Μεξικό: Κάποιες ενοχλητικές σκέψεις για τη δολοφονία του συντρόφου Salvador Olmos

Έτσι ώστε η ζωή, ο αγώνας και η μνήμη των νεκρών συντρόφων μας να μην εξωραϊστούν και να μην ανακτηθούν από το σύστημα προς όφελός του.

 

 

 

από https://itsgoingdown.org/mexico-reflections-murder-salvador-olmos/

αρχικό κείμενο: https://es-contrainfo.espiv.net/2016/08/12/mexico-algunas

(μετάφραση στα αγγλικά: Scott Campbell)

 

 

 

 

Γράφουμε τα παρακάτω αφότου διαβάσαμε την “Ανακοίνωση της Ελευθεριακής Ομάδας της Huajuapan για τη δολοφονία από την αστυνομία τού συντρόφου Salvador Olmos 'Chava'” (1) [Περισσότερα για τον 'Chava' στα αγγλικά (2)], καθώς πιστεύουμε ότι -με δεδομένη την κλιμάκωση του αγώνα και την ολοένα και μεγαλύτερη καταστολή των αναρχικών/ελευθεριακών δομών- είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε τις απόψεις μας για να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τον εχθρό στις πολλαπλές μορφές του. Και αυτό διότι συχνά η κριτική περιορίζεται στις “κυβερνητικές αδικίες”, ή απλώς στην αντίληψη ότι “εκπρόσωπος του κακού είναι ένα μόνο πρόσωπο ή ένας πολιτικός”, και δεν αναφέρεται ότι, στην πραγματικότητα, είναι ολόκληρο το σύστημα των κυβερνώντων και κυβερνώμενων που μαζί συμμετέχουν ενεργά στη διατήρηση της καπιταλιστικής κοινωνικής τάξης.

Ας είμαστε σαφείς! Τα παρακάτω λόγια σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπούν στην αμαύρωση της μνήμης του συντρόφου 'Chava', ούτε στο ξεκίνημα μιας λεκτικής αντιπαράθεσης, ούτε σε μεταξύ μας καβγάδες. Είναι, πάνω απ' όλα, ένας προβληματισμός από συντρόφους για συντρόφους και ελπίζουμε να εκληφθεί ως τέτοιος.

Γνωρίζουμε ότι ο 'Chava' συμμετείχε σε κοινωνικές δράσεις (στο πρόγραμμα Pitaya Negra στον ραδιοφωνικό σταθμό της κοινότητα Tu'un Ñuu Savi, σε πορείες, σε δράσεις κοινωνικής ευαισθητοποίησης κ.λπ.), γνωρίζουμε ότι η κοινωνική εξέλιξη ήταν ο κύριος στόχος αυτών των δράσεων. Ωστόσο, θέλουμε να αναλύσουμε αν, στην πραγματικότητα, δράσεις όπως αυτή για την οποία έχασε τη ζωή του είναι συνεπείς με τις θεμελιώδεις αρχές των αναρχικών, αν αξίζει τον κόπο να έχουμε φυλακισμένους, εξαφανισμένους, και νεκρούς για τέτοιου τύπου δράσεις. Και, με αυτό κατά νου, θα αναλύσουμε την περίπτωση αυτή από τη δικιά μας οπτική, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι στόχοι και οι στρατηγικές που επιλέγουμε για να συμβάλλουμε στον αναρχικό αγώνα.

Στην Οαχάκα επικρατεί μια ατμόσφαιρα έντασης στους διάφορους κοινωνικούς και αυτόχθονες τομείς της, με προβλήματα στις γειτονιές αλλά και γενικότερα τοπικά προβλήματα, με αγώνες ενάντια σε γιγαντιαία κατασκευαστικά έργα, αγώνες των αγροτικών οργανώσεων, και αγώνες των διάφορων αναρχικών και αριστερών τάσεων μεταξύ των άλλων. Αλλά το μεγαλύτερο αντίκτυπο το προκάλεσε -όπως πάντα- το κίνημα των δασκάλων, με την αντίθεσή του στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, καθώς και με τη φήμη τού “επαναστατικού παρελθόντος” του, που επιπλέον, λόγω του μεγέθους του, θα συνέβαλε ως κίνημα στην επαναστατική διαδικασία. Ως εκ τούτου, μπορούμε να πούμε ότι η περίπτωση του Salvador είναι μια προέκταση των γενικευμένων κατασταλτικών μέτρων που ελήφθησαν από το σύστημα στα πλαίσια της διατήρηση της τάξης και της δυνατότητας διακυβέρνησης.

