Πρώτη Γραμμή, γεγονός πολιτικό Prima Linea, fatto politico

από την ιστορία της επαναστατημένης Ιταλίας στα χρόνια '70 και '80

Posted on 28/11/2015 by kleovis Alfio Siracusano σεπτ 28, 2015

ο Sergio Segio υπήρξε, στα 1974, μεταξύ των ιδρυτών της Prima Linea, η οποία μαζί με τις  Brigate Rosse ήταν η οργάνωση που αιματοκύλισε τα χρονικά των χρόνων Εβδομήντα και Ογδόντα. Συνελήφθη το 1983, έκτισε 22 anni φυλάκισης και σήμερα ασχολείται σαν υπεύθυνος στην  “SocietàINformazione” και στην Gruppo Abele του Milano. Στο βιβλίο »Μια ζωή στην Πρώτη Γραμμή»,  Una vita in Prima Linea μιλά για τα χρόνια του πάθους του. Καταγράφοντας την πικρή γεύση των ψευδαισθήσεων και της ήττας. Του πήραμε συνέντευξη.

Τι νιώσατε γράφοντας αυτό το βιβλίο? Αυτή δεν είναι μια βιογραφία «νορμάλ».

Ένιωσα την ίδια στιγμή, και σε αντίθεση μεταξύ τους, ανησυχία και ηρεμία. Διατρέχοντας ξανά εκείνα τα χρόνια και την εμπειρία μου μέσα σε αυτά υπήρξε μια διαδρομή κουραστική και οδυνηρή. Οι θάνατοι που προκλήθησαν, οι πολλοί σύντροφοι που σκοτώθηκαν, το μακρύ διάστημα στην φυλακή, τα βασανιστήρια που υπέστην, η επώδυνη συνειδητοποίηση πως οι αρχικές προσδοκίες για μεγαλύτερη δικαιοσύνη και ελευθερία ανατράπηκαν προς το αντίθετό τους, επηρεάζουν βαθύτατα την μνήμη μου και όλη μου την ζωή, και δεν είναι ανώδυνο να τις ξαναφέρω στην επιφάνεια.  Διατρέχοντας όμως ύστερα από τόσο καιρό και γράφοντας γι αυτά υπήρξε, την ίδια στιγμή, μια διαδρομή συμφιλίωσης με τα πολλά κομμάτια της ύπαρξής μου. Πιστεύω πως δεν γίνεται και δεν πρέπει, ούτε σε προσωπικό επίπεδο ούτε σε κοινωνικό, να διαχωρίζουμε το παρελθόν απ’ το παρόν. Όσο κι αν είναι κουραστικό και αν περιλαμβάνει και αντίτιμο που πρέπει να ξεπληρωθεί, πρέπει να τα κρατήσουμε μαζί αυτά τα κομμάτια, με την επίγνωση των ρήξεων μα δίχως συμφέρουσες αφαιρέσεις.

Mου προκάλεσε εντύπωση, μετά την αποφυλάκισή σας, το ταξίδι στο Mauthausen και μετά στο Goli Otok, τόπους της ανθρώπινης ντροπής. Κι εσείς επιστρέφατε επίσης από μιαν άβυσσο, υπήρξατε πρωταγωνιστής μιας συλλογικής τραγωδίας. Γιατί αυτή η τραγωδία? Ήταν όντως αναπόφευκτη?

Τίποτα δεν είναι αναπόφευκτο, διότι η ιστορία, διότι την ιστορία την καθορίζουν οι άνθρωποι, με αυτά που θέλουν και την τυφλότητά τους.

