ανακοίνωση των Ζαπατίστας για τα 22 χρόνια από της ζαπατιστική εξέγερση

Ανακοίνωση του EZLN

Δημοσιεύτηκε την 1η Γενάρη 2016 στην ιστοσελίδα του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού:

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ EZLN ΣΤΗΝ 22Η ΕΠΕΤΕΙΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

1η Γενάρη 2016,

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ, ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ-ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΤΩΝ ΒΑΣΕΩΝ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΕΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΕΣ, ΑΝΤΑΡΤΙΣΣΕΣ/ΤΕΣ, ΤΟΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ, ΑΡΧΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΕΠΙΠΕΔΩΝ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ/ΙΣΣΕΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΤΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΧΤΡΙΕΣ ΣΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΕΔΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΟΙ.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, είμαστε σήμερα εδώ για να γιορτάσουμε την 22η επέτειο από την έναρξη του πολέμου ενάντια στη λήθη.

Εδώ και πάνω από 500 χρόνια έχουμε υποστεί τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει οι ισχυροί διαφορετικών εθνικοτήτων, γλωσσών, χρωμάτων και θρησκειών για να μας εξοντώσουν.

Θέλησαν να μας σκοτώσουν, είτε σκοτώνοντας τα σώματά μας, είτε τις ιδέες μας.

Αλλά αντισταθήκαμε.

Ως ιθαγενικοί λαοί, ως φρουροί της μητέρας γης, αντισταθήκαμε.

Και όχι μόνο εδώ, και όχι μόνο το χρώμα της γης που είμαστε.

Σε κάθε γωνιά του πλανήτη που υπέφερε και υποφέρει ακόμη υπήρξε και υπάρχει αξιοπρεπής και εξεγερμένος κόσμος που αντιστέκεται ενάντια στο θάνατο που επιβάλλουν οι από τα πάνω.

Την πρώτη Γενάρη 1994, εδώ και 22 χρόνια, είπαμε δημόσια το «ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ» που προετοιμάζαμε σιωπηλά μια δεκαετία.

Υποφέροντας σιωπηλά τα βάσανά μας προετοιμάζαμε την κραυγή του πόνου μας.

Από φωτιά ήταν τότε λόγος μας.

Για να ξυπνήσει όποιον κοιμόταν.

Για να σηκώσει όποιον είχε πέσει.

Για να εξεγείρει την ιστορία.

Για να την υποχρεώσει να πει αυτό που αποσιωπούσε.

Για να αποκαλύψει την ιστορία εκμεταλλεύσεων, δολοφονιών, υφαρπαγών, υποτιμήσεων και λήθης που κρυβόταν πίσω από την ιστορία των από πάνω.

Αυτή την ιστορία των μουσείων, των αγαλμάτων, των βιβλίων, των μνημείων στο ψεύδος.

Με το θάνατο των δικών μας, με το αίμα μας, τινάξαμε το λήθαργο ενός κόσμου υποταγμένου στην ήττα.

Δεν ήταν μόνο λόγια. Το αίμα των νεκρών μας σε αυτά τα 22 χρόνια βρήκε το αίμα που είχε χυθεί τα προηγούμενα χρόνια, δεκαετίες, αιώνες.

Έπρεπε τότε να διαλέξουμε κι διαλέξαμε τη ζωή.

Γι’ αυτό, τότε και τώρα, για να ζήσουμε πεθαίνουμε.

Τόσο απλός, όπως το αίμα μας που έβαφε τους δρόμους και τους τοίχους των πόλεων που τώρα μας υποτιμούν όπως το έκαναν και τότε, ήταν ο λόγος μας.

Κι ακόμη είναι:

Σημαία του αγώνα μας ήταν τα 11 αιτήματά μας: γη, εργασία, τροφή, υγεία, εκπαίδευση, αξιοπρεπής κατοικία, ανεξαρτησία, δημοκρατία, ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη.

Αυτά ήταν τα αιτήματα που μας έκαναν να πάρουμε τα όπλα γιατί είναι όσα δεν έχουμε το μεγαλύτερο κομμάτι των ιθαγενικών λαών και των κατοίκων αυτής της χώρας και του κόσμου.

Έτσι, αρχίσαμε τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ταπείνωση, την υποτίμηση, τη λήθη και όλες τις αδικίες που ζούσαμε εξαιτίας του κακού συστήματος.

Γιατί για τους πλούσιους και τους ισχυρούς ήμασταν χρήσιμοι μόνο ως δούλοι, για γίνονται εκείνοι όλο και πιο πλούσιοι και εμείς όλο και φτωχότεροι.

Αφότου ζήσαμε τόσο καιρό κάτω από αυτή την κυριαρχία και την αρπαγή είπαμε:

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ ΗΤΑΝ Η ΥΠΟΜΟΝΗ!

Και είδαμε πως δεν μας έμενε άλλος δρόμος από το να πάρουμε τα όπλα για να σκοτώσουμε και να σκοτωθούμε για τον δίκαιο αγώνα μας.

Αλλά δεν ήμασταν μόνοι, μόνες.

Δεν είμαστε ούτε και τώρα.

Στο Μεξικό και στον Κόσμο η αξιοπρέπεια κατέλαβε τους δρόμους και απαίτησε χώρο για διάλογο.

Τότε καταλάβαμε.

Από εκείνη τη στιγμή άλλαξε η μορφή του αγώνα μας και γίναμε και είμαστε προσεκτική ακοή και ανοιχτός λόγος, γιατί από την αρχή το ξέραμε ότι ο δίκαιος αγώνας του λαού είναι για τη ζωή και όχι για το θάνατο.

Αλλά έχουμε κοντά τα όπλα μας, δεν τα αφήσαμε, θα μας συντροφεύουν μέχρι το τέλος.

Γιατί είδαμε πως όποτε η ακοή μας έγινε ανοιχτή καρδιά, οι Ιθύνοντες απάντησαν με λόγια εξαπάτησης, με καρδιά φιλοδοξίας και ψεμάτων.

Είδαμε ότι ο πόλεμος των από πάνω συνεχιζόταν.

Το σχέδιο και ο στόχος τους ήταν και είναι να διεξάγουν πόλεμο εναντίον μας μέχρι να μας εξοντώσουν. Γι’ αυτό αντί να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματά μας, προετοίμαζαν και προετοιμάζουν, έκαναν και κάνουν πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα τους, φτιάχνουν και χρηματοδοτούν παραστρατιωτικές ομάδες, προσφέρουν και μοιράζουν ψίχουλα εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη φτώχεια κάποιων.

Αυτοί οι ιθύνοντες των από πάνω είναι ηλίθιοι. Σκέφτονταν ότι όσοι ήταν έτοιμοι να ακούσουν ήταν και έτοιμοι να πουληθούν, να παραδοθούν, να τα παρατήσουν.

Έκαναν λάθος τότε.

Κάνουν λάθος τώρα.

Γιατί για εμάς τους Ζαπατίστας είναι ξεκάθαρο ότι δεν είμαστε ζητιάνοι ή άχρηστοι που περιμένουμε να λυθούν όλα από μόνα τους.

Είμαστε λαός με αξιοπρέπεια, με αποφασιστικότητα και συνείδηση στον αγώνα για την πραγματική ελευθερία και δικαιοσύνη για όλες, για όλους, για ολόας. Χωρίς να έχει σημασία το χρώμα, η φυλή, το φύλο, η θρησκεία, το ημερολόγιο, η γεωγραφία.

Γι’ αυτό ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, ούτε περιφερειακός, ούτε εθνικός. Είναι παγκόσμιος.

Γιατί είναι παγκόσμιες οι αδικίες, τα εγκλήματα, οι αρπαγές, οι υποτιμήσεις, οι εκμεταλλεύσεις.

Αλλά είναι επίσης παγκόσμια η εξεγερσιακότητα, η οργή, η αξιοπρέπεια, η προσπάθεια να γίνουμε καλύτερες/οι.

Έτσι καταλάβαμε ότι ήταν απαραίτητο να οικοδομήσουμε εμείς οι ίδιοι, εμείς οι ίδιες τη ζωή μας, με αυτονομία.

Ανάμεσα στις μεγάλες απειλές, στην ομηρία του στρατού και των παραστρατιωτικών, στις συνεχείς προκλήσεις της κακής κυβέρνησης, αρχίσαμε να οικοδομούμε το δικό μας σύστημα διακυβέρνησης, τη δική μας αυτονομία, με τη δική μας εκπαίδευση, τη δική μας υγεία, τη δική μας επικοινωνία, τον δικό μας τρόπο να φροντίζουμε και να δουλεύουμε τη μάνα γη, με τη δική μας πολιτική ως λαός και τη δική μας ιδεολογία για το πώς θέλουμε να ζήσουμε ως λαοί, με άλλη κουλτούρα.