Ο θάνατος του συντρόφου μπορεί, πιο συγκεκριμένα, να ιδωθεί στα πλαίσια της πόλης Huajuapan de León, με τα προβλήματα που έχει όσον αφορά τα δημόσια έργα, όπως σημειώνεται από τους συντρόφους του στην ανακοίνωση που αναφέρθηκε παραπάνω: “Ο αδελφός μας εξέφρασε τη διαφωνία του για ένα έργο στην πόλη Huajuapan de León -το έργο'Hemiciclo a Juárez'-,η οικοδόμηση του οποίου γινότανμε παρατυπίες”, και στη συνέχεια απαριθμούνται οι παρατυπίες και τα περιστατικά διαφθοράς που ολοκάθαρα συνέβησαν, λέγοντας ότι ο 'Chava' έγραψε το γκράφιτι, “Θέλουμε δημόσια έργα, κι όχι ανάπλαση προσόψεων”. Όλοι ξέρουμε τι συνέβη κατόπιν - η άθλια σύλληψη, τα βασανιστήρια και η δολοφονία του Salvador από τα χέρια των ένοπλων εχθρών της καθημερινότητάς μας: την αστυνομία.

Θα σταματήσουμε εδώ για να ξεκινήσουμε την ανάλυση.

 

 

 

Γκράφιτι του 'Chava', “Θέλουμε δημόσια έργα, όχιανάπλαση των προσόψεων”, που τώρα πλαισιώνεται από άλλα συνθήματα, γραμμένα μετά τη δολοφονία του.

 

 

- Το ζήτημα των στόχων του αγώνα

 

Το γκράφιτι του συντρόφου, και τα επιχειρήματα της ανακοίνωσης που αναφέραμε, αποκαλύπτουν την απουσία ανάλυσης και μελέτης σε βάθος σε χώρους που προσδιορίζονται ως αναρχικοί. Παρόλο που γνωρίζουμε ότι υπάρχουν διαφορετικές τάσεις μέσα στον αναρχισμό -πολλές από τις οποίες είναι συζητήσιμες-, δεν θα σταματήσουμε να λέμε αυτό που πιστεύουμε, καθώς υπάρχουν πολύ λίγοι που υψώνουν τη φωνή τους και αυτό δυσχεραίνει την ανάπτυξη των δυνατοτήτων των αναρχικών τάσεων στο Μεξικό.

Όπως έχουν αναφέρει και άλλοι σύντροφοι -και συμφωνούμε κι εμείς- ο αναρχισμός στο Μεξικό κουβαλάει το βάρος της αριστεράς – το οποίο κληρονόμησε από τους λαϊκούς αγώνες, καθώς και από την προσέγγισή της με ρεφορμιστικές, αντι-καπιταλιστικές ομάδες (οπλισμένες ή όχι), κι έτσι οι ιδέες μας αναμειγνύονται με τις δικές τους κρατικιστικές, δημοκρατικές, και περί κοινωνίας των πολιτών αντιλήψεις.

Για εμάς, είναι εντελώς απαράδεκτο να ζητάει κάποιος, μέσα από δράσεις αμφισβήτησης, να κάνει το κράτος τη δουλειά του. Αν θεωρούμε δικό μας το παλιό σύνθημα “Θάνατος στο κράτος”, γιατί του ζητάμε να κάνει καλά τη δουλειά του; Ή, αν το κράτος έκανε καλά τη δουλειά του, αν μας παρείχε “ασφάλεια”, αν η αστυνομία ήταν τίμια και συλλάμβανε μόνον “πραγματικούς εγκληματίες”, αν φρόντιζε την πρόσβασή μας στην υγειονομική περίθαλψη και την τροφή με όλο και πιο διευρυμένα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, αν οι κυβερνήτες ήταν ειλικρινείς και εκπλήρωναν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους, αν δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις ώστε να καλύπτεται η ζήτηση για απασχόληση και η ομαλή ροή της οικονομίας, με καλούς μισθούς, καλοφτιαγμένους χώρους αναψυχής, αν κάλυπταν τις λακκούβες στους δρόμους ή ασφαλτόστρωναν κάποιον δρόμο, θα εξακολουθούσε να είναι στόχος μας το σύνθημα “Θάνατος στο κράτος”;