Φυσικά, αυτά που θέλουν τα άτομα καθορίζονται επίσης, και συχνά με τρόπο πολύ δυνατό, από παράγοντες γενικότερους, πολιτιστικούς, κοινωνικούς. Όσον αφορά εμάς, είμαι πεπεισμένος πως οι επιλογές μας, η τραγωδία μας – σίγουρα απειροελάχιστη σε σχέση με εκείνες των χρόνων του Εννιακόσια, και στην κρίση πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπ όψη τις αναλογίες – υπήρξαν ένα κουβάρι άρρηκτο υποκειμενικών προθέσεων, και συνεπώς ατομικής ευθύνης, και των ιδιαίτερων ιστορικών συνθηκών, πολιτιστικών και πολιτικών: το να απολυτοποιούμε ένα μόνο από αυτούς τους παράγοντες ισοδυναμεί με άρνηση μιας όψης της αλήθειας. Είναι απαραίτητο να τους λαμβάνουμε όλους υπ όψη μας για να καταλάβουμε πραγματικά.

Αφού αναφέρατε μια σελίδα από το »Άνθρωποι και όχι»,  Uomini e no λέτε πως «η επανάσταση και ο κομουνισμός ήταν για εσάς τίποτα άλλο από αυτό: η δυνατότητα να είστε ευτυχισμένοι και ελεύθεροι, γνωρίζοντας πως δεν θα είναι έτσι πραγματικά εάν δεν είναι όλοι ελεύθεροι και ευτυχισμένοι». Γίνεται όμως να χτιστεί η ίδια ευτυχία όπως και εκείνη των άλλων με την βία? Είναι, αυτή γύρω από την ευτυχία, μια δική σας σκέψη σημερινή, ή σκεφτόσασταν με αυτό τον τρόπο και τότε?

Εκείνη πως ο αγώνας και η επανάσταση θα μπορούσαν και θα έπρεπε να τείνουν προς την ευτυχία, αντιθέτως μάλιστα να την ασκήσουν, είναι μια σκέψη που είχε διατρέξει και τότε, ξεκινώντας από το Κίνημα του ’77, που την ανέδειξε θεωρητικά και προσπάθησε να την ασκήσει.

Σε ανοιχτή αντίθεση και αντιπαράθεση με την λογική του παραδοσιακού κομουνισμού όπως επίσης και με εκείνο των Br, που μεταθέτουν στον «ήλιο του μέλλοντος», σε ένα μέλλον μακρινό και στις επόμενες γενιές, το ζήτημα του να ζήσουμε τον κομουνισμό, και όχι μόνο να αγωνιζόμαστε για να τον χτίσουμε. Και σε σύγκρουση με το Κκι, con il Pci και το συνδικάτο Cgil του Lama, που εκείνο το διάστημα προωθούσαν την γραμμή της πολιτικής των θυσιών, εκείνο το κίνημα, προκαλώντας, μιλούσε αντιθέτως για το δικαίωμα στο lusso. Και ο φεμινισμός επίσης ήταν, από αυτή την οπτική γωνία, μια πολιτιστική επανάσταση, που δεν δέχονταν να εξαρτάται από μιαν μελλοντική και μακρινή κοινωνία την ριζοσπαστική μετατροπή των προσωπικών σχέσεων και φύλου. Τότε αντιμετωπίζαμε τα όπλα  σαν εργαλείο και δυνατότητα απελευθέρωσης, συνεπώς ευτυχίας. Μάθαμε, πληρώνοντάς το, πως αντιθέτως βία και ευτυχία αντιτίθενται.

Πόσο επηρέασε, την επιλογή σας να διαλέξετε τον ένοπλο αγώνα, η πολιτική του γραμματέα του Κκι Μπερλινγκουέρ ιστορικού συμβιβασμού?