Ενώ άλλες, άλλοι περιμένουν από τους από πάνω να επιλύσουν τα ζητήματα των από κάτω, εμείς, οι Ζαπατίστας, αρχίσαμε να οικοδομούμε τη δική μας ελευθερία σαν τη σπορά, σαν το χτίσιμο, σαν το μεγάλωμα, δηλαδή, από τα κάτω.

Αλλά η κακή κυβέρνηση επιχειρεί να καταστρέψει και να τελειώσει με τον αγώνα και την αντίστασή μας με έναν πόλεμο που αλλάζει ένταση, όπως αλλάζει και η πολιτική εξαπάτησής της, με τις κακές ιδέες της, τα ψέματά της, χρησιμοποιώντας τα μέσα επικοινωνίας για να τα μεταδώσει και με το να μοιράζει ψίχουλα στους ιθαγενικούς πληθυσμούς όπου έχει Ζαπατίστας, για να διασπάσει και να εξαγοράσει συνειδήσεις, εφαρμόζοντας με αυτόν τον τρόπο το αντεπαναστατικό της σχέδιο.

Αλλά ο πόλεμος που έρχεται από τα πάνω, συντρόφισσες, σύντροφοι, αδερφές, αδερφοί, είναι πάντα ο ίδιος: φέρνει μόνο την καταστροφή και τον πόλεμο.

Μπορεί να αλλάζουν οι ιδέες και οι σημαίες, αλλά ο πόλεμος από τα πάνω πάντα καταστρέφει, πάντα σκοτώνει, ποτέ δεν σπέρνει άλλο από τον τρόμο και την απελπισία.

Μέσα σε αυτόν τον πόλεμο έπρεπε να προχωρήσουμε προς αυτό που θέλαμε.

Δεν μπορούσαμε να καθίσουμε και να περιμένουμε να καταλάβουν αυτοί που δεν καταλαβαίνουν ακόμη κι ότι δεν καταλαβαίνουν.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε έναν μακρύ και άχρηστο κατάλογο υποσχέσεων που θα ξεχνιούνταν λίγα λεπτά αργότερα.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε το άλλο, διαφορετικό αλλά ίδιο στον πόνο και την οργή, να μας δει και βλέποντάς μας να δει τον εαυτό του.

Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Δεν υπήρχε ούτε υπάρχει βιβλίο, εγχειρίδιο ή δόγμα που να μας πει τι να κάνουμε για να αντισταθούμε και, ταυτόχρονα, να οικοδομήσουμε κάτι καλύτερο.

Ίσως όχι τέλειο, ίσως διαφορετικό, αλλά πάντα δικό μας, από τα δικά μας χωριά, τις γυναίκες, τους άντρες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους που με τη συλλογική καρδιά τους καλύπτουν τη μαύρη σημαία με το πεντάκτινο αστέρι δίνοντας στους εαυτούς τους όχι μόνο όνομα, αλλά και δέσμευση και προορισμό: E Z L N.

Έτσι ψάξαμε στην προγονική μας ιστορία, στη συλλογική μας καρδιά, στους τάφους, στις ελλείψεις και στα λάθη, οικοδομούσαμε αυτό που είμαστε που δεν μας κρατά μόνο στη ζωή και στην αντίσταση αλλά μας σηκώνει αξιοπρεπείς και εξεγερμένους.

Σε αυτά τα 22 χρόνια Αντίστασης και Εξέγερσης συνεχίσαμε να οικοδομούμε έναν άλλο τρόπο ζωής, αυτοκυβέρνησης ως συλλογικοί λαοί που είμαστε, ακολουθώντας τις 7 αρχές της διακυβέρνησης με υπακοή, οικοδομώντας ένα νέο σύστημα και έναν άλλον τρόπο ζωής ως ιθαγενικοί πληθυσμοί.

Έναν όπου ο λαός διοικεί και η κυβέρνηση υπακούει.

Και η απλή καρδιά μας βλέπει ότι είναι το πιο υγιές, γιατί γεννιέται και μεγαλώνει από τον ίδιο το λαό, δηλαδή, είναι ο ίδιος ο λαός που διατυπώνει τις απόψεις του, συζητά, σκέφτεται, αναλύει και αποφασίζει τι είναι το καλύτερο προς όφελός του, ακολουθώντας το παράδειγμα που μας άφησαν οι πρόγονοί μας.

Όπως θα εξηγήσουμε αργότερα, βλέπουμε ότι στις κομματικές κοινότητες βασιλεύει η εγκατάλειψη και η μιζέρια, διοικεί η τεμπελιά και το έγκλημα, η κοινοτική ζωή έχει διαρραγεί, έχει ήδη τραυματιστεί θανάσιμα.

Το ότι πουλήθηκαν στην κακή διακυβέρνηση όχι μόνο δεν τους επέλυσε τα προβλήματα, αλλά έφερε τρομερότερες καταστάσεις.

Όπου υπήρχε πείνα και φτώχια συνεχίζει και σήμερα, αλλά επιπλέον υπάρχει και απελπισία.

Οι κομματικές κοινότητες έχουν μετατραπεί σε ομάδες ζητιάνων που δεν δουλεύουν παρά περιμένουν το επόμενο κρατικό πρόγραμμα βοήθειας, δηλαδή περιμένουν την επόμενη εκλογική περίοδο.

Κι αυτό δεν θα καταγραφεί σε καμία δημοτική, πολιτειακή ή ομοσπονδιακή έκθεση, αλλά είναι η αλήθεια που μπορεί να δει κανείς στις κομματικές κοινότητες: αγρότες που πλέον δεν ξέρουν να δουλεύουν τη γη, άδειες αποθήκες γιατί ούτε το τσιμέντο ούτε οι λαμαρίνες τρώγονται, κατεστραμμένες οικογένειες, κοινότητες που συναντιούνται μόνο για να παραλάβουν την κρατική ελεημοσύνη.

Στις δικές μας κοινότητες ίσως δεν υπάρχουν σπίτια από τσιμέντο, ούτε ψηφιακές τηλεοράσεις, ούτε αυτοκίνητα τελευταίου μοντέλου, αλλά ο δικός μας κόσμος ξέρει να δουλεύει τη γη. Ό,τι βάζει στο τραπέζι του, τα ρούχα που φοράει, το φάρμακο που τον ανακουφίζει, οι γνώσεις που μαθαίνει, η ζωή που ζει είναι ΔΙΚΗ ΤΟΥ, προϊόν της δουλειάς και της γνώσης του. Δεν είναι δώρο κανενός.

Μπορούμε να το πούμε ξεκάθαρα: οι ζαπατιστικές κοινότητες όχι μόνο είναι καλύτερα από ό,τι 22 χρόνια πριν. Το επίπεδο ζωής τους είναι καλύτερο από εκείνων που πουλήθηκαν στους κομματικούς κάθε χρώματος.

Πριν, για να καταλάβει κάποιος ποιος ήταν Ζαπατίστας έβλεπε αν είχε κόκκινο μαντίλι (παλιακάτε) ή κουκούλα.

Πλέον αρκεί να δει αν ξέρει να δουλεύει τη γη, αν προστατεύει τον πολιτισμό του, αν μελετά για να γνωρίσει την επιστήμη και την τεχνική, αν παίρνει σεβασμό ως γυναίκες που είμαστε, αν έχει βλέμμα καθαρό και προς τα πάνω, αν ξέρει να διοικεί συλλογικά, αν βλέπει τις θέσεις στην αυτόνομη εξεγερμένη ζαπατιστική διακυβέρνηση ως υπηρεσία και όχι ως επιχείρηση, αν όταν τον ρωτούν κάτι και δεν το ξέρει απαντά «δεν το ξέρω… ακόμη», αν όταν τον κοροϊδεύουν λέγοντας πως πια δεν υπάρχουν Ζαπατίστας, πως είναι πολύ λίγοι, απαντά «μην ανησυχείς, θα γίνουμε περισσότεροι, μπορεί να αργεί, αλλά θα γίνουμε περισσότεροι», αν βλέπει μακριά στα ημερολόγια και τις γεωγραφίες, αν ξέρει ότι το αύριο φυτεύεται σήμερα.

Αλλά ναι, αναγνωρίζουμε ότι έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε, να οργανωθούμε περισσότερο και καλύτερα.

Γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο, να προετοιμαστούμε ώστε να κάνουμε καλύτερες και περισσότερες εργασίες αυτοκυβέρνησης, γιατί έρχεται και πάλι το μεγαλύτερο από όλα τα κακά: το κακό καπιταλιστικό σύστημα.

Και πρέπει να ξέρουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε ήδη 32 χρόνια εμπειρίας αγώνα στην Εξέγερση και την Αντίσταση.

Είμαστε ήδη αυτό που είμαστε.

Είμαστε ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός.

Είμαστε ακόμη κι όταν δεν μας κατονομάζουν.

Είμαστε ακόμη κι όταν μας ξεχνούν με σιωπές και ψεύδη.

Είμαστε ακόμη κι όταν δεν μας βλέπουν.

