ΠΕΤΡΟΣ ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ (1842-1921) Γιατί η αναρχική επανάσταση θα είναι πρωτίστως ηθική επανάσταση...

Σαν σήμερα στις 8/2/1921 έφυγε ο αναρχικός πρίγκιπας, διανοητής και επαναστάτης Πέτρος Κροπότκιν.

 [...]Το αληθινό αίσθημα της ηθικής, το οποίο διέπει την κοινωνική μας συμπεριφορά, είναι ενστικτώδες, βασιζόμενο στη σύμπνοια και την ενότητα, ιδιότητες εγγενείς στην ομαδική ζωή. Η αλληλοβοήθεια αποτελεί προϋπόθεση της επιτυχημένης κοινωνικής ζωής. Επομένως η ηθική βάση είναι ο παλαιός, καλός, χρυσούς κανών «κάνε στους άλλους ό,τι θα ήθελες να σου κάνουν εκείνοι υπό τις ίδιες περιστάσεις»[...]. «Το φυσικό αίσθημα της ηθικής διαστρεβλώθηκε», λέει ο Κροπότκιν, «από τις προκαταλήψεις που περιβάλλουν το νόμο, τη θρησκεία και την εξουσία, καλλιεργούμενες εσκεμμένα από κατακτητές, εκμεταλλευτές και ιερείς, προς όφελός τους, με αποτέλεσμα να έχει καταστεί η ηθική όργανο προστασίας των προνομίων της άρχουσας τάξης».[...]

Η Ιστορία της ανθρώπινης σκέψης θυμίζει ταλαντώσεις εκκρεμούς, ταλαντώσεις που συνεχίζονται αιώνες τώρα. Μετά από μια μακρά περίοδο ύπνου έρχεται η στιγμή της αφύπνισης. Τότε η σκέψη απελευθερώνεται από τις αλυσίδες με τις οποίες όλοι οι ενδιαφερόμενοι -κυβερνήτες, νομικοί, κλήρος- την είχαν επιμελώς δέσει. Τις σπάζει. Υποβάλλει σε αυστηρή κριτική κάθε τι που της είχαν διδάξει και αποκαλύπτει την κενότητα των θρησκευτικών, πολιτικών, νομικών και κοινωνικών προκαταλήψεων, στους κόλπους των οποίων φυτοζωούσε. Ωθεί την έρευνα σε άγνωστα μονοπάτια, εμπλουτίζει τη γνώση μας με απροσδόκητες ανακαλύψεις, δημιουργεί νέες επιστήμες.

Όμως, οι προαιώνιοι εχθροί της σκέψης -ο κυβερνήτης, ο νομικός, ο θεολόγος- (σ.σ. οι καπιταλιστές) συνέρχονται ταχύτατα από την ήττα. Ανασυντάσσουν σταδιακά τις διασκορπισμένες δυνάμεις τους, ανανεώνουν την πίστη και τους κώδικές τους, προσαρμόζοντάς τα σε κάποιες νέες ανάγκες. Και, επωφελούμενοι από τη δουλικότητα του χαρακτήρα και της σκέψης, την οποία τόσο επιτυχώς αυτοί οι ίδιοι είχαν καλλιεργήσει, επωφελούμενοι από την πρόσκαιρη αποδιοργάνωση της κοινωνίας, εκμεταλλευόμενοι την απραγία των μεν, την δίψα για πλούτο των δε και τις διαψευσμένες ελπίδες των τρίτων -κυρίως τις διαψευσμένες ελπίδες- ξαναρχίζουν αθόρυβα το έργο τους, καθυποτάσσοντας αρχικώς τα παιδιά μέσω της εκπαίδευσης.

Το πνεύμα ενός παιδιού είναι αδύναμο. Είναι πανεύκολο να το υποτάξουν μέσω του φόβου -και αυτό πράττουν. Το κάνουν δειλό και μετά του μιλούν για τα βασανιστήρια της κόλασης του δείχνουν τα βασανιστήρια της καταδικασμένης ψυχής, την εκδίκηση ενός ανελέητου θεού. Αμέσως μετά, θα του μιλήσουν για τις φρικαλεότητες της Επανάστασης, θα εκμεταλλευτούν κάποιες υπερβολές των επαναστατών για να κάνουν το παιδί «έναν φίλο της τάξης». Ο κληρικός θα το εθίσει στην ιδέα του νόμου για να το κάνει να υπακούει καλύτερα σε ό,τι ονομάζει θεϊκό νόμο, και ο δικηγόρος θα του μιλήσει για τον θεϊκό νόμο για να το κάνει να υπακούει καλύτερα στον ανθρώπινο νόμο. Και η σκέψη της επόμενης γενιάς θα διατηρήσει αυτήν τη θρησκευτική συνήθεια, αυτήν την εξουσιαστική και ταυτοχρόνως δουλική συνήθεια -εξουσία και δουλικότητα βαδίζουν πάντοτε χέρι-χέρι- αυτήν τη συνήθεια υποταγής την οποία τόσο συχνά συναντάμε στους συγχρόνους μας.[...]

Ό,τι καλό, σπουδαίο, γενναιόδωρο, ανεξάρτητο υπάρχει στον άνθρωπο σιγά-σιγά εξανεμίζεται, σκουριάζει σαν ένα μαχαίρι που δε χρησιμοποιείται. Το ψέμα γίνεται αρετή, η ευτέλεια καθήκον. Το να πλουτίσει κανείς, να απολαμβάνει μόνον εφήμερες ηδονές, να αναλώνει άσκοπα την ευφυία του, το ζήλο του, την ενεργητικότητά του, γίνεται σύνθημα τόσο των εύπορων τάξεων, όσο και της πλειονότητας των πτωχών, των οποίων το ιδανικό είναι να γίνουν σαν τους αστούς. Τότε, η διαφθορά των κυβερνώντων -του δικαστή, του κλήρου και των λίγο-πολύ εύπορων τάξεων- γίνεται τόσο σκανδαλώδης που το εκκρεμές αρχίζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.[...]

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΗΘΙΚΗ" του Πέτρου Κροπότκιν.

Σπάνιο βίντεο από την κηδεία του Κροπότκιν, η οποία αποτέλεσε την τελευταία μαζική συγκέντρωση αναρχικών στη σοβιετική Ρωσία και παρέλασε για τελευταία φορά η μαύρη σημαία του αναρχισμού: εδώ.

Γιατί η αναρχική επανάσταση θα είναι πρωτίστως ηθική επανάσταση...

 

 

από @ 08/02/2017 5:37 μμ.


ήταν υπέρ της συμμετοχής των ρώσσων στο πρώτο παγκόσμιο πόλεμο; Ξέρει κανεις;


Παρ' όλο που ο Κροπότκιν ήταν πλήρως ενήμερος για το ακραίο αντιπολεμικός αίσθημα του ρώσικου λαού, θεωρούσε την ήττα του γερμανικού μιλιτα­ρισμού αναγκαία προϋπόθεση για την ευρωπαϊκή πρόοδο και την παραμονή της αναχώρησης του για την πατρίδα του, επανεπιβεβαΐώσε την υποστήριξη του προς την Αντάντ. Παρά την αντιλαϊκή του θέση, όταν ο Κροπότκιν έφτασε στον σταθμό της Φινλανδίας του Ιούνιο του 1917, ύστερα από 40 χρόνια εξορίας, έγινε θερμά δεκτός από ένα πλήθος 60.000 ανθρώπων, ενώ μια στρατιωτική ορχήστρα έπαιζε την Μασσαλιώτιδα, έναν ύμνο των απανταχού επαναστατών και ύμνο της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, που τόσο ένθερμα αγαπούσε ο Κροπότκιν. Ο Κερένσκι πρόσφερε στον αξιοσέβαστο ελευθεριακό μια θέση στην κυβέρνηση, του υπουργού Παιδείας και κρατική σύ­νταξη, τα οποία ο Κροπότκιν απέρριψε κατηγορηματικά. Τον Αύγούστο, πάντως_αποδέχτηκε πρόσκληση του Κερένσκι να εκφωνήσει τον εναρκτήριο λόγο στην Κρατική Συνδιάσκεψη της Μόσχας (ό Πλεχάνωφ, ο μύθος της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας και υποστηριχτής της πολεμικής προσπάθειας, επρόκειτο να είναι ανάμεσα στους ομιλητές), ένα σώμα που αποτελείτο από μέλη της παλιάς Δούμας και αντιπροσώπους των Ζέμστβο, των δημοτικών αρχών, επαγγελματικών ενώσεων, εργατικών ενώσεων, εργατικών συμβουλίων και συνεται­ρισμών που προσκλήθηκαν από τον νέο Πρωθυπουργό με την ελπίδα να υποστηριχθεί το ετοιμόρροπο καθεστώς του. Οι παριστάμενοι υ­ποδέχθηκαν τον Κροπότκιν όρθιοι, επευφημώντας τον. Σε μια σύντο­μη ομιλία, έκανε έκκληση για μια. ανανεωμένη στρατιωτική επίθεση, καλώντας ολόκληρο το έθνος να συστρατευθεί για την υπεράσπιση της Ρωσίας.
Ο «πατριωτισμός» του Κροπότκιν συνέχισε να τον αποξενώνει από τους παλιούς οπαδούς και βρέθηκε τελείως απομονωμένος από το αναγεννημένο αναρχικό κίνημα μέσα στη Ρωσία.

Ελ.Τύπος, Η ρώσικη επανάσταση,η αποτυχία του κρατικού καπιταλισμού, κομμάτι του Πωλ Άβριτς

πάμε παρακάτω:

από Μαξ Νεττλώ


"Εκεί έγραψε για το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και πήρε θέση υπέρ του Σλαβικού εθνικισμού, που πάντα τον ενέπνεε όταν ξεχείλισε σαν έκρηξη ξανά κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού Πολέμου καθώς και κατά τη διάρκεια των πολέμων των Βαλκάνιων Συμμάχων το 1914, μην εκπλήσσοντας, βέβαια, κανέναν από αυτούς οι οποίοι γνώριζαν τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του, τις εντυπώσεις και τα συμπεράσματά του."

" ...πίστευαν, όταν τον πρωτοσυνάντησαν, ότι θα έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με έναν αντιμιλιταριστή, αντιπατριώτη διεθνιστή κ.λπ. Το αντίθετο, όμως, σχεδόν συνέβη. Η υπεράσπιση της Γαλλίας και της Ρωσίας ήταν όλο και περισσότερο θέματα υψίστης σπουδαιότητας για εκείνον και όταν ο Ελυζέ Ρεκλύ και ο Τολστόι πέθαναν και απέμεινε ο μόνος από τους παγκόσμια γνωστούς ελευθεριακούς ανθρωπιστές, δεν ύψωσε τη φωνή του στα χρόνια των γενικών πολεμικών προετοιμασιών και των πολέμων, από το 1911 ακόμα, στην Τρίπολη και στα Βαλκάνια. Ο Μαλατέστα μίλησε για τη «ληστεία της Τρίπολης» του 1911, αλλά ο Κροπόκιν έμεινε σιωπηλός όταν ξέσπασε ο Βαλκανικός Πόλεμος του 1912 και με έκανε να πάω από τη μια άκρη του δωματίου μου στην άλλη σαν να δέχτηκα ένα χτύπημα της ρητορικής του δυναμικής, όταν είδε ότι δεν πανηγύριζα για τις νίκες των Βαλκάνιων συμμάχων.

 

ο ίδιος ο  Κροπότκιν
 

Το 1914 

"Κατά την άποψη μου και γνωρίζοντας την Ρωσία, είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ρωσία δεν θα γίνει ποτέ επιθετική και φιλοπόλεμη σαν την Γερμανία. Όχι μόνο όλη η Ρωσική ιστορία αυτό δείχνει αλλά και ο τρόπος που η Ρωσική Ομοσπονδία έχει δομηθεί αποτρέπει την ανάπτυξη πολεμικού πνεύματος στο προσεχές μέλλον"

http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/coldoffthepresses/bernerikropotkin.html


 


δεν έμπαινε σε καλούπια


http://libertarian-labyrinth.blogspot.gr/2011/05/manifesto-of-sixteen-1916.html

από το Μανιφέστο των 16

To speak of peace while the party who, for forty-five years, have made Europe a vast, entrenched camp, is able to dictate its conditions, would be the most disastrous error that we could commit. To resist and to bring down its plans, is to prepare the way for the German population which remains sane and to give it the means to rid itself of that party. Let our German comrades understand that this is the only outcome advantageous to both sides and we are ready to collaborate with them.   28 February 1916 συν-υπογραφη: ηθικος αναρχικος πρίγκηπας Κροπότκιν


και πολιτικης κατευθυνσης για το αναρχικο κινημα! Παρα τις οποιες αστοχιες, προς το τελος της ζωης του, δεν αξιζει να σπηλωνεται το ονομα του κατα αυτον τον τροπο! Δε νομιζω οτι θα κερδισεις κατι ρε συ Κιντο "αποδομωντας" τον Πιοτρ Κροποτκιν, στεκομενος σε καποια μελανα σημεια της πορειας του (και) παραγνωριζοντας την μεγαλη εικονα!

Σε τελικη αναλυση για ποιο λογο νταραβεριζεσαι πολιτικα με αναρχικους, αν εχεις "αποδομησει" το 99% της ιστοριας τους, των αγωνων τους, των εβληματικων φυσιογνωμιων τους … Μηπως τελικα οππορτουνιζεις και εσυ λιγο(;)! Μηπως αν ησουν μερος ενος σωματος με την μαζικοτητα του Περισσου να ειχες και εσυ την αναλογη σταση; (και δεν εννοω την προβοκατορολογια…)


η πολιτική του ΠΟΤΕ. Οπορτουνιστές ειναι οσοι δεν παρουσιαζουν την συνολικη εικόνα του Κροπότκιν.


Οι σταλινικοί μας παρουσιάζουν κάποια γνωστά μελανά σημεία της ιστορίας του Κροπότκιν, χωρίς όμως (όπως συνηθίζουν) να εκφράζουν ανοιχτά και ξεκάθαρα εδώ στο indy τη γνώμη τους γι' αυτόν. Μην ανησυχείτε όμως, εκφράζουν ξεκάθαρα τη γνώμη τους αλλού...

Υπάρχει ένα blog που ονομάζεται: "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/). Όχι-όχι, μην μπερδεύεστε, δεν είναι ακροδεξιό-φασιστικό blog όπως πιθανώς να σας φάνηκε από τον τίτλο, το blog είναι των "φίλων" μας των σταλινικών.

Σε αυτό το blog που στάζει μέλι για τον αναρχισμό (διαβάστε το, αξίζει...), υπάρχει ένα άρθρο με τίτλο: "Ο σοσιαλ-σοβινιστής Αναρχικός πρίγκηπας Κροπότκιν" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/2007/06/blog-post_13.html). Αν διαβάσετε προσεκτικά το άρθρο, θα διαπιστώσετε ότι -πέραν από την απέραντη αγάπη των σταλινικών για τους αναρχικούς- χρησιμοποιείται η ίδια (μα ακριβώς η ίδια) επιχειρηματολογία που παρουσιάστηκε από τους σταλινικούς και στο παρόν νήμα. Τέτοια ομοιότητα πια, μιλάμε για φοβερή σύμπτωση...!

Συμπέρασμα: Για τους σταλινικούς ο Κροπότκιν ήταν ένας σοσιαλ-σοβινιστής. Τι είναι ο σοβινισμός;

σοβινισμός: άκρατος εθνικισμός, υπερβολική μέχρι φανατισμού προσήλωση στην ιδέα της πατρίδας, που συνοδεύεται από μίσος και περιφρόνηση για τους άλλους λαούς και που συχνά εκδηλώνεται με επιθετικότητα εναντίον τους.

Κατά τους σταλινικούς λοιπόν ο Κροπότκιν ήταν ένας σοσιαλ-σοβινιστής, δηλαδή ένας σοσιαλ-εθνικιστής ή για να το πούμε πιο απλά, ένας σοσιαλ-φασίστας.

Υ.Γ.1: Αναλυτικές απαντήσεις στη σταλινική προπαγάνδα υπάρχουν στη συζήτηση "Άκου σταλινικέ..."

Υ.Γ.2: Και μην ξεχνάτε, οι σταλινικοί είναι φίλοι μας και μας αγαπούν πολύ!


κανεις λάθος. Απλως δεν ξερεις. Ο Τσινάσκι που είχε το μπλογκ, δεν ήταν ποτέ σταλινικος.

από . 09/02/2017 2:33 μμ.


δεν ειναι κανενός σταλινικού. Ο,τι θες γράφεις. Αλλη φορά να ερευνάς πρώτα και μετά να κατηγορείς καποιον που δεν γνωρίζεις. Αλλιως γκεμπελίζεις.

από @ 09/02/2017 4:27 μμ.


το να στηρίζεις τον πρώτο παγκόσμιο δεν ειναι σοσιαλσωβινισμός; Περίεργα μας τα λέτε ορισμενοι.

από δεν παριστάνω το γνώστη, το ξεκαθαρίζω 09/02/2017 5:32 μμ.