Θα ήταν διανοητικά ανέντιμο να πω πως υπήρξε καθοριστική, όμως σίγουρα είχε μεγάλη βαρύτητα. Διότι μεταφράστηκε σε κλείσιμο χώρων, σε μιαν στροφή αυταρχική έναντι των κινημάτων, σε μιαν άρνηση κάθε διαφωνίας. Παραδόξως, ο Berlinguer, την επομένη του πραξικοπήματος στην Χιλή, δικαιολογούσε την πρόταση του ιστορικού συμβιβασμού με την χριστιανοδημοκρατία της Dc λόγω και των «ολοένα και βαρύτερων απειλών» αυταρχικών ενεργοποιήσεων. Στροφές που εκείνα τα χρόνια επιθυμούσαν και κάποιες φορές μάλιστα οργάνωναν πλευρές τις ίδιας της χριστιανοδημοκρατίας και μηχανισμοί εκείνου του Κράτους και εκείνων των θεσμών μέσα στους οποίους το Κκ στόχευε να εκτελέσει μιαν «μεγάλη πορεία». Μια επιλογή που έμοιαζε στα μάτια μας αυτοκτονική, διότι άφηνε αβοήθητη την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Φθάνει να θυμηθούμε πως την επόμενη χρονιά, στα 1974, υπήρξε μια εντατικοποίηση της στρατηγικής της έντασης και των προσπαθειών με απόπειρες πραξικοπήματος, με την σφαγή στο τραίνο Italicus και εκείνη στην piazza della Loggia.

Η συνέχεια με τον μύθο του ανταρτοπόλεμου, της προδομένης Αντίστασης επηρέασε και σε ποιον βαθμό, την ένοπλη πάλη? Ή δεν μέτρησε και τόσο πολύ, την ώρα που μαίνονταν η στρατηγική της έντασης, η θέληση αντίδρασης στην βία της δεξιάς μέσα στην υπόθεση να εξεγερθούν οι προλεταριακές μάζες?

Και για εμάς, αν και σε μικρότερο βαθμό απ’ ότι στις ερυθρές Ταξιαρχίες, che non per le Br, υπήρξε, τουλάχιστον στην αρχική φάση, μια δυνατή ανάκληση, ίσως περισσότερο συναισθηματικής φύσεως παρά πολιτικής, στην Αντίσταση, ειδομένη σαν επανάσταση που διακόπηκε. Δεν είναι τυχαίο το ότι πολλοί από εμάς είχαν διαλέξει σαν όνομα μάχης εκείνο το ίδιο των ανταρτών πατέρων μας. Σε αυτό το νήμα διασταυρώνονταν στην συνέχεια ο φόβος για το πραξικόπημα, η ανάγκη αυτοάμυνας απέναντι στους φασίστες και η οργάνωση δομών που θα μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν; μαζί, μα όχι τελευταίος, υπήρχε ο μύθος της κοινωνικής παλιγεννεσίας, του κομουνισμού που θα χτίζονταν και μέσα από τον ένοπλο αγώνα, όπως μας μάθαιναν οι ανταρτοπόλεμοι της Λατινικής Αμερικής ή, νωρίτερα, η Επανάσταση του Οκτώβρη. Η αναλογία με την οποίαν προστίθονταν αυτά τα τρεια διαφορετικά στοιχεία διαφοροποιούνταν από οργάνωση σε οργάνωση και από φάση σε φάση επίσης.

Είναι πλέον ένα στοιχείο θεμελιωμένο πως η ένοπλη πάλη δεν ήταν ετεροκατευθυνόμενη, δεν κατευθύνονταν από αλλού. Μα πόσο σας έχει πείσει η θέση της Rossanda που έχει να κάνει με το οικογενειακό άλμπουμ?

Εκείνη η θέση της Rossanda θα έπρεπε να φαίνεται μπανάλ, κι όμως τότε προκάλεσε αναστάτωση, τόσο δυνατή υπήρξε η προσπάθεια του Κκ να πλαστογραφήσει την αριστερή φύση των ένοπλων οργανώσεων. Για να κρύψει επίσης το γεγονός πως οι εΤ, le Br γεννήθηκαν στα στέκια του κόμματος στην περιοχή της Reggio Emilia. Mutatis mutandis, από εκείνη την αριστερά τότε συχνά μας έδιναν την ετικέτα των σκοτεινών προβοκατόρων, σήμερα οι ίδιοι μας χαρακτηρίζουν χυδαίους εγκληματίες.  Η πρόθεση και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: εκείνο της άρνησης της ταυτότητάς μας, που ήταν εκείνη αγωνιστών στρατευμένων στην αριστερά, όπως και η άρνηση της πολιτικής φύσης της υπόθεσής μας.