Είμαστε καθοδόν, προχωράμε, στην προέλευση, στον προορισμό.

Και σε αυτό που είμαστε βλέπουμε, κοιτάμε, ακούμε πόνους και βάσανα, κοντινά και μακρινά σε ημερολόγια και γεωγραφίες.

Και βλέπαμε πριν, και βλέπουμε τώρα.

Μια αιματηρή νύχτα, κι ακόμη περισσότερο, εξαπλώνεται στον κόσμο.

Οι Ιθύνοντες όχι μόνο επιμένουν να συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται, να καταστέλλουν, να υποτιμούν, να αρπάζουν.

Είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν ολόκληρο τον κόσμο αν αυτό τους δίνει κέρδη, χρήμα, πληρωμές.

Είναι σαφές ότι έρχονται τα χειρότερα για όλες, όλους, ολόες.

Γιατί οι μεγάλοι πλούσιοι δισεκατομμυριούχοι κάποιων χωρών συνεχίζουν να θέλουν να αρπάξουν όλο τον φυσικό πλούτο όλου του κόσμου, όλα όσα μας δίνουν ζωή όπως το νερό, η γη, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια, ο αέρας. Όλα όσα είναι κάτω από την επιφάνεια: το χρυσό, το πετρέλαιο, το ουράνιο, το κεχριμπάρι, το θειάφι, το κάρβουνο και άλλα μεταλλεύματα. Γιατί αυτοί δεν θεωρούν τη γη ως πηγή ζωής, αλλά ως επιχείρηση και όλα τα μετατρέπουν σε εμπόρευμα, και το εμπόρευμα το μετατρέπουν σε χρήμα, και έτσι θέλουν να μας καταστρέψουν εντελώς.

Το κακό και ο κακός έχουν όνομα, ιστορία, προέλευση, ημερολόγιο, γεωγραφία: είναι το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν έχει σημασία πώς το βάφουν, δεν έχει σημασία τι όνομα του βάζουν, δεν έχει σημασία η θρησκεία που το ντύνει, δεν έχει σημασία η σημαία που σηκώνει.

Είναι το καπιταλιστικό σύστημα.

Είναι η εκμετάλλευση της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

Είναι η υποτίμηση καθετί διαφορετικού, που δεν πουλιέται, δεν παραδίνεται, δεν παραιτείται.

Είναι αυτό που καταδιώκει, φυλακίζει, δολοφονεί.

Είναι αυτό που κλέβει.

Απέναντί του αναδεικνύονται, γεννιούνται, αναπαράγονται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν μεσσίες, ηγέτες, αρχηγοί, υποψήφιοι, κυβερνήσεις, κόμματα που προσφέρουν τη λύση.

Ως ένα ακόμη εμπόρευμα, προσφέρονται οι συνταγές για την επίλυση των προβλημάτων.

Ίσως κάποιοι πιστεύουν ακόμη ότι από τα πάνω, από εκεί από όπου έρχονται τα προβλήματα, θα έρθουν οι λύσεις.

Ίσως κάποιοι ακόμη πιστεύουν σε τοπικούς, περιφερειακούς, εθνικούς, παγκόσμιους σωτήρες.

Ίσως κάποιοι ακόμη περιμένουν να κάνει κάποιος ό,τι αναλογεί να κάνουμε εμείς οι ίδιοι, οι ίδιες.

Θα ήταν πολύ ωραίο, ναι.

Εύκολο, βολικό, χωρίς πολύ προσπάθεια. Μόνο σηκώνοντας το χέρι, ρίχνοντας μια ψήφο, συμπληρώνοντας μια φόρμα, χειροκροτώντας, φωνάζοντας ένα σύνθημα, συνδεόμενος μ’ ένα κόμμα, ψηφίζοντας για να φύγει ένας και να ’ρθει άλλος.

Ίσως, λέμε, σκεφτόμαστε, εμείς οι Ζαπατίστας που είμαστε αυτό που είμαστε.

Θα ήταν πολύ ωραίο έτσι, αλλά δεν είναι.

Γιατί αυτό που έχουμε μάθει ως Ζαπατίστας που είμαστε και χωρίς κανείς να μας το διδάξει σα να μην ήταν ο δικός μας δρόμος, είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς δεν θα έρθει για να μας σώσει, να μας βοηθήσει, να λύσει τα δικά μας προβλήματα, να ανακουφίσει του δικούς μας πόνους, να μας δωρίσει τη δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε και αξίζουμε.

Μόνο ό,τι κάνουμε εμείς, καθένας και καθεμιά ανάλογα με το ημερολόγιο και τη γεωγραφία του/της, ανάλογα με το συλλογικό του/της όνομα, τον τρόπο σκέψης και δράσης, την προέλευση και τον προορισμό του/της.

Κι επίσης έχουμε μάθει, ως Ζαπατίστας που είμαστε, ότι γίνεται μόνο με οργάνωση.

Μάθαμε ότι όταν αγανακτεί κάποια, κάποιος, καποιόας, είναι ωραίο.

Ότι αν αγανακτούν κάποιοι, κάποιες, πολλές, πολλοί, πολλόες, τότε ένας φως ανάβει σε μια γωνιά του πλανήτη και αρκεί για να φωτίσει για λίγες στιγμές όλη τη γη.

Αλλά επίσης μάθαμε ότι αν αυτές οι αγανακτίσεις οργανωθούν… Αχ! τότε δεν είναι ένα στιγμιαίο φως αυτό που φωτίζει τα επίγεια μονοπάτια.

Τότε είναι σαν ψίθυρος, σαν φήμη, σα σεισμός που αρχίζει να ηχεί στην αρχή απαλά, και μετά πιο δυνατά.

Σαν αυτός ο κόσμος να γεννά έναν άλλο κόσμο, καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανθρώπινο… ή ανθρώπινη… ή ανθρωπινόη.

Γι’ αυτό σήμερα αρχίσαμε τον λόγο μας με λόγια παλιότερα, που είναι ακόμη όμως απαραίτητα, επείγοντα, ζωτικά: πρέπει να οργανωθούμε, να προετοιμαστούμε για τον αγώνα, για να αλλάξουμε αυτή τη ζωή, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, άλλο τρόπο να κυβερνιόμαστε, εμείς οι ίδιοι οι λαοί.

Γιατί αν δεν οργανωθούμε, θα υποδουλωθούμε ακόμη περισσότερο.

Δεν υπάρχει τίποτα πια που να μπορούμε να εμπιστευτούμε στον καπιταλισμό. Απολύτως τίποτα. Έχουμε δει πια εκατοντάδες χρόνια το σύστημά του, έχουμε υποφέρει τις 4 ρόδες από το άρμα του καπιταλισμού: την εκμετάλλευση, την καταστολή, την αρπαγή και την υποτίμηση.

Μένει πια μόνο η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, όπου εμείς ξέρουμε πώς να οικοδομήσουμε μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, με τη δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή που θέλουμε.

Γιατί πλέον δεν γλιτώνει κανείς από την καταιγίδα της Λερναίας Ύδρας του καπιταλισμού που θα καταστρέψει τις ζωές μας.

Ιθαγενείς, αγρότριες/τες, εργάτριες/τες, δασκάλες/οι, νοικοκυρές, διανοούμενες/οι, εργαζόμενες και εργαζόμενοι γενικά, γιατί υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που αγωνίζονται καθημερινά να επιβιώσουν, άλλες/οι με αφεντικά και άλλες/οι όχι, όλοι πέφτουν στα αρπαχτικά νύχια του καπιταλισμού.

Δηλαδή δεν υπάρχει σωτηρία στον καπιταλισμό.

Κανείς δεν θα μας καθοδηγήσει, είμαστε εμείς οι ίδιες/οι που θα μας οδηγήσουμε, λαμβάνοντας υπόψη πώς σκεφτόμαστε να λύσουμε κάθε ζήτημα.

Γιατί αν σκεφτούμε ότι υπάρχει κάποιος που θα μας καθοδηγήσει, είδαμε ήδη πώς μας καθοδήγησαν για εκατοντάδες χρόνια πριν και μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, και σε τίποτα δεν μας ωφέλησε εμάς τους από κάτω. Εκείνους ναι, γιατί έτσι, μόνο από τις καρέκλες τους, κέρδιζαν χρήματα για να ζουν.

Όλοι λένε «ψηφίστε με, θα αγωνιστώ για να μην υπάρχει πια εκμετάλλευση» και μόλις παίρνουν τη θέση όπου κερδίζουν λεφτά χωρίς να ιδρώνουν ξεχνούν όλα όσα έλεγαν, αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερη εκμετάλλευση, να πουλούν ό,τι έχει μείνει από τον πλούτο των χωρών μας. Αυτοί οι προδότες είναι άχρηστοι, υποκριτές, παράσιτα.

Γι’ αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, μόλις τώρα αρχίζουμε, έχουμε μόλις 32 χρόνια, από τα οποία τα 22 δημόσια.