πλην των μπολσεβίκων και ορισμένων αναρχικών η πλειοψηφία των σοσιαλιστών και αναρχικών της Ευρώπης τάχθηκε με την άρχουσα τάξη της χώρας τους που διηύθηνε τη συμμετοχή στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ολοι αυτοι ονομάστηκαν φιλε ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΕ σοσιαλσωβινιστές από τους μπολσεβίκους και οχι μονο απο τους μπολσεβίκους αλλά και απο αναρχικούς που πήραν απ' τη πρώτη στιγμή θέση ενάντια στην συμμετοχή στον πόλεμο και δέχτηκαν διώξεις (φυλακίσεις, δικαστήρια, στρατοδικεία, εκτελέσεις). Ισως, να μην το γνωρίζεις, στο γράφω απλώς γιατι ορισμένες φορές δεν γνωρίζουμε ιστορικα γεγονότα, πράγμα φυσιολογικό, ειδικά αν ειμαστε νέοι στο κίνημα και βιαζόμαστε να κρινουμε καταστάσεις και πράγματα.. παπα Γκαπόν

Δεν μιλάμε λοιπόν απλώς για ένα μελανό σημείο στην ιστορία του Κροπότκιν. Αυτό θα το καταλάβαινες και μόνος σου αν διάβαζες για την ιστορία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλάμε για εκατόμβες θυμάτων της εργατικης τάξης, στρατευμένων κάτω απο τα λάβαρα της πατρίδας. Ο εργάτης να σκοτώνει εργάτη για του αφέντη το φαί! Ο Κροπότκιν συνέχιζε να στηρίζει την συμμετοχή στον πόλεμο μέχρι τον Αύγουστο του 17 και νωρίτερα είχε υπογράψει το Μανιφέστο των 16, στο οποίο υπερασπιζόταν την συνέχιση του πολέμου και ασκούσε δεξιότατη κριτική στη Διεθνή του Τσίμερβανλτ, τη συγκέντρωση δηλαδή των εργατικών κομμάτων, κεντρίστικων και επαναστατικών που εναντιώνονταν στον πόλεμο.

https://www.marxists.org/ellinika/archive/trotsky/works/1914/09/zimmerwald.htm  του χαφιέ

Ειμαι σίγουρος οτι δεν γνώριζες την ιστορία του Κροπότκιν, αλλιως θα κατανοούσες ότι ναι μεν τα συγγραφικά του έργα οντως εχουν πολύ μεγάλη σημασία και επηρέασαν αρκετους, οχι μονο αναρχικους, όπως παραδείγματος χάριν, τον πρωτο ηγέτη του ΣΕΚΕ που διάβαζε Κροπότκιν, ομως οι πράξεις του Κροπότκιν ήταν εξίσου καιροσκοπικές και ντροπιαστικές για τον εαυτό του. Με το τεράστιο κύρος που διέθετε ο Κροπότκιν, επηρέαζε αρνητικά, εκανε κακό σε εργάτες και ανθρώπους που ένιωθαν, δήλωναν αναρχικοι και τελικά στρατεύτηκαν στο στρατό του εχθρού. Δεν έχει λοιπόν μικρή ευθύνη ο Κροπότκιν για τη συγκεκριμένη στάση του. συνεργάτη

Φαντάζομαι το καταλαβαίνεις. Φιλικα και να ξέρεις οτι υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εντελώς φιλικά θα σε συμβούλευα να ανατρέξεις σε εργα αναρχικών, όπως π.χ.  του


και λες τα ιδια που έλεγε ο Κροπότκιν για τους τουρκους.

από Katrin De Neuve 09/02/2017 6:51 μμ.


... αλλά με ενδιαφέρει τι είπε. Και εδώ λέει: "Η Ιστορία της ανθρώπινης σκέψης θυμίζει ταλαντώσεις εκκρεμούς, ταλαντώσεις που συνεχίζονται αιώνες τώρα. Μετά από μια μακρά περίοδο ύπνου έρχεται η στιγμή της αφύπνισης. Τότε η σκέψη απελευθερώνεται από τις αλυσίδες με τις οποίες όλοι οι ενδιαφερόμενοι -κυβερνήτες, νομικοί, κλήρος- την είχαν επιμελώς δέσει. Τις σπάζει. Υποβάλλει σε αυστηρή κριτική κάθε τι που της είχαν διδάξει και αποκαλύπτει την κενότητα των θρησκευτικών, πολιτικών, νομικών και κοινωνικών προκαταλήψεων, στους κόλπους των οποίων φυτοζωούσε. Ωθεί την έρευνα σε άγνωστα μονοπάτια, εμπλουτίζει τη γνώση μας με απροσδόκητες ανακαλύψεις, δημιουργεί νέες επιστήμες." Ούτε κόμματα, ούτε λέσχες, ούτε ομοσπονδίες, όταν θα έρθει η στιγμή της αφύπνισης θα σας ισοπεδώσει κουφάλοι! Όπως και με το «… Καμιά επανάσταση δε μπορεί να γίνει μέσο απελευθέρωσης για τον άνθρωπο, αν τα μέσα που χρησιμοποιούνται για να την προωθήσουν δεν είναι ταυτόσημα στο πνεύμα και στην προοπτική με τους σκοπούς που θέλουν να επιτύχουν. Η επανάσταση... είναι πρώτα και πάνω απ' όλα τ' άλλα η επανεκτίμηση και ο φορέας νέων αξιών. Είναι ο μεγάλος δάσκαλος της νέας ηθικής, που εμπνέει τους ανθρώπους μ' ένα καινούργιο νόημα για τη ζωή και τις εκδηλώσεις της, ενώ στις κοινωνικές σχέσεις, είναι ο διανοητικός και πνευματικός αναπλάστης …» συμφωνώ, κι ας το είχε πει και η κυρία Στάλιν η ίδια!


«οχι φιλε ο νεκρος δεδικαίωται η πολιτική του ΠΟΤΕ. Οπορτουνιστές ειναι οσοι δεν παρουσιαζουν την συνολικη εικόνα του Κροπότκιν.»

Συμφωνοι, καλως παρουσιαζεται η συνολικη εικονα! Αλλα κατι μου λεει οτι το νημα θα εξελιχθει σε μια συγκρουση τιτανων (με τους απο δω που ΔΕΝ παρουσιαζουν την συνολικη εικονα και τους απο κει που στεκονται σε ενα μικρο μερος της εικονας) με επικρατεστερα αφηγηματα της μιας πλευρας περι "σταλινικων που καπελωνουν τον μεσο για να μας αλωσουν" και της αλλης "περι αναρχικων που αναποφευκτα ενσωματωνει η αστικη ιδεολογια επειδη αρνουνται τα λενινιστικα προταγματα". Το γνωστο χιλιοπαιγμενο εργακι δηλαδη! Και τελικα το οφελος απο μια τετοια συζητηση κανενα, και η συνολικη αποτιμηση του «τιμωμενου» προσωπου μηδενικη καθως και οι δυο πλευρες χρησιμοποιουν τον Κροποτκιν εργαλειακα για την ασκηση της μικροπολιτικης τους!

Επιπλεον, στους κυκλους σας η "λαθολογια" καθισταται σχεδον απαγορευτικη για τα του οικου σας, αλλα ως προς την "λαθολογια" των αλλων οικων ειστε λαλιστατοι!

ΥΓ. Ο Πετρος ο Κροποτκιν υπηρξε νησιδα πολιτικου πολιτισμου και ευγενους ηθους σε εναν κοσμο βαρβαροτητας! Αυτος ειναι ο «δικος μου» Κροποτκιν, οπως μου παρουσιαστηκε μεσα απο το εργο του! Δεν ειναι προφανως κανα θεσφατο, ουτε καποιος πεφωτισμενος ηγετης αλλα ενας ανθρωπος που κατα το μεγαλυτερο μερος της ζωης και του εργου του συνεβαλλε τα μεγιστα στην αναρχικη πολιτικη σκεψη! Και αυτον τον Κροποτκιν δεν διατιθεμαι να τον χαρισω σε κανεναν, παρα τα επιμερους σφαλματα, τα οποια δεν αμφισβητω!

από @ 09/02/2017 7:18 μμ.


Παραμυθάς ήταν ο πριγκιπας Κροπότκιν,υπέρμαχος της "μεγάλης"αστικής Γαλλικής επανάστασης(έχει γράψει ολόκληρο τόμο),υπέρ της σωβινιστικής βικτωριανής Αγγλίας(την οποία θαύμαζε)και γενικά έγραφε γενικολογίες χωρίς συγκεκριμένα επαναστατικά υποκείμενα,χωρίς την δράση ενός Νετσάγιεφ ή την αναλυτική ικανότητα ενός Μάρξ.Επίσης η ηθική δεν σημαίνει και αυτή τίποτα,ποιά ηθική;Υπάρχουν πολλών ειδών ηθικές.Φαίνεται δεν είχε ανακαλύψει ακόμα την έννοια της(ταξικής)συνείδησης.Καλύτερα να διαβάσει κανείς το Κομμουνιστικό Μανιφέστο,όσα έγραφε ο Κροπότκιν και άλλα τόσα πολύ πιο συμπυκνωμένα και μεστά.Ο φόβος και ο τρόμος των αστών,όχι ηθικοπλαστικά παραμυθάκια...


ΕΛΕΟΣ! ακου πετρος, σιγα μην τον λέγαν' και Πετράν.

Ακουστε τι σας λεει η φωνή της ταξική σας συνείδησης, είναι δυνατόν κάποιος που υπερασπίστηκε τα σφαγεια των καπιταλιστων στον πρώτο παγκοσμιο πόλεμο να ειναι ΦΑΡΟΣ ΗΘΙΚΗΣ;

Δεν γινεται ρε παιδιά.


ο αρχικος δημοσιευτής ειναι ξεκάθαρα τροτσκιστικό. Ρε συ Ποζιτρονιε ακομη δεν εχεις μαθει οτι αλλο πράγμα τροτσκιστής κι αλλο σταλινικός; Στο μυαλό σου ειναι ίδια; Μα τι συζητάμε εδώ πέρα, αν ο ανθρωπος δεν γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη, ειναι δυνατόν να μπορει να αξιολογήσει τη συμπεριφορά το Κροπόκτιν στον ΑΠΠ; Αστεία πράγματα!


χα χα χα!!!

Ακου o Τσινάσκι σταλινικος!!! Μιλάμε για ταλέντο. Ρε μεγάλε το διάβασες το blog; Βλέπεις τι γραφει για τον Στάλιν, για τον ισπανικό εμφύλιο κτλ...Εισαι σοβαρό άτομο εσύ, τώρα;

 

από μμ 09/02/2017 10:57 μμ.


Διάβασα παλιοτερα στο ιντυμιντια οτι πηρε την θεση των Νοτιων στον Αμερικάνικο Εμφύλιο, αλλά εκει που το διάβασα δεν βρήκα παραπομπη, αλλά ουτε και καποιο συνομιλιτή να αντιτίθετε. Καποιος ειπε απλά "νταξει, ολοι κανουμε λαθη". Οσο και αν το εψαξα δεν βρήκα τιποτα. Ξερει καποιος κατι σχετικό;


ο Προυντόν στήριξε τους νότιους

πηγή:

http://anarchism.pageabode.com/pjproudhon/proudhon-federalism-slavery

από αναρχικός κομμουνιστής μέγας αποδομητής 10/02/2017 9:20 πμ.


1."πλην των μπολσεβίκων και ορισμένων αναρχικών η πλειοψηφία των σοσιαλιστών και αναρχικών της Ευρώπης τάχθηκε με την άρχουσα τάξη της χώρας τους που διηύθηνε τη συμμετοχή στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο."

Μια αλήθεια κι ένα ψέμμα. Όντως οι Μπολσεβίκοι τάχθηκαν ενάντια στον πόλεμο (παρότι και στο εσωτερικό τους υπήρξαν διαφωνίες) όμως το ίδιο έπραξε και η συντριπτική πλειοχηφία των αναρχικών. Αν επιμείνει κανείς στο ψέμμα εδώ είμαστε για παραπάνω στοιχεία.

2.Μιλάμε όντως για ένα μελανό σημείο στην ιστορία του Κροπότκιν και μόνο, καθώς αυτός δεν ήταν σε θέση να επιβάλλει οργανωτικά αυτή του τη θέση στους αναρχικούς, όπως συνέβαινε στους μπολσεβίκους με την πειθαρχία τους και τις ΚΕ τους. Σε κάθε περίπτωση πρώτοι εμείς οι αναρχικοί (ακόμα κι όσοι από εμάς ασπαζόμαστε μεγάλο μέρος της Κροποτκιανής φιλοσοφίας) είμαστε αυτοί που τον κράζουμε. Ας κράξουν και τα εγγόνια τον πατερούλη τους αν έχουν άντερα...Να η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε αναρχικούς και κομμουνιστές της εξουσιαστικής σχολής και νοοτροπίας...

3.Με τη κατατεθειμένη σταλινική λογική (?) παραμυθάδες ήταν όλοι συμπεριλαμβάνομένου και του Λένιν, που κι αυτός μιλούσε για "μεγάλη γαλλική επανάσταση" και υμνούσε τη σωβινιστική γερμανική κρατική μηχανή...

4.Με βάση πάλι την σταλινική κατατεθειμένη λογική, ότι "ηθικές υπάρχουν πολλών ειδών" (όντως), υπάρχουν και ταξικές συνειδήσεις πολλών ειδών (όντως), άρα δεν έχει ανακαλυφθεί ούτε η ηθική ούτε η ταξική συνείδηση...Αλλιώς αντιλαμβάνεται την τάξη και το ταξικό του συμφέρον ένας φασίστας εργάτης κι αλλιώς ένας αναρχικός κι αλλιώς ένας μπολσεβίκος...Αφήστε τα μπολσεβικοπλαστικά ταξικά παραμυθάκια...

5. Είναι δυνατόν κάποιοι που υπερασπίστηκαν τα σφαγεία των κρατικών καπιταλιστών και φιλελεύθερων καπιταλιστών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου να είναι φάροι ηθικής και ΤΑΞΙΚΗΣ συνείδησης; Δε γίνεται ρε μπολσεβίκοι φίλοι μου. Ο Άγις Στίνας και η παρέα του ήταν οι μόνοι συνεπείς λενινιστές...

από πονηρά παπαγαλάκια 10/02/2017 9:30 πμ.


διαβάστε όλο το άρθρο του λινκ.

Schapiro fails to note that War and Peace was not written during the American Civil War. It was finished and presented to the publishers on the 28th of October 1860 and finally appeared in print on the 21st of May 1861. The American Civil War started on April 12th, 1861 and North made abolition of slavery a war goal in 1862 (the following year saw President Abraham Lincoln free the slaves in the southern states through the Emancipation Proclamation). So Proudhon’s comment in War and Peace was not related to the American Civil War although, of course, it reflected the tensions of the period and the possibility of war. In order to discuss Proudhon’s ideas on race during the Civil War as Schapiro claims he is doing we need to turn to 1863’s The Federative Principle, a work which he ignores – for good reason, as we will see.

από μμ 10/02/2017 10:44 πμ.


Σε ευχαριστώ  "@ 10/02/2017 4:07 πμ."!


διοτι ξεκαθαρίζει ότι ο Προυντον δεν ήταν με το μέρος των νοτίων αλλά εναντιον του πολέμου που ήταν έτοιμος να ξεσπάσει. Συγκεκριμένα κανει αναφορά στο βιβλίο του Προυντον War and peace (1861) στο οποίο αναπτύσσει την σκέψη του για την κατάσταση που επικρατούσε στην Αμερική με βάση την πάγια θέση του περί βίας και πολέμων.

Το συγκεκριμενο βιβλίο, σύμφωνα με την παραπάνω πηγή, το είχε τελειώσει ο Προυντον έξι μήνες πριν ξεκινήσει ο εμφύλιος στην Αμερική και η κυκλοφορία του συνέπεσε με την έναρξη του. Όποτε δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση να  είχε πάρει το μέρος κάποιας πλευράς. 

Στο αμέσως επόμενο βιβλίο του The Federative Principle, το οποίο γράφτηκε κατά τη διαρκεια του πολέμου, ο Προυντον ξεκαθαριζει την θέση του: 

"free the blacks and give them civil rights.."

 

από KatrinKatrin 10/02/2017 1:42 μμ.


θα βγω στην ανεργία με σας, ούτε μια μιζανμπλί δεν μπορώ να τελειώσω. Σωστότατο το εγχείρημα της αποδόμησης του Μέγα, κρίμα που έχεις και φίλους μπολσεβίκους, το νου σου!

Γιατί τέτοια φούρια να προδικάσουμε τον νότο υπέρ του βορρά; Επειδή οι νικητές των πολέμων γράφουν την ιστορία καλύτερα; Επειδή οι νικητές κυρίαρχοι επενδύουν στην αλλοίωση της ιστορίας για να ξεπλυθούν ηθικά; Μήπως σε σχέση με την νεοδόμητη χώρα/έθνος που λέγεται Ελλάδα η ιστορία του νότου (των Rebels) έχει άμεση σχέση; Οι Β.Ευρωπαίοι που απελευθέρωσαν τους σκλάβους της Τουρκίας ήταν μήπως περισσότερο ρατσιστές από τους "ιδιοκτήτες" των σκλάβων; Στην σχετικά νέα χώρα που δημιουργήθηκε από την αστική επανάσταση του 1776 γρήγορα κυριάρχησε η Αγγλική αστική τάξη, αλλά και πυρήνες γαλλόφωνων και άλλων αστών. Ακόμα και με τους ιρλανδούς και γερμανούς εργάτες ρατσιστές ήταν οι "κυρίαρχοι" και γρήγορα οι βιομήχανοι κινήθηκαν ενάντια στα συμφέροντα των μη-βιομηχανοποιημένων μεγαλο-κτηματιών, αλλά και αυτών που διαχειριζόντουσαν την εισαγωγή των σκλάβων. Ο βορράς χρειαζόταν "φτηνά" εργατικά χέρια για την ραγδαία "ανάπτυξη" της βιομηχανίας. Ο νότος είχε απλά ένα μονοπώλιο στην τροφή και το μπαμπάκι που σταθερά παρήγαγε πλούτο, με μικρή σχετικά ανάπτυξη. Έχει κανείς αμφιβολία για τα κίνητρα του πολέμου, την γιούργια του Βορρά για φτηνό εργατικό δυναμικό; Η ηθικολογία περί ρατσισμού των νοτίων και μη-ρατσισμού του Βορρά ακόμα και σήμερα δύσκολα γίνεται πιστευτή.

Οι σφαγές των ιθαγενών στην δύση από τον στρατό των βορείων έγινε κυρίως, αλλά λάθος καθορίζεται γεωγραφικά, παραγωγικά έπρεπε να καθορίζεται. Ο στρατός των βιομηχάνων ενάντια σε όλους τους άλλους ήταν, και νίκησε. Στο Άϊνταχο της πατάτας η συνείδηση είναι αυτή των νοτίων, παρ'όλο που δεν υπήρχαν σκλάβοι, ενώ στο Σιάτλ που είχε την πρώτη βιομηχανία της δύσης είναι καθαρά Γιάνκηδες και οι Κινέζοι εργάτες αντιμετωπιζόντουσαν σαν ζώα που κινούσαν μια βιο-μηχανή κονσερβοποίησης σολομού. Δεν υπερασπίζω το σκλαβεμπόριο αλλά δεν θα ξεπλύνω τόσο εύκολα την βιομηχανική σκλαβοποίηση και θα κρίνω κανέναν Προυντόν και Κροπότκιν με βάση το δίπολο κακού και χειρότερου.