Σε σχέση με το Κκι,A proposito del Pci αυτή μιλά, από τα χρόνια Εξήντα, για όρια και μιζέριες του ρεφορμισμού, για συνήθεια προς τον συμβιβασμό, για παρέκκλιση με σκοπό το deal και τον κερδοσκοπισμό. Μπορεί να είναι και αλήθεια, κάποιες φορές. Ποιος όμως μηχανισμός σκέψης πυροδότησε την λογική που για να αρνηθεί εκείνη την «μιζέρια» (θεωρώντας πως ο ρεφορμισμός είναι μια «μιζέρια») έπρεπε να προστρέξει σε ένα στοίχημα τόσο απάνθρωπο όσο και δύσκολο να νικήσει?

Η κριτική στον ρεφορμισμό, που είχαμε κληρονομήσει από τις ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστερά της εποχής, μπορούσε να βρει θεμέλια και, φορά την φορά, ίσως αιτιάσεις, όμως ουσιαστικά ήταν έκφραση ενός εξτρεμισμού συχνά χαζού και ιδεολογικού. Και ο εξτρεμισμός είναι ένα επίπεδο γλιστερό και κεκλιμένο. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση μια δήλωση της Carol Beebe Tarantelli, η οποία μόλις δυο μήνες μετά την εκτέλεση του άντρα της από πλευράς των Br θέλησε να μπει στην φυλακή και να μιλήσει μαζί μας, με τον χώρο της διάστασης. Μ ε εκείνη την ευκαιρία που της δόθηκε είπε:

«Είπα σε αυτούς τους κρατουμένους πως μας ενώνει ένα κομμάτι ιστορίας; και πως εγώ έκανα μιαν διαδρομή παρόμοια με εκείνων που βρέθηκαν στο ’68. Και πως την εξεγερτική μου πλευρά την γνώρισα κι εγώ. Θέλησα να τους πω κάτι άλλο, όταν εξακολουθούσαν να επιμένουν να χαρακτηρίζουν τον θάνατο του Ezio “μια βάρβαρη δολοφονία”: πως δεν ήταν σωστό να μιλούν με αυτό τον τρόπο, διότι βάρβαρο είναι μόνο αυτό που βρίσκεται έξω από εμάς, αυτό που μας είναι τελείως ξένο. Ενώ δυστυχώς ο ένοπλος αγώνας δεν είναι παρά η πιο ακραία έκφραση από κάτι που γνωρίζουμε πολύ καλά, του εξτρεμισμό ». Μια εκτίμηση που μεγάλο μέρος της αριστεράς ακόμη δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει.

Veniamo a Prima Linea, ας έρθουμε στην Πρώτη Γραμμή. Λέτε πως δεν έκανε μονάχα ένοπλη πάλη, και πως σε αυτό ήταν διαφορετική από τις Br. Θέλετε να το ξεκαθαρίσετε?

Pl, κι από το όνομα ακόμη, έτεινε πάντα και έβλεπε τον εαυτό της όπως κομμάτι αναπόσπαστο του κινήματος, όχι σαν οργάνωση ξεκομμένη, ούτε ακόμη περισσότερο σαν μαχητικό κόμμα, όπως αντιθέτως ήταν η φιλοδοξία των ταξιαρχιτών, που βρίσκονταν μέσα σε μιαν λογική και κουλτούρα τρίτης διεθνούς.