Γι’ αυτό πρέπει να ενωθούμε περισσότερο, να οργανωθούμε καλύτερα για να φτιάξουμε το καράβι μας, το σπίτι μας, δηλαδή την αυτονομία μας, γιατί αυτή θα μας σώσει από την καταιγίδα που έρχεται, πρέπει να δυναμώσουμε τα πεδία εργασία μας και τις συλλογικές μας εργασίες.

Δεν έχουμε άλλο δρόμο από το να ενωθούμε και να οργανωθούμε ώστε να αγωνιστούμε και να υπερασπίσουμε τους εαυτούς μας από τη μεγάλη απειλή του κακού καπιταλιστικού συστήματος, γιατί οι αθλιότητες του εγκληματικού καπιταλισμού που απειλούν την ανθρωπότητα δεν πρόκειται να σεβαστούν κανέναν, θα μας σκουπίσουν όλους χωρίς διάκριση φυλής, κόμματος, θρησκείας, γιατί το έχουν ήδη δείξει εδώ και πολλά χρόνια ότι πάντα κυβερνούσαν άσχημα, απειλούσαν, καταδίωκαν, φυλάκιζαν, βασάνιζαν, εξαφάνιζαν και δολοφονούσαν τους λαούς των πόλεων και της υπαίθρου σε όλο τον κόσμο.

Γι’ αυτό σας λέμε, σύντροφοι, συντρόφισσες, παιδιά, νέοι και νέες, εσείς ως νέες γενιές είστε το μέλλον των λαών μας, του αγώνα μας και της ιστορίας μας, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι έχετε ένα καθήκον και μια υποχρέωση: να ακολουθήσετε το παράδειγμα των πρώτων συντρόφων μας, των ηλικιωμένων συντρόφων μας, των γονιών και των παππούδων και όλων όσων άρχισαν αυτόν τον αγώνα.

Εκείνοι και εκείνες ήδη έχουν χαράξει το μονοπάτι μας, πλέον πέφτει σ’ εμάς το καθήκον να συνεχίσουμε και να συντηρήσουμε αυτό το μονοπάτι, αλλά αυτό θα επιτευχθεί μόνο αν οργανωνόμαστε σε κάθε γενιά, αν καταλαβαίνουμε και οργανωνόμαστε για τον αγώνα, και αν συνεχιστεί έτσι μέχρι το τέλος του αγώνα μας.

Γιατί εσείς ως νέοι και νέες είστε σημαντικό κομμάτι των λαών μας, γι’ αυτό πρέπει να συμμετέχετε σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης που υπάρχουν στην οργάνωσή μας και σε κάθε πεδίο εργασίας της αυτονομίας μας, και να είστε οι γενιές που θα συνεχίσουν να καθοδηγούν το μέλλον μας με δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, έτσι όπως μας διδάσκουν εμάς οι πρώτοι σύντροφοι και συντρόφισσες.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, όλοι και όλες είμαστε σίγουροι/ες ότι θα επιτύχουμε αυτό που θέλουμε, όλα για όλους, δηλαδή την ελευθερία μας, γιατί πλέον ο αγώνας μας σιγά σιγά προχωρά και τα όπλα του αγώνα μας είναι η αντίσταση, η εξεγερσιακότητα και ο αληθινός μας λόγος, και δεν υπάρχουν βουνά ούτε σύνορα που να μπορούν να την περιορίσουν, αλλά φτάνει μέχρι τα αυτιά και τις καρδιές άλλων αδερφών σε όλο τον κόσμο.

Δηλαδή είμαστε πια περισσότεροι/ες που καταλαβαίνουμε τον αγώνα ενάντια στη σοβαρότατη συνθήκη αδικίας που μας έχουν υποβάλει, που προκαλεί το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας και στον κόσμο.

Επίσης μας είναι σαφές ότι στη διάρκεια του αγώνας μας έχουν υπάρξει και θα υπάρξουν απειλές, καταστολή, καταδιώξεις, εκτοπίσεις, αντιφάσεις και κοροϊδία από τη μεριά των τριών επιπέδων των κακών κυβερνήσεων [δήμο, πολιτεία, ομοσπονδία], αλλά πρέπει να μας είναι σαφές ότι αν η κακή κυβέρνηση μας μισεί είναι γιατί είμαστε σε καλό δρόμο, και αν μας χειροκροτεί έχουμε ξεφύγει απ’ τον αγώνα μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε οι κληρονόμοι αγώνα και αντίστασης πάνω από 500 χρόνια. Στις φλέβες μας ρέει το αίμα των προγόνων μας, εκείνοι μας κληροδότησαν το παράδειγμα του αγώνα και της εξέγερσης και του να είμαστε φρουροί της μάνας γης γιατί σ’ αυτήν γεννιόμαστε, σε αυτήν ζούμε και σε αυτήν πεθαίνουμε.

-*-

Συντρόφισσες, σύντροφοι Ζαπατίστας:

Σύντροφοι, συντρόφισσες, συντροφόισσες της Έκτης:

Αδερφές και αδερφοί:

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια μας σ’ αυτή τη χρονιά που αρχίζει.

Θα έρθουν κι άλλα λόγια, κι άλλες σκέψεις.

Σιγά σιγά θα αρχίσει να ξαναφαίνεται το βλέμμα μας, η καρδιά που είμαστε.

Προς το παρόν θέλουμε να τελειώσουμε λέγοντάς σας ότι για να τιμήσουμε και να αποτίσουμε σεβασμό στο αίμα των νεκρών μας δεν φτάνει μόνο να τους θυμόμαστε, να τους νοσταλγούμε, να τους κλαίμε και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε το παράδειγμά και το καθήκον που μας άφησαν, να κάνουμε πράξη την αλλαγή που θέλουμε.

Γι’ αυτό σύντροφοι και συντρόφισσες, αυτή την τόσο σημαντική μέρα είναι η ώρα για να επανεπιβεβαιώσουμε τη συνείδηση του αγώνα και να δεσμευτούμε να συνεχίσουμε, ό,τι κι αν μας κοστίσει, ό,τι κι αν συμβεί, να μην επιτρέψουμε το κακό καπιταλιστικό σύστημα να καταστρέψει ό,τι έχουμε κατακτήσει και το λίγο που έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε με τη δουλειά και την προσπάθειά μας εδώ και πάνω από 22 χρόνια: την ελευθερία μας!

Δεν είναι τώρα η ώρα για να οπισθοχωρήσουμε, για να απογοητευτούμε ή να κουραστούμε, πρέπει να είμαστε σταθεροί στον αγώνα, να κρατάμε σταθερά τα λόγια και το παράδειγμα που μας άφησαν οι πρώτοι σύντροφοί μας: να μην παραδοθούμε, να μην πουληθούμε και να μην παραιτηθούμε.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!

Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού.

Για την Μυστική Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του

Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού.

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μοϊσες. Εξεγερμένος Υποδιοικητής Γκαλεάνο.

Μεξικό, Πρώτη Γενάρη 2016.

.

από . 04/01/2016 6:31 μμ.


Aνακοίνωση του EZLN για την επέτειο των 22 χρόνων από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης

1η Ιανουαρίου, 2016

Καλησπέρα,  σύντροφοι και συντρόφισσες των βάσεων στήριξης, από τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό των Ζαπατίστας, σύντροφοι όπως οι πολιτοφύλακες (milicianos και milicianas[i]), όπως οι αντάρτες, τοπικoί και περιφερειακοί υπεύθυνοι [ii], όπως οι Αρχές από τα τρία επίπεδα της αυτόνομης κυβέρνησης, σύντροφοι, όπως promotores promotoras [iii] των διαφόρων χώρων εργασίας, σύντροφοι και συντρόφισσες της εθνικής και διεθνούς Έκτης διακήρυξης και όλοι που είναι παρόντες.  
Συντρόφισσες και σύντροφοι, σήμερα είμαστε εδώ για να γιορτάσουμε την 22η επέτειο από την έναρξη του πολέμου κατά της λήθης.



Για περισσότερα από 500 χρόνια έχουμε υπομείνει τον πόλεμο, που οι ισχυροί από διαφορετικά έθνη, γλώσσες, χρώματα και πιστεύω, έχουν οργανώσει εναντίον μας για να μας εξολεθρεύσουν.

Ήθελαν να μας σκοτώσουν, είτε σκοτώνοντας το σώμα μας ή θανατώνοντας τις ιδέες μας.

Αλλά αντιστεκόμαστε.

Ως γηγενείς άνθρωποι, ως θεματοφύλακες της μητέρας γης, αντιστεκόμαστε.

Όχι μόνο εδώ και όχι μόνο στο χρώμα μας, που είναι το χρώμα της γης.

Σε όλες τις γωνιές της γης που υπέφεραν στο παρελθόν και εξακολουθούν να υποφέρουν, υπήρχαν και υπάρχουν αξιοπρεπείς και επαναστατημένοι άνθρωποι, που αντιστάθηκαν, που αντιστέκονται στον θάνατο, ο οποίος επιβάλλεται από τους πάνω.