Η σύγκρουση βιομηχανισμού φεουδαρχισμού είναι ψευδής αν αναλογιστούμε ότι πριν τον βιομηχανισμό η συντριπτική πλειοψηφία της γης δεν είχε φεουδαρχία. Η φεουδαρχία ήταν πολύ συγκεκριμένη και περιορισμένη, γέννημα της ίδιας της βιομηχανικής σκέψης που την καταδίκαζε για να κυριαρχήσει ηθικά! Ο πόλεμος ενάντια στην φεουδαρχία ήταν ένας συγκαλυμμένος πόλεμος του βιομηχανισμού-εξαστισμού ενάντια στην ανθρωπότητα. Οι νικητές διαμόρφωσαν αυτή την περιορισμένη αντίληψη της καταδίκης αυτού που υπεράσπισε τον νότο. Η παθολογία όλη της καπιταλιστικής σκέψης, του Μαρξισμού δηλαδή, στηρίζεται πάνω σε αυτό το κυρίαρχο ιδεολόγημα του βιομηχανισμού. Στην καλύτερη όλοι αυτοί που υιοθετούν την πανούκλα (Μαρξ-Εγκελς-Λενιν-Σταλιν) ρεφορμιστές καπιταλιστές-βιομηχανιστές μπορεί να γίνουν. Βάρβαροι αντεπαναστάτες οι κύριοι αυτοί.


Άκου φίλοι τα φίδια! Ο πόλεμος συνεχίζεται, ακόμα και με την Μονσάντο στα χέρια μπολσεβίκων εργατών, ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Η ανθρωπότητα θα νικήσει!

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 10/02/2017 4:50 μμ.


Άνοιξα αυτό το νήμα ανήμερα της επετείου του θανάτου του Κροπότκιν, σε ένα ελευθεριακό μέσο όπως το indy, με σκοπό να τιμήσω τη μνήμη αυτού του μεγάλου αναρχικού διανοητή και επαναστάτη, μιας και δεν είχε υποπέσει στην αντίληψή μου κάποια άλλη σχετική δημοσίευση τη συγκεκριμένη ημέρα. Καμία απολύτως διάθεση δεν είχα να ασχοληθώ με τους πάσης φύσεως μπολσεβίκους και να εμπλακώ σε οποιανδήποτε αντιπαράθεση. Είχα στο μυαλό μου ότι αυτό το νήμα μπορεί να ασχοληθεί με το ρόλο της ηθικής στην επανάσταση, με αφορμή την επέτειο θανάτου αλλά και το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του Κροπότκιν "Η αναρχική ηθική".

Φαίνεται όμως ότι μια τέτοια δημοσίευση δεν εγκρίθηκε από τη σταλινική κεντρική επιτροπή του κόμματος και αμέσως εμφανίστηκαν διάφορα προβοκατόρικα σχολιάκια από γνωστούς και μη εξαιρετέους σταλινικούς, που βάλθηκαν κατά την προσφιλή τακτική τους να αποδομήσουν την προσωπικότητα και το ήθος του Κροπότκιν. Όπως έχω αναλύσει διεξοδικά στη συζήτηση "Άκου σταλινικέ...", όλη αυτή η προσπάθεια ηθικής απαξίωσης βασίζεται σε δύο σταλινικές παραδοχές: α) οι Πατερούληδές τους, [δηλαδή η Αγία Τριάδα Μαρξ-Λένιν-Στάλιν (ή Τρότσκι ή Μάο για τους άλλους μπολσεβίκους)] κατέχουν το αλάθητο και β) η απαξίωση ενός ατόμου ισοδυναμεί με συνολική απαξίωση της θεωρίας την οποία πρεσβεύει. Φυσικά η αναρχική θεώρηση δεν αποδέχεται καμία από τις δύο αυτές σταλινικές παραδοχές. Μόνο στο δικό τους μυαλό η όποια αποδόμηση μίας προσωπικότητας ισοδυναμεί με συνολική αποδόμηση της θεωρίας την οποία έχει ασπαστεί. Η αναρχική θεώρηση εξ ορισμού αρνείται το οποιοδήποτε αλάθητο και την αναγωγή ανθρώπων σε θεότητες. Ακριβώς η πίστη στο αλάθητο είναι που οδηγεί τους σταλινικούς στο να ανάγουν ανθρώπους σε θεότητες, για τις οποίες ανθρώπινες θεότητές τους μάλιστα χτίζουν και ολόκληρα μνημεία λατρείας (μαυσωλεία) ώστε να μπορούν οι κοινοί θνητοί να τις προσκυνούν... Γι' αυτό όταν τους αναφέρεις ξεκάθαρα ότι οι αναρχικοί δεν πιστεύουν σε καμία αυθεντία και σε κανένα αλάθητο και έχουν οι ίδιοι ασκήσει σκληρή κριτική σε διάφορες σημαντικές προσωπικότητες του αναρχισμού συμπεριλαμβανομένου του Κροπότκιν, σε αντίθεση με τους σταλινικούς που υπερασπίζονται σθεναρά το αλάθητο του Κόμματος και του Πατερούλη τους, εκείνοι με το λοβοτομημένο σταλινικό μυαλό τους, αδυνατούν να καταλάβουν αυτό που τους λες και θεωρούν ότι θριάμβευσε η επιχειρηματολογία τους!

Φυσικά πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η προσπάθεια ηθικής απαξίωσης του Κροπότκιν από τους σταλινικούς, μέσω της αναφοράς τους σε κάποια μελανά σημεία της ιστορίας του, πέφτει στο κενό. Όπως εξαιρετικά έγραψαν κάποιοι άλλοι σχολιαστές στην παρούσα συζήτηση, ο Κροπότκιν ήταν πράγματι φάρος ηθικής και πολιτικής κατεύθυνσης για το αναρχικό κίνημα, και παρά τις όποιες αστοχίες του δεν μπορεί να σπιλωθεί το όνομά του στεκόμενοι αποκλειστικά και μόνο σε κάποια μελανά σημεία της πορείας του (και) παραγνωρίζοντας τη μεγάλη εικόνα! Ο Πέτρος Κροπότκιν υπήρξε νησίδα πολιτικού πολιτισμού και ευγενούς ήθους σε έναν κόσμο βαρβαρότητας! Αυτός ειναι ο «δικός μας» Κροπότκιν, όπως μας παρουσιάστηκε μέσα από το έργο του. Δεν ειναι προφανώς κανένα θέσφατο, ούτε κάποιος πεφωτισμένος ηγέτης αλλά ένας άνθρωπος, που κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και του έργου του συνέβαλλε τα μέγιστα στην αναρχική πολιτική σκέψη. Και αυτόν τον Κροπότκιν δε διατιθέμεθα να τον χαρίσουμε σε κανέναν, παρά τα επιμέρους σφάλματά του.

Σχετικά με τις προσωπικές επιθέσεις και τις κατηγορίες εναντίον μου:

1) Αποδέχομαι το λάθος μου να χαρακτηρίσω το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/) ως σταλινικό. Ο όρος μπολσεβίκικο αρκούσε. Φυσικά αυτό δεν ακυρώνει στο ελάχιστο την επιχειρηματολογία του συγκεκριμένου σχολίου μου. Όλες οι τάσεις του μπολσεβικισμού (σταλινισμός - τροτσκισμός - μαοϊσμός) παρά τις όποιες επιμέρους διαφορές τους, ταυτίζονται σε ό,τι αφορά την εχθρική στάση τους απέναντι στον αναρχισμό και χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία εναντίον του. Τι σημασία έχει λοιπόν αν το συγκεκριμένο μπολσεβίκικο μπλογκ δεν είναι σταλινικό αλλά τροτσκιστικό; Στην ουσία καμία! Αυτά ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που αναφέρονται εκεί μέσα εναντίον του αναρχισμού δε χρησιμοποιείτε κι εσείς οι σταλινικοί, σε βαθμό copy-paste;;; Μια ακόμη απόδειξη αποτελούν τα επιχειρήματά σας στο παρόν νήμα! Αυτή είναι η ουσία! Όλες τις υπόλοιπες προσωπικές απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον μου τις αντιπαρέρχομαι. Το έχω πει και αλλού άλλωστε, η στοχοποίησή μου από τους σταλινικούς αποτελεί τίτλο τιμής για μένα.

2) Προς τον συντάκτη του σχολίου με τίτλο "Το έχω δει το έργο, επανειλημμένα":

Σε ό,τι με αφορά, καμία διάθεση δεν είχα ούτε να αντιπαρατεθώ με τους σταλινικούς, ούτε να εκμεταλλευτώ τον Κροπότκιν για μικροπολιτικούς σκοπούς. Αυτά είναι δικά σου αυθαίρετα συμπεράσματα που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα και τη συνολική μου στάση ως αναρχικός. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι εφόσον προκληθώ δε θα δώσω τις απαιτούμενες απαντήσεις.

3) Μπολσεβίκικα παπαγαλάκια, ξέρετε ποιά είναι μια ακόμη βασική διαφορά των αναρχικών με τους πάσης φύσεως εξουσιαστές μπολσεβίκους; Ότι οι αναρχικοί ξέρουν να ασκούν κριτική και να κάνουν και αυτοκριτική! Ξέρετε πόσο αστείο είναι να πιάνεστε εσείς οι εξουσιαστές μπολσεβίκοι από την κριτική που οι ίδιες/οι οι αναρχικές/οί ασκούν σε αναρχικούς, για να ασκήσετε πολεμική εναντίον τους; Ποιοί; Εσείς; Οι πάσης φύσεως εξουσιαστές μπολσεβίκοι; Οι πιστοί λάτρεις και προσκυνητές της Αγίας Τριάδας; Γι' αυτό και στο επόμενο σχόλιό μου θα ανεβάσω το πλήρες κείμενο του αναρχικού ιστορικού ερευνητή Μαξ Νεττλώ -και όχι κάποια επιλεκτικά αποσπάσματα όπως εσείς- το οποίο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική εφημερίδα "Freedom" το Φεβρουάριο του 1921, λίγο μετά το θάνατο του Κροπότκιν, με τον τίτλο "Kropotkin at Work", για να κρίνει η καθεμιά και ο καθένας το πως οι αναρχικές/οι ξέρουν και να ασκούν κριτική και να τιμούν τους μεγάλους επαναστάτες.

Υ.Γ. Και μην ξεχνάτε: Οι μπολσεβίκοι είναι φίλοι μας και μας αγαπούν πολύ!

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 10/02/2017 4:57 μμ.


Ο ΚΡΟΠΟΤΚΙΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

του Μαξ Νεττλώ

(Το κείμενο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική «Freedom» το Φεβρουάριο του 1921, λίγο μετά το θάνατο του Κροπότκιν τον ίδιο χρόνο, με τον τίτλο «Kropotkin at Work». Το 1998 κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή μπροσούρα από το Barricade Books/Infoshop, στη Μελβούρνη, από όπου και έγινε η ελεύθερη μετάφραση που ακολουθεί).

 

Η προσωπικότητα και οι ιδέες του Κροπότκιν ήσαν τόσο πολύ διαδεδομένες ανάμεσα στους συντρόφους και το ευρύ κοινό, τουλάχιστον μέχρι το 1914, που ελάχιστα μόνο μένει να ειπωθούν αυτή την ώρα του θανάτου του, όταν κάποιος δεν έχει διάθεση να συλλέξει το πλήθος των γεγονότων και των εικόνων, να αναλύσει λεπτομερώς ιδέες ή να καταγράψει μικρά γνωρίσματα και ανέκδοτες πτυχές της ζωής του. Ξανά, αυτή η Επανάσταση, που αφέθηκε να χαθεί το 1914 και που από τότε γράφεται με κεφαλαίο το πρώτο γράμμα, με μια αυξανόμενη τάση ωρίμανσης, φαίνεται ακόμα μια τόσο ατακτοποίητη υπόθεση που δύσκολα μπορούμε να υπολογίσουμε τις διαφορετικές απασχολημένες μ’ αυτήν δυνάμεις και τις προβλέψεις για την τελική της κατεύθυνση. Έτσι, με αρκετούς παράγοντες κρυφούς ακόμα, όσον αφορά τη λεπτομερή μας παρατήρηση τουλάχιστον, δεν μπορούμε να κρίνουμε ορθά, αυτή τη στιγμή, την επιρροή του έργου, της ζωής και των ιδεών του Κροπότκιν και να επιμείνουμε σε όλα αυτά που συνέβησαν και με μεγαλύτερη επιμονή σε όλα αυτά που προετοιμάζονται.

Η Εξουσία, την οποία πολέμησε σε όλη του τη ζωή, φαίνεται να είναι νικηφόρα παντού, από τον Ιμπεριαλισμό στον Μπολσεβικισμό και, επιπλέον, για τους σκεπτόμενους ανθρώπους αυτές είναι ψεύτικες νίκες, οι τελευταίες και περισσότερο ειδεχθείς εκδηλώσεις της Εξουσίας, η οποία σκάβει τον ίδιο της τον τάφο, με τη δημιουργία μια απέραντης επιθυμίας για πραγματική ελευθερία και συντροφικότητα και οδηγώντας αναπόφευκτα στη στιγμή που θα θεριστούν οι καρποί των σπόρων που έσπειρε ο Κροπότκιν και αρκετοί άλλοι Αναρχικοί.

Όταν σε μερικές χώρες το παρόν σύστημα αμφισβητήθηκε και κατέρρευσε, ήταν πιθανώς αναπόφευκτο το ότι μερικά μεγάλα πολιτικά κόμματα και οι μάζες οι ίδιες, λαχταρώντας για εξουσία και, στην ουσία, δυσαρεστημένες και πεινασμένες, θα άρπαζαν πρώτα τα σκήπτρα της εξουσίας και θα υιοθετούσαν σκληρά εξουσιαστικά μέτρα. Η σειρά της ελευθερίας έρχεται έπειτα και το ερώτημα είναι ποια έκταση θα πάρουν τα γεγονότα τα οποία θα έχουν εμπνευστεί περισσότερο από την υπόθεση για την ελευθερία από ό,τι εκείνα από το 1917 και έπειτα; Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για μας. Βρισκόμαστε στο κέντρο αυτής της διαδικασίας και μια σαφέστερη αποτίμηση του έργου του Κροπότκιν και της διαρκούς του επιρροής πρέπει προς στιγμήν να αναβληθεί.

Είναι απαραίτητο να πούμε ότι, κατά τη διάρκεια της ζωής του και της δραστηριότητάς του, από τη δεκαετία του 1860 μέχρι και το 1914, έκανε οτιδήποτε ήταν δυνατόν να κάνει κάποιος και ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να κάνουν μια συνεχή εργασία, εργασία για την επιστήμη και την ανάπτυξη των ιδεών, εργασία για την προπαγάνδα και τη διάδοση των ιδεών, όλα αυτά συνοδευόμενα από σκληρή δουλειά για μια αρκετά μετριόφρονη εξασφάλιση των προς το ζειν. Θα μιλήσω για τον Κροπότκιν με βάση όλο το σεβασμό που τρέφω προς αυτόν, ως ένα σκληρά εργαζόμενο άνθρωπο, με μια σπάνια και τεράστια δραστηριότητα.

Θα μπορούσε να απολαμβάνει τη ζωή ευκολότερα, αλλά οι περιστάσεις τον έδεσαν στην εργασία του για πενήντα-εξήντα χρόνια και, από τη στιγμή που ήταν απασχολημένος, εργάστηκε με σπουδαία θέληση. Πιστεύω ότι οι ιδέες του διαπλάστηκαν από μια σιωπηλή διαδικασία συλλογής υλικού και παρατηρήσεων με την επιστημονική μέθοδο και βασίζοντας τα συμπεράσματά του πάνω σε αυτές. Από τη στιγμή που αυτά τα συμπεράσματα πήραν μορφή στη δεκαετία του 1860 ή και τριάντα χρόνια αργότερα, του προσέδωσαν ένα απίστευτο επίπεδο και φαίνονταν αναλλοίωτα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Από εδώ και πέρα αποδείχτηκε ακούραστος στο να επιζητεί την επιβεβαίωση αυτών των ιδεών, αλλά ποτέ δεν θα έκανε κάποια παρέκκλιση ή θα έβρισκε ώρα για να τις επανεξετάσει ή να αναθεωρήσει τις βάσεις τους. Τουλάχιστον σε μένα, αυτή η άκαμπτη εμμονή σε όλα όσα παρατήρησε στις αρχές της δεκαετίας του 1860 και τα οποία η μνήμη του κράτησε θαυμάσια, μου φαίνεται κατά κάποιο τρόπο παράξενη και οδηγεί σε μια απομόνωση από την πάντα εξελισσόμενη πρόοδο της επιστήμης. Θα ευχόμουν να δούμε αυτές τις ιδέες να ρίχνονται μέσα στο χωνευτήρι της γενικής επιστημονικής συζήτησης σε ένα μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι ήσαν πριν, τροποποιημένες από την κριτική, επαυξανόμενες από την έρευνα αρκετών άλλων και τότε ίσως έρθουν σε μας περισσότερο διευρυμένες και λιγότερο σε προσωπική μορφή. Αλλά αναγνωρίζω ότι αρκετοί είναι οι λόγοι που δεν το έχουν επιτρέψει αυτό και έχουν ακινητοποιήσει τον Κροπότκιν, αν θα μπορούσα να πω, στην οριογραμμή ανάμεσα στην επιστήμη και στην προφητεία. Οι επιστήμονες είναι άφθονοι και προφήτες επίσης, αλλά οι άνθρωποι που έχουν καλλιεργηθεί από την αληθινή επιστήμη και τη μετασχηματίζουν από μόνοι τους επεκτείνοντάς την σαν προφήτες είναι πολύ σπάνιοι και η θέση του Κροπότκιν ήταν, με κάποιο σεβασμό μιλώντας, μοναδική.

Η λαμπρή πρόοδος των φυσικών επιστημών, μετά τη σπουδαία δουλειά του Δαρβίνου, που δημοσιεύτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1850, καθώς και οι τεράστιες μη αναπτυγμένες πηγές της Ρωσίας και της Σιβηρίας, τις οποίες ανακάλυψε ο Κροπότκιν με τα ταξίδια του εκεί, παρακίνησε το ενδιαφέρον του για τη φυσική επιστήμη, γινόμενος ένας δραστήριος εργάτης αυτού του τεράστιου ζητήματος, το οποίο ακόμα και στη μοναρχική Ρωσία κανείς δεν το είχε ανακινήσει σχεδόν. Αλλά εδώ η φυσική του ανιδιοτέλεια διαταράχτηκε και όταν είδε την τσαλαπατημένη κατάσταση του λαού, για τον οποίο τα φυσικά πλούτη και ο ορυκτός πλούτος της Ρωσίας καθώς και όλες οι έρευνες του Δαρβίνου, του Χάξλεϊ και του Σπένσερ δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα, αυτός παράτησε την ακαδημαϊκή του καριέρα και τάχθηκε ολόψυχα με αυτούς που ήδη προετοιμάζονταν για την Ρώσικη Επανάσταση.