Ας ξεκινήσουμε σταματώντας να είμαστε αφελείς, σας παρακαλούμε. Ζητάμε απ' όσους δεν το έχουν ξεκαθαρίσει στο νου τους, να ρίξουν μια ματιά στα κομματικά φυλλάδια των PRD, MORENA, PRI ή PAN (3), και θα συνειδητοποιήσουν ότι -με εξαίρεση κάποιες ιδεολογικές παραλλαγές- αυτά που ζητούν όλοι είναι τα ίδια. Υποστηρίζουμε ότι, αν επικεντρώσουμε τους αγώνες μας σε τέτοιου τύπου απαιτήσεις, ο αντι-κρατισμός μας δεν θα είναι το ίδιο έντονος, και θα οδηγηθούμε στο αδιέξοδο του σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού.

Πιστεύουμε, επίσης, ότι οποιοδήποτε κατασκευαστικό έργο -είτε πρόκειται για μια πρόσοψη, είτε για κάποιο δημόσιο έργο- εξυπηρετεί την κοινωνική τάξη και την ανάπτυξη, όπως αυτές προωθούνται από το κράτος/κεφάλαιο, σε βάρος της φύσης και των τωρινών τρόπων ζωής μας. Θα μπορούσαμε να ζητήσουμε περισσότερους ασφαλτοστρωμένους δρόμους, και μετά θα απαιτούσαμε την καταστροφή της φύσης και την προώθηση αυτού του ολέθριου πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που εμπεριέχει αυτό το κράτος και αυτή την κυβέρνηση, που ενάντιά τους μάταια προσπαθούν να αντιπαρατεθούν δράσεις και αντιλήψεις όπως αυτές που αναφέραμε προηγουμένως. Υποστηρίζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η εξάπλωση των πόλεων καταστρέφει τις δυνατότητες της αυτονομίας. Για να γίνει αυτό πιο χειροπιαστό και να το κατανοήσουμε βαθύτερα, είναι αναγκαία μια επανασύνδεση με τη γνώση και τη δυναμική της γης.

Πιστεύουμε ότι σήμερα, στον 21ο αιώνα, η αναρχία πρέπει να ξεπεράσει -τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά- τα παλαιά πρότυπα των επαναστατών του 19ου και μεγάλου μέρους του 20ού αιώνα, με την προσκόλλησή τους σε ένα βιομηχανικό όραμα που σήμερα μεταφράζεται σε ανούσια ανάπτυξη της κοινωνικής ευημερίας σε συνθήκες δουλείας, ή σε πρόοδο και τεχνογνωσία, και περισσότερο παρά ποτέ έλεγχο σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Αν είμαστε σίγουροι για κάτι, είναι ότι το τεχνολογικό και βιομηχανικό σύστημα ενδυναμώνει όλες τις πτυχές της εξουσίας, όλες τις καταπιέσεις, όλα τα συστήματα κυριαρχίας που μας καταδυναστεύουν. Έτσι, σε κάθε περίπτωση, το όραμα του αγώνα για μας εμπεριέχει μια έλλειψη σεβασμού, μια περιφρόνηση και αδιαφορία για τους αγώνες για “δημόσια έργα”, για μισθούς, κοινωνική πρόνοια κ.λπ. Γιατί; Επειδή, από τη στιγμή που αυτοί οι αγώνες θα κερδηθούν ή θα χαθούν, τα πάντα επιστρέφουν στην κανονικότητα.

 

 

 

[Καμένο αστυνομικό κουβούκλιο στη Huajuapan μετά τη δολοφονία του 'Chava'.]