Διαφορετικά απ’ ότι οι Br, ο ένοπλος αγώνας για εμάς ήταν ένα ενδεχόμενο εργαλείο όχι σαν μια στρατηγική. Ένα εργαλείο που έπρεπε να σταθεί δίπλα στα άλλα, στους νόμιμους αγώνες, στους αγώνες στα εργοστάσια και στην επικράτεια. Εμείς δεν γεννηθήκαμε με το πιστόλι στο χέρι, γεννηθήκαμε από τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες. Παρά τις προθέσεις μας και τις θεωριτικοποιήσεις μας, αντιθέτως τα όπλα έπληξαν προοδευτικά κάθε άλλη πρακτική και ισοπέδωσαν κάθε διαφορετικότητα ανάμεσα σε εμάς και τις εΤ.

Σχετικά με το Κίνημα του ’77 εσείς προτείνετε μια σχετική εξίσωση ανάμεσα σε Pci και Br: Το ένα δεν το αντιλαμβάνεσθε, οι άλλες δεν κάνουν τίποτα για να σας καταλάβουν. Για το πρώτο δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, τα κόμματα δυσκολεύονται να καταλάβουν τα κινήματα. Για τις δεύτερες θα ήθελα εγώ να καταλάβω. Δεν ήταν και οι Br, ακόμη και με την κομματική τους «υπεροψία», μέρος εκείνου του κινήματος? Τέκνα, τουλάχιστον, μιας εξεγερτικής επιλογής που ανέτρεπε και παρέσυρε τα πάντα?

Οι Br, βλέποντας ακριβώς τον εαυτό τους σαν κόμμα, είχαν σε υπέρτατη περιφρόνηση το κίνημα, που το έβλεπαν μόνο σαν «δεξαμενή» απ’ όπου θα αντλούσαν στελέχη, από το οποίο θα επιστράτευαν αγωνιστές, μαχητές. Σε εκείνη την οπτική, η κρίση του κινήματος ήταν λειτουργική στην ενδυνάμωση του κόμματος. Και ήταν εκείνο που δεόντως συνέβη την επομένη της απαγωγής και της εκτέλεσης Moro. Εκείνο το κίνημα δεν ήταν σίγουρα ειρηνιστικό, αντιθέτως δρούσε άμεσα με μορφές πλατιάς βίας όπως επίσης και ένοπλης πάλης. Μα ήταν πεισματικά αντίθετο σε κάθε λογική κόμματος και εργατικούς Κράτους, λογική που ανήκε στις Br, μα και επίσης στο Pci.

Λέτε, πως η Pl, δεν θα είχε ποτέ σκεφτεί κάτι σαν την απαγωγή Moro. Που, λέτε επίσης, θα είχε καταστήσει το Pci τελείως ανένδοτο και θα το είχε συνδέσει μονολιθικά με την χριστιανοδημοκρατία της Dc. Σας ζητώ να μου πείτε την γνώμη σας, τότε και τώρα, για το ζήτημα της αποφασιστικότητας, της αμετακίνητης στάσης των συστημικών κομμάτων, της σταθερότητας.  Υπήρχε ρεαλιστικά η δυνατότητα διαφορετικής αντίδρασης, να ενεργήσουν διαφορετικά?

Εκείνο της πολιτικής της σταθερότητας υπήρξε και συνεχίζει να είναι ένα ζήτημα και μια πολεμική στείρα, αλλόκοτη, φυσική κόρη εκείνης της στρέβλωσης γύρω από την πολιτική μας ταυτότητα για την οποίαν μίλησα προηγουμένως. O άξονας Dc-Pci, ήδη σταθεροποιημένος στον ιστορικό συμβιβασμό, σκλήρυνε και επιβεβαιώθηκε στην απόλυτη επιλογή, όμως πιστεύω πως μια διαφορετική πολιτική θα είχε θέσει σε μεγαλύτερη κρίση τους ταξιαρχίτες και συνεισφέρει στο να μπει ένα φρένο στην χειροτέρευση της σύγκρουσης και τον διασκορπισμό του κινήματος.

Γιατί η Πγ σκότωσε τον Alessandrini? Μπορείτε να συνοψίσετε την «τότε λογική», που εσείς σήμερα θεωρείτε έκτροπη?

