο πως θα μπορούσε να προκύψει. Δηλαδή, μαζική απόφαση για μαζική εκμετάλλευση χωρίς διαφωνίες και χωρίς επιβολή. Αντιθέτως όλοι γύρω μου, σχεδόν, μιλούν με αθωότητα να "πάρουμε" τα μέσα παραγωγής στα χέρια μας”, λες και δεν είναι δημιουργήματα εξουσιαστών και καπιταλιστών που εμπεριέχουν το μοντέλο οργάνωσης της κοινωνίας μέσα τους. Λες και όλοι οι προλετάριοι και οι φυσικοί πόροι των κοινοτήτων τους εθελοντικά θα τεθούν υπό εκμετάλλευση (και καταστροφή) χωρίς αντίρρηση. Δεν υπάρχει αυτό που λένε. Χωρίς κεντρική διοίκηση και εξουσιαστική ιεραρχία επιβολής αποφάσεων ποτέ και καμιά μονάδα μαζικής παραγωγής δεν μπορεί ποτέ να προκύψει. Εμπεριέχει τον κρατικό καπιταλισμό η υπόθεση αυτή, και αν δεν είναι αφέλεια η μη ενασχόληση με το ζήτημα τότε σίγουρα είναι έκφανση του κρυφομπολσεβικισμού πολλών, "ας πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας και βλέπουμε" αν θα υπάρχει μαζική παραγωγή και εκμετάλλευση φυσικών πόρων (αναγκαστικά η συνέχεια της καταστροφής της γης και του οικοσυστήματος με μη-αειφόρα μέσα).

4 Οικοσύστημα και τροφή

Αδιαμφισβήτητες παραμένουν σήμερα οι μελέτες για την κατάρρευση του πλανητικού οικοσυστήματος, της αρμονίας της βιοποικιλότητας, και του υλικού και χρονικού ορίου που αντιμετωπίζουμε. Αν ρωτήσεις κάποιον ειδικό επιστήμονα που μεταλλάσσει σόγια και καλαμπόκι θα σου πει δεν είναι το αντικείμενο μου, εγώ πληρώνομαι να φτιάξω το πιο αποδοτικό καλαμπόκι. Αν ρωτήσεις τον ειδικό που συνθέτει λίπασμα από ορυκτό φωσφόρο για να βελτιστοποιήσει την ανάπτυξη του μπαμπακιού, θα σου πει το ίδιο. Δεν είναι το θέμα του! Αυτών που είναι το θέμα τους να μελετούν την βιοποικιλότητα και την σημασία της στην ισορροπία της συνολικής ζωής ενός οικοσυστήματος δεν έχουν βρει ούτε ΕΝΑΝ επιστήμονα να τους πει ότι κάνουν λάθος. Δεν έχει βγει ένας να πει ότι σε 30 χρόνια δεν θα έχει μειωθεί η βιοποικιλότητα κατά 30%. Δεν έχει βγει ένας να πει ότι και στα 70% να έχει μειωθεί θα μπορέσει το ανθρώπινο είδος να αντεπεξέλθει της κατάρρευσης. Δεν υπάρχουν πουθενά ενδείξεις ότι αν ξεπεραστεί το κρίσιμο σημείο η κατάσταση των ζωών στον πλανήτη θα είναι σαν να έχουν σκάσει χιλιάδες βόμβες με βιολογικά όπλα σε κάθε σημείο του πλανήτη. Ότι θα είναι πια ζήτημα μερικών ετών να εξαφανιστεί πρωτίστως το κυρίαρχο είδος ζωής από τον πλανήτη αλλά και πολλά άλλα μαζί του. Κύριες αιτίες για όλο αυτό; 1. Η βιομηχανική εκμετάλλευση της γης για παραγωγή τροφής με αυτόν τον τρόπο (μονοκαλλιέργεια) και 2. η εξόρυξη και η σπατάλη ενεργείας από οργανική ύλη χωρίς φυσικό τρόπο ανάκτησης του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και προς το χώμα (βλέπε την σημαντική λειτουργία του δέντρου). Αντίστροφα με την σωστή αναδάσωση και επαναφορά των κατεστραμμένων οικοσυστημάτων η πρόσβαση σε τροφή αυξάνεται κατακόρυφα για όλες τις μορφές ζωής του οικοσυστήματος. Αυτό έχουν δείξει πειράματα 4 δεκαετιών που δύσκολα να τα αμφισβητήσει ο κάθε επιστήμονας. Η αεροφόρος καλλιέργεια στηρίζεται πάνω σε ένα συνεχές και σταθερό πλεόνασμα τροφής για όλα τα είδη. Αυτό είναι το μόνο μέσο παραγωγής που πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας, και να βρεθούμε μέσα σε αυτό αντί να είμαστε αποκομμένοι. Και δεν είναι πανεπιστήμια της Αυστραλίας που εφεύραν την αειφόρο καλλιέργεια, είναι η ίδια μορφή καλλιέργειας εκατοντάδων ιθαγενικών λαών σε όλη την γη για αιώνες. Ούτε είναι μια μορφή καλλιέργειας αφομοιώσιμη από το καπιταλιστικό σύστημα γιατί είναι αντιμέτωπο με τον ίδιο τον τρόπο ζωής στο καπιταλισμό. Είναι μια μορφή καλλιέργειας που η ανθρώπινη ζωή φυτεύεται και είναι κομμάτι του κύκλου, της κοινότητας, του οικοσυστήματος και όχι ξέχωρη από αυτή.