 

 

 

- Πέρα από τη θυματοποίηση και τον συναισθηματισμούς: Αλληλεγγύη και αναρχική δράση

 

Τώρα, θέλουμε επίσης να αναφερθούμε στη θυματοποίηση με την οποία αντιμετωπίζεται η περίπτωση του συντρόφου. Εμείς δεν πιστεύουμε ότι, για να επικυρωθεί ο αγώνας μας, πρέπει να μετατρέψουμε σε μάρτυρες τους συντρόφους που έχουν υποστεί καταστολή, φυλακιστεί ή δολοφονηθεί από το κράτος. Δεν πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να πούμε, για παράδειγμα, ότι οι σύντροφοί μας ήταν λευκές περιστερές και συμμετείχαν σε αυτή και σε εκείνη τη δράση, ή να καυχιόμαστε για αυτό ή για εκείνο στο οποίο συνέβαλλαν. Μην παρεξηγηθεί αυτό, δεν λέμε ότι είναι λάθος να θυμόμαστε τα κίνητρά τους, τους αγώνες τους ή τα συναισθήματά τους. Το πρόβλημα εδώ προκύπτει όταν αυτό γίνεται με σκοπό να κερδίσουμε την αποδοχή των ρεφορμιστών -των “ανοιχτόμυαλων”, αυτών που έχουν το “ειδικό βάρος” και τα “μέσα”-, καθώς και την “υποστήριξη” των μαζών και των κοινωνικών κινημάτων, δημιουργώντας τους συμπόνοια και αλτρουιστικά αισθήματα για εμάς και τους σκοπούς μας. Αυτή η θυματοποίηση και ο συναισθηματισμός κρύβει τους πραγματικούς λόγους από τους οποίους πηγάζει η αναρχική αλληλεγγύη: Κρύβει το ότι είμαστε ενάντια στην ολική ή μερική δύναμη του κράτους να φυλακίζει, να δικάζει, να χειρίζεται, να ελέγχει, να κυβερνάει, ή να δολοφονεί νόμιμα ή παράνομα αυτούς που θέτουν εμπόδια στα συμφέροντά τους.

Ο συναισθηματισμός μπορεί να μας παρηγορήσει με απαλά χτυπήματα στην πλάτη και δράσεις “υποστήριξης”, αλλά πρόκειται για υποστηριχτές που δεν βλέπουν ξεκάθαρα την πραγματικότητά μας, ή -αν τη βλέπουν- δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν πίσω τους τις ανέσεις που το σύστημα τους παρέχει.

Στόχος εμάς των αναρχικών πρέπει να είναι η βαθιά κατανόηση της αλληλεγγύης, καθώς και η επίθεση ενάντια στις δομές της εξουσίας και σε εκείνους που είναι οι πλέον υπεύθυνοι για τη σημερινή καθυπόταξη. Αυτό θα μας επιτρέψει να αφήσουμε πίσω μας την ανακαμπτική και ρεφορμιστική δυναμική του συστήματος, και να υποθέτουμε ότι περιπτώσεις όπως αυτή του Salvador μπορούν και θα ξανασυμβούν. Το κράτος γνωρίζει ότι πρόκειται για πόλεμο, γνωρίζει ότι του ανήκουν και τα πιόνια και η σκακιέρα της κοινωνικής κυριαρχίας. Για πόσο καιρό ακόμη θα συνεχίσουμε να παίζουμε το παιχνίδι τους;

 

 

- Εκδίκηση για τους δικούς μας, συνέχεια του αγώνα

 