Την 1η Ιανουαρίου του 1994, πριν από 22 χρόνια, κάναμε δημόσιο το «Φτάνει πια!», που είχαμε ετοιμάσει μέσα σε μια αξιοπρεπή σιγή για μια δεκαετία.

Φιμώνοντας τον πόνο μας, ετοιμάζαμε την κραυγή του.  

 Ο λόγος μας, εκείνη τη στιγμή, προήλθε από τη φωτιά.

Για να ξυπνήσει όσους κοιμόντουσαν.

Για να σηκώσει τους πεσμένους.  

Για να εξοργίσει όσους είχαν συμμορφωθεί και παραδοθεί.

Για να επαναστατήσει ενάντια στην ιστορία

Για να την αναγκάσει να πει αυτό που είχε αποσιωπήσει.

Για να αποκαλύψει την ιστορία της εκμετάλευσης, των δολοφονιών, των διώξεων, της ασέβειας και της λήθης, που κρυβόταν πίσω από την ιστορία των πάνω.

Αυτή η ιστορία των μουσείων, των αγαλμάτων, των σχολικών βιβλίων - μνημεία στο ψέμα.

Με το θάνατο του λαού μας, με το αίμα μας, ξυπνήσαμε από το λήθαργο έναν κόσμο, που είχε παραιτηθεί για να ηττηθεί.  

Δεν ήταν μόνο λόγια. Το αίμα των νεκρών συντρόφων μας αυτά τα 22 χρόνια προστέθηκε στο αίμα των συντρόφων μας από τα προηγούμενα χρόνια, τις δεκαετίες, και τους αιώνες.

Έπρεπε να επιλέξουμε τότε και επιλέξαμε τη ζωή.

Αυτός είναι ο λόγος, που τότε και τώρα, για να ζήσουμε, πεθαίνουμε.


Ο λόγος μας τότε ήταν τόσο απλός όσο το αίμα μας, που έβαφε τους δρόμους και τους τοίχους των πόλεων,  όπου δεν μας σέβονται τώρα, όπως δεν μας σέβονταν και τότε.

Και συνεχίζει να είναι:
Το λάβαρο του αγώνα μας ήταν τα 11 αιτήματά μας: γη, εργασία, τροφή, υγεία,  εκπαίδευση, αξιοπρεπή στέγαση, ανεξαρτησία, δημοκρατία,  ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη.

Αυτές οι απαιτήσεις, μας έκαναν να εξεγερθούμε με όπλα, γιατί αυτά ήταν τα πράγματα που εμείς, οι γηγενείς άνθρωποι και η πλειοψηφία των ανθρώπων σε αυτή τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο, έχουν ανάγκη.

Με τον τρόπο αυτό, ξεκινήσαμε τον αγώνα μας ενάντια στην εκμετάλλευση, την περιθωριοποίηση, την ταπείνωση, την ασέβεια, τη λήθη και ενάντια σ’ όλες τις αδικίες που ζήσαμε και που προκλήθηκαν από το κακό σύστημα.


Επειδή είμαστε μόνο στην υπηρεσία των πλουσίων και των ισχυρών ως σκλάβοι τους, ώστε να μπορούν να γίνονται πλουσιότεροι και πλουσιότεροι και εμείς να μπορούμε να γινόμαστε όλο φτωχότεροι και φτωχότεροι.

Έχοντας ζήσει για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στο πλαίσιο αυτής της κυριαρχίας και της λεηλασίας, είπαμε:

ΑΡΚΕΤΑ! ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ !

 Και είδαμε ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, στη συνέχεια, παρά να πάρουμε τα όπλα μας για να σκοτώσουμε ή για να πεθάνουμε για έναν δίκαιο σκοπό.  

Αλλά δεν ήμασταν μόνοι.

Ούτε είμαστε μόνοι τώρα.

Στο Μεξικό και στον Κόσμο η αξιοπρέπεια βγήκε στους δρόμους και ζήτησε ένα χώρο για τη λέξη.

Καταλάβαμε.

Από εκείνη τη στιγμή, αλλάξαμε τη μορφή των αγώνων μας. Ήμασταν και είμαστε ένα αυτί σε επαγρύπνηση και μια ανοιχτή λέξη, επειδή από την αρχή ξέραμε, ότι ένας δίκαιος αγώνας του λαού είναι για τη ζωή και όχι για τον θάνατο.

Αλλά έχουμε τα όπλα δίπλα μας, δεν τα έχουμε ξεφορτωθεί, θα είναι μαζί μας μέχρι το τέλος.


Επειδή βλέπουμε ότι όπου το αυτί μας ήταν μια ανοιχτή καρδιά, ο Κυβερνήτης χρησιμοποιήσε τον παραπλανητικό λόγο του και την φιλόδοξη και ψεύτικη καρδιά του, εναντίον μας.

Είδαμε ότι ο πόλεμος από τους πάνω συνεχίστηκε.

Σχέδιο και στόχος τους ήταν και είναι να κάνουν πόλεμο εναντίον μας μέχρι να μας εξοντώσουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, αντί να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματα μας, προτοιμάζονταν και προετοιμάζονται , έκαναν και κάνουν πόλεμο με τα σύγχρονα όπλα τους και χρηματοδοτούν τους παραστρατιωτικούς τους, παρέχοντας και διανέμοντας ψίχουλα, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη φτώχεια μερικών ανθρώπων.

Αυτοί οι κυβερνήτες που είναι πάνω, είναι ηλίθιοι. Νομίζουν ότι όσοι ήταν πρόθυμοι να ακούσουν, θα ήταν επίσης πρόθυμοι να ξεπουληθούν, να παραδοθούν και να τα παρατήσουν.

Έκαναν λάθος τότε.

Κάνουν λάθος τώρα.


Επειδή εμείς οι Ζαπατίστας γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι δεν είμαστε ζητιάνοι ή αδρανείς, που ελπίζουν ότι όλα απλά θα λυθούν μόνα τους.  

Είμαστε άνθρωποι με αξιοπρέπεια, αποφασιστικότητα και συνείδηση ​​για να αγωνιστούμε για μια αληθινή ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους. [iv] Ανεξάρτητα από το χρώμα, τη φυλή, το φύλο, την πίστη, το ημερολόγιο ή τη γεωγραφική θέση του καθενός.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο αγώνας μας δεν είναι τοπικός, περιφερειακός, ή ακόμα και εθνικός . Είναι παγκόσμιος.

Επειδή οι αδικίες, τα εγκλήματα, οι  εκδιώξεις, η έλλειψη σεβασμού και οι εκμεταλλεύσεις είναι παγκόσμιες.


Αλλά έτσι είναι εξέγερση, η οργή, η αξιοπρέπεια και η επιθυμία να γίνεσαι καλύτερος.

Γι 'αυτό και καταλάβαμε, ότι ήταν αναγκαίο να οικοδομήσουμε τη ζωή μας μόνοι μας, με αυτονομία.

Εν μέσω μεγάλων απειλών, στρατιωτικών και παραστρατιωτικών παρενοχλήσεων και συνεχών προκλήσεων από την κακή κυβέρνηση, αρχίσαμε να σχηματίζουμε το δικό μας σύστημα διακυβέρνησης-την αυτονομία μας- το δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα, τη δική μας υγειονομική περίθαλψη, τη δική μας επικοινωνία, τον δικό μας τρόπο να φροντίζουμε και να καλλιεργούμε τη μητέρα γη, τη δική μας πολιτική ως λαός και τη δική μας ιδεολογία για το πώς θέλουμε να ζήσουμε ως κοινότητες, με μια άλλη κουλτούρα.

Εκεί που άλλοι ελπίζουν ότι οι πάνω, θα λύσουν τα προβλήματα των ανθρώπων που είναι κάτω, εμείς οι Ζαπατίστας αρχίσαμε να χτίζουμε την ελευθερία μας, όπως την σπορά, από κει που κατασκευάζεται, απο κει που αναπτύσσεται, δηλαδή, από τα κάτω.

Αλλά η κακή κυβέρνηση προσπαθεί να καταστρέψει και να φέρει ένα τέλος στον αγώνα και την αντίστασή μας, με έναν πόλεμο, που αλλάζει σε ένταση καθώς αλλάζει η παραπλανητική πολιτική της, με τις κακές ιδέες της, με τα ψέματα της, χρησιμοποιώντας τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διάδοσή τους και μοιράζοντας ψίχουλα στις αυτόχθονες κοινότητες, όπου ζουν οι Ζαπατίστας, προκειμένου να τις διαιρέσουν και να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων, υλοποιώντας έτσι το σχέδιο αντιεξέγερσης τους.

Αλλά ο πόλεμος που έρχεται από τους πάνω, συντρόφισσες, συντρόφοι, αδελφοί και αδελφές, είναι πάντα ο ίδιος: φέρνει μόνο την καταστροφή και το θάνατο.