Όπως έγραψα στο βιβλίο και προσπάθησα να εκθέσω με ντοκουμέντα της εποχής, ακόμη και της ίδιου του δημοκρατικού Δικαστικού σώματος, η λογική που μας οδήγησε να σκοτώσουμε τον Alessandrini, και που τώρα αισθάνομαι σαν τρομερή και φοβερά λαθεμένη, ήταν εκείνη που βλέπει και θέλει τον ρεφορμισμό σαν τον χειρότερο και τον πιο ύπουλο από τους εχθρούς κάθε ριζοσπαστικής και επαναστατικής έκκλησης. Το Κκι και εκείνες οι πλευρές της αριστεράς που «γίνονταν Κράτος» ήταν για εμάς η απόδειξη μιας προδοσίας, εκτός και από συγκεκριμένος κίνδυνος. Είναι η σταλινική λογική του «σοσιαλφασισμού », που τόσο χώρο και διάρκεια βρήκε στα χρόνια του Χίλια Εννιακόσια, που κατά κάποιον τρόπο είχαμε κληρονομήσει εμείς και είχαμε οικειοποιηθεί.

Λέτε: αρχίσαμε να χάνουμε όταν οι πράξεις μας (της Pl και των Br) αφομοιώθηκαν στην τρομοκρατία. Και σίγουρα σκέφτεστε πως ο ορισμός είναι λαθεμένος. Απλουστευτικός. Μα, ρεαλιστικά, μπορούσαν, δράσεις σαν την απαγωγή Moro με την εξολόθρευση της φρουράς του, να μην χαρακτηριστούν τρομοκρατικές?

Πιστεύω πως υφίσταται ένα πρόβλημα ιδιοκτησίας και συνάφειας των λέξεων. Η τρομοκρατία, είναι αυτονόητο, έχει σαν εργαλείο και την ίδια στιγμή σαν στόχο εκείνο του να φοβίσει και να χτυπήσει αδιακρίτως. Η δική μας δράση δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά και αυτές τις προθέσεις, διαφορετικά απ’ ότι ο stragismo, η στρατηγική των σφαγών δηλαδή, και, για να μείνουμε στις μέρες μας, απ’ ότι οι δράσεις που τελευταία χαρακτηρίζουν κάποιους απελευθερωτικούς αγώνες, όπως εκείνος των παλαιστινίων. Ο ένοπλος αγώνας που εμείς προωθήσαμε, τουλάχιστον αρχικά έτεινε αντιθέτως στην εύρεση και δημιουργία συναίνεσης: για παράδειγμα μεταξύ των εργατών, χτυπώντας τους προϊσταμένους τμημάτων και τους διοικητές τους πιο αντιπαθείς ή χτυπώντας αστυνομικούς ή φασιστικά στελέχη μετά από δολοφονίες φοιτητών στις πλατείες από τις δυνάμεις της τάξης ή στους δρόμους από τους νεοφασίστες: οι δυο πρώτες εκτελέσεις της Pl, εκείνη του στελέχους του φασιστικού κόμματος Movimento sociale italiano, του Enrico Pedenovi, και του ταξίαρχου Giuseppe Ciotta, απαντούν σε αυτή την οπτική: να ασκηθεί δικαιοσύνη εναλλακτική, ταξική δικαιοσύνη μπροστά στην διαρκή ατιμωρησία φασιστών, αστυνομικών και καραμπινιέρων. Μια λογική τραγική και στρεβλή, δεν μπορεί όμως να χαρακτηριστεί τρομοκρατική.

