Ένας κόσμος ανάποδα - Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στην Αθήνα!

Eκδήλωση-συζήτηση με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο την Παρασκευή 14 Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο στις 7.00 από τα Σήματα Καπνού και την Καμπάνια "Ένα Σχολείο για την Τσιάπας"

post image

Εκδήλωση - Συζήτηση με τον Εδουάρδο Γκαλεάνο την Παρασκευή 14/11 στις 7.00 στην αίθουσα ΜΑΧ του Πολυτεχνείου, με θέμα "Ένας κόσμος ανάποδα: Η σκληρή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης στις χώρεςτης Λατινικής Αμερικής. Η ελπίδα από τις μικρές και μεγάλες αντιστάσεις των ανθρώπων και των λαών". Την εκδήλωση διοργανώνουν τα Σήματα Καπνού και η Καμπάνια "Ένα σχολείο για την Τσιάπας".

"Στη Βικτωριανή εποχή δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια μπροστά σε μια δεσποινίδα. Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως:

- ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς.

- Ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση.

- τα θύματα του ιμπεριαλισμού λέγονται χώρες υπό ανάπτυξη, που είναι σαν να αποκαλείς τους νάνους παιδιά.

- Ο οπορτουνισμός λέγεται πραγματισμός.

- Η προδοσία λέγεται ρεαλισμός.

- Η φτώχεια λέγεται στέρηση ή στενότητα και οι φτωχοί, άνθρωποι με ανεπαρκείς πόρους.

- Το δικαίωμα του αφεντικού να απολύει τους εργάτες χωρίς αποζημιώσεις ή εξηγήσεις λέγεται ευελιξία της αγοράς εργασίας.

- Τα βασανιστήρια λέγονται παράνομος καταναγκασμός ή φυσικές και ψυχολογικές πιέσεις.

- Όταν οι κλέφτες είναι από καλή οικογένεια δεν είναι κλέφτες, αλλά κλεπτομανείς".

Εδουάρδο Γκαλεάνο, "Ένας κόσμος ανάποδα"

Μερικά ακόμα κείμενα του Εδουάρδο Γκαλεάνο στα ελληνικά:

--Μνήμες και μηνύματα

--Όσα φέρνει ο άνεμος

--Κίνδυνος

--Τo Βολιβιάνικο Γαϊτανάκι

--H Koύβα υποφέρει

--Ο πόλεμος

--Φρενοκομείο

Δύο κείμενα για το ποδόσφαιρο: «Ο πόλεμος ή η γιορτή» και «Μοντέλα»

--Διαμάχη πάνω στα νόμιμα ψέματα

-- για να πούμε όχι...

--Εν ονόματι τίνος;

-- Η θρησκεία του αυτοκινήτου

--Οι εξωγήινοι έχουν απορίες

Εικόνες:

από έκπληκτος 11/11/2003 2:07 πμ.


Απίστευτο! Μπράβο ρε παιδιά...

από Photo-δότης 11/11/2003 1:49 μμ.


post image
Zapatista rebel commander David (L) talks with Uruguayan writer Eduardo Galeano during a break in the International Encounter for Humanity and Against Neoliberalism in Oventic, Chiapas July 29, 1996. Galeano is a well-known writer who wrote "The Open Veins of America Latina "and he is taking part as a delegate in this Zapatista stronghold.

Εικόνες:

από κάποιος 12/11/2003 6:30 πμ.


Ένας από τους σοβαρότερους διανοητές -σοβαρός δεν σημαίνει αναγκαστικα΄σοβαροφανής- καλεσμένος από μια σοβαρή προσπάθεια αντιπληροφόρησης και από μια πετυχημένη κίνηση αλληλεγγύης. Μπράβο για όλα παιδιά. Τέτοιες κινήσεις μας χρειάζονται...

από Κουλ Ουάχατ 12/11/2003 1:03 μμ.