Γι’ αυτό, μετά τα ταξίδια και τις σπουδές του στη δεκαετία του 1860, αλλά και την αρκετή χειρωνακτική δουλειά στο χώρο αυτό, τις μεταφράσεις και ανάλογες δουλειές για τα προς το ζειν, επέδειξε την ίδια θέληση για δουλειά για επαναστατικούς σκοπούς, με τα ταξίδια για την οργάνωση μυστικής προπαγάνδας, συνελεύσεις, ομιλίες και τυπογραφική δουλειά καθώς και τις δικές του μυστικές διαλέξεις, μια δραστηριότητα με το προσωπείο ενός εργαζόμενου ανθρώπου. Το ενδιαφέρον του ήταν πάντα επιμελέστατο, πήγαινε κατευθείαν στη βάση των πραγμάτων και έκανε την πραγματική δουλειά, μικρή ή μεγάλη, όπως απαιτείτο, από μια επαναστατική ομιλία μέχρι το σχεδιασμό ενός πλάνου για την αναδιοργάνωση του κινήματος σε όλη τη Ρωσία.

Πρώτα ταξίδεψε στο εξωτερικό στο διάστημα 1871-72 και, χωρίς άλλο, απέκτησε επαφές με τα μικρά Αναρχικά τμήματα της Διεθνούς στην Ελβετική Ιούρα, τα οποία τον γοήτευσαν και τα οποία πάντα τα θυμόταν και τα αγαπούσε. Μετά από μια περίοδο έντονης δραστηριότητας στη Ρωσία, τη σύλληψή του, τη φυλάκιση και την απόδρασή του, καθώς και μια παρατεταμένη περίοδο στο Λονδίνο, ενός άγονου τότε μέρους για επαναστάτες, επέστρεψε στην Ελβετική Ιούρα και από τα τέλη του 1876 και έπειτα, για μερικά χρόνια, έγινε η ψυχή της Αναρχικής Διεθνούς. Το κίνημα εκείνη την εποχή είχε παρακμάσει όσον αφορά την εξωτερική του απεύθυνση και η μορφή της διεθνούς ομοσπονδίας, όντας χωρίς αξιώσεις και ελαστικότητα, θεωρήθηκε εντελώς περιττή από τους ντόπιους προπαγανδιστές, μέχρι την αναδιοργάνωση του Σαιντ Ιμιέ, το 1872. Ακόμα, μερικοί από τους πρώτους προπαγανδιστές, εκείνοι που συμμετείχαν στο φανερό κύκλο του Μπακούνιν, τον επονομαζόμενο «Συμμαχία», συνέχισαν να συνέρχονται, να γράφουν ο ένας στον άλλον ή να συναντιούνται και έτσι ο Κροπότκιν έγινε σε λίγο ένας από αυτούς, ο πιο φλογερός και ο πιο δραστήριος της εποχής, ενθαρρύνοντας πάντα αυτούς των οποίων η προπαγάνδα στην περίοδο αυτή της γενικής αντίδρασης τους είχε κατά κάποιο τρόπο κουράσει. Συνέβη να γνωρίζω, από τις επαφές μου με τον Τζέϊμς Γκιγιώμ, τον αριθμό των διεθνών επιστολών που απευθύνονταν στον Κροπότκιν, που αποδεικνύουν και τις σχέσεις του, τις προσπάθειές του, αλλά και την κατάσταση του κινήματος, όπως αυτό ήταν στα ενδότερα των χωρών εκείνων όπου η Αναρχική Διεθνής ή τμήματά της υπήρχαν ακόμα, εκτός της Ιταλίας, όπου το κίνημα ήταν πάντα τόσο δυνατό και σε καλή κατάσταση και όπου η βοήθειά του χρειαζόταν ελάχιστα.

Αυτές οι επιστολές, για παράδειγμα, εικονογραφούν το Ισπανικό κίνημα αυτής της περιόδου – όταν η Διεθνής έπρεπε να οργανωθεί υπόγεια για χρόνια - και οι περιστάσεις αυτές οδήγησαν ακόμα σε ένα ταξίδι του Κροπότκιν στην Ισπανία, για να διευθετήσει μερικές υποθέσεις της Διεθνούς εκεί, ένα ταξίδι στο οποίο εντυπωσιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον επαναστατικό ζήλο των Ισπανών εργατών. Μπόρεσε, επίσης, να συντάξει, για κάποιους Γερμανούς Αναρχικούς εργάτες στην Ελβετία, το πρώτο Γερμανικό Αναρχικό πρόγραμμα που κυκλοφόρησε ποτέ και μαζί με τον P. Brousse, από το Μονπελιέ, να δώσει μεγάλη βοήθεια στην πρώτη Γερμανική Αναρχική εφημερίδα, που τότε κυκλοφόρησε στη Βέρνη, την «Arbeiter Zeitung», την οποία, μαζί με ένα σημαντικό αριθμό άλλων Αναρχικών εκδόσεων της εποχής, είχε την άριστη ιδέα να τη στείλει στο Βρετανικό Μουσείο, στο οποίο η φάση αυτή του κινήματος μπορεί να μελετηθεί με εξαιρετική άνεση. Σε μιαν άλλη στιγμή, ξανά, όταν απουσίαζε ο Τζέϊμς Γκιγιώμ, εξέδωσε το «Δελτίο» του Ιούρα (στα Γαλλικά). Εκεί έγραψε για το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και πήρε θέση υπέρ του Σλαβικού εθνικισμού, που πάντα τον ενέπνεε όταν ξεχείλισε σαν έκρηξη ξανά κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού Πολέμου καθώς και κατά τη διάρκεια των πολέμων των Βαλκάνιων Συμμάχων το 1914, μην εκπλήσσοντας, βέβαια, κανέναν από αυτούς οι οποίοι γνώριζαν τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του, τις εντυπώσεις και τα συμπεράσματά του.

Η διεθνής του δραστηριότητα τον οδήγησε στο Βέλγιο, στα Συνέδρια που έγιναν στο Verviers και στο Gent, απ’ όπου έπρεπε να πάει στο Παρίσι, όπου μπήκαν οι πρώτες βάσεις του σημερινού Αναρχισμού. Επέστρεψε στην Ελβετία, όπου εξέδωσε το «Revolte» («Εξεγερμένος»), στις αρχές του 1879 και αυτή η εφημερίδα - στην οποία ο Κροπότκιν από την αρχή έδωσε την πλήρη του προσοχή και μια τεράστια φροντίδα - έγινε γρήγορα το διεθνές όργανο του ανερχόμενου Αναρχισμού, ενώ στη Γαλλία ξέσπασαν σφριγηλά κινήματα, κυρίως στο Παρίσι και στην περιοχή Rhone, στη Λυών και αλλού.

Αυτά ήταν τα χρόνια της μεγάλης δραστηριότητας του Κροπότκιν – όταν, εκτός από τη «Rovolte», έγραψε και μια σειρά άρθρων, τα οποία αργότερα ο Ελυζέ Ρεκλύ τα συγκέντρωσε σε έναν τόμο, με τον τίτλο «Λόγια ενός Επαναστάτη» - επέκτεινε την προσωπική του δράση και τις σχέσεις του στη νοτιοδυτική Γαλλία, στην περιοχή της Λυών και, την ίδια στιγμή, βρήκε μια ευχάριστη επιστημονική εργασία, με τη βοήθεια του Ελυζέ Ρεκλύ, στο Clarens, στη λίμνη της Γενεύης, με τους τεράστιους ετήσιους τόμους της γεωγραφίας του, εκτός, βέβαια, από το να απολαμβάνει την κλειστή συντροφικότητα αυτού του ανθρώπου που διέθετε μια μεγάλη κουλτούρα και τις πιο ωραίες Αναρχικές ιδέες.

Θα έρθει μια στιγμή που μερικοί ενθουσιώδεις σκεπτόμενοι και ψυχολόγοι θα συγκρίνουν τον Αναρχισμό του Κροπότκιν και αυτόν του Ρεκλύ, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά, που ήσαν πολύ κοντινοί φίλοι και, ακόμα, με τον οποίο φαίνεται - σε μένα τουλάχιστον - ότι έχει μεγάλες διαφορές, αλλά και αξιοσημείωτες συγγένειες. Για μένα ο Αναρχισμός του Κροπότκιν φαίνεται στερεότερος, λιγότερο ανεκτικός, περισσότερο ρυθμισμένος για να είναι πρακτικός, ενώ αυτός του Ρεκλύ φαίνεται να είναι πλατύτερος, θαυμάσια ανεκτικός, ασυμβίβαστος επίσης, βασισμένος σε μια πιο ανθρωπιστική βάση. Υπάρχει περισσότερος χώρος και για τους δύο και εάν ο Αναρχισμός του Κροπότκιν, όντας περισσότερο της εποχής του, ίσως εξαφανιστεί με αυτόν, αυτός του Ρεκλύ μου φαίνεται ότι θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια, αν και ο καιρός να αναγνωριστεί αυτό δεν έχει ακόμα έρθει, αλλά είναι βέβαιο ότι θα γίνει.

Το 1881 ο Κροπότκιν συμμετείχε στο Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο στο Λονδίνο, το οποίο αποτέλεσε πρόφαση για τις Ελβετικές αρχές να καταστήσουν την παραμονή του στη Γενεύη και στο Clarens αδύνατη, ενώ μόλις λίγο καιρό αργότερα η δραστήρια ανάπτυξη του κινήματος στην περιοχή της Λυών χρησιμοποιήθηκε από τις Γαλλικές αρχές για να φυλακίσουν και δικάσουν τους πρωταρχικούς προπαγανδιστές - τον Κροπότκιν επίσης - στη Λυών (το 1883), κάτι που οδήγησε στη φυλάκισή του στο Clairvaux, μέχρι τις αρχές του 1886, όταν μια αμνηστία απελευθέρωσε αυτόν, τη Λουίζ Μισέλ και άλλους. Μετά από μια σύντομη περίοδο στο Παρίσι, όπου δεν του επέτρεψαν να μείνει, πήγε στην Αγγλία και εγκαταστάθηκε στο Harrow, στο Λονδίνο. Πέρασε κάποιες εκτεταμένες και μάλλον πληκτικές περιόδους στο Λονδίνο από το 1876, όταν το Σοσιαλιστικό κίνημα ήταν αρκετά ολιγάριθμο ή βρισκόταν στις αρχές του, όπως το 1881. Τα χρόνια 1884 και 1885 το αντικοινοβουλευτικό τμήμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας (στην οποία συνυπήρχαν ονομαστοί Αναρχικοί, όπως ο Joseph Lane και ο Sam Mainwaring, εξουσιαστές επαναστάτες, όπως οι Andreas Shue,William Morris και οι φίλοι του και, περιέργως αρκετοί, μάλλον από προσωπικούς λόγους, συγκεκριμένοι Μαρξιστές, όπως οι Avelings, Bax και άλλοι), αποσχίστηκε και ίδρυσε τη Socialist League (Σοσιαλιστική Λίγκα) το 1884. Δυστυχώς, τα γεγονότα αυτά ήσαν τότε άγνωστα στον Κροπότκιν και όταν πήγε στο Λονδίνο το 1886 πρέπει να τα έμαθε όλα αυτά από τον πρώτο του φίλο εκεί, τον H.M.Hyndman και από μερικούς Άγγλους Αναρχικούς που δεν ήσαν μέλη της Σοσιαλιστικής Λίγκας και οι οποίοι, επίσης, προέρχονταν από τους Σοσιαλδημοκράτες. Το γεγονός αυτό μαζί με τη «φαινομενική» επιρροή των Μαρξιστών, της κόρης του Μαρξ, στη Σοσιαλιστική Λίγκα - και ως ένας αυτόπτης μάρτυρας αυτών των γεγονότων από το τέλος του 1885, νομίζω ότι μπορώ να τονίσω με σιγουριά αυτό το «φαινομενική» - ίσως εμπόδισαν την ανάπτυξη των Αναρχικών του Ιούρα στην Αγγλία, αλλά και γιατί σοβούσε η διαμάχη του Μαρξ με τον Μπακούνιν.

Είναι θλιβερό το ότι ο Κροπότκιν φαίνεται να μην έχει άμεση άποψη της πραγματικής κατάστασης και αποφάσισε, από το να μην έχει τίποτα να κάνει με τη Σοσιαλιστική Λίγκα, να σχηματίσει μια ανεξάρτητη ομάδα, η οποία άρχισε τη δράση της μέσω της χρησιμοποίησης της εφημερίδας «Αναρχικός» του σημαντικού αναρχοατομικιστή, H. Seymour, ως οργάνου της, ένα σχήμα συνεργασίας που κατέρρευσε μέσα σε λίγους μήνες. Μετά από αυτό δεν υπήρχε καμία εφημερίδα μέχρι τον Οκτώβρη του 1886, που άρχισε να εκδίδεται η «Freedom» («Ελευθερία»).

Η Σοσιαλιστική Λίγκα εκείνη την εποχή συγκέντρωνε τον ανθό του Αγγλικού Επαναστατικού Σοσιαλισμού, κυρίως τους λαϊκούς επαναστάτες που είχαν αρκετά Αναρχικές τάσεις, οι οποίοι αναζωογόνησαν το Αγγλικό κίνημα γύρω στο 1880 - ένας από αυτούς, μάλιστα, ο Joseph Lane, έγραψε το πρώτο Αγγλικό Αναρχικό φυλλάδιο, με τον τίτλο «An Anti-stateCommunist Manifesto» («Ένα Αντι-κρατικό Κομμουνιστικό Μανιφέστο»), που δημοσιεύτηκε το 1887 - και μερικούς πολύ καλούς ανθρώπους που φαίνονταν ότι ελκύονταν από το Σοσιαλισμό του William Morris, αυτής της περιόδου.

Εάν ο Κροπότκιν ενωνόταν με αυτούς αυτή την περίοδο θα τύχαινε μιας πολύ φιλικής υποδοχής και θα είχε πολύ μεγάλες ευκαιρίες για Αναρχική προπαγάνδα. Αρκετοί σύντροφοι που τότε ήσαν στις καλύτερες στιγμές τους, θα μπορούσαν να είχαν έρθει με το μέρος του. Αντίθετα, απέκτησαν την εντύπωση ότι ο Κροπότκιν και, ακόμα, περισσότερο, οι νέοι προσηλυτιστές του Αναρχισμού, οι προερχόμενοι από την SDF, λίγο ενδιαφέρονταν γι’ αυτούς και έτσι ακολούθησαν το δικό τους δρόμο. Μερικοί βρήκαν μόνοι τους το δρόμο προς τον Αναρχισμό, μερικοί, πάντως, χάθηκαν στην αμφιβολία και στην αβεβαιότητα. Πάντα αισθανόμουν ότι μια θαυμάσια ευκαιρία χάθηκε εκεί.

Πάντως, πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που ο Κροπότκιν διάλεξε να κάνει και ποτέ του δεν τσιγκουνεύτηκε τη βοήθειά του στη μικρή ομάδα - την οποία ονόμαζε Freedom Group - και την εφημερίδα της. Τα άρθρα του για αρκετά χρόνια δεν υπογράφονταν και κανείς, παρά μόνο εκείνοι οι οποίοι έκαναν την άμεση επεξεργασία τους, όπως η C.M.Wilson και ο αργότερα σύντροφός μας A. Marsh ή οι στοιχειοθέτες της εφημερίδας, γνώριζαν την τεράστια φροντίδα που ο Κροπότκιν έδωσε σ’ αυτήν. Έχοντας δει μερικές από τις επιστολές του μόνο μιας μικρής περιόδου, προς τον A. Marsh, μπορώ να το βεβαιώσω. Μια παρόμοια βοήθεια έδωσε για χρόνια στη «Revolte» του Παρισιού - η οποία διαδέχτηκε την ομώνυμη εφημερίδα της Γενεύης - και ο Jean Grave είναι ακόμα στη ζωή και μπορεί να το βεβαιώσει.

Οι πρώτες εκδόσεις της «Freedom» περιέχουν, όπως πολύ καλά θυμάται ο Jean Grave, ένα ολόκληρο βιβλίο από αυτόν, ολοκληρωμένο ή σχεδόν ολοκληρωμένο, μια σειρά άρθρων (ανυπόγραφων), τα οποία ακολουθούν ένα ήδη δοσμένο σχέδιο, όπως εκείνα που προηγούνται και αποτέλεσαν το «The Words of a Rebel» («Λόγια ενός Επαναστάτη») και αυτά που ακολουθούν, το «The Conquest of Bread» «(Η Κατάκτηση του Ψωμιού»). Η εργασία αυτή συντελέστηκε ανάμεσα στα δύο προαναφερόμενα βιβλία και είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες των Αγγλικών κοινωνικών και πολιτικών θεσμών. Έτσι ακόμα δεν έχει ανακαλυφτεί ίσως ένας αρκετά δημοφιλής πρόλογος στον Αναρχισμό από τον παλιό φάκελο της εφημερίδας αυτής.

Ευτυχώς, ο κατοπινός εκδότης του «Nineteenth Century», Knowles, του έδωσε την ευκαιρία να γράψει άρθρα για τη Ρωσία, για τον Αναρχισμό («The Scientific Basis of Anarchy» («Η Επιστημονική Βάση της Αναρχίας»), Φλεβάρης 1887, «The Coming Anarchy» («Η Επερχόμενη Αναρχία»), Αύγουστος 1887 και περισσότερο χώρο για να εργαστεί λεπτομερέστερα πάνω στην οικονομική βάση των ιδεών του, από όπου και τα «The Breakdown of our Industrial Village» («Η Κατάρρευση του Βιομηχανικού μας Χωριού») Απρίλης 1988, «The Coming Reign of Plenty» («Το Επερχόμενο Βασίλειο της Αφθονίας»), «The Industrial Village of the Future» («Το Βιομηχανικό Χωριό και το Μέλλον»), «Brain andManual Work» («Διανοητική και Χειρωνακτική Εργασία») και «The Small Industries of Britain» («Οι Μικρές Βιομηχανίες της Βρετανίας») Αύγουστος 1900, άρθρα που συμπεριελήφθησαν στο βιβλίο «Fields, Factories and Workshops» («Αγροί, Εργοστάσια και Εργαστήρια»), που κυκλοφόρησε το 1901. Ακόμα δημοσίευσε τη σειρά «Mutual Aid» («Αλληλοβοήθεια»), από το Σεπτέμβρη του 1890 ως τον Ιούλη του 1896, που ακολουθήθηκε από τα άρθρα όπως «TheTheory of Evolution and Mutual Aid» («Η Θεωρία της Εξέλιξης και η Αλληλοβοήθεια») Γενάρης 1910, «The DirectAction of Environment on Plants» («Η Άμεση Δράση του Περιβάλλοντος στα Φυτά») Ιούλης 1910, «The Response ofAnimals to their Environment» («Η Ανταπόκριση των Ζώων στο Περιβάλλον τους») και «Inheritance of AcquiredCharacters» («Κληρονομιά των Επίκτητων Χαρακτήρων») Μάρτης 1912. Στο μεταξύ, είχε αρχίσει τη συγγραφή μιας ηθικής σειράς, το «The Ethical Needs of the Present Day» («Οι Ηθικές Ανάγκες του Παρόντος») Αύγουστος 1904, το «Morality of Nature» («Ηθική της Φύσης») Μάρτης 1905, το οποίο, νομίζω, δεν συνεχίστηκε εξαιτίας της Ρώσικης επαναστατικής αλλαγής του 1905, που απορρόφησε τον καιρό και τις προσπάθειές του.