Διαφορετικά, σε μιαν επόμενη φάση γίνεται μικρότερη η προσπάθεια αναζήτησης της αποδοχής και υπερισχύει η άμεση σύγκρουση με το Κράτος: οι δράσεις μας, κι ακόμη περισσότερο εκείνες των Br, τείνουν να δημιουργήσουν ρήξη και συμμαχία, κι όχι να πείσουν, όχι να κατακτήσουν προσήλυτους. Η υπόθεση της απαγωγής και της εκτέλεσης του Aldo Moro και της φρουράς του, από αυτή την άποψη αποτέλεσαν ένα σημείο αποφασιστικό. Πυροδότησε μιαν υποστροφή ακόμη τραγικότερη, σε εκείνο το σημείο αναπόφευκτη: η λογική των όπλων φτάνει στο σημείο να καταπνίξει και εξολοθρεύσει την πολιτική, την πρόταση, Είναι μόνο καταστροφική. Οι λέξεις, όμως, δεν είναι ποτέ αθώες και ουδέτερες. Φτάνει να σκεφτείτε το γεγονός πως οι πρώην μαχητές της ένοπλης αριστεράς είναι πάντα φορτωμένοι με την ετικέτα των αιμοδιψών τρομοκρατών, ενώ, για παράδειγμα, οι repubblichini, δράστες τόσων σφαγών και εκτοπίσεων, κανονικά χαρακτηρίζονται , και με τον νόμο που λέμε,ευγενικά, «i ragazzi di Salò», »τα παιδιά του Σαλό», ενώ η εξέγερση της Reggio Calabria το 1972, που προκάλεσε πολλές καταστροφές, επιθέσεις, νεκρούς και τραυματίες, που οδηγήθηκε από τους «Boia chi molla» του φασίστα Ciccio Franco, στην συνέχεια σενατόρε του φασιστικού Msi, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Moti».

Πως κρίνεται την πολύ μικρή γνώση των νέων του σήμερα σε σχέση με την τρομοκρατία? Είναι αδιαφορία, ή είναι ένα άλλο από τα σημάδια της μικρής γενικότερης ολοκληρωμένης κουλτούρας?

Πρέπει να πω πως οι διαπιστώσεις που έχω στο βιβλίο μου, τα mail που λαμβάνω από παιδιά που τότε δεν είχαν γεννηθεί μου λέει πως εάν είναι αλήθεια πως υπάρχει μικρή γνώση – και αυτό μου φαίνεται πως δείχνει την χρησιμότητα του να τα γράφουμε – υπάρχει επίσης θέληση για μάθηση και συζήτηση εκείνου του απομακρυσμένου κομματιού που έχει αφαιρεθεί από την ιταλική ιστορία. Από πλευρά τους υπάρχουν μικρότερες προκαταλήψεις, μια νοητική συμπεριφορά πιο ελεύθερη, και μου έρχεται να πω πιο τίμια, σε σχέση με τις μνήμες και τις αγανακτήσεις μιας κατεύθυνσης που κυριαρχούν συχνά στον Τύπο, την δημοσιογραφία και τις δημοσιεύεις όπως επίσης και σε σχέση με τις μνησικακίες και τις λοξές εκδικητικές λογικές που κυκλικά εμφανίζονται από κάποιες δυνάμεις και πολιτικούς εκπροσώπους.

Ritiene possibile un ritorno della lotta armata? O la vostra esperienza, rivelatasi fallimentare, ha esorcizzato per sempre questa possibilità?

Πιστεύω πως εμείς αναλάβαμε τον άβολο ρόλο να προχωρήσουμε εις βάθος, μέχρι τον πάτο, τραγικά και αμβλυκώς, μα επίσης με συνέπεια μέχρι το τέρμα, στους μύθους του Εννιακόσια, συμπεριλαμβανομένου εκείνου της πολιτικής βίαιης επανάστασης, εξαντλώντας κάθε αληθοφάνεια. Αλλά όμως δεν εξαφανίστηκε εκείνη η τάση πολιτικής κουλτούρας εξτρεμιστικής όπως επίσης και μια λογική και μια πρακτική πολιτικής βίας, όσο κι αν είναι ultraμειοψηφική.

 

Tags

77anni 70Anni Settantacompromesso storicoNovecentoPrima lineaResistenzariformismoSergio SegioUna vita in Prima linea

Categories

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License