Ένα πολύ ωραίο συνεντευξούλι του Ε. Γκ. ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΓΚΑΛΕΑΝΟ «Η ανθρώπινη ιστορία; Είναι σαν το ποδόσφαιρο» Ενας σημαντικός Λατινοαμερικανός συγγραφέας, ο Ουρουγουανός Εντουάρντο Γκαλεάνο, έρχεται στην Αθήνα προσκεκλημένος του περιοδικού «Σήματα καπνού» και της καμπάνιας «Ενα σχολείο για την Τσιάπας». Την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου ο Γκαλεάνο θα μιλήσει στο αμφιθέατρο ΜΑΧ του Πολυτεχνείου σε μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Ενας κόσμος ανάποδα: η σκληρή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, η ελπίδα από τις μικρές και μεγάλες αντιστάσεις των ανθρώπων και των λαών της Λατινικής Αμερικής». Πάντοτε κριτικός και μαχητικός, ο λόγος του Γκαλεάνο μάς προτρέπει να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα αντί να την υπομένουμε στωικά, να διδασκόμαστε από το παρελθόν αντί να το ρίχνουμε στη λήθη, να ονειρευόμαστε το μέλλον αντί να το δεχόμαστε παθητικά. Με παιγνιώδη τρόπο ο Ουρουγουανός συγγραφέας αναδιατυπώνει το πρόταγμα της ριζικής αλλαγής ενός άδικου και ανελεύθερου κόσμου: «Αν ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι σήμερα, τα πάνω κάτω, μήπως θα έπρεπε να τον γυρίσουμε ανάποδα ώστε να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του;» Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο Γκαλεάνο τον Ιούλιο του 2003 και δημοσιεύτηκε στον εναλλακτικό δικτυακό τόπο Rebelion. - Αυτή τη στιγμή, με την κυβέρνηση του Λούλα ντα Σίλβα στη Βραζιλία, του Λούσι Γκουτιέρες στο Εκουαδόρ, με την αντίσταση του Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα... Πιστεύετε πως η λατινοαμερικάνικη Αριστερά ζει κατά κάποιον τρόπο στιγμές κρίσιμες, αποφασιστικές; «Ζει καιρούς αλλαγής ή επιθυμίας για αλλαγή εκ μέρους κυβερνήσεων που εκφράζουν την επιθυμία των από κάτω, του κόσμου που τους ψήφισε. Το πρόβλημα είναι πως έχουν λιγοστέψει τα περιθώρια, εξαιτίας της διεθνούς δικτατορίας των αγορών. Τα πραγματικά περιθώρια δημοκρατίας στο σημερινό κόσμο είναι ασφυκτικά περιορισμένα. Ηδη έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε σαν το πλέον φυσικό πράγμα του κόσμου το ότι οι κυβερνήσεις των χωρών μας πρέπει να ζητάνε την άδεια από τους ανώτατους αξιωματούχους των διεθνών χρηματιστηριακών οργανισμών ακόμα και για να διορίσουν έναν κλητήρα σε υπουργείο. Πόσο μάλλον για να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν για να κερδίσουν την ψήφο του κόσμου. - Και τι προβλήματα θα μπορούσαν να προκύψουν στον Λούλα και την κυβέρνησή του, και από τα αριστερά και από τα δεξιά; «Το θεμελιώδες πρόβλημα είναι το συσσωρευμένο εξωτερικό χρέος: μια θηλιά στο λαιμό. Δεν πιστεύω βέβαια πως είναι γραμμένο στη μοίρα μας... Δεν έχω μια άποψη της Ιστορίας α λα ελληνικά, σαν κάτι που εκπορεύεται από τον Ολυμπο, από τους θεούς. Την Ιστορία τη φτιάχνουμε οι άνθρωποι και οι άνθρωποι μπορούμε να την αλλάξουμε. Ωστόσο είναι δύσκολο να την αλλάξουμε ο καθένας μόνος, η κοινή λογική λέει πως μόνοι μας δεν μπορούμε. 'Η θα ενωθούμε ή θα μας τηγανίσουν. Μοιάζει προφανές αλλά δεν είναι κατανοητό απ' ό,τι φαίνεται. Θα έπρεπε να ενωθούν, να οργανωθούν οι λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις, που έχουν διαφορετικά συμφέροντα από τις κυβερνήσεις του βορρά, και να υιοθετήσουν κοινές πολιτικές και στάσεις σε βασικά πράγματα, όπως, για παράδειγμα, να συστήσουν κοινό μέτωπο ενάντια στο μεγάλο διεθνές τραπεζικό κεφάλαιο. Να επαναδιαπραγματευτούν, δηλαδή, την πληρωμή του εξωτερικού χρέους για να μην καταλήξουμε να πληρώνουμε, να πληρώνουμε, και όσο πιο πολύ πληρώνουμε τόσο πιο πολλά να χρωστάμε. Γιατί τότε θα μας αξίζει μια ταφόπλακα που θα γράφει: Εζησε πληρώνοντας και πέθανε χρωστώντας. Επίσης, πρέπει να υπερασπίσουμε τις τιμές στις διεθνείς αγορές. Να ενωθούμε και να υπερασπίσουμε από κοινού τις τιμές των προϊόντων μας». - Κάτι που συζητιέται πολύ αυτόν τον καιρό είναι η ανάγκη επιβεβαίωσης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών. Λέγατε πως «υπάρχουν δικαιώματα ιερά, πέραν κάθε πολιτικής σκοπιμότητας, και πως σ' αυτήν την κατεύθυνση θα 'πρεπε να βαδίσει αυτό το λαμπρό κίνημα ειρήνης», το τόσο ζωντανό αυτή τη στιγμή. Θα μας ενδιέφερε