Οι ιδέες και οι σημαίες μπορεί να αλλάξουν ανάλογα με το ποιος είναι στο γραφείο, αλλά ο πόλεμος των πάνω πάντα καταστρέφει, πάντα σκοτώνει, δεν σπέρνει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον τρόμο και την απελπισία.



Στη μέση αυτού του πολέμου, έπρεπε να προχωρήσουμε προς ό, τι επιθυμούσαμε.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για την κατανόηση όσων ούτε καν καταλαβαίνουν ότι δεν κατανοούν.
Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε τον εγκληματία να αποκηρύξει τον εαυτό του και την ιστορία του και να μετατρέψει τον εαυτό του, μετανοημένος, σε καλό άνθρωπο.

Δεν μπορούσαμε να καθόμαστε και να περιμένουμε για ένα μεγάλο και άχρηστο κατάλογο υποσχέσεων που θα ξεχνιόταν λίγα λεπτά αφού τον δημιουργούσαν.

Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε τους άλλους, τους διαφορετικούς, αλλά με τον ίδιο πόνο και οργή, να μας κοιτάξουν και κοιτώντας μας, να δουν.

Δεν ξέραμε πώς να το κάνουμε.

Δεν υπήρχε βιβλίο, εγχειρίδιο, ή θεωρία, που να μας λέει, τι να κάνουμε, προκειμένου να αντισταθούμε, και ταυτόχρονα να χτίσουμε κάτι νέο και καλύτερο.

Ίσως όχι τέλειο, ίσως διαφορετικό, αλλά πάντα δικό μας, των ανθρώπων μας, οι γυναίκες, οι άνδρες, τα παιδιά και οι γέροντες που με τη συλλογική καρδιά τους, κάλυψαν τη μαύρη σημαία με ένα κόκκινο αστέρι με πέντε σημεία και με γράμματα που δεν τους δίνουν μόνο ένα όνομα, αλλά και μια δέσμευση και ένα πεπρωμένο: EZLN.



Και έτσι ψάξαμε στην προγονική ιστορία μας, στη συλλογική μας καρδιά, και μέσα από σκουντουφλήματα μέσα από ατέλειες και λάθη, χτίζουμε αυτό που είμαστε και το οποίο όχι μόνο μας βοηθά να προχωράμε στη ζωή και στην αντίσταση, αλλά μας εξυψώνει ως αξιοπρεπή και επαναστατικά όντα.

Κατά τη διάρκεια αυτών των 22 χρόνων του αγώνα της Αντίστασης και της Εξέγερσης, έχουμε συνεχίσει να χτίζουμε μια άλλη μορφή ζωής, κυβερνώντας τους εαυτούς μας ως συλλογικός λαός που είμαστε, σύμφωνα με τις επτά αρχές της ηγεσίας,  με την υπακοή, την οικοδόμηση ενός νέου συστήματος και μια άλλη μορφή ζωής ως γηγενής λαός.

Μια μορφή ζωής, όπου οι άνθρωποι προστάζουν και η κυβέρνηση υπακούει.


Και βλέπουμε, με την απλή καρδιά μας, ότι αυτός είναι ο πιο υγιής τρόπος, γιατί γεννιέται και αναπτύσσεται από τους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που λένε τη γνώμη τους, συζητούν, σκέφτονται, αναλύουν, κάνουν προτάσεις και αποφασίζουν, τι είναι καλύτερο για αυτούς, ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων μας.

Όπως θα εξηγήσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες αργότερα, βλέπουμε την εγκατάλειψη και την φτώχεια να βασιλεύουν στις κοινότητες partidista [αυτές που υποστηρίζουν τα πολιτικά κόμματα], διοικούνται από την τεμπελιά και την εγκληματικότητα και η ζωή της κοινότητας είναι διαλυμένη και τώρα μοιραία γκρεμίζονται.

Το ξεπούλημά τους στην κακή κυβέρνηση όχι μόνο δεν έλυσε βασικά προβλήματα τους, αλλά τους πρόσφερε και μεγαλύτερη φρίκη με την οποία πρέπει ν’ασχοληθούν. Όπου πριν υπήρχε η πείνα και η φτώχεια, τώρα υπάρχει η πείνα, η φτώχεια και η απελπισία. Οι κοινότητες partidista έχουν γίνει ένα πλήθος ζητιάνων, που δεν εργάζονται, που περιμένουν μόνο για το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα βοήθειας, το οποίο απλά έρχεται την επόμενη εκλογική περίοδο.

Αυτά τα στοιχεία φυσικά δεν εμφανίζονται σε καμία ομοσπονδιακή, πολιτειακή, ή δημοτική κυβερνητική έκθεση, αλλά είναι η αλήθεια και μπορεί να την δει κανείς στις κοινότητες partidista: αγροτές, που δεν ξέρουν πώς να δουλεύουν πια τη γη, σπίτια από τσιμεντότουβλα, με στέγες από αλουμίνιο που είναι άδεια, κοινότητες που ενώνονται μόνο για να λάβουν τα ψίχουλα της κυβέρνησης.

Ίσως στις κοινότητές μας, να μην υπάρχουν σπίτια από τσιμέντο, ή ψηφιακές τηλεοράσεις, ή ολοκαίνουργια φορτηγά, αλλά οι άνθρωποί μας ξέρουν πώς να δουλεύουν τη γη. Το φαγητό στο τραπέζι τους, τα ρούχα που φορούν, το φάρμακο που παίρνουν, η γνώση που μαθαίνουν, η ζωή που ζουν είναι δική τους, το προϊόν της εργασίας τους και των γνώσεων τους. Δεν είναι ελεημοσύνη από κανέναν.


Μπορούμε να το πούμε αυτό χωρίς ντροπή: οι κοινότητες Ζαπατίστας δεν είναι μόνο σε καλύτερη κατάσταση από ό, τι ήταν πριν από 22 χρόνια, αλλά και η ποιότητα ζωής τους είναι καλύτερη από εκείνων που ξεπουλήθηκαν στα πολιτικά κόμματα όλων των χρωμάτων.

Πριν, προκειμένου να γνωρίζουμε αν κάποιος ήταν Ζαπατίστας, ελέγχαμε να δούμε αν φορούσε κόκκινο μαντίλι ή μπαλακλάβα.  

Τώρα φτάνει να δούμε αν δουλεύουν τη γη, αν φροντίζουν τον πολιτισμό τους, αν μελετούν την επιστήμη και την τεχνολογία, αν σέβονται τις γυναίκες, αν το βλέμμα τους είναι ευθύ και καθαρό, αν ξέρουν τι είναι οι συλλογικοί κανόνες, αν βλέπουν τη δουλειά της αυτόνομης κυβέρνησης των Ζαπατίστας στην εξέγερση ως υπηρεσία και όχι ως μια επιχείρηση, αν όταν τους ρωτάς κάτι που δεν γνωρίζουν και απαντούν: "Δεν ξέρω..... ακόμα ", αν όταν κάποιος τους κοροϊδεύει λέγοντάς τους, ότι οι Ζαπατίστας δεν υπάρχουν πλέον ή είναι πολύ λίγοι, αυτοί απαντούν : «μην ανησυχείτε, θα υπάρξουν περισσότεροι από εμάς, μπορεί να πάρει λίγο καιρό αλλά θα υπάρξουν περισσότεροι»,  αν το βλέμμα τους φτάνει μακριά σε χρόνο και γεωγραφικές περιοχές,  αν γνωρίζουν ότι το αύριο φυτεύεται σήμερα.

Αναγνωρίζουμε βέβαια. ότι υπάρχουν πολλά ακόμη να κάνουμε, πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα και να οργανωθούμε περισσότερο.

Γι 'αυτό πρέπει να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας για την πιο αποτελεσματική και πιο εκτεταμένη αυτοδιακυβέρνησή μας, γιατί το χειρότερο από τα χειρότερα, το καπιταλιστικό σύστημα, θα επιστρέψει εναντίον μας ξανά.  

Πρέπει να γνωρίζουμε πώς να το αντιμετωπίσουμε. Έχουμε ήδη 32 χρόνια εμπειρίας στον αγώνα μας για εξέγερση και αντίσταση.

Και έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.

Είμαστε ο Ζαπατιστικός Στρατός για την Εθνική Απελευθέρωση.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που δεν μας ονομάζουν έτσι.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, παρόλο που μέσα από τη σιωπή και τη συκοφαντία, μας ξεχνούν.

Αυτό είναι ό, τι είμαστε, αν και δεν μας βλέπουν.

Αυτό είναι αυτό που είμαστε μέσα από τα βήματά μας, το δρόμο μας, την καταγωγή μας και το πεπρωμένο μας.


Προσβλέπουμε σε ό,τι ήταν πριν και ό, τι είναι τώρα.

Μια αιματηρή νύχτα, χειρότερη από πριν, αν αυτό είναι δυνατόν, εκτείνεται πάνω ​​από τον κόσμο.

