Ή θα μοιραστούμε τις νίκες ή θα μοιραστούμε τις ήττες | Vogliamo tutto e per tutti

Στο πλαίσιο καμπάνιας «ή θα μοιραστούμε τις νίκες ή θα μοιραστούμε τις ήττες» της αναρχικής συλλογικότητας Vogliamo tutto e per tutti

post image

Στο πλαίσιο καμπάνιας «ή θα μοιραστούμε τις νίκες ή θα μοιραστούμε τις ήττες» η αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti τοποθέτησε πανό στις περιοχές Νέος Κόσμος, Πετράλωνα και Νέα Σμύρνη. Τύπωσε και κυκλοφόρησε αυτοκόλλητα με κεντρικά συνθήματα «Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών για τη συνολική ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού, για ένα κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας» και «οργάνωση και αγώνας ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό για την κοινωνική επανάσταση για την αναρχία και τον κομμουνισμό». Ως μέλος της Συνέλευση αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση συμμετέχει στη διοργάνωση της συγκέντρωσης την Πέμπτη 30 Ιούνη στις 7μμ, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων στο Σχιστό.

αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti

http://vogliamotutto.espivblogs.net/

ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση των τελευταίων ετών εξελίσσεται μέσα σε ένα περιβάλλον έξαρσης των διεθνών καπιταλιστικών ανταγωνισμών με τα διάφορα ισχυρά κράτη ή υπερκρατικούς σχηματισμούς να προσπαθούν ο καθένας να προωθήσει τα συμφέροντά του. Στον ελλαδικό χώρο, από το 2010 με την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, η διαδικασία αυτή βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων, έχει χρησιμοποιηθεί από την ντόπια και διεθνή ελίτ ολόκληρο το φάσμα του αστικού πολιτικού προσωπικού. Η ανέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση στηρίχθηκε από τη μια μεριά στην καπήλευση και την αφομοίωση μιας σειράς αγώνων που προηγήθηκαν, στην εκμετάλλευση της ηττοπάθειας που γέννησε η σκληρή καταστολή και στην καλλιέργεια της παθητικότητας μέσα στα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια ώστε η δυσαρέσκεια κι η οργή να διοχετευτούν στην ακίνδυνη επιλογή της κάλπης. Ενώ από την άλλη στη στήριξη ενός μέρους του ντόπιου κεφαλαίου στο οποίο έδωσε τις κατάλληλες εγγυήσεις. Βασικός στόχος της νέας διακυβέρνησης ήταν να αποκαταστήσει την εικόνα και το κύρος των θεσμών και του απαξιωμένου κοινωνικά συστήματος εξουσίας και μέσα από το τρίπτυχο εθνική ενότητα, ταξική συνεργασία, κοινωνική ειρήνευση να εξουδετερώσει τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τη μέγιστη συναίνεση στους σχεδιασμούς της.

Μετά τις εκλογές του Γενάρη ακολούθησε μια περίοδος άψογου επικοινωνιακού χειρισμού της  «διαπραγμάτευσης» με τους «εταίρους» με τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη ενός μεγάλου κομματιού της κοινωνίας (όπως εκδηλώθηκε με τις πρωτοφανείς συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησης τον Φλεβάρη του 2015). Στο αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας πραγματοποίησε μια από τις μεγαλύτερες κινήσεις πολιτικής εξαπάτησης, εκείνη του δημοψηφίσματος, θέτοντας ένα ψευτοδίλημμα στο οποίο δυστυχώς εγκλωβίστηκε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, η οποία αντιμετώπισε από τη μια την τρομοκρατία του αστικού μπλοκ και από την άλλη την ψεύτικη ελπίδα της αριστερής διαχείρισης. Δυστυχώς αναπτερώθηκαν οι αυταπάτες περί συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων και περί αγώνα και νίκης μέσω της κάλπης. Στην αστική δημοκρατία ωστόσο, η εκπροσώπηση και η συμμετοχή είναι μια φενάκη και έτσι το όχι μετατράπηκε το ίδιο βράδυ σε ναι και η υπογραφή του τρίτου μνημονίου έγινε πραγματικότητα. Η λογική της ανάθεσης νίκησε και ο κόσμος που πίστεψε ότι μέσω της ψήφου μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση, οδηγήθηκε στην απογοήτευση και την παραίτηση.

Με τις επιπτώσεις, να μην έχουν γίνει ακόμα αισθητές κοινωνικά, ο ΣΥΡΙΖΑ προκήρυξε εκλογές για να εξουδετερώσει την αριστερή αντιπολίτευση και να προλάβει την υλοποίηση του πρώτου πακέτου προαπαιτούμενων. Οι εκλογές του Σεπτέμβρη είχαν μια ιδιαιτερότητα, όλοι οι διεκδικητές της εξουσίας ήταν διακηρυγμένοι υπέρμαχοι των σχεδίων της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ έχοντας συνομολογήσει και συνυπογράψει το τρίτο μνημόνιο. Καταδεικνύοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως ανεξάρτητα από την εκάστοτε νεοφιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική πολιτική διαχείριση το κράτος έχει συνέχεια και κινείται σταθερά προς τη διαμόρφωση συνθηκών σύγχρονου ολοκληρωτισμού και την επιβολή ενός διαρκούς καθεστώτους έκτακτης ανάγκης πάνω στην κοινωνία.