Τα κανάλια (ΜΜΕ) της Μονσάντο και η βίβλος του Λένιν δεν το αναφέρουν αυτό το ζήτημα σαν σημαντικό, θα έχουν τους λόγους τους. Ο καψερός ο Λένιν είχε την δικαιολογία ότι στην εποχή του δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα. Το σημερινό οικονομικο-πολιτικό σύστημα προάγει λύσεις όπως η φορολόγηση των παραγωγών διοξειδίου ώστε να βρεθούν τρόποι περιορισμού του. Επ’ ουδενί δεν θα ακουστεί σε καθεστωτικά μέσα ότι η βιομηχανία οδηγεί τον πλανήτη στην 6 μεγάλη καταστροφή της ζωής στην στεριά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι ζήτημα που θα πρέπει να απασχολεί το προλεταριάτο, αν θα έχει να φάει και αν θα μπορεί να ζήσει μέχρι την επόμενη γενεά. Σε 30 χρόνια δηλαδή θα είναι πολύ αργά για κάποια επανάσταση, γιατί θα είναι πολύ αργά για οτιδήποτε. Δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα μέσα στα άλλα της πολιτικής ατζέντας, η επιβίωση της ανθρωπότητας, γιατί φαντάζομαι αν όντως τίθεται τέτοιο ζήτημα εγώ θα ψήφιζα να το ιεραρχήσουμε διαφορετικά.

Το “κάνουμε επανάσταση και βλέπουμε” δεν αρκεί πια. Γιατί κάνεις επανάσταση; επειδή θέλεις το μέλλον να είναι καλύτερο. Ίσως και να επιφυλάσσεσαι ότι δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες, και ας περιμένουμε λίγο. Το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει το επαναστατικό υποκείμενο είναι να αγνοεί και να το θεωρεί "μη-ταξικό" το ζήτημα της αρμονίας της ζωής με το περιβάλλον, το οικοσύστημα, και να ελπίζει χωρίς βάσιμες επιστημονικές ενδείξεις ότι θα υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος. Αντίστροφα θα έπρεπε η αντιμετώπιση της καταστροφής του οικοσυστήματος της γης να είναι ισχυρότερο κίνητρο εντατικοποίησης της οργάνωσης και της δράσης. Και είναι ταξικότατο το ζήτημα της καταστροφής του πλανήτη ώστε να επωφελούνται λίγοι και να αποφασίζουν μονομερώς για αυτή την καταστροφή. Και αυτοί οι λίγοι αποφασίζουν την καταστροφή όλων, ακόμα και των μη ανθρώπινων οργανισμών. Για να υπάρχει καλύτερο μέλλον για το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα πρέπει πρώτα να διασφαλίσουμε ότι υπάρχει μέλλον.

