Την ίδια στιγμή που το συλλογικό ασυνείδητο της δύσης φαίνεται σταδιακά να αφυπνίζεται με αφορμή την εκδήλωση της λεγόμενης οικονομικής κρίσης και την κατάρρευση του διαρκούς καταναλωτικού ονείρου, σε απόσταση αναπνοής από τα μέχρι πρότινος πανίσχυρα ευρωπαϊκά κέντρα ισχύος, ο πανανθρώπινος πόθος για μια κοινότητα προσώπων και αλληλεγγύης εξακολουθεί να πυροδοτεί εξεγέρσεις, να εμπλουτίζει την ιστορία των κοινωνικών αγώνων με νέα αυτοοργανωμένα κοινωνικά εγχειρήματα . Η παλαιστινιακή αντίσταση, εβδομήντα σχεδόν χρόνια μετά, συνεχίζει να αντιμάχεται τις στρατιωτικές επιθέσεις του κράτους του Ισραήλ αλλά και τον εμπορικό και ενεργειακό αποκλεισμό που αυτό έχει επιβάλλει. Ο αγώνας του λαού της Παλαιστίνης για γη και ελευθερία είναι στην ουσία του αγώνας ενάντια σε ένα σύμπλεγμα κρατών και οικονομικών κεφαλαίων. Χωρίς να επιχειρούμε να προσδώσουμε στους αγώνες ενός λαού νοήματα και σημασίες που δεν έχει, αναφέρουμε πως κυρίως η δυτική επικυριαρχία από την περίοδο του ψυχρού πολέμου είχε ως άμεσο διακύβευμα τον ενεργειακό έλεγχο της μέσης ανατολής καθώς και τον πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο που μια τέτοια συνθήκη προυποθέτει. Έτσι, η παλαιστινιακή αντίσταση θέτει το αίτημα για ζωή αντικειμενικά ανταγωνιστικά προς τις συνασπισμένες κρατικές συμμαχίες, τους διεθνείς οργανισμούς, και τους ιδιωτικούς ενεργειακούς κολλοσούς αμφισβητώντας το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα της δύσης. Παράλληλα, δεν αγνοούμε τις αντιφάσεις που παρουσιάζουν πάντα οι κοινωνικοί αγώνες. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης η ανάπτυξη θρησκευτικών χαρακτηριστικών στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού όπως αυτός εκδηλώνεται στη σύγκρουση με το κράτος του Ισραήλ είναι υπαρκτή. Ωστόσο, αυτό που σχηματικά αποκλήθηκε ''θρησκειοποίηση'' του αγώνα θεωρούμε πως εν μέρει ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα. Αποτέλεσε κυρίως μία επικοινωνιακή μεθόδευση που είχε στόχο να αποκρύψει τα πραγματικά αίτια της παλαιστινιακής εξέγερσης. Να αποκρύψει το ότι αυτή ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ένας ολόκληρος πληθυσμός ζει χωρίς πρόσβαση σε νερό και υπηρεσίες υγείας, αποκλεισμένος από τη κατασκευή του ηλεκτρονικού τείχους (του αποκαλούμενου και τοίχους του Απαρτχάιντ) με υποβαθμισμένο φυσικό περιβάλλον, διαρκής επιτάξεις σπιτιών, χωραφιών και δολοφονίες άμαχου πληθυσμού. Σε επίπεδο στρατιωτικής μηχανής το κράτος του Ισραήλ διαδραματίζει σήμερα (σε ό,τι αφορά το στάση του απέναντι στους παλαιστίνιους) έναν ρόλο αντίστοιχο με εκείνον της ναζιστικής Γερμανίας. Με συστηματική εκμετάλλευση του εβραικού δράματος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, συγκρότησε την εθνική ιδεολογία του γύρω από τον πυρήνα μιας αρχαϊκής , ρατσιστικής ιδεολογίας, τον σιωνισμό, θεωρώντας τους Άραβες υπανθρώπους τους οποίους θα πρέπει εξαφανίσει από την κρατική του κυριαρχία. Είναι φανερό πως όποιος/α διατηρεί ζωντανή τη μνήμη των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν μπορεί παρά να στέκεται σήμερα αλληλέγγυος/α με εκείνους/ες που βρίσκονται στο στόχαστρο των νέων ολοκληρωτισμών. Ο λαός της Παλαιστίνης δίνει ασφαλώς ένα παράδειγμα αγώνα και αυτοθυσίας που ο καταναλωτικά νανουρισμένος δυτικός άνθρωπος μοιάζει να έχει ξεχάσει.