Πιστή, λοιπόν, στην υλοποίηση των μνημονιακών πολιτικών η συγκυβέρνηση σύριζα-ανελ διατήρησε ανέπαφο το πλαίσιο που διαμόρφωσαν τα προηγούμενα δύο μνημόνια και προχωράει γοργά και στην υλοποίηση των μέτρων του τρίτου μνημονίου. Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ταυτόχρονη κατοχύρωση του νομικού πλαισίου για διευκόλυνση κατασχέσεων πρώτης κατοικίας, μείωση των συντάξεων, σταδιακή κατάργηση των κρατικών εισφορών, αύξηση των εισφορών των εργαζομένων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, νομιμοποίηση της λεηλασίας των ασφαλιστικών ταμείων, αύξηση του ΦΠΑ, ανανέωση του ΕΝΦΙΑ, αύξηση στις εισφορές των συνταξιούχων, διάλυση της υγειονομικής περίθαλψης, ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων και δρομολόγηση πλήθος άλλων (Αστέρας, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΔΕΣΦΑ, περιφερειακά λιμάνια). Νέες αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων στα ΜΜΜ, διατήρηση της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Διάλυση κάθε ίχνους κοινωνικού κράτους και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους με κάθε κόστος.

Όλη αυτή η επίθεση συνοδεύεται από την ταυτόχρονη όξυνση του ελέγχου και της καταστολής (τόσο αστυνομική όσο και οικονομική). Ειδικά κατασταλτικά αστυνομικά σώματα, κινητοποίηση του στρατού για την αντιμετώπιση ανεπιθύμητων πληθυσμών, ειδικά δικαστήρια και καθεστώτα εξαίρεσης, ηλεκτρονικά εισιτήρια σε γήπεδα και μέσα μεταφοράς, σχέδια για ουσιαστική κατάργηση των απεργιών και κατοχύρωση της ανταπεργίας των αφεντικών (lock out). Ταυτόχρονα υλοποιείται η ηλεκτρονική ταυτότητα και προωθείται η υποχρεωτική χρήση πλαστικού χρήματος, για όλες τις οικονομικές συναλλαγές, συνθήκη που εξασφαλίζει περισσότερα κέρδη για τις τράπεζες και οδηγεί στο πλήρη έλεγχο από το κράτος.

Γίνεται αντιληπτό από τον καθένα πως η διαιώνιση του καπιταλισμού σημαίνει τη φυσική και ψυχική μας εξόντωση μέσω της επιβολής συνθηκών μακροχρόνιας ανεργίας, απόλυτης φτώχειας, ανέχειας, εξαθλίωσης και τη διεύρυνση ακόμα περισσότερο της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Με αυτό το τρόπο οδηγούνται μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην απομόνωση, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, μια συνθήκη η οποία λειτουργεί ενισχυτικά στους σχεδιασμούς της κυριαρχίας, καθώς δημιουργεί ευνοϊκότερους όρους για την επίθεση και την καθυπόταξη της κοινωνίας.

Απέναντι στην αντικοινωνική και απάνθρωπη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι πρέπει να αντιληφθούμε, ότι όσο δύσκολη και αμετάβλητη κι αν φαντάζει η κατάσταση, είναι στο χέρι μας να την αλλάξουμε. Πρέπει να βάλουμε στην άκρη την απογοήτευση, να πιστέψουμε στις δικές μας δυνάμεις, να κάνουμε πέρα κάθε αίσθημα παραίτησης και να σταθούμε στα πόδια μας και ο ένας δίπλα στον άλλο. Όλοι εμείς αποτελούμε την πλειοψηφία της κοινωνίας και από εμάς εξαρτάται το αν θα συναινέσουμε στον κοινωνικό οδοστρωτήρα του καπιταλισμού. Η οργάνωση σε πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες –αντιιεραρχικές, ριζοσπαστικές και αντικρατικές- και σε σωματεία βάσης σε όλους τους εργασιακούς χώρους, στα σχολεία και τις σχολές, σε κάθε κοινωνικό χώρο, είναι επιβεβλημένη περισσότερο από ποτέ. Να οργανωθούμε για να διεξάγουμε πολιτικούς, κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ανυποχώρητους, ακηδεμόνευτους και αντιθεσμικούς, οι οποίοι αποτελούν τον μοναδικό δρόμο που μπορεί να εξασφαλίσει φως στην άκρη του τούνελ.

Πρέπει να ξαναθέσουμε στο τραπέζι έννοιες όπως η απαλλοτρίωση του πλούτου από τα χέρια των αφεντικών, η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, η κατάργηση της ιδιοκτησίας και της μισθωτής εργασίας. Είναι εδώ ο χρόνος και ο τόπος που οφείλουμε να δημιουργούμε ρωγμές και να αμφισβητούμε έμπρακτα το «μονόδρομο» του καπιταλιστικού συστήματος. Να θέσουμε το πρόταγμα της συνολικής ανατροπής του κράτους και του καπιταλισμού και το όραμα για μια αταξική κοινωνία ενάντια σε κάθε λογική ενσωμάτωσης και αφομοίωσης. Οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις, οι αυτοοργανωμένες δομές, οι συνελεύσεις γειτονιάς, οι καταλήψεις εργασιακών χώρων και η αυτοδιαχείριση τους, οι καταλήψεις στέγης, τα πολιτικά στέκια, τα σωματεία βάσης, οι αντιιεραρχικές συλλογικότητες αποτελούν αναχώματα στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου, άλλα ταυτόχρονα προεικονίζουν τον κόσμο που οραματιζόμαστε. Έναν κόσμο οργανωμένο σε κομμούνες που θα βασίζεται στις αξίες της ελευθερίας, της αντιιεραρχίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης και ο όποιος θα λειτουργεί σύμφωνα με την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

αναρχική συλλογικότητα Vogliamo tutto e per tutti, Απρίλιος 2016

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License