πολύ αυτή η ιδέα του αυτοκαθορισμού, της αυτοδιάθεσης των λαών... «Ναι, για μένα είναι θεμελιώδης αυτή η επιβεβαίωση, τώρα περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Είδατε τις δηλώσεις όλων των σημαντικών εκπροσώπων της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Ολες συμπίπτουν στο ότι το Ιράκ ήταν ένα πείραμα, ένα εργαστήρι για πολέμους που έπονται. Ερχονται λοιπόν κι άλλοι πόλεμοι... Πρέπει να παρακολουθούμε σε ποιο σημείο του χάρτη βάζουν το δάχτυλο, ποια χώρα ανακαλύπτουν πως υπάρχει και πως πρέπει να την κατακτήσουν γιατί έχει πετρέλαιο ή γιατί έχει νερό -πιστεύω πως οι πόλεμοι μέσα σε είκοσι - τριάντα χρόνια θα γίνονται μάλλον για το νερό παρά για το πετρέλαιο ή και για τα δύο. Ως εκ τούτου, πιστεύω πως είναι αναγκαίο να περιφρουρήσουμε, να διαφυλάξουμε την ιερότητα -για μένα είναι ιερό το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού των λαών- του δικαιώματος κάθε χώρας να αποφασίζει για τη μοίρα της. Πρέπει να το υπερασπίσουμε αυτό το δικαίωμα, να το κάνουμε σημαία μας, να το πολλαπλασιάσουμε ενάντια σ' αυτήν την παγκόσμια δικτατορία του χρήματος, που δεν σκοτώνει μόνο με βόμβες, μερικές φορές σκοτώνει με πιο καλυμμένους τρόπους, λιγότερο θεαματικούς, που είναι πιο δύσκολο να τους πολεμήσεις... Λίγο πριν από την κήρυξη του πολέμου στο Ιράκ πέθαναν 33 Βολιβιανοί, δολοφονήθηκαν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Το ΔΝΤ έδωσε εντολή στην κυβέρνηση της Βολιβίας να επιβάλει φόρους στους μισθούς -στη Βολιβία οι μισθοί είναι μισθοί πείνας. Ο κόσμος ξεσηκώθηκε, 33 άνθρωποι σκοτώθηκαν. Και ακόμα περισσότερος κόσμος πεθαίνει από πείνα, από τα προγράμματα προσαρμογής που επιβάλλουν οι διεθνείς οργανισμοί, από την κοινωνική ανισότητα που όλο και μεγαλώνει γιατί σ' αυτό συμβάλλουν με αποφασιστικό τρόπο αυτά τα προγράμματα βοήθειας που μας πουλάει η διεθνής τεχνοκρατία και που είναι μολυβένια σωσίβια προσφερόμενα στους λαούς για να πνιγούν». - Ο κόσμος έχει έρθει τα πάνω κάτω... Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον αλλάξουμε; «Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Και, επιπλέον, αν έρθει κάποιος να μου πουλήσει μια συνταγή, θα τον διώξω γιατί θα είναι ψεύτικη. Ο κόσμος είναι γεμάτος από κανάγιες που προσφέρουν μαγικές λύσεις, από ψεύτες που εμπορεύονται την ελπίδα, πουλάνε ελπίδες, λες και η ελπίδα μπορεί να πουληθεί. Η ελπίδα είναι κάτι που το κατακτάς κάθε μέρα με πολύ κόπο. Και κάθε μέρα πέφτει και σηκώνεται όταν είναι αληθινή. Οπως και όλοι εμείς που σκοντάφτουμε, πέφτουμε, αμφιβάλλουμε, τρώμε τα μούτρα μας στον τοίχο, αποτυχαίνουμε, πεθαίνουμε, ξαναγεννιόμαστε... αυτή είναι η μοναδική ελπίδα που αξίζει κανείς να πιστέψει. Δεν υπάρχουν λοιπόν συνταγές ούτε και εκείνος που θα τις φτιάξει. Για εκείνο που είμαι σίγουρος είναι ότι ο μοναδικός τρόπος να αλλάξεις την πραγματικότητα είναι πρώτα να τη δεις. Εάν δεν αρχίσουμε να βλέπουμε την πραγματικότητα, δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, και αυτό είναι σήμερα το πιο μεγάλο πρόβλημα: είμαστε τυφλοί μπρος στην πραγματικότητα. Δεν την βλέπουμε γιατί έρχεται μασκαρεμένη και η μεγάλη πρόκληση είναι να την αποκαλύψουμε για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε. Και μια άλλη βαθιά βεβαιότητα που έχω είναι ότι οι αλλαγές, όταν είναι αληθινές, έρχονται από κάτω και από μέσα. Γιατί και σ' αυτό υπάρχουν συνταγές που πουλιούνται στη διεθνή αγορά. Εγώ πιστεύω πως έρχονται από κάτω και από μέσα και δεν μπορούν να επιβληθούν από πάνω και πολύ λιγότερο από έξω. Οι αληθινές αλλαγές ωριμάζουν πολύ αργά, σε τίποτα δεν έχουν να κάνουν με εκείνα που αναγγέλλουν οι προφήτες ή με τις ταξινομήσεις «σωστό λάθος» των ειδικών, γιατί, για καλή μας τύχη, η ανθρώπινη Ιστορία διατηρεί ολοζώντανη την ικανότητά της να είναι απρόβλεπτη. Η ανθρώπινη Ιστορία είναι σαν το ποδόσφαιρο: το καλύτερο στοιχείο της είναι ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη. Πέρα από κάθε πρόγνωση, πέρα από κάθε βεβαιότητα, ορισμένες φορές ο μικρούλης Δαβίδ ταράζει συθέμελα τον αήττητο Γολιάθ. Και αυτό είναι μια ελπίδα πιστευτή: η ικανότητα της Ιστορίας να παράγει εκπλήξεις. Θ.Γ. Πηγή: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 12/11/2003