Παράλληλα με τους αγώνες των Παλαιστίνιων, στην καρδιά της μέσης ανατολής, στη περιοχή της Ροτζάβα, συντελείται ένα οικουμενικής σπουδαιότητας κοινωνικό πείραμα στον αντίποδα του μηδενιστικού αδιεξόδου στο οποίο προσέκρουσε η φρενήρης πορεία του καπιταλιστικού οικονομικού και τεχνολογικού πολιτισμού. Οι Κούρδοι, αυτόχθονες πληθυσμοί της Μ. Ασίας και της Μεσοποταμίας, υπέστησαν βίαιες πιέσεις για εθνική ομογενοποίηση από τις απαρχές ακόμα της συγκρότησης του σύγχρονου τουρκικού κράτους, προκειμένου να ενταχθούν στη φαντασιακή κοινότητα του αντίστοιχου έθνους. Πρόκειται για την ίδια υλική και θεσμική βία που άσκησε και το ελληνικό κράτος στους γλωσσικά και πολιτιστικά αποκλίνοντες πληθυσμούς (κυρίως στους σλαβόφωνους πληθυσμούς της μακεδονίας). Ωστόσο, για λόγους πολιτισμικούς και κοινωνικούς, μια τέτοια ομογενοποίηση στην περίπτωση των Κούρδων δεν ευδοκίμησε. Έτσι, οι Κούρδοι διεκδικούν μέχρι σήμερα την ιδιαίτερη πολιτιστική και πολιτική τους ύπαρξη σε εξωτερικότητα και διαρκή εναντίωση με το τουρκικό κράτος. Ένα από τα ''παιδιά'' αυτής της μακροκρόνιας και αντικειμενικά αντιφατικής διαδικασίας (καθώς εμπλέκει από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που προτάσσουν ως στόχο τη συγκρότηση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους μέχρι ελευθεριακά κινήματα με σαφή αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά) είναι η δημιουργία στη περιοχή της Ροτζάβα μιας κοινότητας αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Στα όρια της Συρίας, ανάμεσα στην Τουρκία και το βόρειο Ιράκ, Κούρδοι αλλά και Αραβες, Τουρκμάνοι, και Σύροι συγκροτούν δομές αυτοοργάνωσης και οργανώνονται σε κοινότητες οι οποίες συγκροτούνται στη βάση της άμεσης δημοκρατίας στα χωριά, στις γειτονιές, στις πόλεις και που αποτελούν το κύτταρο της κοινωνίας στη νέα αυτή αμεσοδημοκρατική συνύπαρξη και συναντίληψη. Υπάρχουν συμβούλια με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά, αυτόνομες δυνάμεις αυτοάμυνας σε κάθε πόλη και αιρετοί αντιπρόσωποι για κάθε Δήμο που καλούνται να επιλύσουν καθημερινά ζητήματα. Στην εκδοχή του αυτή, το κοινωνικό πείραμα της Ροτζάβα φαίνεται ευθέως επηρεασμένο από την εμπειρία των ζαπατιστικών κοινοτήτων. Επιπλέον, παράλληλα, με την ιδέα της απόρριψης του κράτους ως βασικού τύπου πολιτειακής συγκρότησης αλλά και ως κυρίαρχου διαμεσολαβητή μεταξύ ατομικοτήτων και εμπορευμάτων, η διαδικασία που διαδραματίζεται στη Ροτζάβα έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική απελευθέρωση και όχι στην εθνική. Κατ' αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή η αρμονική συνύπαρξη, όπως ειπώθηκε, λαών με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές αναφορές. Επιπλέον, οι άντρες, οι γυναίκες, τα παιδιά της Ροτζάβα