Οι μελέτες του πάνω στη Ηθική συνεχίστηκαν, αλλά η αυξανόμενη πίεση όσον αφορά το χρόνο του και η προβληματική του υγεία διέκοψαν τις συνεχείς τους εκδόσεις και τελευταία του ανατέθηκε να εργαστεί πάνω στην Ηθική του Ντμιτρίεβο. Τα άρθρα που γράφτηκαν για το «Nineteenth Century» - παραλείπω διάφορα άλλα για τη Φιλανδία, τις Γαλλικές φυλακές ή τη Γαλλική Επανάσταση κλπ. - αποτέλεσαν τότε τη σπουδαιότερη εργασία από οτιδήποτε κι αν έγραψε, ειδικά τη σειρά άρθρων με τον τίτλο «Recent Science» («Πρόσφατη Επιστήμη»), περίπου 17 μεγάλα άρθρα στο διάστημα 1892-1901, όπου ασχολείται με την επιστημονική πρόοδο σε όλα τα επίπεδα, κάτι που απαίτησε την επιμελέστερη προετοιμασία.

Εκτός από αυτά έκανε και διαλέξεις σε ταξίδια στην επαρχία και στη Σκωτία, κυρίως έχοντας να κάνει με ζητήματα που αφορούσαν τη Ρωσία και, για πάνω από είκοσι χρόνια, μιλούσε για την Παρισινή Κομμούνα και τους Μάρτυρες του Σικάγου, ενώ τα ύστερα χρόνια του πάντα έγραφε και έστελνε γράμματα.

Η Ομάδα της «Freedom» κατάλαβε την ενδεχόμενη απομόνωσή της και το 1881 άρχισαν να οργανώνονται διαλέξεις, από τις οποίες θυμάμαι μερικές στις οποίες μίλησε ο Κροπότκιν, στα γραφεία της Σοσιαλιστικής Λίγκας, στην οδό Farringdonτου Λονδίνου. Αλλά ακόμα και τότε δεν έγινε καμιά περαιτέρω συνεργασία και αυτό δεν συνέβη μέχρι που το Commonweal Group (Ομάδα «Κοινή Ευημερία») διαλύθηκε εξαιτίας διωγμών το 1894 και η «Freedom», επίσης, θεληματικά διέκοψε την κυκλοφορία της για μερικούς μήνες το 1894-95, μέχρι που οι εναπομείναντες της Commonwealκαι η «Freedom» συγχωνεύτηκαν και ξανάρχισε η κυκλοφορία της δεύτερης το Μάη του 1895 και από τότε κυκλοφορεί χωρίς διακοπή μέχρι σήμερα. Κατά κάποιο τρόπο, κανένα από τα γεγονότα αυτά, τη συνταρακτική αυτή περίοδο των αρχών της δεκαετίας του 1890, δεν έφερε τον Κροπότκιν σε στενή επαφή με το Αγγλικό κίνημα όπως συνέβη πριν - όπως άκουσα από περιγραφές - ανάμεσα σε αυτόν και στο κίνημα στις πολίχνες του Ιούρα και στη Γενεύη. Η φιλολογική εργασία για τα προς το ζειν (βοηθητική γεωγραφική εργασία κλπ) και η υγεία του, που επιδεινώθηκε από τη ζωή στη φυλακή, επίσης τα πολλά καλέσματα από διάφορους για τη φιλολογική του βοήθεια, η αλληλογραφία κλπ., απαιτούσαν τη συνταξιοδότησή του, αλλά αυτός περνούσε περιόδους εντατικής εργασίας σε βιβλιοθήκες και το πρόβλημα ήταν ότι πάντα κατοικούσε σε μια αξιοσημείωτη απόσταση από το κέντρο, στο Harrow, στο Acton, στο Bromley (Kent), στο Muswell Hillκαι, τελικά, όταν το απαίτησε η υγεία του, στο Brighton και μόνο πέρασε μια παράξενη βδομάδα ή λίγο περισσότερο στο Λονδίνο, κάνοντας πάντα έρευνα στις βιβλιοθήκες. Καθώς διέθεσε όλο του το χρόνο στη μελέτη, στην αλληλογραφία και στους επισκέπτες, δεν μπορούσε πιθανώς να κάνει τίποτα περισσότερο και εάν η επαφή του με το κίνημα του Λονδίνου ήταν συχνότερη, άλλα μέρη της εργασίας του, η οποία απευθύνθηκε σε ένα μεγάλο κοινό, θα πρέπει να είχε περικοπεί.

Είχε τόσα πολλά πράγματα στο κεφάλι του, τα οποία οδηγούσαν σε μελέτη, η οποία, όπως όλες οι σοβαρές μελέτες, ποτέ δεν είχαν ένα τέλος. Έτσι ξοδεύτηκε όλη του η ζωή, σαν να ήταν ο ίδιος ενάντια στον αγώνα για ζωή, που σπάνια ήταν τόσο χαρούμενος, όταν, επιτέλους, ανακάλυψε μια ευκαιρία να το κάνει για λίγο. Σε όλα αυτά προστέθηκε και η ευθύνη για μια έρευνας περί Ηθικής, για την οποία υπήρξε αρκετή βιβλιογραφία - ανταγωνιστική στις ιδέες του – που έπρεπε να εξεταστεί προκαταρκτικά.

Τότε το αμερικάνικο ταξίδι του, που έγινε κατόπιν μιας πρόσκλησης από το «Atlantic Monthly» για να γράψει τις «Αναμνήσεις» του, μια στροφή πίσω στο πρώτο μέρος της ζωής του απ΄ όπου αναβίωσε όλες τις πρώτες αναμνήσεις του στη Ρωσία και, δια μέσου του οποίου οδηγήθηκε σε αρκετές άλλες αναμνήσεις, για τις οποίες δεν μίλησε στο βιβλίο του «Memoirs». Γνωρίζοντας το ιστορικό και βιβλιογραφικό μου ενδιαφέρον - το οποίο πάντα υποστήριξε αρκετά φιλικά - μου έδωσε εκείνα τα χρόνια αρκετές προσθήκες στις «Memoirs» του, τις οποίες και φρόντισα να καταγράψω. Αυτή η ανάμνηση της νεότητάς του οδήγησε, επίσης, σε εκείνες τις αμερικάνικες διαλέξεις πάνω στη Ρώσικη λογοτεχνία, το αντικείμενο ενός άλλου βιβλίου του, που εκδόθηκε το 1905.

Στο μεταξύ, η Ρωσική Επανάσταση του 1905 προετοιμαζόταν και αυτό τον οδήγησε σε μια ανασκόπηση των μελετών του πάνω στη Γαλλική Επανάσταση του 1789-1794, ένα αντικείμενο το οποίο είχε στο μυαλό του όταν πρωτοπήγε στο Παρίσι, το 1877, αφιερώνοντας τότε κάθε ώρα που μπορούσε στην ιστορική έρευνα. Η μελέτη ενός Ρώσου ιστορικού καθώς και του βιβλίου του F. Rocquans, για τους προδρόμους της Γαλλικής Επανάστασης, τον οδήγησαν σε διάφορα συμπεράσματα των οποίων το «Spirit of Revolt» («Το Πνεύμα της Εξέγερσης»), το 1882, (στο «Revoke») αποτελεί το πρώτο αποτέλεσμα. Το σχετικό άρθρο του 1889 στο «Nineteenth Century», ένα άλλο άρθρο καθώς και μερικά άλλα άρθρα στο περιοδικό «Temps Nouveaux» («Νέοι Καιροί») αποτελούν μια μεταγενέστερη επαύξηση, μέχρι την κατάπτωση των εκδοτών εξαιτίας των συνεχών προσθέσεων και διορθώσεων, που οδήγησαν στην έκδοση του μεγάλου Γαλλικού βιβλίου του των 749 σελίδων (το 1909).

Αυτή η τόσο λεπτομερειακή επανεξέταση της Γαλλικής Επανάστασης, η σύγχρονη Ρώσικη Επανάσταση του 1905 και τα επακόλουθά της στα χρόνια που ακολούθησαν - τα περισσότερο σκληρότερα χαρακτηριστικά του Κροπότκιν αυτών των χρόνων που αποκαλύπτονται στο «The Terror in Russia» («Ο Τρόμος στη Ρωσία») Ιούλης 1909 - οι ανανεωμένες επαφές με τη Ρωσία από τις πρώτες του αναμνήσεις που ήδη εξιστορήθηκαν, οι επαφές με ένα μεγάλο αριθμό Ρώσων επισκεπτών από το 1905 και μετά, η συνεργασία του με μια ρώσικη αναρχική ομάδα (που κυκλοφορούσε ένα μικρό έντυπο στο Λονδίνο, στη Ρώσικη γλώσσα, το 1906-1907), οι συναντήσεις του με διάφορους Ρώσους πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες διαφόρων και ποικίλων απόψεων, μορφοποίησαν αρκετά την άποψη του Κροπότκιν για τη Ρωσία στα χρόνια πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ιαπωνικός Πόλεμος αναζωπύρωσε τα πολιτικά του αισθήματα, τα ταξίδια του στη Γαλλία (Βρετάνη και Παρίσι), στη νότια Ελβετία (Λοκάρνο) και στην Ιταλική Ριβιέρα (Ραπάλλο) - παρά την άσχημη κατάσταση της υγείας του - τον έφεραν σε επαφή με διάφορες ομάδες και άτομα και αναζωογόνησε το ενδιαφέρον του για το πολιτικό κουτσομπολιό που του άρεσε, το οποίο όλοι οι προσωπικοί φίλοι όπως ο H.M. Hyndman, ασφαλώς γνώριζαν και το οποίο κατέπληξε όλους εκείνους που πίστευαν, όταν τον πρωτοσυνάντησαν, ότι θα έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με έναν αντιμιλιταριστή, αντιπατριώτη διεθνιστή κ.λπ. Το αντίθετο, όμως, σχεδόν συνέβη. Η υπεράσπιση της Γαλλίας και της Ρωσίας ήταν όλο και περισσότερο θέματα υψίστης σπουδαιότητας για εκείνον και όταν ο Ελυζέ Ρεκλύ και ο Τολστόι πέθαναν και απέμεινε ο μόνος από τους παγκόσμια γνωστούς ελευθεριακούς ανθρωπιστές, δεν ύψωσε τη φωνή του στα χρόνια των γενικών πολεμικών προετοιμασιών και των πολέμων, από το 1911 ακόμα, στην Τρίπολη και στα Βαλκάνια. Ο Μαλατέστα μίλησε για τη «ληστεία της Τρίπολης» του 1911, αλλά ο Κροπόκιν έμεινε σιωπηλός όταν ξέσπασε ο Βαλκανικός Πόλεμος του 1912 και με έκανε να πάω από τη μια άκρη του δωματίου μου στην άλλη σαν να δέχτηκα ένα χτύπημα της ρητορικής του δυναμικής, όταν είδε ότι δεν πανηγύριζα για τις νίκες των Βαλκάνιων συμμάχων. Αλλά αρκετά γι’ αυτό το ζήτημα, το οποίο, από το 1914, είναι ένα στοιχείο γενικής παραδοχής. Για μένα είναι απλώς και μόνο η εκδήλωση μιας αίσθησης, η οποία δεν τον είχε αφήσει ούτε για μια στιγμή από τη νεότητά του, τα παιδικά του χρόνια ή όταν ήταν νήπιο και η οποία ποτέ δεν αποκρύφτηκε όταν παρουσιάστηκαν οι ευκαιρίες, όπως το 1876, το 1904, το 1912 και από το 1914 και μετά.

Για να συμπληρώσουμε τον ατελείωτο κατάλογο των πρωταρχικών του αντικειμένων μελέτης, ο Κροπότκιν ασχολήθηκε ακόμα και με την εντατική γεωργία, την αποκέντρωση και την τοπική αυτό-ανεξαρτησία, όπως την έλεγε. Από τα πειράματα στο Jersey και τις προσπάθειες του κ. Rowntree για εσωτερικό αποικισμό τα ενδιαφέροντά του επεκτάθηκαν στον Καναδά, όπου ταξίδεψε με το British Association, στη Γαλλική κηπουρική και πάει λέγοντας. Όταν έγραψε μια αναθεωρημένη Γαλλική έκδοση (το 1913) του «Modern Science and Anarchism» («Σύγχρονη Επιστήμη και Αναρχισμός») και επίσης το άρθρο πάνω στον Αναρχισμό στην Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (σε ένθετο), οδηγήθηκε να εξετάσει τους πρώιμους Αναρχικούς συγγραφείς και επηρεάστηκε πολύ από αρκετές προχωρημένες ιδέες που βρήκε εκεί σε ανύποπτο χρόνο. Ακόμα και ο Φουριέ τον ενδιέφερε αρκετά. Λυπήθηκε μόνο που, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος του ήταν τόσο περιορισμένος, με τη βελτίωση μεταφράσεων, την αλληλογραφία και τους επισκέπτες. Η ικανότητά του για εργασία ήταν σοβαρά κλονισμένη και όταν υπερέβη τους ιατρικούς περιορισμούς παροπλίστηκε για βδομάδες και του απαγορεύτηκε κάθε εργασία.

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρόνων πριν το 1914 αισθανόταν πάρα πολύ την ανάγκη να εργάζεται πάντα για βιοποριστικούς λόγους, αν και θα μπορούσε να απολαύσει κάποια πραγματική ξεκούραση, που γι’ αυτόν σήμαινε διάβασμα και συλλογή βιβλίων (επειδή ήταν επίσης και λάτρης του βιβλίου και απολάμβανε το να συλλέγει σπάνιες επαναστατικές εκδόσεις), κάποιες καλλιτεχνικές απολαύσεις, καθώς και ακρόαση των ενδιαφερόντων νέων, με μερικές γρήγορες κρυφές ματιές πίσω από τις κουρτίνες της πολιτικής, ανάμεσα στα άλλα. Αλλά μια τέτοια διασκέδαση δεν μπορούσε ποτέ να την απολαύσει, με καταστρεμμένη την ικανότητά του για εργασία και πολύ επισφαλή υγεία που ποτέ δεν του έδωσαν μια πραγματική ανάπαυλα. Επίσης, κάποια στιγμή ήταν κεφάτος και εύθυμος και αγαπούσε τα αστεία και τα γέλια, αλλά την επόμενη στιγμή ήταν τρομερά σκληρός και σοβαρός και, πάνω απ’ όλα, αμετακίνητος στην εμμονή του στα διαφορετικά νήματα των ιδεών τις οποίες είχε διατυπώσει. Αλλά γιατί επιμένουμε στις αδυναμίες αυτές, οι οποίες, στο κάτω-κάτω, χωρίς αμφιβολία, είχαν τα πλεονεκτήματά τους επίσης και συνεισέφεραν στη σύνθεση μιας μοναδικής προσωπικότητας που ήταν.

Η στάση του το 1914 δεν με εξέπληξε, δεν θα «μπορούσε» να έχει φερθεί διαφορετικά και αυτοί οι οποίοι τον γνωρίζουν πολύ καλά, μπορούσαν να μαντέψουν τη στάση του. Χωρίς να επιθυμούμε να εισάγουμε κάθε αμφισβητήσιμο αντικείμενο, ας μου επιτραπεί να πω ότι, κατά τη γνώμη μου, αλλά και κατά τη γνώμη των καλά πληροφορημένων Γερμανών συντρόφων (του Γκ. Λαντάουερ, του θύματος του Μονάχου το 1919), ήταν αρκετά απληροφόρητος για τη Γερμανία, για το Σοσιαλισμό των πολιτικών και τον εθνικό χαρακτήρα γενικά. Οι πηγές του προέρχονταν μάλλον από δεύτερο χέρι ή ήταν παραποιημένες και δεν θα μπορούσε να βασίσει κάθε επιστημονική άποψη πάνω σε αυτές, αν και όταν έγραψε για την επιστήμη συμβουλευόταν και αναγνώριζε τις Γερμανικές πηγές με ενδιαφέρον και ακρίβεια.

Μπορώ έτσι να αισθανθώ και να καταλάβω τη ζωή του από το 1914 ώς το 1917, καθώς επίσης την τεράστια ικανοποίησή του για τη Ρώσικη Επανάσταση του 1917 και την ελπίδα με την οποία επέστρεψε στη Ρωσία τον καιρό του Κερένσκι. Μερικούς μήνες αργότερα, πάντως, η ζωή του πρέπει να μεταβλήθηκε σε τραγωδία και πρέπει να είχε αυτό το τέλος. Ο Τολστόι είπε στον τσάρο το 1908: «Δεν μπορώ πλέον να παραμένω σιωπηλός. Πρέπει να μιλήσω», αλλά η φωνή του Κροπότκιν προς το Λένιν δεν ακούστηκε, παρά μόνο σε ελάχιστα γράμματά του προς αυτόν, που κυκλοφόρησαν στο εξωτερικό, αλλά ίσως νόμισε ότι όλοι του οι φίλοι θα μπορούσαν να εκλάβουν τη σιωπή του όπως αυτή του Σπάϊς την ώρα της εκτέλεσής του στο Σικάγο το 1887: «Θα έρθει μια στιγμή που η σιωπή μας θα είναι δυνατότερη από τις πνιγμένες φωνές μας σήμερα». Έτσι η σιωπή του Κροπότκιν καλύπτει μια τραγωδία πριν αυτός εξαφανιστεί, αλλά παραμένει σε μας η χαρούμενη, ακούραστη εργασία του για την ελευθερία, την επιστήμη και την ανθρωπότητα.

http://www.vrahokipos.net/old/history/people/Kropotkin-Netlau.htm


πολύ νωρίτερα απο την έναρξη του εμφυλίου. Ο Σαπίρο μαλλον έχει δικιο. Εκ των υστέρων ο Προυντον μαλλον τα "ζυγιασε" και πήγε με την πλειοψηφία.

ρε συ κομμώτρια, τι απιθανα γραφεις πάλι, εισαι υπερ του Νότου και της σκλαβιάς προκειμένου να βγάλεις λάδι τον Προυντον;

από διαβάστε ρε τι ανεβάζετε 10/02/2017 5:25 μμ.