από Τσε 13/11/2003 11:15 μμ.


Βγηκε ο αρχιρεφορμας ο Γιαλκετσης να προβαλει τον ομοιο του Γκαλεανο ο οποιος δεν διανοειται βεβαια να κανει την παραμικρη ταξικη αναλυση αλλα μιλα γενικα και αοριστα για τους 'λαους' της Λατ. Αμερικης κατα των ΗΠΑ λες και ιδια συμφεροντα εχει οι βολεμενες ελιτ που σκοτωνουν τα παιδια στους δρομους με τους ανεργους και τους πεινασμενους...

από Τσου 14/11/2003 3:12 πμ.


ότι έχεις διαβάσει Γκαλεάνο;

από Εδουάρδο Γκαλεάνο 14/11/2003 3:54 πμ.


Στην καστιλιάνικη γλώσσα, όταν καμιά φορά τυχαίνει να θέλουμε να πούμε ότι έχουμε ελπίδες, λέμε: τρέφουμε ελπίδες. Όμορφη έκφραση, όμορφη πρόκληση: την ελπίδα την τρέφουμε, την προστατεύουμε για να μην μας πεθάνει από το κρύο, έρμαιο των μαινόμενων στοιχείων της φύσης, στις μέρες που ζούμε. Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, η οποία πραγματοποιήθηκε σε δεκαεπτά χώρες της Λατινικής Αμερικής, τρεις στους τέσσερις ανθρώπους λένε ότι η κατάστασή τους χειροτερεύει…

Αλλά, στο στημόνι της πραγματικότητας, όσο εφιαλτική και αν είναι, γεννιώνται νέα υφάσματα, φτιαγμένα από νήματα με πολλά και διαφορετικά χρώματα. Τα εναλλακτικά κοινωνικά κινήματα.