Δηλαδή δεν είναι ηθικό το ζήτημα να σταματήσει η δική μας εκμετάλλευση από τον καπιταλισμό, είναι ότι ο καπιταλισμός σκοτώνει την ζωή πάνω στον πλανήτη και πλησιάζει το όριο και για αυτό θα πρέπει να ανατραπεί τόσο το πολιτικό όσο και το οικονομικό σύστημα. Σήμερα αναπτύσσεται ραγδαία η εξοικείωση με τον μαζικό θάνατο. Τα παιδιά αποκλειστικά παίζουν παιχνίδια που εξομοιώνουν μαζικούς εξολοθρευτές. Σκοτώνουν και νικούν σε κάθε τους παιχνίδι τα παιδιά σήμερα. Κανείς δεν δίνει πια σημασία στα νέα για το σκόρπισμα μαζικών θανάτων κάπου αλλού, συνεχίζει ατάραχος στην δουλειά του και στην συνάντηση με τους φίλους του φέίσμπουκ. Τα κτηνώδη ένστικτα του ανθρώπου αρχίζουν να τον οπλίζουν ψυχολογικά και τον ετοιμάζουν για την αντιμετώπιση μαζικών θανάτων, επιδημιών, τρομοκρατίας, και κάθε μορφής κανιβαλισμού. Αν με μια λέξη η αναρχία μπορεί να ταυτιστεί με άλλη λέξη είναι η αρμονία. Η αρμονία με το περιβάλλον και τις άλλες μορφές ζωής. Η αρμονία του σεβασμού προς την ζωή και η πάλη με τον θάνατο που σκορπάει το κράτος και ο καπιταλισμός μέσω της βιομηχανίας. Η επόμενη γενιά θα είναι γενιά εξολοθρευτών και μαζικών δολοφόνων για την επιβίωση των λίγων και δυνατών. Είναι η αυτοκτονική τάση του είδους που προκάλεσε την ίδια του την καταστροφή.

Επανάσταση

Όχι μόνο επανάσταση αλλά και με συγκεκριμένη ατζέντα την αναδάσωση του πλανήτη και την αρμονική συμβίωση με το υπό κατάρρευση περιβάλλον. Η αειφόρος καλλιέργεια (περμακουλτούρα - pemaculture) θα έπρεπε να είναι η νούμερο ατζέντα του κάθε επαναστάτη για να μπορεί να ελπίζει ο άνθρωπος να επιβιώσει σαν είδος. Επανάσταση ώστε να μας δοθεί η δυνατότητα να δουλεύουμε απ'το πρωί μέχρι το βράδυ να μετατρέψουμε κάθε σπιθαμή γης πάλι σε δάσος και το γρηγορότερο, ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ σωθούμε σαν είδος και μαζί με όλα τα άλλα είδη που έχουν απομείνει μαζί μας στον πλανήτη. Θα μπορούσα να αναλωθώ για χρόνια, να συγκεντρώσω πηγές, να συγκεντρώσω στοιχεία, να βελτιώσω το γράψιμο μου, να οργανωθώ με άλλους ομοϊδεάτες, για να είμαι πιο πειστικός και να αποδίδει αυτός ο λόγος περισσότερο και σε περισσότερους αλλά δεν υπάρχει καιρός. Αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να το κρατήσω μέσα μου και να μην μεταδώσω την σημαντικότητα και την απαιτούμενη εντατικοποίηση που θεωρώ ότι έχουμε ανάγκη. Ακόμα και αν αποτυγχάνω εδώ, θα προσπαθήσω αλλού, και τουλάχιστον προσπάθησα, χωρίς να λέω εδώ εγώ είμαι αυτός που ξέρει ακολουθήστε με. Αυτοί που συνειδητά ΔΕΝ προσπαθούν και ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ μήπως και βρεθούν εκτός του κεντρικού ρεύματος του επαναστατικού κινήματος, του στάτους κουό, μήπως τους κατηγορήσει κανείς για ρεφορμιστές εναλλακτικούς κλπ., αυτοί που αρνούνται να δεχτούν αυτό που λέω όχι επειδή ξέρουν ότι είναι λάθος αλλά επειδή φοβούνται να ψάξουν να δουν αν είναι σωστό, με αυτούς δε θα μπορούμε να είμαστε μαζί. Είναι κομμάτι του προβλήματος οι δηλοί που θεωρούν το δίκιο το έχουν πάντα οι πολλοί και ποτέ οι λίγοι. Τους προκαλώ να ψάξουν να δουν τι ακριβώς σημαίνει βιοποικιλότητα και ποιές είναι οι αναμενόμενες συνέπειες κατάρρευσης της. Πόσο άμεσος είναι ο κίνδυνος και πόσο ίσως αργά είναι να κάνουμε κάτι. Τους προκαλώ να δουν με "κριτικό μάτι" την ανάθεση τους στους επιστήμονες και ειδικούς που αυτοί ξέρουν και που θα βρουν την λύση για όλους μας. Υπάρχουν κάποιοι που ξέρουν και είναι ειδικοί και όσο μπορούν να ακουστούν ωρύονται για χρόνια και παρ'όλο ότι απειλούν το οικοδόμημα της ίδιας της επιστήμης δεν τυχαίνει να βγει κάποιος άλλος ειδικός να τους αποκαλέσει τσαρλατάνους. Κανείς δεν θα πληρώσει να τους προάγει αυτούς τους επιστήμονες γιατί τα ευρήματα τους αναιρούν μετωπικά το κυρίαρχο. Αναιρούν μετωπικά ακόμα και το κυρίαρχο του ριζοσπαστικού λόγου. Άξιος όμως της τύχης του ο καθένας που αναθέτει την μοίρα της ίδιας του της ζωής και της επιβίωσης στα χέρια αυτών που γνωρίζουν καλύτερα. Και φαίνεται οι ειδήμονες της επανάστασης να μην σκαμπάζουν καθόλου από επιστήμη, πέρα από την πολιτική θεωρία του προηγούμενου αιώνα. Αλλιώς δεν εξηγείται!