So Proudhon’s comment in War and Peace was not related to the American Civil War although, of course, it reflected the tensions of the period and the possibility of war.

βρηκατε μια μονο πηγή στο ιντερνετ που δεν διαψεύδει απολύτως τίποτα για την στάση του Προυντόν υπερ των νοτίων. Η συγκρουση ανάμεσα στην αμερικανική ομοσπονδία και τους νότιους ειχε ήδη αρχίσει και πήρε διαφορες μορφές μέχρι την οριστική πολεμική αναμέτρηση

από κ@ποιος 10/02/2017 5:29 μμ.


Μια σειρά κειμένων για τη στάση των Αναρχικών στον ΑΠΠ: https://rabidproletarians.espivblogs.net/archives/tag/%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%bc%ce%bf%cf%82

Θα βγει (καλώς εχόντων των πραγμάτων) στο μέλλον έντυπο εμπλουτισμένο με διάφορα κείμενα και θέσεις επάνω στο θέμα του ΑΠΠ.

Ας μην ξεχνάνε οι γραφειοκράτες πως οι Αναρχικοί ψάχνουν την αλήθεια, δεν την κατασκευάζουν κατά πως θέλουν - όπως έχουν κάνει μυριάδες φορές οι γραφειοκράτες. Θα διαστρευλώνετε ως εκεί που σας παίρνει, όχι παραπέρα.

Και δυστυχώς άλλο ένα θέμα ξέφυγε από το αντικείμενο του εξαιτίας της μανίας των γραφειοκρατών να προβοκάρουν, χωρίς να βάζουν τις θέσεις των θεωρητικών τους επάνω στα ζητήματα...


πόσε μέλη ειχε τρολο-ιστορικούλη το 1914; Μήπως να σου θυμήσω ότι η CNT γιγαντώθηκε μετά τον ΑΠΠ;

ωχ η CGT ήταν υπέρ της στήριξης της πατρίδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο

από ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ 10/02/2017 6:51 μμ.


πριν μας έλεγες ότι υπήρχε υπόγειο-σατανικό σχέδιο άλωσης του ιντυ (στο ΑΚΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΚΕ), μετά βρήκες δήθεν και μπλογκ που η προπαγάνδα εχει συστηματοποιηθεί και τώρα εκανες κωλοτούμπα για να μας πεις οτι τελικα ειναι αλλοι που ειναι στο...ιδιο (;) επιτελείο. Ρε μεγάλε το ιντυ εχει πολλα χρονια ζωής. Το μπλογκ που ανέβασες -για να καταλάβεις τώρα για το τι κοτσάνα πέταξες- ειναι κατά 80% παλιές αναρτήσεις του αντισταλινικού χρήστη Τσινάσκι στο ιντυ, όταν προφανως εσύ δεν ησουν καν στο κινημα.

Αντε σοβαρέψου και grow up. [αν και πιστεύω ότι εισαι κι εσυ...παλαιμαχος σαν την κομμώτρια]

και επειδη τώρα που το σκέφτομαι...ποτε δεν ξερεις τι σου ξημερώνει στο μέλλον οταν βλέπεις περιτπώσεις απιθανες...

φιδάκια πολλα

από ΠΟΖΙΤΡΟΝΙΟΣ 10/02/2017 10:37 μμ.


Επειδή βαπτίζεται από του σταλινικούς σαν κωλοτούμπα η αναγνώριση του λάθους μου για το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr), δηλώνω ευθαρσώς ότι εμμένω πλήρως στην επιχειρηματολογία μου την οποία και θα επαναλάβω.

Αρχικά ξαναδημοσιεύω το σχετικό με το μπολσεβίκικο μπλογκ σχόλιό μου διορθωμένο:

Τι ήταν ο Κροπότκιν κατά τη γνώμη των μπολσεβίκων;

Οι πάσης φύσεως εξουσιαστές μπολσεβίκοι μας παρουσιάζουν κάποια γνωστά μελανά σημεία της ιστορίας του Κροπότκιν, χωρίς όμως (όπως συνηθίζουν) να εκφράζουν ανοιχτά και ξεκάθαρα εδώ στο indy τη γνώμη τους γι' αυτόν. Μην ανησυχείτε όμως, εκφράζουν ξεκάθαρα τη γνώμη τους αλλού...

Υπάρχει ένα blog που ονομάζεται: "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/). Όχι-όχι, μην μπερδεύεστε, δεν είναι ακροδεξιό-φασιστικό blog όπως πιθανώς να σας φάνηκε από τον τίτλο, το blog είναι των "φίλων" μας των μπολσεβίκων.

Σε αυτό το blog που στάζει μέλι για τον αναρχισμό (διαβάστε το, αξίζει...), υπάρχει ένα άρθρο με τίτλο: "Ο σοσιαλ-σοβινιστής Αναρχικός πρίγκηπας Κροπότκιν" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/2007/06/blog-post_13.html). Αν διαβάσετε προσεκτικά το άρθρο, θα διαπιστώσετε ότι -πέραν από την απέραντη αγάπη των μπολσεβίκων για τους αναρχικούς- χρησιμοποιείται η ίδια (μα ακριβώς η ίδια) επιχειρηματολογία που παρουσιάστηκε από τους μπολσεβίκους και στο παρόν νήμα. Τέτοια ομοιότητα πια, μιλάμε για φοβερή σύμπτωση...!

Συμπέρασμα: Για τους μπολσεβίκους ο Κροπότκιν ήταν ένας σοσιαλ-σοβινιστής. Τι είναι ο σοβινισμός;

σοβινισμός: άκρατος εθνικισμός, υπερβολική μέχρι φανατισμού προσήλωση στην ιδέα της πατρίδας, που συνοδεύεται από μίσος και περιφρόνηση για τους άλλους λαούς και που συχνά εκδηλώνεται με επιθετικότητα εναντίον τους.

Κατά τους μπολσεβίκους λοιπόν ο Κροπότκιν ήταν ένας σοσιαλ-σοβινιστής, δηλαδή ένας σοσιαλ-εθνικιστής ή για να το πούμε πιο απλά, ένας σοσιαλ-φασίστας.

Υ.Γ.1: Διεξοδική ανάλυση των μπολσεβίκικων μεθόδων προπαγάνδας υπάρχει στη συζήτηση "Άκου σταλινικέ..."

Συνεχίζω με την επανάληψη όσων σχετικών με το θέμα του μπολσεβίκικου αυτού μπλογκ έγραψα στο προηγούμενο σχόλιό μου:

Αποδέχομαι το λάθος μου να χαρακτηρίσω το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/) ως σταλινικό. Ο όρος μπολσεβίκικο αρκούσε. Φυσικά αυτό δεν ακυρώνει στο ελάχιστο την επιχειρηματολογία του συγκεκριμένου σχολίου μου. Όλες οι τάσεις του μπολσεβικισμού (σταλινισμός - τροτσκισμός - μαοϊσμός) παρά τις όποιες επιμέρους διαφορές τους, ταυτίζονται σε ό,τι αφορά την εχθρική στάση τους απέναντι στον αναρχισμό και χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία εναντίον του. Τι σημασία έχει λοιπόν αν το συγκεκριμένο μπολσεβίκικο μπλογκ δεν είναι σταλινικό αλλά τροτσκιστικό; Στην ουσία καμία! Αυτά ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που αναφέρονται εκεί μέσα εναντίον του αναρχισμού δε χρησιμοποιείτε κι εσείς οι σταλινικοί, σε βαθμό copy-paste;;; Μια ακόμη απόδειξη αποτελούν τα επιχειρήματά σας στο παρόν νήμα! Αυτή είναι η ουσία! Όλες τις υπόλοιπες προσωπικές απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον μου τις αντιπαρέρχομαι. Το έχω πει και αλλού άλλωστε, η στοχοποίησή μου από τους σταλινικούς αποτελεί τίτλο τιμής για μένα.

Για να δούμε σε αποσπάσματα τι ακριβώς (copy-paste) γράφει ο συντάκτης του τρίτου σχολίου στο παρόν νήμα με τίτλο "ο Κροπότκιν πήρε αυτές τις θέσεις":

Παρ' όλο που ο Κροπότκιν ήταν πλήρως ενήμερος για το ακραίο αντιπολεμικός αίσθημα του ρώσικου λαού, θεωρούσε την ήττα του γερμανικού μιλιτα­ρισμού αναγκαία προϋπόθεση για την ευρωπαϊκή πρόοδο και την παραμονή της αναχώρησης του για την πατρίδα του, επανεπιβεβαΐώσε την υποστήριξη του προς την Αντάντ. Παρά την αντιλαϊκή του θέση, όταν ο Κροπότκιν έφτασε στον σταθμό της Φινλανδίας του Ιούνιο του 1917, ύστερα από 40 χρόνια εξορίας, έγινε θερμά δεκτός από ένα πλήθος 60.000 ανθρώπων, ενώ μια στρατιωτική ορχήστρα έπαιζε την Μασσαλιώτιδα, έναν ύμνο των απανταχού επαναστατών και ύμνο της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, που τόσο ένθερμα αγαπούσε ο Κροπότκιν. Ο Κερένσκι πρόσφερε στον αξιοσέβαστο ελευθεριακό μια θέση στην κυβέρνηση, του υπουργού Παιδείας και κρατική σύ­νταξη, τα οποία ο Κροπότκιν απέρριψε κατηγορηματικά. Τον Αύγούστο, πάντως_αποδέχτηκε πρόσκληση του Κερένσκι να εκφωνήσει τον εναρκτήριο λόγο στην Κρατική Συνδιάσκεψη της Μόσχας (ό Πλεχάνωφ, ο μύθος της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας και υποστηριχτής της πολεμικής προσπάθειας, επρόκειτο να είναι ανάμεσα στους ομιλητές), ένα σώμα που αποτελείτο από μέλη της παλιάς Δούμας και αντιπροσώπους των Ζέμστβο, των δημοτικών αρχών, επαγγελματικών ενώσεων, εργατικών ενώσεων, εργατικών συμβουλίων και συνεται­ρισμών που προσκλήθηκαν από τον νέο Πρωθυπουργό με την ελπίδα να υποστηριχθεί το ετοιμόρροπο καθεστώς του. Οι παριστάμενοι υ­ποδέχθηκαν τον Κροπότκιν όρθιοι, επευφημώντας τον. Σε μια σύντο­μη ομιλία, έκανε έκκληση για μια. ανανεωμένη στρατιωτική επίθεση, καλώντας ολόκληρο το έθνος να συστρατευθεί για την υπεράσπιση της Ρωσίας.
Ο «πατριωτισμός» του Κροπότκιν συνέχισε να τον αποξενώνει από τους παλιούς οπαδούς και βρέθηκε τελείως απομονωμένος από το αναγεννημένο αναρχικό κίνημα μέσα στη Ρωσία.

Ελ.Τύπος, Η ρώσικη επανάσταση,η αποτυχία του κρατικού καπιταλισμού, κομμάτι του Πωλ Άβριτς[...]

Παραθέτω ένα ακριβές (copy-paste) αντίστοιχο απόσπασμα από το άρθρο "Ο σοσιαλ-σοβινιστής Αναρχικός πρίγκιπας Κροπότκιν" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/2007/06/blog-post_13.html) από το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ":

[...]Αντιγράφω από το βιβλίο "Η ρώσικη επανάσταση,η αποτυχία του κρατικού καπιταλισμού" Ελ.Τύπος κομμάτι του Πωλ Άβριτς

"Παρ' όλο που ο Κροπότκιν ήταν πλήρως ενήμερος για το ακραίο αντιπολεμικός αίσθημα του ρώσικου λαού, θεωρούσε την ήττα του γερμανικού μιλιτα­ρισμού αναγκαία προϋπόθεση για την ευρωπαϊκή πρόοδο και την παραμονή της αναχώρησης του για την πατρίδα του, επανεπιβεβαΐώσε την υποστήριξη του προς την Αντάντ. Παρά την αντιλαϊκή του θέση, όταν ο Κροπότκιν έφτασε στον σταθμό της Φινλανδίας του Ιούνιο του 1917, ύστερα από 40 χρόνια εξορίας, έγινε θερμά δεκτός από ένα πλήθος 60.000 ανθρώπων, ενώ μια στρατιωτική ορχήστρα έπαιζε την Μασσαλιώτιδα, έναν ύμνο των απανταχού επαναστατών και ύμνο της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, που τόσο ένθερμα αγαπούσε ο Κροπότκιν. Ο Κερένσκι πρόσφερε στον αξιοσέβαστο ελευθεριακό μια θέση στην κυβέρνηση, του υπουργού Παιδείας και κρατική σύ­νταξη, τα οποία ο Κροπότκιν απέρριψε κατηγορηματικά. Τον Αύγούστο, πάντως_αποδέχτηκε πρόσκληση του Κερένσκι να εκφωνήσει τον εναρκτήριο λόγο στην Κρατική Συνδιάσκεψη της Μόσχας (ό Πλεχάνωφ, ο μύθος της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας και υποστηριχτής της πολεμικής προσπάθειας, επρόκειτο να είναι ανάμεσα στους ομιλητές), ένα σώμα που αποτελείτο από μέλη της παλιάς Δούμας και αντιπροσώπους των Ζέμστβο, των δημοτικών αρχών, επαγγελματικών ενώσεων, εργατικών ενώσεων, εργατικών συμβουλίων και συνεται­ρισμών που προσκλήθηκαν από τον νέο Πρωθυπουργό με την ελπίδα να υποστηριχθεί το ετοιμόρροπο καθεστώς του. Οι παριστάμενοι υ­ποδέχθηκαν τον Κροπότκιν όρθιοι, επευφημώντας τον. Σε μια σύντο­μη ομιλία, έκανε έκκληση για μια. ανανεωμένη στρατιωτική επίθεση, καλώντας ολόκληρο το έθνος να συστρατευθεί για την υπεράσπιση της Ρωσίας.
Ο «πατριωτισμός» του Κροπότκιν συνέχισε να τον αποξενώνει από τους παλιούς οπαδούς και βρέθηκε τελείως απομονωμένος από το αναγεννημένο αναρχικό κίνημα μέσα στη Ρωσία."[...]

Συνεχίζω με την ακριβή παράθεση (copy-paste) αποσπάσματος της συνέχειας του τρίτου σχολίου του παρόντος νήματος:

[...]πάμε παρακάτω:

από Μαξ Νεττλώ


"Εκεί έγραψε για το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και πήρε θέση υπέρ του Σλαβικού εθνικισμού, που πάντα τον ενέπνεε όταν ξεχείλισε σαν έκρηξη ξανά κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού Πολέμου καθώς και κατά τη διάρκεια των πολέμων των Βαλκάνιων Συμμάχων το 1914, μην εκπλήσσοντας, βέβαια, κανέναν από αυτούς οι οποίοι γνώριζαν τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του, τις εντυπώσεις και τα συμπεράσματά του."

" ...πίστευαν, όταν τον πρωτοσυνάντησαν, ότι θα έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με έναν αντιμιλιταριστή, αντιπατριώτη διεθνιστή κ.λπ. Το αντίθετο, όμως, σχεδόν συνέβη. Η υπεράσπιση της Γαλλίας και της Ρωσίας ήταν όλο και περισσότερο θέματα υψίστης σπουδαιότητας για εκείνον και όταν ο Ελυζέ Ρεκλύ και ο Τολστόι πέθαναν και απέμεινε ο μόνος από τους παγκόσμια γνωστούς ελευθεριακούς ανθρωπιστές, δεν ύψωσε τη φωνή του στα χρόνια των γενικών πολεμικών προετοιμασιών και των πολέμων, από το 1911 ακόμα, στην Τρίπολη και στα Βαλκάνια. Ο Μαλατέστα μίλησε για τη «ληστεία της Τρίπολης» του 1911, αλλά ο Κροπόκιν έμεινε σιωπηλός όταν ξέσπασε ο Βαλκανικός Πόλεμος του 1912 και με έκανε να πάω από τη μια άκρη του δωματίου μου στην άλλη σαν να δέχτηκα ένα χτύπημα της ρητορικής του δυναμικής, όταν είδε ότι δεν πανηγύριζα για τις νίκες των Βαλκάνιων συμμάχων.[...]

Και πάμε και στο αντίστοιχο ακριβές απόσπασμα (copy-paste) από το άρθρο "Ο σοσιαλ-σοβινιστής Αναρχικός πρίγκιπας Κροπότκιν" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/2007/06/blog-post_13.html) από το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ":

[...]Αρκετές μαρτυρίες αποδεικνύουν την σοσιαλσοβινιστική στάση του Κροπότκιν πάνω σε σειρά πολέμων και όχι μόνο για τον Πρώτο Παγκόσμιο. 

Μαρτυρίες μάλιστα από αναρχικούς:

"Εκεί έγραψε για το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο και πήρε θέση υπέρ του Σλαβικού εθνικισμού, που πάντα τον ενέπνεε όταν ξεχείλισε σαν έκρηξη ξανά κατά τη διάρκεια του Ρωσο-ιαπωνικού Πολέμου καθώς και κατά τη διάρκεια των πολέμων των Βαλκάνιων Συμμάχων το 1914, μην εκπλήσσοντας, βέβαια, κανέναν από αυτούς οι οποίοι γνώριζαν τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του, τις εντυπώσεις και τα συμπεράσματά του."

Μαξ Νεττλώ
http://politikokafeneio-com.anatolikos.net/anarxia/kropotkin3110.htm

" ...πίστευαν, όταν τον πρωτοσυνάντησαν, ότι θα έρχονταν πρόσωπο με πρόσωπο με έναν αντιμιλιταριστή, αντιπατριώτη διεθνιστή κ.λπ. Το αντίθετο, όμως, σχεδόν συνέβη. Η υπεράσπιση της Γαλλίας και της Ρωσίας ήταν όλο και περισσότερο θέματα υψίστης σπουδαιότητας για εκείνον και όταν ο Ελυζέ Ρεκλύ και ο Τολστόι πέθαναν και απέμεινε ο μόνος από τους παγκόσμια γνωστούς ελευθεριακούς ανθρωπιστές, δεν ύψωσε τη φωνή του στα χρόνια των γενικών πολεμικών προετοιμασιών και των πολέμων, από το 1911 ακόμα, στην Τρίπολη και στα Βαλκάνια. Ο Μαλατέστα μίλησε για τη «ληστεία της Τρίπολης» του 1911, αλλά ο Κροπόκιν έμεινε σιωπηλός όταν ξέσπασε ο Βαλκανικός Πόλεμος του 1912 και με έκανε να πάω από τη μια άκρη του δωματίου μου στην άλλη σαν να δέχτηκα ένα χτύπημα της ρητορικής του δυναμικής, όταν είδε ότι δεν πανηγύριζα για τις νίκες των Βαλκάνιων συμμάχων.