Η διαδικασία δεν έχει τίποτα το θεαματικό, και συμβαίνει κυρίως σε τοπικό επίπεδο, αλλά σε όλα τα μέρη του κόσμου αναδύονται μύριες νέες δυνάμεις.

Αναδύονται από κάτω προς τα πάνω και από μέσα προς τα έξω. Αθόρυβα αναλαμβάνουν να επαναθεμελιώσουν τη δημοκρατία σαν γέννημα της λαϊκής συμμετοχής και ξεθάβουν τις περιφρονημένες παραδόσεις της ανεκτικότητας, της αλληλοβοήθειας και της συνύπαρξης με τη φύση. Ένας από τους εκπροσώπους αυτών των δυνάμεων, ο Μάνφρεντ Μάξ-Νεφ, τις περιγράφει σαν ένα νέφος από κουνούπια, κινούμενο με ορμή κατά ενός συστήματος που δε θέλει οι άνθρωποι να αγκαλιάζονται αλλά να διαγκωνίζονται:

-Το νέφος των κουνουπιών –λεει- είναι πιο ισχυρό κι από ρινόκερο. Τα κουνούπια αυξάνονται, αυξάνονται και βουίζουν, βουίζουν.

Στη Λατινική Αμερική αυτές οι δυνάμεις είναι ένα επικίνδυνο είδος που εξαπλώνεται: οργανώσεις των χωρίς-γη, των χωρίς-στέγη, των χωρίς-δουλειά, των χωρίς φωνή, όλων των χωρίς. Σε πολλά μέρη του χάρτη της Λατινικής Αμερικής οι άνθρωποι ενώνονται, παρά την παραλυτική δράση του φόβου, και ενωμένοι μαθαίνουν να μην σιωπούν.

Η επίσημη Ιστορία, η ακρωτηριασμένη μνήμη, είναι μια παλιά τελετή στην οποία οι δυνάστες του κόσμου ευλογούν τα γένια τους. Οι προβολείς αυτής της Ιστορίας φωτίζουν την κορυφή αφήνοντας τη βάση στο σκοτάδι. Οι εσαεί αόρατοι μπαίνουν στο σκηνικό της Ιστορίας στο τέλος, σαν κομπάρσοι του Χόλιγουντ. Ωστόσο αυτοί, οι πρωταγωνιστές της αληθινής Ιστορίας, οι απαρνημένοι, οι απατημένοι, οι κρυφοί πρωταγωνιστές της σημερινής και της χθεσινής πραγματικότητας, είναι οι μόνοι που μπορούν να ενσαρκώσουν την ελπίδα για μια ενδεχόμενη διαφορετική πραγματικότητα.

Ευτυχώς κανείς δε λεει πια ότι η Ιστορία είναι αλάθητη. Γνωρίζουμε καλά ότι η Ιστορία σφάλλει, αφαιρείται, κοιμάται, χάνεται. Την Ιστορία τη φτιάχνουμε εμείς κι εκείνη μας μοιάζει. Αλλά είναι κι αυτή όπως κι εμείς απρόβλεπτη. Η ανθρώπινη ιστορία είναι σαν το ποδόσφαιρο: το καλύτερο στοιχείο της είναι ότι μπορεί να κάνει την έκπληξη. Πέρα από κάθε πρόγνωση, πέρα από κάθε βεβαιότητα, ορισμένες φορές ο μικρούλης Δαβίδ ταράζει συθέμελα τον αήττητο Γολιάθ.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον πεσιμισμό για καλύτερες μέρες, όπως έγραψε ένας άγνωστος, ένας περαστικός σε έναν τοίχο της Μπογκοτά.

Και να θρέψουμε την ελπίδα. Όμορφη έκφραση, όμορφη πρόκληση.

από το βιβλίο του "Ένας κόσμος ανάποδα"

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License