επιλέγουν να προωθήσουν σημαντικά την υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης στο σήμερα. Έτσι οι γυναίκες στην περιοχή έχουν κατακτήσει ελευθερίες που ούτε στην δύση δεν απολαμβάνουν. Ένα ακόμη πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η ανυπαρξία διαχωρισμών και αποκλεισμών από την πολιτική ζωή της κοινότητας στη βάση θρησκευτικών και εθνικών διαφορών. Τέλος, η ελευθεριακή κατεύθυνση στη παιδεία είναι επίσης ενδεικτική. Συμπερασμπατικά, αυτό που διαδραματίζεται σήμερα στη Ροτζάβα είναι μια επανάσταση σε εξέλιξη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ίδιας κλίμακας ιστορικό γεγονός έχουμε να δούμε από την Ισπανία του '36. Σαφώς επηρεασμένη στην πολιτική της συγκρότηση και αμεσοδημοκρατική της δομή από τους χωρικούς της Τσιάπας , αποτελεί μαζί τους εξερμένους παλαιστίνιους εξαιρετικά ελπιδοφόρα εξέλιξη για το παγκόσμιο ελευθεριακό κίνημα. Η γοητεία και η έμπνευση που μας ασκεί η περιπέτεια του αγώνα του ανθρώπου για αξιοπρέπεια είναι κάθε φορά μοναδική. Τέτοιες περιπέτειες και διαδικασίες που περιγράφησαν πιο πάνω δεν μπορούν παρά να έχουν την αλληλεγγύη μας. ξεχάσει. Σε μια εποχή που το κράτος παρουσιάζεται ως ο μοναδικός τύπος πολιτειακής οργάνωσης, σε μία εποχή που η μονοκρατορία των αγορών έδειξε πόσο συμπληρωματικά λειτουργεί με την κρατική κυριαρχία, επιμένουμε να έχουμε πρόταγμά μας τις ελευθεριακές κοινότητες και την αναρχία

ι τον εμπορικό και ενεργειακό αποκλεισμό που αυτό έχει επιβάλλει. Ο αγώνας του λαού της Παλαιστίνης για γη και ελευθερία είναι στην ουσία του αγώνας ενάντια σε ένα σύμπλεγμα κρατών και οικονομικών κεφαλαίων. Χωρίς να επιχειρούμε να προσδώσουμε στους αγώνες ενός λαού νοήματα και σημασίες που δεν έχει, αναφέρουμε πως κυρίως η δυτική επικυριαρχία από την περίοδο του ψυχρού πολέμου είχε ως άμεσο διακύβευμα τον ενεργειακό έλεγχο της μέσης ανατολής καθώς και τον πολιτικοστρατιωτικό έλεγχο που μια τέτοια συνθήκη προυποθέτει. Έτσι, η παλαιστινιακή αντίσταση θέτει το αίτημα για ζωή αντικειμενικά ανταγωνιστικά προς τις συνασπισμένες κρατικές συμμαχίες, τους διεθνείς οργανισμούς, και τους ιδιωτικούς ενεργειακούς κολλοσούς αμφισβητώντας το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα της δύσης. Παράλληλα, δεν αγνοούμε τις αντιφάσεις που παρουσιάζουν πάντα οι κοινωνικοί αγώνες. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης η ανάπτυξη θρησκευτικών χαρακτηριστικών στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού όπως αυτός εκδηλώνεται στη σύγκρουση με το κράτος του Ισραήλ είναι υπαρκτή. Ωστόσο, αυτό που σχηματικά αποκλήθηκε ''θρησκειοποίηση'' του αγώνα θεωρούμε πως εν μέρει ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα. Αποτέλεσε κυρίως μία επικοινωνιακή μεθόδευση που είχε στόχο να αποκρύψει