Μαξ Νεττλώ
http://politikokafeneio-com.anatolikos.net/anarxia/kropotkin3110.htm[...]

Και ολοκληρώνω την ακριβή (copy-paste) παράθεση του τρίτου σχολίου του παρόντος νήματος με το τελευταίο απόσπασμα:

[...]ο ίδιος ο  Κροπότκιν 
 

Το 1914  

"Κατά την άποψη μου και γνωρίζοντας την Ρωσία, είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ρωσία δεν θα γίνει ποτέ επιθετική και φιλοπόλεμη σαν την Γερμανία. Όχι μόνο όλη η Ρωσική ιστορία αυτό δείχνει αλλά και ο τρόπος που η Ρωσική Ομοσπονδία έχει δομηθεί αποτρέπει την ανάπτυξη πολεμικού πνεύματος στο προσεχές μέλλον"

http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/coldoffthepresses/bernerikropotkin.html

Και παραθέτω και το τελευταίο αντίστοιχο ακριβές (copy-paste) απόσπασμα από το άρθρο "Ο σοσιαλ-σοβινιστής Αναρχικός πρίγκιπας Κροπότκιν" (http://myths-of-anarchism.blogspot.gr/2007/06/blog-post_13.html) από το μπολσεβίκικο μπλογκ "ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ":

[...]ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ

Ο Κροπότκιν θα γράψει:

"Ο αντιμιλιταριστής προπαγανδισής δεν πρέπει να συμμετάσχει στην αντιμιλιταριστική αγκιτάτσια χωρίς να παίρνει υπόψη ότι εφόσον ξεσπάσει ένας πόλεμος, παρόλο τις προσπάθειες να αποτραπεί, θα πρέπει να δώσει την πλήρη υποστήριξη στην χώρα που θα υποστεί μια εισβολή από γειτονική οποισδήποτε και αν είναι. Γιατί άμα μείνουν απραγείς μπροστά στον πόλεμο βοηθάνε με την στάση τους τους εισβολείς και είναι εμπόδιο στην μελλοντική Κοινωνική Επανάσταση"

http://struggle.ws/talks/malatesta.html

Το 1914 κατά την περίοδο της Τσαρικής Ρωσίας θα γράψει:

"Κατά την άποψη μου και γνωρίζοντας την Ρωσία, είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ρωσία δεν θα γίνει ποτέ επιθετική και φιλοπόλεμη σαν την Γερμανία. Όχι μόνο όλη η Ρωσική ιστορία αυτό δείχνει αλλά και ο τρόπος που η Ρωσική Ομοσπονδία έχει δομηθεί αποτρέπει την ανάπτυξη πολεμικού πνεύματος στο προσεχές μέλλον"

http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/coldoffthepresses/bernerikropotkin.html
[...]

Τι έγινε ρε παιδιά; Τι καταπληκτική ομοιότητα επιχειρημάτων είναι αυτή; Τι ακριβής παράθεση των ίδιων ακριβώς αποσπασμάτων; Μα τέτοια σύμπτωση πια; Ούτε copy-paste να ήτανε... Οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες φυσικά θα κρίνουν και θα βγάλουν τα όποια συμπεράσματά τους.

Κλείνοντας θα επαναλάβω για μια ακόμη φορά ότι: Όλες οι τάσεις του μπολσεβικισμού (σταλινισμός - τροτσκισμός - μαοϊσμός) παρά τις όποιες επιμέρους διαφορές τους, ταυτίζονται σε ό,τι αφορά την εχθρική στάση τους απέναντι στον αναρχισμό και χρησιμοποιούν ακριβώς την ίδια επιχειρηματολογία εναντίον του. Τι σημασία έχει λοιπόν αν το συγκεκριμένο μπολσεβίκικο μπλογκ δεν είναι σταλινικό αλλά τροτσκιστικό; Στην ουσία καμία! Αυτά ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα που αναφέρονται εκεί μέσα εναντίον του αναρχισμού δε χρησιμοποιείτε κι εσείς οι σταλινικοί, σε βαθμό copy-paste;;; Μια ακόμη απόδειξη αποτελούν τα επιχειρήματά σας στο παρόν νήμα! Αυτή είναι η ουσία! Όλες τις υπόλοιπες προσωπικές απαξιωτικές επιθέσεις εναντίον μου τις αντιπαρέρχομαι. Το έχω πει και αλλού άλλωστε, η στοχοποίησή μου από τους σταλινικούς αποτελεί τίτλο τιμής για μένα.

Υ.Γ.: Και μην ξεχνάτε, οι μπολσεβίκοι είναι φίλοι μας και μας αγαπούν πολύ!

από Μήτσος 11/02/2017 7:48 πμ.


Διαβάστε σύντροφοι. Και μετά φύστε στους τάφους των πατεράδων.

Αλλά πόσοι απ' όσους ορθώς καταδεικνύετε τον σωβινισμό του Κροπότκιν,του Νίτσε και του Ένγκελς (σε άλλη Συζήτηση), έχετε αρνηθεί την στράτευση ή πήγατε και φεύγοντας πήρατε και το ντουφέκι σας για να το φέρετε στο κίνημα;

από yianiris 11/02/2017 3:15 μμ.


Δεν ξέρω αν μοιράζουν τσουρέκια (εγώ ντσουρέκια διάβασα) εκεί στον στρατό του κεφαλαίου για ατομική χρήση ή πόσο εύκολα απαλλοτριώνεται ένα τέτοιο, ούτε το θεωρώ πολιτική πράξη να την σκαπουλάρει κάποιος όπως εγώ και όχι πολιτικά να αρνηθεί, το ζήτημα νομίζω είναι αλλού. Το αν απαλλοτριώσεις ένα σακί στάρι από τον εχθρό και το προσφέρεις χωρίς όρους στο κίνημα, μήπως και χρειαστεί κάποτε, να υπάρχει βρε παιδί μου στην κεντρική αποθήκη του κινήματος, δεν το βρίσκω μεμπτό. Μακάρι να ήταν η καθημερινότητα μας. Το να πάρεις το στάρι και να το κρατήσεις στο ιδιωτικό σου ή συλλογικό σου ντουλάπι για χρήση που θα επιλέξεις και θα αποφασίσεις μόνος σου (ατομικά ή συλλογικά) αλλά να λες ότι το κάνεις στο όνομα κάποιου κινήματος είναι λίγο προβληματικό. Ο Κουϊντος δεν νομίζω ότι έχει κανένα πρόβλημα με αυτή την αλτρουιστική σου τάση, την θεωρεί ηθικότατη. Αν όμως δεν βρεθούμε και δεν συμφωνήσουμε όλοι εμείς του κινήματος για το αν και πότε θα φτιάξουμε ψωμί με το στάρι και ποιοι θα τρώνε και ποιοι όχι, το κινηματικό στάρι ποιοι θα το διαχειριστούν μονομερώς;

Από την εποχή του Κροπότκιν πότε θεωρήθηκε αυτονόητο ότι αν υπάρχει διαθέσιμο στάρι στο κίνημα, πεινάς, κάνεις γιούργια, τρως; Δεν χρειάζεται δηλαδή συνέλευση επί των σιτηρών; Δεν θυμάμαι να λέει κάτι στην κατάκτηση του ψωμιού όποιος προφτάσει τον φούρναρη είδε. Ένα σπόρο σταριού ο καθένας, αν δικαιούται, από το κινηματικό παντοπωλείο, ας το φάει ξερό, ας το κάνει ψωμί, ας το φυτέψει, εξασφαλίζοντας ότι όλοι πήραμε ένα σπόρο πρώτα, και αφού συμφωνήσουμε ότι θα λειτουργούμε ατομικά. Αλλιώς κομμένα τα χέρια από την αποθήκη, δεν θα φάει κανείς τίποτα! Να φέρνεις στην αποθήκη ελεύθερα. Για να πάρεις όμως χρειάζεται διαδικασία. Αλλιώς δεν έφερες τίποτα στο κίνημα, έφερες και γέμισες την ιδιωτική σου ντουλάπα στο όνομα του κινήματος. Δεν νομίζω αυτή η διαπραγμάτευση να χωράει πολύ σύνθεση ούτε νομίζω ότι εφηύρα άλλη μια συνιστώσα σεχταρισμού του "κινήματος". Εκτός κι αν μιλάμε για διαφορετικά κινήματα και εισχώρησα σε λάθος μέσο. Ελπίζω αυτό να εννοείς ότι "έφερες το ντσουρέκι στο κίνημα", στην κεντρική αποθήκη που περιφρουρείται από ειδικό σώμα που όρισε η διαδικασία του κινήματος.

Γιατί το δικό μας κίνημα έχει διαφορετική ηθική από αυτή των μπολσεβίκων! Εγώ αυτό κατάλαβα από το φιλοσοφικό κείμενο και την κριτική του. Αυτοδιαχείριση στα χωράφια των νοτίων από εμάς τους μαύρους, δεν θα πολεμήσουμε ούτε υπέρ ούτε κατά των βορείων και νοτίων αφεντικών αλλά ενάντια σε όλα τα αφεντικά. Ο αγώνας για το στάρι και την γη συνεχίζεται.


Υπάρχουν πολύ καλύτερες επιλογές και δε χρειάζεται να πας να υπηρετήσεις για να τις μάθεις.


Ποζιτρόνιε έγραψες <<Το έχω πει και αλλού άλλωστε, η στοχοποίησή μου από τους σταλινικούς αποτελεί τίτλο τιμής για μένα>>.

Είσαι υπερβολικός δεν βλέπω να σε στοχοποίησε ο κουίντο ή άλλοι σταλινικοί, αντιπαράθεση κάνετε, μην υπερβάλλεις, να έχεις συναίσθηση των λέξεων και των όρων που χρησιμοποιείς. Έχεις αναλογιστεί τι σημαίνει στοχοποίηση και πως ο καθένας το εκλαμβάνει, σύμφωνα με την πολιτική παράδοση? Ας σοβαρευτούμε λίγο.

από @ 12/02/2017 1:42 πμ.


αστον τον ποζι στη φαντασίωσή του, οτι ολα τα επιτελεία τον εχουν στοχοποιήσει.... Ο ανθρωπος υπερασπίζεται τα θέσφατα της αναρχίας, έχει εδω και καιρο κηρύξει ιερο πολεμο στο ιντυ, ή αλλιως έχει κηρύξει τον ανένδοτο να θυμηθούμε κι αλλες εποχές (και να ευθυμήσουμε δεοντως).

Αστον να πιστεύει ο,τι νομίζει. Εδώ η φιλενάδα του η κομμώτρια απειλει και με μανιφέστο αποχώρησης και καταγγελίας γιατι δεν αποδέχονται οι αναρχικοι της Ελλαδας τις θέσεις του οτι η κρίση ειναι αφήγημα των νεοφιλελεύθερων - ακροδεξιών τύπου Αδωνη Γεωργιάδη . Τι να συζητάμε τώρα!

ΜΑΣ ΞΕΨΑΖΟΥΝ ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ.

αυτό ειναι σιγουρο...

υγ: ρε συ Μήτσο, εχεις μπερδέψει τις εννοιες. τα δικα μας τα συνθήματα ειναι

παρανομη οργάνωση, υπονόμευση του εθνικου φρονήματος

και στον αδικο πολεμο, τα οπλα αντίστροφα

του Κροπότκιν και της γαλλικης αναρχοσυνδικαλιστικης οργάνωσης CGT εμπρος γενναίοι ρώσσοι/γαλλοι να τσακίσουμε τους προαιώνιους εχθρους μας γερμανους

ειναι απλα τα πράγματα.

από @παντως 12/02/2017 11:59 πμ.


από τον Ποζιτρόνιο, αυτό που γράφεις, έτσι όπως το γράφεις

Είσαι υπερβολικός δεν βλέπω να σε στοχοποίησε ο κουίντο ή άλλοι σταλινικοί, αντιπαράθεση κάνετε, μην υπερβάλλεις, να έχεις συναίσθηση των λέξεων και των όρων που χρησιμοποιείς. Έχεις αναλογιστεί τι σημαίνει στοχοποίηση και πως ο καθένας το εκλαμβάνει, σύμφωνα με την πολιτική παράδοση? Ας σοβαρευτούμε λίγο.

ξεκίνησε να γίνεται επανειλημμένα και εντελώς ανεύθυνα και κωλοπαιδίστικα από τον quinto και για πολλούς. Η διασταύρωση σχολίων από το παρελθόν (σωστή ή όχι), και η δημοσιοποίηση της διασταύρωσης/φακελώματος σε μέσο που το διαβαζει ο καθένας, δεν λέγεται "αντιπαράθεση".

Λέγεται πατάω επί πτωμάτων για να επιτύχω κάποιον σκοπό.  Κι αυτό το λέω με πλήρη συνείδηση του πολιτικού βάρους της λέξης στοχοποίηση.

Κι αυτές είναι πρακτικές που δεν θα έπρεπε να γίνονται ανεκτές σε μέσο που γράφουν αναρχικοί.


και εχεις εσυ σχολιαστά "παντως" συναίσθηση του όρου...φακελώματος και της πρότασης "πατάει επί πτωμάτων". Ειπαμε παιδιά κάποιοι δεν παλεύεστε με τίποτα. Σοβαρευτείτε. Το φόρουμ του ιντυ δεν ειναι για ψυχοθεραπεία. Οκ, φαινεται οτι δουλεύει για μερικους και ψυχοθεραπευτικα. αλλα καλύτερα να συμβουλευτείτε κανέναν ειδικο, γιατι οταν υποστηρίζεις οτι ενας σταλινικος σας καταδιώκει στο ιντυ, κατι μαλλον δεν πάει καλά. Εντελως φιλικά στο λέω κύριε "παντως". Συμβουλευτείτε έναν ειδικο. Η μανία καταδίωξης είναι μια ασθένεια που δεν γιατρεύεται εύκολα.


Η σκέψη του Πιοτρ Κροπότκιν αποτελεί μέρος του κοινωνικού εγκεφάλου, από τον οποίο αντλούμε διαρκώς όλοι μας. Τα βιβλία του επηρέασαν και εξακολουθούν να επηρεάζουν θετικά όποιον τα προσεγγίζει. Ο στοχασμός του Πιοτρ Κροπότκιν θέτει κοινωνικά ερωτήματα που μέχρι σήμερα παραμένουν αναπάντητα. Η πολιτική του σκέψη δεν συλλαμβάνει μια τελειωτική αναρχική ιδεολογία, ένα κλειστό πολιτικό σύστημα. Αντίθετα, εισάγει τρείς βασικές παραμέτρους - Αλληλοβοήθεια - Απαλλοτρίωση - Ηθική - αφήνοντας ολότελα ανοικτό το θέμα της κοινωνικης διαπάλης. Αντιλαμβάνεται το είμαι και το εμείς, ως δρώντες ζωντανούς οργανισμούς, και όχι ως παθητικά αντικέίμενα μιας πατριαρχικης εξουσίας. Από τη συζήτηση που διεξάγεται για τον Πιοτρ Κροπότκιν, παρατηρεί κανείς πως πολλοί συμμετέχοντες εστιάζουν στα πατριωτικά του συναισθήματα ( όπως αυτά εκφράστηκαν ) , μέσα σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Αλλά, και στη μη άσκηση κριτικής στο καθεστώς των Μπολσεβίκων. Παρεμπιπτόντως, κριτική στο Λένιν είχε ασκήσει η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Έκτοτε κάθε συνομιλία μεταξύ τους διεκόπη. Προφανώς μέσα σε συνθήκες Παγκοσμίου πολέμου και Επανάστασης, ο Πιοτρ Κροπότκιν επέλεξε να κρατήσει αυτή την πολιτική στάση, σκεπτόμενος πως μια νίκη των Γερμανικών δυνάμεων θα κατέστειλε την Επανάσταση. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής, πως όλος ο εργαζόμενος κόσμος συμμετείχε στον πόλεμο και από τις δυο πλευρες. Η προπαγάνδα του εθνικισμού επικάλυψε και τους δυο Παγκόσμιους καπιταλιστικούς πολέμους. Η νίκη λοιπόν της Ρωσίας, θα εξασφάλιζε μεγαλύτερες πιθανότητες  βιωσιμότητας του επαναστατικού πειράματος.

από @πάντως 12/02/2017 1:50 μμ.


Το φόρουμ του ιντυ δεν ειναι για ψυχοθεραπεία. Οκ, φαινεται οτι δουλεύει για μερικους και ψυχοθεραπευτικα. αλλα καλύτερα να συμβουλευτείτε κανέναν ειδικο, γιατι οταν υποστηρίζεις οτι ενας σταλινικος σας καταδιώκει στο ιντυ, κατι μαλλον δεν πάει καλά. Εντελως φιλικά στο λέω κύριε "παντως". Συμβουλευτείτε έναν ειδικο. Η μανία καταδίωξης είναι μια ασθένεια που δεν γιατρεύεται εύκολα.

Θα μπορούσε να το έχει γράψει και ο quinto.

Κάπως έτσι θα ξέπλενε την εμετική πρακτική του, μιλώντας για "μανία καταδίωξης" των άλλων. Αλλά είναι γνωστή ιστορικά η λάσπη που πετάνε οι αριστεροί όταν θέλουν να αφανίσουν τους αντιπάλους τους, και ειδικά τους αναρχικούς.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν πρόκειται για καμιά μανία καταδίωξης όλων εμάς που αντιδρούμε στη μετατροπή των συζητήσεων σε βόθρο του quinto, πρόκειται απλώς για περιγραφή των πρακτικών του στο ιντιμίντια και ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.

Τα κακά νέα είναι ότι ο quinto και οι κλώνοι του συνεχίζουν και αυτό καταντάει βαρετό και αποδιοργανωτικό για όλες τις συζητήσεις του ιντιμίντια.


εδω οι πάντες υποστήριξαν οτι ο Κροπότκιν δεν ειχε σωστή θέση στον ΑΠΠ και εσύ βγαινεις να υποστηρίξεις τη θέση της συμμετοχής στον ΑΠΠ, με το επιχείρημα ότι η νίκη της Ρωσσίας (δηλαδή του τσαρικού, αυτοκρατορικού στρατού) θα σήμαινε νίκη της επανάστασης...στη Γερμανία!!!

Ρε μην αυτοσχεδιάζετε... Εχετε καπως κακοχωνεμένα τα γεγονότα στο μυαλό σας. Αλλα δεν συνδέονται ολα, π.χ. πολιτικη σύγκρουση Ροζας-Λένιν αρχές εικοστού για το κομμα νέου τύπου, πολιτική σύγκρουση το 17 με τη μπροσούρα της Γιουνιους και εν τέλει αποδοχή της Ροζας των θέσεων του Λένιν συγκροτώντας το κομμουνιστικό κομμα της Γερμανιας μαζί με τον Λίμπκνεχτ ενα μηνα πριν την δολοφονήσουν τα Φράικορπς.