Για αυτούς τους λόγους αποχωρώ, γιατί νιώθω ότι περιστοιχίζομαι από ανθρώπους που δεν έχουν καμιά διάθεση να ακούσουν αλλά να παπαγαλίσουν κάποια ιστορική θεωρία. Νιώθω να είμαι περικυκλωμένος από ιερείς ορθοδόξους και είμαι αιρετικός. Νομίζω ότι το να είσαι αναρχικός σημαίνει ότι δεν το φοβάσαι αυτό και μέχρι να σε πείσουν ότι έχεις άδικο πρέπει να πολεμήσεις για αυτό που θεωρείς σωστό και δίκαιο. Αλλιώς είναι σαν κάποιος να είναι δειλός και παρ’όλες τις επιφυλάξεις γίνεται μέλος του κόμματος για να είναι με τους πολλούς και τους δυνατούς.

Επαναλαμβάνω, το σημαντικό είναι στους τρόπους, ..... όχι αυτό το είπε άλλος, το σημαντικό είναι να παραμείνουμε άνθρωποι, όχι αυτό το είπε άλλη, ... επαναλαμβάνω ο'τι αποχωρώ από τον χιμαιρικό αντικαπιταλισμό, αυτού του μετωπικού σχήματος παρέα με κάθε είδους μπολσεβικισμό. Ούτε από τον αντικαπιταλισμό (ως αντι-βιομηχανισμό αντι-κρατισμό) αποχωρώ ούτε βέβαια από την αναρχία (την αρμονία). Ας ελπίσουμε ότι κάνοντας την αυτοκριτική του ο καθένας να μπορεί να καταλάβει αν είναι ακόμα μέσα ή έχει αποχωρήσει κι αυτός. Τουλάχιστον αν το επόμενο πρωί δεν ξυπνήσω τουλάχιστον θα κοιμηθώ ευτυχής που μπόρεσα και δημοσίευσα αυτά που πιστεύω σήμερα και κάποιοι ίσως τα βρουν λογικά. Γιατί με τον παραλογισμό βρισκόμαστε αντιμέτωποι, σύντροφοι!

ΥΓ Την συζήτηση πάνω στο ίδιο θέμα αν την επιδιώκουν κάποιοι ας την κάνουν αλλού. Αφού δεν είμαι πια τμήμα αυτού του "κινήματος" δεν έχω κανένα λόγο να επανέλθω και να ανταλλάξω απόψεις. Έτσι θεωρώ ότι το κείμενο αποχώρησης δεν θα έπρεπε να είναι ανοικτό προς σχολιασμό χωρίς εμένα. Ας το κρίνει όμως η ΔΟ αν πρέπει ή όχι.

ΥΓ2 Όσο για τον γρίφο του 321, όχι δεν γεννήθηκα 21/3, αλλά από τις 365 μέρες του χρόνου η 321η είναι σημαντική γιατί σε κάποιο σημείο του πλανήτη, που κάποτε είχε το 50% του πληθυσμού της γης, εφαρμόζεται και περιφρουρείται η αειφόρος καλλιέργεια, είναι τμήμα της επαναστατικής διαδικασίας. Ποτέ δεν υπονόησα ότι έχω εφεύρει κάποια αλήθεια ή έναν άλλο δρόμο. Υπογραμμίζω ότι θεωρώ σημαντικότερο.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License