Ο Εξουσιαστής δεν έχει οριστεί μόνο για να συνεχίζει την εκμετάλευση, την καταστολή, την ασέβεια και την εκδίωξη, αλλά είναι αποφασισμένος, να καταστρέψει ολόκληρο τον κόσμο, αν μπορεί με τον τρόπο αυτό, να δημιουργήσει κέρδη και χρήματα.

Είναι σαφές ότι το χειρότερο έρχεται για όλους μας. [V]


Οι πλούσιοι πολυεκατομμυριούχοι λίγων χωρών, συνεχίζουν το στόχο τους, να λεηλατήσουν τα φυσικά πλούτη ολόκληρου του κοσμου, ό, τι μας δίνει ζωή, όπως το νερό, τη γη, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια, τον αέρα και όλα αυτά που είναι κάτω από το έδαφος: χρυσό, πετρέλαιο, ουράνιο, κεχριμπάρι, θείο, άνθρακα και άλλα ορυκτά.

Δεν θεωρούν τη γη ως πηγή ζωής, αλλά ως μια επιχείρηση,  όπου μπορούν να μετατρέψουν τα πάντα σε εμπόρευμα, και τα εμπορεύματα να μετατραπούν σε χρήματα και με τον τρόπο αυτό θα μας καταστρέψουν εντελώς.

Το κακό και εκείνοι που το εκτελούν έχει όνομα, ιστορία, προέλευση, ατζέντα, γεωγραφία : το καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν έχει σημασία με τι χρώμα το ζωγραφίζουν, τι όνομα του δίνουν, με  ποια θρησκεία το ντύνουν, ποια σημαία σηκώνουν, είναι το καπιταλιστικό σύστημα.


Είναι η εκμετάλλευση της ανθρωπότητας και του κόσμου που ζούμε.

Είναι ασέβεια και περιφρόνηση για όλα όσα είναι διαφορετικά και για ό,τι δεν ξεπουλιέται, για ό,τι δεν παραδίδεται και δεν υποκύπτει.
Είναι το σύστημα που διώκει, φυλακίζει, δολοφονεί.  
Κλέβει.


Στο κεφάλι αυτού του συστήματος, υπάρχουν φιγούρες που ξεπροβάλλουν, αναπαράγονται, αναπτύσσονται και πεθαίνουν : σωτήρες, ηγέτες, caudillos,  υποψήφιοι, κυβερνήσεις, κόμματα, που προσφέρουν τις λύσεις τους.

Προσφέρουν συνταγές, ως ένα ακόμη εμπόρευμα, για την επίλυση των προβλημάτων.

Ίσως κάποιος εκεί έξω εξακολουθεί να πιστεύει ότι από πάνω, απ’όπου τα προβλήματα δημιουργούνται, θα έρθουν επίσης και οι λύσεις τους.

Ίσως εξακολουθεί να υπάρχει κάποιος που πιστεύει σε τοπικούς, περιφερειακούς, εθνικούς και παγκόσμιους σωτήρες.

Ίσως υπάρχουν και εκείνοι που εξακολουθούν να ελπίζουν ότι κάποιος θα κάνει, ό, τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.

Αυτό θα ήταν ωραίο, ναι.

Όλα θα ήταν τόσο εύκολα, άνετα, δεν θα χρειαζόταν πάρα πολλή προσπάθεια. Θα σήμαινε πως όλα θα γίνονταν, απλώς σηκώνοντας το χέρι του, σημειώνοντας ένα ψηφοδέλτιο, συμπληρώνοντας μια φόρμα, χειροκροτώντας, φωνάζοντας ένα σύνθημα, συνδεώντας τον εαυτό του με ένα πολιτικό κόμμα, και ψηφίζοντας κάποιον να έρθει και κάποιον άλλον να φύγει.
Ίσως, εμείς οι Ζαπατίστας λέμε, ίσως, νομίζουμε, εμείς που είμαστε ό, τι είμαστε, ότι θα ήταν ωραίο αν τα πράγματα ήταν έτσι, αλλά δεν είναι.


Αυτό που έχουμε μάθει ως Ζαπατίστας, και χωρίς οποιονδήποτε ή οτιδήποτε άλλο εκτός από το να έχουμε δάσκαλο τη δική μας πορεία, είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς, δεν πρόκειται να έρθει και να μας σώσει, να μας βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων μας, ν’ανακουφίσει τον πόνο μας, ή να μας φέρει την δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε και αξίζουμε.

Υπάρχει μόνο αυτό που κάνουμε οι ίδιοι, ο καθένας με το δικό του ημερολόγιο και τη γεωγραφική του θέση, με το δικό του συλλογικό όνομα, με το δικό του τρόπο σκέψης και δράσης, τη δική του προέλευση και το δικό του πεπρωμένο.

Έχουμε μάθει επίσης, ως Ζαπατίστας, ότι αυτό είναι δυνατό μόνο με την οργάνωση.

Μάθαμε ότι είναι καλό, αν ένα άτομο [vi] θυμώνει.

Αλλά εάν περισσότεροι άνθρωποι, πολλοί [vii] άνθρωποι θυμώνουν, ένα φως ανάβει σε μια γωνιά του κόσμου και η λάμψη του μπορεί να γίνει ορατή για μια στιγμή, απ’ όλη την επιφάνεια της γης.

Αλλά μάθαμε επίσης ότι αν αυτοί οι θυμωμένοι άνθρωποι οργανωθούν ... Ω! Στη συνέχεια, έχουμε όχι μόνο μια στιγμιαία λάμψη που φωτίζει την επιφάνεια της γης.
Στη συνέχεια, αυτό που έχουμε είναι ένα μουρμουρητό, σαν μια φήμη, μια δόνηση, που ξεκινά αθόρυβα και δυναμώνει.

Είναι σαν αυτός ο κόσμος να ήταν έτοιμος να γεννήσει έναν άλλο κόσμο, καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανθρώπινο ... ή ... Humana ή humanoa.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα θα αρχίσουμε τα λόγια μας με μια λέξη, που έχει ήδη ειπωθεί πιο πριν, αλλά που εξακολουθεί να είναι αναγκαία, επιτακτική και ζωτικής σημασίας: πρέπει να οργανωθούμε, να προετοιμαστούμε για να αγωνιστούμε για να αλλάξουμε αυτή τη ζωή, για να δημιουργήσουμε έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν άλλο τρόπο για να κυβερνήσουμε τους εαυτούς μας ως άνθρωποι.

Γιατί αν δεν οργανωθούμε, θα πρέπει να υποδουλωθούμε.

Δεν υπάρχει τίποτα που ν’αξίζει την εμπιστοσύνη μας στον καπιταλισμό. Απολύτως τίποτα. Έχουμε ζήσει με αυτό το σύστημα εδώ και εκατοντάδες χρόνια και έχουμε υποφέρει κάτω από τους 4 τροχούς του: την εκμετάλλευση, την καταπίεση, την στέρηση και την περιφρόνηση. Τώρα το μόνο που έχουμε είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ μας, στους εαυτούς μας. Και ξέρουμε πώς να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία, ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, τη δίκαιη και αξιοπρεπή ζωή που θέλουμε.

Τώρα κανείς δεν είναι ασφαλής κάτω από την καταιγίδα της καπιταλιστικής Ύδρας που θα καταστρέψει τις ζωές μας, ούτε οι ιθαγενείς, οι αγρότες, οι εργάτες, οι δάσκαλοι, οι νοικοκυρές, οι διανοούμενοι, ή εργαζόμενοι σε γενικές γραμμές, επειδή υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι, που αγωνίζονται για να επιβιώσουν στην καθημερινή ζωή, κάποιοι έχοντας αφεντικό κάποιοι άλλοι χωρίς να έχουν, όλοι όμως έχουν πιαστεί στα νύχια του καπιταλισμού.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει σωτηρία μέσα στον καπιταλισμό.

Κανείς δεν θα μας οδηγήσει, θα πρέπει να οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, να σκεφτόμαστε από κοινού για το πώς θα επιλύσουμε κάθε κατάσταση.

Διότι αν νομίζουμε ότι υπάρχει κάποιος, που θα μας οδηγήσει, έχουμε ήδη δει πώς μας οδηγούν κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατό χρόνων του καπιταλιστικού συστήματος, δεν λειτούργησε όλο αυτό για μας, τους φτωχούς, καθόλου. Λειτούργησε γι 'αυτούς, ναι, γιατί απλώς με το να κάθονται εκεί, κερδίζουν χρήματα για να ζήσουν.

Είπαν σε όλους "ψηφίστε εμένα", "εγώ θα αγωνιστώ για να δώσω ένα τέλος στην εκμετάλλευση" και μόλις αναλάβουν τα καθήκοντά τους, όπου μπορούν να κερδίζουν χρήματα χωρίς να ιδρώνουν, ξεχνούν αυτόματα όλα όσα είπαν και αρχίζουν να δημιουργούν περισσότερη εκμετάλλευση, να πωλούν τα λίγα που έχουν απομείνει από τον πλούτο των χωρών μας. Αυτοί οι ξεπουλημένοι είναι άχρηστοι υποκριτές, παράσιτα, δεν είναι ικανοί για κανένα καλό.  