τα πραγματικά αίτια της παλαιστινιακής εξέγερσης. Να αποκρύψει το ότι αυτή ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ένας ολόκληρος πληθυσμός ζει χωρίς πρόσβαση σε νερό και υπηρεσίες υγείας, αποκλεισμένος από τη κατασκευή του ηλεκτρονικού τείχους (του αποκαλούμενου και τοίχους του Απαρτχάιντ) με υποβαθμισμένο φυσικό περιβάλλον, διαρκής επιτάξεις σπιτιών, χωραφιών και δολοφονίες άμαχου πληθυσμού. Σε επίπεδο στρατιωτικής μηχανής το κράτος του Ισραήλ διαδραματίζει σήμερα (σε ό,τι αφορά το στάση του απέναντι στους παλαιστίνιους) έναν ρόλο αντίστοιχο με εκείνον της ναζιστικής Γερμανίας. Με συστηματική εκμετάλλευση του εβραικού δράματος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, συγκρότησε την εθνική ιδεολογία του γύρω από τον πυρήνα μιας αρχαϊκής , ρατσιστικής ιδεολογίας, τον σιωνισμό, θεωρώντας τους Άραβες υπανθρώπους τους οποίους θα πρέπει εξαφανίσει από την κρατική του κυριαρχία. Είναι φανερό πως όποιος/α διατηρεί ζωντανή τη μνήμη των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν μπορεί παρά να στέκεται σήμερα αλληλέγγυος/α με εκείνους/ες που βρίσκονται στο στόχαστρο των νέων ολοκληρωτισμών. Ο λαός της Παλαιστίνης δίνει ασφαλώς ένα παράδειγμα αγώνα και αυτοθυσίας που ο καταναλωτικά νανουρισμένος δυτικός άνθρωπος μοιάζει να έχει ξεχάσει.

Παράλληλα με τους αγώνες των Παλαιστίνιων, στην καρδιά της μέσης ανατολής, στη περιοχή της Ροτζάβα, συντελείται ένα οικουμενικής σπουδαιότητας κοινωνικό πείραμα στον αντίποδα του μηδενιστικού αδιεξόδου στο οποίο προσέκρουσε η φρενήρης πορεία του καπιταλιστικού οικονομικού και τεχνολογικού πολιτισμού. Οι Κούρδοι, αυτόχθονες πληθυσμοί της Μ. Ασίας και της Μεσοποταμίας, υπέστησαν βίαιες πιέσεις για εθνική ομογενοποίηση από τις απαρχές ακόμα της συγκρότησης του σύγχρονου τουρκικού κράτους, προκειμένου να ενταχθούν στη φαντασιακή κοινότητα του αντίστοιχου έθνους. Πρόκειται για την ίδια υλική και θεσμική βία που άσκησε και το ελληνικό κράτος στους γλωσσικά και πολιτιστικά αποκλίνοντες πληθυσμούς (κυρίως στους σλαβόφωνους πληθυσμούς της μακεδονίας). Ωστόσο, για λόγους πολιτισμικούς και κοινωνικούς, μια τέτοια ομογενοποίηση στην περίπτωση των Κούρδων δεν ευδοκίμησε. Έτσι, οι Κούρδοι διεκδικούν μέχρι σήμερα την ιδιαίτερη πολιτιστική και πολιτική τους ύπαρξη σε εξωτερικότητα και διαρκή εναντίωση με το τουρκικό κράτος. Ένα από τα ''παιδιά'' αυτής της μακροκρόνιας και αντικειμενικά αντιφατικής διαδικασίας (καθώς εμπλέκει από εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που προτάσσουν ως στόχο τη συγκρότηση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους μέχρι ελευθεριακά κινήματα με σαφή αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά) είναι η δημιουργία στη περιοχή της Ροτζάβα μιας κοινότητας αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης. Στα όρια της Συρίας, ανάμεσα στην Τουρκία και το βόρειο Ιράκ, Κούρδοι αλλά και Αραβες, Τουρκμάνοι, και Σύροι συγκροτούν δομές αυτοοργάνωσης και οργανώνονται σε κοινότητες οι οποίες συγκροτούνται στη βάση της άμεσης δημοκρατίας στα χωριά, στις γειτονιές, στις πόλεις και που αποτελούν το κύτταρο της κοινωνίας στη νέα αυτή αμεσοδημοκρατική συνύπαρξη και συναντίληψη. Υπάρχουν συμβούλια με εβδομαδιαίες συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά, αυτόνομες δυνάμεις αυτοάμυνας σε κάθε πόλη και αιρετοί αντιπρόσωποι για κάθε Δήμο που καλούνται να επιλύσουν καθημερινά ζητήματα. Στην εκδοχή του αυτή, το κοινωνικό πείραμα της Ροτζάβα φαίνεται ευθέως επηρεασμένο από την εμπειρία των ζαπατιστικών κοινοτήτων. Επιπλέον, παράλληλα, με την ιδέα της απόρριψης του κράτους ως βασικού τύπου πολιτειακής συγκρότησης αλλά και ως κυρίαρχου διαμεσολαβητή μεταξύ ατομικοτήτων και εμπορευμάτων, η διαδικασία που διαδραματίζεται στη Ροτζάβα έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην κοινωνική απελευθέρωση και όχι στην εθνική. Κατ' αυτόν τον τρόπο είναι δυνατή η αρμονική συνύπαρξη, όπως ειπώθηκε, λαών με διαφορετικές πολιτισμικές και θρησκευτικές αναφορές. Επιπλέον, οι άντρες, οι γυναίκες, τα παιδιά της Ροτζάβα επιλέγουν να προωθήσουν σημαντικά την υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης στο σήμερα. Έτσι οι γυναίκες στην περιοχή έχουν κατακτήσει ελευθερίες που ούτε στην δύση δεν απολαμβάνουν. Ένα ακόμη πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό είναι η ανυπαρξία διαχωρισμών και αποκλεισμών από την πολιτική ζωή της κοινότητας στη βάση θρησκευτικών και εθνικών διαφορών. Τέλος, η ελευθεριακή κατεύθυνση στη παιδεία είναι επίσης ενδεικτική. Συμπερασμπατικά, αυτό που διαδραματίζεται σήμερα στη Ροτζάβα είναι μια επανάσταση σε εξέλιξη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ίδιας κλίμακας ιστορικό γεγονός έχουμε να δούμε από την Ισπανία του '36. Σαφώς επηρεασμένη στην πολιτική της συγκρότηση και αμεσοδημοκρατική της δομή από τους χωρικούς της Τσιάπας , αποτελεί μαζί τους εξερμένους παλαιστίνιους εξαιρετικά ελπιδοφόρα εξέλιξη για το παγκόσμιο ελευθεριακό κίνημα. Η γοητεία και η έμπνευση που μας ασκεί η περιπέτεια του αγώνα του ανθρώπου για αξιοπρέπεια είναι κάθε φορά μοναδική. Τέτοιες περιπέτειες και διαδικασίες που περιγράφησαν πιο πάνω δεν μπορούν παρά να έχουν την αλληλεγγύη μας. Σε μια εποχή που το κράτος παρουσιάζεται ως ο μοναδικός τύπος πολιτειακής οργάνωσης, σε μία εποχή που η μονοκρατορία των αγορών έδειξε πόσο συμπληρωματικά λειτουργεί με την κρατική κυριαρχία, επιμένουμε να έχουμε πρόταγμά μας τις ελευθεριακές κοινότητες και την αναρχία

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License