Είναι ο καπιταλισμός φίλε. E’ il capitalismo, amico!

Ο καπιταλισμός άλλαξε. Κι όταν το αντικείμενο της κριτικής αλλάζει, και η κριτική επίσης πρέπει ν’ αλλάξει τον εαυτό της. https://aenaikinisi.wordpress.com/

Posted on 07/10/2015 by kleovis

Δευτέρα 5 Oκτωβρίου 2015

 

E’ il capitalismo, amico! Είναι ο καπιταλισμός φίλε!

 

Ο καπιταλισμός άλλαξε. Κι όταν το αντικείμενο της κριτικής αλλάζει, και η κριτική επίσης πρέπει ν’ αλλάξει τον εαυτό της.
Σήμερα, η ρήξη που έλαβε χώρα στην εποχή μας έχει ανάγκη μιας μοναδικής μετατροπής.
Οι νέες παραγωγικές δυνάμεις της μικροηλεκτρονικής εξαπέλυσαν την αληθινή δυνητική της κρίσης. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο υλικός πλούτος παράγεται περισσότερο από την τεχνολογική χρήση της επιστήμης, παρά από την δαπάνη αφηρημένης ανθρώπινης εργασίας.
Στην αρχή, υπήρξε ο φορντισμός που σημάδεψε την μέγιστη λαμπρότητα του συστήματος. Τώρα, η μηχανοργάνωση σημαδεύει την οριστική είσοδό του στην κρίση! Όχι μόνον εκείνο που αφορά μια ιδιαίτερή του παρουσία, αλλά την κεντρική του παρουσία. Πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα στο υλικό περιεχόμενο της παραγωγής και την μορφή που σε αυτό επιβάλλεται από την αξία, από την αξιοποίηση του χρήματος. Η ασταμάτητη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας έφτασε σε μιαν κατάσταση κατά την οποίαν η νέα αξία που προστίθεται σε κάθε μονάδα προϊόντος είναι ασήμαντη.
Ο καπιταλισμός, εξ αιτίας του ανταγωνισμού, έσπρωξε αυτή την παραγωγικότητα στο άπειρο. Με αυτό τον τρόπο, έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει μια δραστική μείωση της αξίας (εκφρασμένη σε χρήμα) και της υπεραξίας (η μεγαλύτερη αξία που εκφράζεται στο κέρδος), που μηδενίζονται.
Και αυτή η καπιταλιστική ανατροπή κατατροπώνει τον ίδιο τον καπιταλισμό.
Τώρα, η ικανότητα εξορθολογισμού της εργασίας είναι μεγαλύτερη από την ικανότητα εξάπλωσης της αγοράς. Ως εκ τούτου, η μέτρηση του πλούτου διαμέσου του κριτηρίου της αξίας, ήτοι, διαμέσου της αξιοποίησης του χρήματος, κατέστη μη βιώσιμη. Η εργασία παύει να είναι η κύρια πηγή του πλούτου, και ο χρόνος εργασίας παύει να είναι η μιζούρα του.  Σήμερα, η μείωση στο ελάχιστο του χρόνου εργασίας βρίσκεται σε αντίθεση ανταγωνιστική με τον χρόνο εργασίας ως μέτρο και κριτήριο της παραγωγής. Να, οι θεμελιώδεις πτυχές που εξηγούν την αιτία και την φύση της τρέχουσας κρίσης του παγκοσμιοποιημένου κόσμου.
Με αυτό τον τρόπο, το κεφάλαιο έχει χάσει την δυναμική του.
Η ουσία του, η εργασία, ξεθώριασε.
Η έκφρασή του, το χρήμα, γίνεται χρήμα δίχως αξία.
Οι μορφές σκέψης του και οι μορφές ύπαρξής του έγιναν απαρχαιωμένες.
Οι πατριαρχικές καπιταλιστικές του σχέσεις δείχνουν ωσάν ο ιστορικός του χρόνος να έχει εξαντληθεί.
Η κρίση του δεν είναι πλέον κρίση επέκτασης. Το σύστημά του επιβιώνει στο χείλος της κατάρρευσης.
Σήμερα, ο καπιταλισμός συμπεριφέρεται σαν ένα σύστημα καταδικασμένο εις θάνατον.
Όμως η εκτέλεσή του, ωστόσο, συνεχίζει να αναβάλλεται.
Η αναπήδηση ανάμεσα σε αγορά και Κράτος συνεχίζει να την αναβάλλει.
Και σε κάθε αναβολή το σύστημα παίρνει μιαν βαθιά αναπνοή.
Η ανακούφιση, ωστόσο, διαρκεί λίγο.
Τώρα, η αναβολή διαμορφώνεται σαν οπισθοχώρηση του πολιτισμού. O λόγος του Διαφωτισμού άρχισε να διαχειρίζεται την σκοτεινότητα. Το χρυσό του δένδρο της ζωής, σβήνει. Σήμερα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με την γενοκτονία, την οικοκτονία, τις σφαγές, την καταπίεση και την καταστολή και τις δολοφονίες των προσφύγων, την διαφθορά, την ανεργία, την λιτότητα, τον παραλογισμό, την βαρβαρότητα, την ανασφάλεια τις αποτυχίες της οικονομίας και της πολιτικής  και ένα ενδιαφέρον παράδοξο που έγκειται στο γεγονός πως χρησιμοποιούμε ακόμη την τεχνολογία ώστε η ανθρωπότητα, και ο πλανήτης, να μπορέσει να φτάσει ορίζοντες ατέλειωτους.
Η εμμονή σε αυτή την αναβολή εμποδίζει το χτίσιμο μιας απάντησης που να βρίσκεται στο ύψος των προκλήσεων της ριζοσπαστικής κριτικής στην κρίση του καπιταλισμού, με την πολιτική του και την οικονομία του υπό κατάρρευση.