Κλείνοντας, είναι παραπάνω από προφανές ότι η “δικαιοσύνη” που μοιράζει το κράτος είναι για να μας κατευνάσει και να διατηρήσει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Είναι βέβαιο ότι οι συγγενείς και τα άτομα που βρίσκονταν κοντά στον Salvador θα υφίστανται τα ίδια τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται πάντα. Σύμφωνα με ειδησεογραφικές αναφορές, έχουν ήδη συλληφθεί κάποιοι αστυνομικοί “φερόμενοι ως υπεύθυνοι”, και οι συγγενείς του θα έχουν ζαλιστεί σίγουρα από τη νομική υπεράσπιση, τα γραφειοκρατικά χαρτιά, τα ανθρώπινα δικαιώματα κ.λπ. Στο τέλος, οι υποσχέσεις θα είναι το ίδιο κενές όπως πάντα. Το λέμε αυτό με σεβασμό για τις οικογένειες και τους φίλους, αλλά είναι η αλήθεια, δεν υπάρχει μόνον ένας υπάλληλος ή μια ομάδα αστυνομικών που είναι υπεύθυνοι – ο μόνος υπεύθυνος είναι το κράτος, και το κράτος είναι ολόκληρος ο θίασος αυτών που συμμετέχουν στη λειτουργία του (από τον χαμηλότερο στην ιεραρχία μπάτσο μέχρι τον πρόεδρο της δημοκρατίας), καθώς και η δουλοπρεπής και άκριτη στάση της κοινωνίας. Γι' αυτό, η μόνη δικαιοσύνη είναι η συνέχιση του αγώνα του συντρόφου, η μόνη αληθινή δικαιοσύνη είναι αυτή που θα προέλθει από τα δικά μας χέρια. Τα υπόλοιπα, αυτά που προέρχονται από το κράτος, θα είναι μια προσπάθεια κατευνασμού των συναισθημάτων με νομικά επιχειρήματα, μια ψευδαίσθηση. Εξαιτίας αυτού, αν και σε πολλούς δεν αρέσει να το ακούν, ο αγώνας πρέπει να είναι οφθαλμός αντί οφθαλμού.

Όπως είπαμε και παραπάνω, δημοσιοποιούμε αυτές τις σκέψεις όχι για να ακολουθήσει μια σειρά από ανακοινώσεις και αντι-ανακοινώσεις -αν και ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει-, ούτε για να καβγαδίσουμε μεταξύ μας, αλλά ως συμβολή ώστε να γίνει ο αγώνας μας πιο εμπεριστατωμένος και επικεντρωμένος. Έτσι ώστε η ζωή, ο αγώνας και η μνήμη των νεκρών συντρόφων μας να μην εξωραϊστούν και να μην ανακτηθούν από το σύστημα προς όφελός του.

Επομένως:

 

-Στη μνήμη και στη μάχη: Salvador Olmos Παρών!

-Το πανκ δεν πεθαίνει!

-Το κράτος δεν μας ξεγελάει με τις λύσεις του και τη δικαιοσύνη του!

-Για την καταστροφή των φυλακών και της κοινωνίας που τις συντηρεί!

-Για την απαλλαγή από τον ρεφορμισμό, και την αναρχική δράση με επίγνωση των συνεπειών!

-Ο φόβος αλλάζει πλευρά!

-Υποστήριξη και βοήθεια σε όσους πλήττονται από την καταστολή!

-Αλληλεγγύη με τους συμμάχους μας!

-Ζήτω η άμεση δράση ενάντια στους υπεύθυνους!

-Η εκδίκηση θα είναι ανώνυμη και μπορεί να 'ρθει από παντού!

 

Σε συμπαιγνία με εκείνους που κάνουν ό,τι μπορούν, που επιτίθενται, που χτίζουν οδοφράγματα και αυτόνομες, αυτοδιευθυνόμενες δράσεις, μέσα στον πυρετό που έχει γεννήσει το κίνημα των δασκάλων στην Οαχάκα. Για να κρατηθεί απόσταση και να δημιουργηθεί χώρος από την ένωση δασκάλων και τα ρεφορμιστικά οράματα και δράσεις τους.

 

 

Συντροφικά,

Μια χούφτα οικο-αναρχικών στο Μεξικό

Τέλος Ιούλη 2016

 

-----------

 

(1) [https://www.proyectoambulante.org/index.php/noticias/oaxaca/item/6621-comunicado-bloque-libertario-de-huajuapan-ante-el-asesinato-a-manos-de-la-policia-del-companero-salvador-olmos-chava]

(2) [https://itsgoingdown.org/community-radio-journalist-anarchist-killed-police-oaxaca/]

(3) PRD (Κόμμα Δημοκρατικής Επανάστασης - το μεγαλύτερο κόμμα της αριστεράς), MORENA (Κίνημα Εθνικής Αναμόρφωσης - λαϊκό, αντι-νεοφιλελεύθερο και εθνικιστικό κίνημα), PRI (Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα - νυν κυβερνών κόμμα), PAN (Κόμμα Εθνικής Δράσης - καθολική Δεξιά, πρώην κυβερνών κόμμα).

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License