Η Ροζα εκανε προφανώς εγκληματικα λάθη όταν χτυπούσε τους μπολσεβίκους. Η ζωή επαλήθευσε 100% σε ολα τα ζητήματα τους μπολσεβίκους. Η ιδια δεν ήθελε να φτιαχτει κομμουνιστικο κομμα και παρεμενε στη φράξια των κεντριστών μέχρι ενα μηνα πριν το ξέσπασμα της επανάστασης στο Βερολίνο.Το αποτέλεσμα; Το νεοϊδρυθέν κομμουνιστικο κομμα, στην ίδρυση του οποίου πρωτοστάτησε η Ρόζα, τεΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ήταν εντελως αδύναμο τότε. Οι σπαρτακιστές-κομμουνιστές έμειναν ως το τέλος στον αγώνα, αλλα δεν μπόρεσαν να πεισουν τη πλειοψηφία των εργατών να μεινουν ως το τέλος μαζί τους, γιατι η πλειοψηφία των εργατών ταλανιζόταν από την αναποφασιστικότητα και αναβλητικότητα των κεντριστών.

Στον ΑΠΠ η συντριπτικη πλειοψηφία του γερμανικου σοσιαλδημοκρατικου κομματος πήγε με τους σοσιαλσωβινιστές. Οι μπολσαεβίκοι που ειχαν κομμα αρχών, ΕΝΙΑΙΑΣ ΘΕΛΗΣΗΣ και ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ τάχθηκαν αμέσως με την επανάσταση. Ποιος ειχε δικιο;

Η ροζα  στη μπροσούρα της Γιούνιους στήριζε το κοινοβούλιο. Το ξέρεις αυτο; Μα στην ίδια της της χώρα στρατεύτηκε με τα σοβιετ ενάντια στο κοινοβούλιο, όταν την πλειοψηφία του κοινοβουλίου την ειχε το κεντρο και οι σοσιαλδημοκράτες. Η Ροζα ήταν πάντα γεμάτη αντιφάσεις. Εσεις κοιτάτε να πιαστειτε απ' αυτές για να χτυπήσετε τους μπολσεβίκους ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΞΙΑ.

Η ροζα ομως ξέπλυνε τη ντροπή της και δοξάστηκε ως ιδρύτρια του κομμουνιστικού κομματος γερμανιας και υπερ της επανάστασης των σοβιέτ ενάντια στο κοινοβούλιο. Αρα εμεις ειμαστε με τη Ροζα της επανάσταης, των σοβιετών και του ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ, εσεις μπορείτε να είστε με τη Ρόζα  του κοινοβουλίου, τη Ρόζα της πλαδαρής δημοκρατικής συνύπαρξης σε ένα κομμα ΧΩΡΙΣ ΕΝΙΑΙΑ ΘΕΛΗΣΗ  με ολους τους οπορτουνιστες: βλέπε ΜΠΕΡΣΤΑΪΝ εντός του, με την κοινοβουλευτικη ομαδα του πλαδαρου κομματος να κανει ο,τι της καπνισει και να μην λογοδοτεί ποτέ στους εργάτες παρα μόνο κάθε 4 χρονια στις εκλογές γιατι αυτο σημαινει...ελευθερια και...δημοκρατία ΟΥΑΟΥ. 

Μπας και σας αρέσουν οι οργανωτικές και πολιτικές αρχές της 2ης Διεθνούς;

από @ 12/02/2017 2:02 μμ.


γιατι αν καταδιώκεσαι απο τον κουϊντο, ισως οντως να εχεις καποιο πρόβλημα. Εντελώς φιλικά ντετέκτιβ μου εσύ :-)

από yianiris 12/02/2017 2:27 μμ.


"Τα κακά νέα είναι ότι ο quinto και οι κλώνοι του συνεχίζουν και αυτό καταντάει βαρετό και αποδιοργανωτικό για όλες τις συζητήσεις του ιντιμίντια." Οργανωτική πρόταση περιμένω να ακούσω, δεν έχω κάποια, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει συζήτηση. Τώρα προσπαθεί να προσλάβει και τον Μήτσο στο επιτελείο ... "... υγ: ρε συ Μήτσο, εχεις μπερδέψει τις έννοιες. τα δικα μας τα συνθήματα ειναι παρανομη οργάνωση ......." δηλαδή δεν υπάρχει ανάγκη για επισημοποίηση του κόμματος, καλά είναι και στην παρανομία το κόμμα και εδώ μέσα. Τσίμπησε ο ροφός που είπα ότι δεν έχει πρόβλημα με αυτή την ηθική ο κουϊντος.

Αυτοί που λένε "δικά μας συνθήματα", παραπέμπουν σε μια κοινή οργάνωση, και με αυτούς κάποιοι δεν θα μπορέσουμε να συζητήσουμε ποτέ ' γιατί πολύ απλά, εμείς δεν συμμετείχαμε στην δημιουργία μιας τέτοιας οργάνωσης, ούτε καν γνωρίζουμε την ύπαρξη της. Την ψάχνουμε ακόμα και ίσως για πολύ έτσι όπως πάμε, την δική μας οργάνωση. Υπάρχουν ηθικοί διαχωρισμοί, αξίες, και αρχές, με μεγάλη διαφορά από αυτές του επιτελείου. Παράσιτα παντού να μας βάζουν τρικλοποδιές. Εμείς όμως κάποτε θα φύγουμε από το νησί των λωτοφάγων, δεν θα μας σταματήσετε εσείς. Είναι ο ρόλος και η φύση της δικής τους οργάνωσης που χαρακτηρίζεται από το: " Ή πίσω και κάτω από εμάς ή δεν θα σας αφήσουμε να οργανωθείτε ξέχωρα. ", δηλαδή από την συνεχή υπονόμευση οποιουδήποτε ανταγωνιστικού επαναστατικού κινήματος.

από @πάντως 12/02/2017 2:45 μμ.


παλιότερα, κάποιοι (οι αριστερολάγνοι συγκεκριμένα) ήθελαν να καταργηθούν εντελώς οι συζητήσεις και να γίνει το ιντιμίντια πίνακας ανάρτησης ανακοινώσεων των "ειδικών" της επανάστασης.

Δεν τα κατάφεραν.

Ένας άλλος τρόπος είναι να απαξιωθούν οι συζητήσεις.

Κι επειδή ο quinto ούτε τον εαυτό του δεν πείθει με αυτά που γράφει, μόνος του τα γράφει και τα περισσότερα μόνος του τα διαβάζει κιόλας, νομίζω ότι οι με ρυθμό πολυβόλου παρεμβάσεις του σε όλες τις συζητήσεις αποσκοπούν, ή οδηγούν τελικά πρακτικά, στην απαξίωση των συζητήσεων.

Για να μη σου πω πού αποσκοπούν και τι εντύπωση δίνουν και τα φακελώματα που κάνει...

Το τι θα γίνει είναι συλλογική απόφαση, με βάση όλα τα δεδομένα και την εξέλιξή τους τον τελευταίο καιρό.


Τι διαβάζουμε ρε παιδιά! Λοιπόν θα σας κάνω τη χάρη. Εσύ κυρία βοθρατζού, για οσους δεν θυμούνται στην προηγούμενη κουβέντα με το καμύ, εγραφε ξανα κατι ακατανόητα για φακέλωμα και μας συστήθηκε ως ελευθεριακιά βοθροκαθαρίστρια κοιτάξτε τι θα κάνω. Θα εξαφανιστώ απο δω μέσα για να εμφανιστει ξανά ο proletired και να λέει την άποψή του "χωρις παράσιτα". Σύμφωνοι;

https://athens.indymedia.org/post/1568504/

PROLETIRED άσε τα μανιφέστα και γύρνα πίσω. Σε καλει ο φιλος σου ο γιαννήρης.

Ειδατε εγω ειμαι πάρα πολύ καλό παιδί. Αφού λοιπόν η γλυκυτάτη βοθροκαθαρίστρια με εγκαλεί για κωλοπαιδαρισμο... θα σταματήσω να γραφω εντελως εδω μέσα, οπότε θα καταλάβει και η ίδια οτι οι κατηγορίες της ειναι ανυπόστατες και γελοίες.

Ο λογος της επανεκκίνησης ειναι επειδη ο proletired άρχισε να φακελώνει συνομιλητες του και να τους ταυτίζει με εμένα, μαζί με έναν αλλο κλουζώ της συμφοράς. Και ειπα να τους δώσω ενα μαθηματάκι. Επλίζω να το πήρανε το μαθηματάκι τους και να τους έκανε καλο... (δεν χρειαζεται βρε παλαίμαχε να μεταμορφώνεσαι πια σε κομμώτρια)

υγ: ευθεριακιά... που 'σαι,

επίζω τα μυαλά σας να  πονάνε λιγότερο, έτσι ;-)

υγ2: γιαννήρη, πουλάκι μου δεν παίζεσαι εσυ. Οριστε βρε εχετε ελεύθερο έδαφος, γράφτε οτι θέλετε χωρις παράσιτα...

από @ 12/02/2017 3:47 μμ.


Δεν υπαρχει περιπτωση να σταματησεις να κανεις αυτο που κανεις, χίλιες φορες ειπες θα φυγεις, χιλιες και μια εισαι εδω. 

Ο Παντως εχει δικαιο, συμφωνω 100% με το σχολιο του:

Τα κακά νέα είναι ότι ο quinto και οι κλώνοι του συνεχίζουν και αυτό καταντάει βαρετό και αποδιοργανωτικό για όλες τις συζητήσεις του ιντιμίντια.

από @Ας μελετήσουμε ιστορία και κοινωνιολογία 12/02/2017 4:09 μμ.


Εκτιμώ τις διαφορετικές προσεγγίσεις που συμβάλλουν στην ποιότητα ενός διαλόγου. Διεθνιστής μπορεί να είσαι μόνο με αυτούς που είναι διεθνιστές. Σε αντίθετη περίπτωση, οφείλεις να διαφυλάξεις τους κοινούς πόρους της χώρας που ζεις και την ελευθερία σου, και όχι τον Τσάρο ή την κυβέρνηση. Η μετατροπή του εθνικού πολέμου σε εμφύλιο έπεται, αν προ υπάρχουν τέτοιες προυποθέσεις ή εαν δημιουργηθούν στην εξέλιξη του πολέμου. Τον Πιοτρ Κροπότκιν δεν μπορείς να τον δικάσεις και να τον καταδικάσεις για τα πατριωτικά του αισθήματα στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. Όταν ο τότε διεθνισμός απέτυχε να σταματήσει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ή να στρέψει τους εθνικούς στρατούς ενάντια των κυβερνήσεών τους.

από katrinKatrin 12/02/2017 6:04 μμ.


να υποθέσω ότι με τον σεξιστικό χαρακτήρα των χαρακτηρισμών του παραπάνω κυρίου εσείς οι Σταλινίζοντες δεν έχετε κανένα πρόβλημα. Ποιά είναι η ελευθεριακιά βόθροκαθαρίστρια; Και τι σημαίνει φεύγεις και δεν παρασιτείς; Σου είπε η έδρα ότι μπορείς να πηγαίνεις, άκουσες κανένα σφυρί να χτυπάει; Γιατί τον στάλιν μπορείς να τον απομακρύνεις από τους κομμουνιστές, τον σταλινισμό από μέσα τους "κάποιων" κομμουνιστών είναι αδύνατο. Άρα τι νόημα έχει να φύγεις, εσύ που αναλαμβάνεις και την πολιτική ευθύνη για όλους τους, και εκ μέρους μιας αντι-αναρχικής πολιτικής οργάνωσης; Όχι να κάτσεις καλύτερα. Σε έχουμε ανάγκη! Έτσι μπορούμε να δικαιολογούμε και να φορτώνουμε τον σταλινισμό του καθενός ως πράκτορα της "οργάνωσης". Ο δε proletired δήλωσε ότι αποχωρεί από τον αντι-καπιταλισμό, καλή του ώρα, εμείς παραμένουμε.

από αναρχικος κομμουνιστης 13/02/2017 7:50 πμ.


Και δεν εχεις αντιληφθει οτι οι ποροι της "χωρας σου"ειναι τοσο "σου" οσο ειναι οι ποροι της καθε χωρας; Δηλαδη καθολου; Ειναι το κρατος κι ο καπιταλισμος που πολυ ευκολα τα παραβλεπετε οι καθε λογης εθνικοφρονες...


μιας κ αναφερθηκε παραπανω ο ενγκελς, αυτος γλιτωσε την κριτικη επειδη πεθανε πριν τον πολεμο. Κατα τα αλλα, δεν ειναι καθολου απιθανο οτι αν ζουσε το 1914 θα ηταν με την πλευρα του Καουτσκι και των σοσιαλπατριωτων. Θυμιζω σε επιστολη του στον Μπεμπελ το 1891, κατι παραπανω απο καλοβλεπει εναν μελλοντικο γαλλογερμανικο πολεμο και μαλιστα καλοβλεπει ακομα περισσοτερο μια πιθανη νικη της Γερμανιας για την οποια "θα εργαστουν και οι σοσιαλιστες".

υγ: ιστοριοκοινωνιολογε, η σταση του Κροποτκιν το 1914 ειναι οπορτουνιστικη. Δε βλεπω λογο που πας να τη δικαιολογησεις. Ειπαμε, τα περισσοτερα απο αυτα που λεει ο κουιντο (γενικα, οχι εδω) ειναι ψεματα, αλλα το να του παμε κοντρα ακομα και οταν λεει αληθεια σε κατι, ειναι ανουσιο και μας κανει κι εμας δογματικους.

από @Ας μελετήσουμε ιστορία και κοινωνιολογία 14/02/2017 9:31 μμ.


Αν η σημερινή κοινωνία δεν διεκδικεί τους κοινούς πόρους της, αυτό δεν αναιρεί τα όσα έγραψα. Ο πόλεμος είναι εγγενής στον άνθρωπο και στην κοινωνία, ακριβώς για την υπεράσπιση του χώρου και της ανεξαρτησίας της κοινωνίας. Αποτελεί την αιτία της σύναψης γειτονικών συμμαχιών, ανταλλαγής προϊόντων, κλπ. Όλες οι πρωτογενείς κοινωνίες αμύνονταν σε κάθε επιχειρούμενη εισβολή στα εδάφη τους. Ο όρος διεθνιστής δεν σε προστατεύει από την επίθεση κάποιου που δεν είναι διεθνιστής. Οι εθνικόφρονες δεν διαθέτουν το δικό μου σκεπτικό. Αν η Νεοελληνική κοινωνία ταυτίζεται με το κράτος, με τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, με τα πολιτικά κόμματα, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά της και ας μη το αντιλαμβάνεται. Όμως, στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αντιστάθηκε και δημιούργησε το ΕΑΜ. Αυτό δεν σημαίνει πως συμπορεύτηκε με το μεταξικό καθεστώς. Ο δε  luchador, γράφει για οπορτουνιστική θέση του Πιοτρ Κροπότκιν το 1914, και πως προσπαθώ να την δικαιολογήσω. Ο Πιοτρ Κροπότκιν δεν έχει ανάγκη εμένα για συνήγορό του. Η Οκτωβριανή Επανάσταση ξεπήδησε μέσα από το πρώτο μέρος των δυο παγκόσμιων πολέμων.    

από αναρχικός κομμουνιστής 15/02/2017 9:29 πμ.


Η κοινωνία ποιά; Η παγκόσμια; Η ελληνική; Η αναρχική; Η καπιταλιστική; Η κομμουνιστική;

Τους πόρους της χώρας ή της κοινωνίας τελικά; Γιατί άλλο "χώρα" άλλο "κοινωνία". Το να χρησιμοποιείς τον όρο "χώρα" αντί για "κράτος" δε μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι αυτά τα δύο ταυτίζονται αφενός κι αφετέρου την άγνοια ή την πολιτική κουτοπονηριά.

Εκτός αν εννοείς ότι η χώρα μπορεί να είναι μικρότερη ή μεγαλύτερη από το κράτος, αλλά τότε θα πρέπει να μας ορίσεις την "επικράτεια των κοινών πόρων" και τότε θα πρέπει να μιλήσεις με όρους αναρχικού κομμουνισμού κι επανάστασης κι όχι "εισβολής" και "χώρας". Άλλωστε αν οι πόροι είναι αξιωματικά κοινοί όπως το λες, τότε δεν υφίσταται καν η έννοια της εισβολής και η έννοια ...Τα μοιραζόμαστε όλα.

Ο πόλεμος δεν είναι καθόλου εγγενής στον άνθρωπο και την κοινωνία, γενικά κι αόριστα. Άνθρωπος είναι ότι γουστάρει κάνει.

α.Θέλει πόλεμο κάνει πόλεμο

β.θέλει πόλεμο αλλά δεν κάνει πόλεμο.

γ.δε θέλει πόλεμο αλλά κάνει πόλεμο

δ.δε θέλει πόλεμο δεν κάνει πόλεμο

Διάλεξε και πάρε, όλες αυτές είναι φυσικές ανθρώπινες και ιστορικές κοινωνικές καταστάσεις.

Ο όρος διεθνιστής δε σε προστατεύει από τίποτα, αφού στον πυρήνα του εμπεριέχει και δομείται γύρω από την έννοια του έθνους-κράτους. Ο όρος αντιεθνιστής αντιθέτως σε προστατεύει από το να πέφτεις σε εθνικές παγίδες κι έτσι μπορεί να προστατεύεις τους κοινούς πόρους από αυτούς που δε θέλουν οι πόροι να είναι κοινοί για όλους. Οι εθνικόφρονες της αριστεράς διαθέτουν ακριβώς το δικό σου σκεπτικό. Αλλά και της δεξιάς αυτό λένε: ο καθένας στο μαντρί του για να τα έχουμε καλά...

Το ΕΑΜ δε το δημιούργησε η κοινωνία γενικά κι αόριστα. Το ΚΚΕ το δημιούργησε μαζί με το ΣΚΕ, το ΕΛΔ και το ΑΚΕ.

Ο Κροπότκιν έπεσε θύμα της ίδιας λογικής που έπεσαν όσοι την πάτησαν με τα δημοψηφίσματα και τις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Του μικρότερου κακού και της υποκατάστασης της λογικής και της πολιτικής ανάλυσης από το θυμικό και τον οπαδισμό. Είναι κατακριτέος, κατακρίθηκε και τότε κατακρίνεται και τώρα...

ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΧΩΡΑ (ΑΚΟΜΑ).

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License