Η τρέχουσα κρίση, όπως είδαμε, έρχεται το ιστορικό σύνορο της αξιοποίησης της βάσης της καπιταλιστικής παραγωγής. Όταν προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το εσωτερικό όριο, με την πτήση προς την χρηματιστικοποίηση και το δημόσιο χρέος, ο καπιταλισμός, κάνει νερά απ’ όλες τις πλευρές. Αυτή η κρίση δεν επιτρέπει πλέον καμία έξοδο μέσα στον καπιταλισμό.
Η απάντηση στις παγκόσμιες προβληματικές της κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκει την έκφρασή του στο γυναικείο ζήτημα. Το ξεπέρασμα της αξίας είναι επίσης η υπέρβαση της αρσενικής του ταυτότητας. Το ξεπέρασμα της πατριαρχίας σημαίνει την υπέρβαση του μοντέρνου φετιχιστικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων. Γι αυτό, η ριζοσπαστική κριτική της αξίας, του σεξουαλικού διαχωρισμού, του υποκειμένου, της εξάλειψης της ανθρωπότητας και του πλανήτη, και η κριτική του διαφωτισμού, αποτελούν ένα αδιαχώριστο όλον.
Αυτή η κρίση, από την άλλη, δείχνει με κρυστάλλινο τρόπο το εξωτερικό οικολογικό όριο του μοντέρνου φετιχιστικού πατριαρχικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στην εξαφάνιση διάφορων ειδών σε όλον τον πλανήτη Γη.
Καθημερινά, η καταστροφή της ισορροπίας των συστημάτων της φύσης δείχνει την εξάπλωσή του. Η διαφορετικότητα της ζωής στον πλανήτη δραστικά μειώθηκε. Τόσο η ζωή στην Γη όσο και η επιβίωση της ανθρωπότητας βρίσκονται σε κίνδυνο.  Βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν εκδήλωση πιο καταστροφική από την σύγκρουση του αστεροειδούς που 65 εκατομμύρια χρόνια πριν εξολόθρευσε τους δεινόσαυρους.
Τώρα, ο αστεροειδής είμαστε εμείς – τα ανθρώπινα όντα – που μέσα από τις πατριαρχικές καπιταλιστικές σχέσεις χτίσαμε το μοντέρνο φετιχιστικό σύστημα παραγωγού εμπορευμάτων που προκαλεί καταστροφές εντυπωσιακές; που μεταβάλλει την σύνθεση της ατμόσφαιρας διαμέσου των εκπομπών CO2; που αυξάνει την οξύτητα των ωκεανών; που ανεβάζει την μέση θερμοκρασία του πλανήτη; που μειώνει δραστικά τους υδάτινους πόρους προκαλώντας ξηρασία; που ρυπαίνει τον αέρα; που προκαλεί πλημμύρες; που έχει ήδη βλάψει περισσότερο από το 50% της επιφάνειας της γης; που καταστρέφει μια τεράστια έκταση τροπικών δασών; που εκδιώκει τα είδη από τους φυσικούς τους habitat, βιότοπους; που προκαλεί βλάβες ανεπανόρθωτες στο παγκόσμιο οικοσύστημα; που παράγει τροφές που σκοτώνουν τα ανθρώπινα όντα; που υποβαθμίζει ολοένα και περισσότερο τις υπηρεσίες υγείας; που έχει ήδη προκαλέσει την εξάλειψη του 1/4 όλων των θηλαστικών, περισσότερο από το 40% των αμφιβίων, του 1/3 των κοραλλιών, του 1/3 των καρχαριών,  175 ερπετών, του 1/6 των πουλιών, … σύμφωνα με τα στοιχεία που διέδωσαν οι επιστήμονες όλου του κόσμου.