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, ο αγώνας δεν έχει τελειώσει, αλλά μόλις ξεκίνησε. Βρισκόμαστε σε αυτόν τον αγώνα για 32 χρόνια, 22 από τα οποία ήταν δημόσια.

Γι 'αυτό πρέπει να ενώσουμε ακόμη καλύτερα τους εαυτούς μας, να οργανωθούμε ακόμη καλύτερα, για να κατασκευάσουμε το σκάφος μας, το σπίτι μας- που είναι, η αυτονομία μας. Αυτή είναι, που πρόκειται να μας σώσει από τη μεγάλη καταιγίδα που πλησιάζει. Πρέπει να ενισχύσουμε διαφορετικούς τομείς των εργασιών μας και τα συλλογικά μας καθήκοντα.

Δεν έχουμε καμία άλλη πιθανή πορεία, αλλά να ενωθούμε και να οργανωθούμε για να αγωνιστούμε και να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, ενάντια στη μεγάλη απειλή, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Επειδή ο εγκληματικός καπιταλισμός, που απειλεί ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν σέβεται κανέναν, θα μας σαρώσει όλους, ανεξάρτητα από φυλή, κόμμα, ή θρησκεία. Αυτό μας το έχει αποδείξει εδώ και πολλά χρόνια η κακή κυβέρνηση, με απειλές, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και δολοφονίες ενάντια στους ανθρώπους μας στην ύπαιθρο, στην πόλη και σ’όλο τον κόσμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέμε, συντρόφοι, συντρόφισσες, παιδιά, νέοι [jovenes και jovenas]: Εσείς η νέα γενιά είστε το μέλλον του λαού μας, του αγώνα μας και της ιστορίας μας. Πρέπει όμως να καταλάβετε ότι έχετε μια εργασία και μια υποχρέωση: να ακολουθήσετε το παράδειγμα των πρώτων μας συντρόφων, των γερόντων μας, των γονέων και των παππούδων και όλων εκείνων, που ξεκίνησαν αυτόν τον αγώνα μας.

Έχουν ήδη φτιάξει ένα μονοπάτι. Τώρα είναι δουλειά μας να το ακολουθήσουμε και να το διατηρήσουμε. Αλλά μπορούμε να το επιτύχουμε αυτό μόνο οργανώνοντας τους εαυτούς μας από γενιά σε γενιά, κατανοώντας αυτή την εργασία και οργανώνοντας τους εαυτούς μας να το κάνουμε πραγματικότητα, συνεχίζοντας μέχρι να φτάσουμε στο τέλος του αγώνα μας.

Εσείς, ως νέοι αποτελείτε ένα σημαντικό μέρος των κοινοτήτων μας, γι 'αυτό θα πρέπει να συμμετέχετε σε όλα τα επίπεδα των εργασιών της οργάνωσής μας και σε όλους τους τομείς της αυτονομίας μας. Κάθε γενιά ας συνεχίσει να μας οδηγεί προς το πεπρωμένο της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, όπως ακριβώς και οι πρώτοι μας συντρόφοι και συντρόφισσες  μας διδάσκουν τώρα.



Σύντροφοι και συντρόφισσες, είμαστε σίγουροι ότι κάποια μέρα θα επιτύχουμε αυτό που θέλουμε: τα πάντα για όλους, τίποτα για μας, δηλαδή, την ελευθερία μας. Σήμερα ο αγώνας μας εξελίσσεται σιγά-σιγά. Τα όπλα του αγώνα μας είναι η αντίστασή μας, η εξέγερσή μας και ο ειλικρινής λόγος μας, τον οποίο κανένα βουνό κανένα σύνορο δεν μπορεί να τον εμποδίσει. Θα φτάσει στα αυτιά και τις καρδιές των αδελφών μας σε όλο τον κόσμο.

Κάθε μέρα υπάρχουν όλο περισσότεροι άνθρωποι, που καταλαβαίνουν ότι η αιτία του αγώνα μας ενάντια στην σοβαρή κατάσταση της αδικίας που ζούμε, είναι το καπιταλιστικό σύστημα στη χώρα μας και στον κόσμο.

Γνωρίζουμε επίσης ότι κατά τη διάρκεια του αγώνα μας, υπήρξαν και θα υπάρξουν απειλές, καταστολή, διώξεις, αντιφάσεις και κοροϊδία από τα τρία επίπεδα της κακής κυβέρνησης. Αλλά θα πρέπει να είναι σαφές, ότι η κακή κυβέρνηση μας μισεί γιατί είμαστε σε καλό δρόμο, αν μας επικροτούσε θα είχαμε εκτραπεί από τον αγώνα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε οι κληρονόμοι ενός 500 και πλέον χρόνων αγώνα και αντίστασης. Το αίμα των προγόνων μας τρέχει μέσα στις φλέβες μας, είναι αυτοί που έχουν περάσει σε μας το παράδειγμα του αγώνα και της εξέγερσης, τον ρόλο του θεματοφύλακα της μητέρας μας γης, από την οποία γεννηθήκαμε, από την οποία ζούμε και στην οποία θα επιστρέψουμε.



Σύντροφοι και συντρόφισσες Ζαπατίστας

Σύντροφοι και συντρόφισσες και compañeroas της έκτης:

Αδελφοί και αδελφές:

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια μας για το τρέχον έτος που αρχίζει.

Περισσότερα λόγια θα έρθουν καθώς και περισσότερες σκέψεις.

Σιγά-σιγά θα σας δείξουμε και πάλι το βλέμμα μας, τη συλλογική μας καρδιά.

Τελειώνοντας για τώρα θα σας πούμε, ότι για να τιμήσουμε το αίμα των νεκρών συντρόφων μας, δεν είναι αρκετό τους θυμόμαστε, να μας λείπουν, να κλαίμε, ή να προσευχόμαστε, αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε το έργο που μας άφησαν, να δημιουργήσουμε στην πράξη την αλλαγή, που θέλουμε.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, συντρόφοι και συντρόφισσες, η σημαντική αυτή ημέρα είναι η κατάλληλη στιγμή για να επαναβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας να αγωνιστούμε, να προχωρήσουμε μπροστά με οποιοδήποτε κόστος και ό, τι κι αν συμβεί, χωρίς να αφήσουμε το καπιταλιστικό σύστημα να καταστρέψει ό, τι έχουμε κερδίσει και αυτό το λίγο που έχουμε καταφέρει να οικοδομήσουμε και τις προσπάθειές μας για περισσότερα από 22 χρόνια: την ελευθερία μας!

Τώρα δεν είναι η ώρα να υποχωρήσουμε, να απογοητευτούμε ή να κουραστούμε, πρέπει να είμαστε ακόμη πιο σταθεροί στον αγώνα μας, για να διατηρήσουμε τα λόγια και το παράδειγμα, που μας άφησαν οι πρώτοι σύντροφοί μας : να μην υποκύπτουμε, να μην ξεπουλιόμαστε και να μην τα παρατάμε.
 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ!

ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ!

Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού.

Για την Γηγενή Επαναστατική Μυστική Επιτροπή-Γενική Διοίκηση του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση.

Εξεγερμένος Moisés

Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Μεξικό, η 1η Ιανουαρίου, το 2016.

Σημειώσεις : [i] Μέλος της πολιτοφυλακής ή έφεδρος του EZLN .

[ii] Κυριολεκτικά σημαίνει «υπεύθυνος», αλλά χρησιμοποιείται ως ουσιαστικό για να αναφερθεί σε ένα πρόσωπο υπεύθυνο για ένα συγκεκριμένο τομέα εργασίας.

[iii] Οι Ζαπατίστας των βάσεων υποστήριξης, που έχουν επιλεγεί από τις κοινότητές τους και να εκπαιδευτού και για να εργαστούν στα αυτόνομα συστήματα υγείας και εκπαίδευσης.

[iv] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί τις λέξεις "todas, todos, todoas" για να δώσει μια σειρά πιθανών πληθυντικών έμφυλων αντωνυμιών, που περιλαμβάνει αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[v] Βλ IV.

[vi] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί "uno, una, UNOA" για να δώσει μια σειρά από πιθανές εκδοχές του «ενός», που εμπεριέχει τις όλες έννοιες, όπως αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[vii] Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί "Muchos, Muchas, muchoas" για να δώσει μια σειρά πιθανών εκδοχών των «πολλών», που εμπεριέχει το αρσενικό, θηλυκό, τρανσέξουαλ και άλλα.

[πηγές : https://dorsetchiapassolidarity.wordpress.com

http://radiozapatista.org/?p=15826&lang=en)  Μετάφραση, επιμέλεια : Σύλβια Βαρνάβα ]

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License