Τώρα, εμείς, τα ανθρώπινα όντα, μπορούμε να αντιληφθούμε πως βρισκόμαστε μπροστά στην απειλή της εξάλειψης της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Μα, υπάρχει ένα ζήτημα αποφασιστικό για να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις καταστάσεις. Αυτή η κρίση παρουσιάζει πως το όριο της σύνταξής μας, σαν υποκείμενο διαμορφωμένο από την φετιχιστική μήτρα, μας κατέστησε αδύναμους μπροστά στο δημιούργημά μας – τον καπιταλισμό – που έγινε ανώτερος απ’ τον δημιουργό του – το ανθρώπινο ον. Εάν δεν μπορέσουμε να υπερβούμε την μάσκα του χαρακτήρα μας, υποκείμενου μετά μοντέρνου της παρακμής, με το να αποτελέσουμε αντί-υποκείμενα με στόχο να μπορέσουμε να βγούμε από τον ζουρλομανδύα που έχουμε φορέσει, θα καταλήξουμε πνιγμένοι στις φρίκες του. Φρίκες που είναι το αποτέλεσμα της ίδιας της λειτουργίας της κοινωνίας του θεάματος.
Σαν συνέπεια της εξάντλησης αυτής της λογικής, ζούμε με την αγοραστική δύναμη των προσώπων κονιορτοποιημένο από την μαζική ανεργία, από τον πληθωρισμό, από το αυξημένο φορολογικό βάρος, από την μείωση των δημόσιων υπηρεσιών και των κρατικών δαπανών. Προφανώς, αυτό που παίζεται εδώ πέρα δεν είναι μόνο η αναπαραγωγή, μα η ίδια η ικανότητα ύπαρξης και λειτουργίας του καπιταλισμού. Είναι εκδηλώσεις που σημαδεύουν τα όρια του. Δείχνουν ένα πρόγραμμα αυτοκτονικό του τρόπου καπιταλιστικού παραγωγής. Αυτή η κατάσταση καθιστά ανεξήγητο πως τα κόμματα της αριστεράς, τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν να παραμένουν δεμένα στην αγορά, στο Κράτος, στην πολιτική και την οικονομία. Θα διαπράξουν αυτοκτονία μαζί με τον καπιταλισμό?
Δεν υπήρξε ποτέ μια περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας στην οποίαν η συνειδητή θέληση των ανθρωπίνων υπάρξεων να έχει καλύψει μιαν σπουδαιότητα τόσο αποφασιστική, όπως εκείνη που έχει τώρα, τον καιρό της εκτέλεσης της καταδίκης της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε όλες αυτές τις προκλήσεις, ξεκινάμε ημέρες χειραφέτησης, στις οποίες αξιώνουμε να απαντήσουμε στα πολύπλοκα προβλήματα που πηγαίνουν από την πιθανή αύξηση των επιτοκίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Συνέδριο για το Κλίμα στο Παρίσι, από τις βαρβαρότητες ενάντια στους πρόσφυγες στην Ευρώπη, στην μπερδεμένη διοργάνωση του impeachment στην Βραζιλία.
Ωσάν αντί-υποκείμενα, θα μαζέψουμε όλες τις απαραίτητες καταστάσεις για να δώσουμε τέλος στην ωδή των εμπορευμάτων και των παθών τους. Από εδώ και μπρος, μπορούμε ήδη να ξεκινήσουμε να τραγουδούμε το ανθρώπινο είδος και την χειραφέτησή του.
Ο αγώνας μας είναι τώρα για την ρήξη με το μοντέρνο φετιχιστικό πατριαρχικό σύστημα παραγωγού εμπορευμάτων, για να το αντικαταστήσουμε με μιαν κοινωνία ανθρωπίνως διαφορετική και αποφετιχοποιημένη, κοινωνικά ίση και δημιουργική, οικολογικά πληθωρική και όμορφη, που θα επιβραβεύει την παραγωγική αδράνεια και τελείως ελεύθερη.

Un abbraccio, Μια αγκαλιά
Crítica Radical

πηγή: Crítica Radical Ριζοσπαστική Κριτική

http://francosenia.blogspot.gr/2015/10/e-il-capitalismo-amico.html

κι από εμένα:

https://youtu.be/ZlIHiyi2bbg

Μάλαμας – Τίποτα δε χάθηκε

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License