ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ, »Εγώ, πολιτικός κρατούμενος για 23 χρόνια είδα την Παλαιστίνη να ξεπουλιέται.

για την Παλαιστίνη https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/10/04/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%B1/

Posted on 04/10/2015 by kleovis απρ. 17, 2015 Chiara Cruciati, il manifesto

Marwan Barghouti, παλαιστίνιος πολιτικός κρατούμενος, θεωρούμενος ο αληθινός  leader του κινήματος αντίστασης © Reuters

Σε 48 χρόνια κατοχής της Δυτικής Όχθης, στην Gaza, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και το Γκολάν, το Ισραήλ έκλεισε πίσω από τα κάγκελα των φυλακών του  850χιλιάδες παλαιστίνιους. Ένα νούμερο εξωφρενικό πολιτικών κρατουμένων από το 1967 μέχρι σήμερα, που δεν λογαριάζει τις συλλήψεις που έλαβαν χώρα από το 1948, έτος δημιουργίας του Κράτους του Ισραήλ και της  παλαιστινιακής Nakba (καταστροφής) .

Tο 1974 η Olp ανακήρυξε πως την 17 απριλίου Ημέρα των Παλαιστίνιων φυλακισμένων. Την Δευτέρα, εν όψει του εορτασμού του σήμερα, η Επιτροπή των Παλαιστίνιων Κρατουμένων παρουσίασε τα νούμερα της καταστολής: από τους 850χιλιάδες κρατούμενους από το  ’67 μέχρι τον απρίλιο του 2015, 15χιλιάδες είναι γυναίκες και δεκάδες χιλιάδες παιδάκια. Ο αριθμός των ανήλικων μεγάλωσε τρομακτικά τα τελευταία 4 χρόνια: 3.755 παιδάκια συνελήφθησαν, 1.266 μόνο το 2014.

Την Τρίτη κάτι ακόμη ελεεινό έπεσε επάνω στους πολιτικούς κρατουμένους: το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση της αναφοράς που παρουσιάστηκε από διάφορες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα που ζητούσε την διαγραφή του νόμου που ψηφίστηκε το 2011 και που απαγορεύει στους πολιτικούς κρατούμενους να σπουδάζουν για να αποφοιτήσουν από το πανεπιστήμιο. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση, εξηγεί το δικαστήριο, δεν θεωρείται ένα δικαίωμα θεμελιώδες γι όποιον είναι φυλακισμένος.

Μια από τις πολλές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου: «Οι συλλήψεις και οι διαδικασίες που χρησιμοποιεί το Ισραήλ παραβιάζουν το ανθρωπιστικό δίκαιο – εξήγησε η Επιτροπή των Κρατουμένων – Οι κρατούμενοι βασανίζονται, φυσικά και ψυχολογικά. Το 100% των συλληφθέντων έχει υποστεί τουλάχιστον μια φορά βασανιστήρια». Από το 1967 206 φυλακισμένοι έχασαν την ζωή τους στην φυλακή, 71 λόγω βασανιστηρίων που υπέστησαν, 54 λόγω έλλειψης ιατρικής φροντίδας, 81 σκοτώθηκαν από στρατιώτες.

Και σήμερα? Ενώ γράφουμε πίσω από τα κάγκελα είναι κλεισμένοι 6.500 πολιτικοί κρατούμενοι. Από αυτούς  480 καταδικασμένοι σε ισόβια; 30 στην φυλακή πριν από τις Συμφωνίες του Oslo, το 1994; 500 σε διοικητική κράτηση (προληπτικός περιορισμός που δεν προβλέπει επίσημες κατηγορίες οπότε μια δίκη); 24 γυναίκες; 14 κοινοβουλευτικοί και ένας υπουργός; 200 μωρά. Και πολλοί οδηγοί του κινήματος αντίστασης, πρώτος απ’ όλους ο Mar­wan Bar­ghouti, από πολλούς θεωρούμενος ο πιο σημαίνων παλαιστίνιος lea­der.

Ανάμεσα σε εκείνους τους 850χιλιάδες φυλακισμένους υπάρχει επίσης ο Kha­led al-Azraq, που αφέθηκε στις 30 οκτωβρίου 2013, μετά από 23 φυλάκισης. Το Ισραήλ διέταξε τις συνθήκες απελευθέρωσης: για 10 χρόνια δεν θα μπορεί να βγει από την Δυτική Όχθη, η Ιερουσαλήμ είναι απαγορευμένη για πάντα. Εικοσιτρεία χρόνια πίσω από τα κάγκελα είναι πολλά. Βγαίνεις και ο κόσμος έχει αλλάξει: μπήκες μέσα πριν το Oslo, βγαίνεις μετά από μιαν άλλη Ιντιφάντα και τρεις πολέμους ενάντια στην Γάζα, με το στρατόπεδο προσφύγων στο οποίο ζεις – Aida – περικυκλωμένο από τον τοίχο.

«Μετά από πολλά χρόνια, βγαίνοντας, οι αλλαγές της κοινωνίας φαίνονται ξακάθαρα – εξηγεί στο mani­fe­sto – Βλέπεις την αποτυχία της παλαιστινιακής κοινωνίας: ο αγώνας δεν αναπτύχθηκε. Από το 1936 χρησιμοποιούμε τα ίδια μέσα δίχως προοπτικές μακράς πνοής και διάρκειας. Η έλλειψη μιας  lea­der­ship κάνει έτσι ώστε οι αγώνες μένουν διαχωρισμένοι, ανάμεσα σε Περιοχές, Ιερουσαλήμ, Παλαιστίνη ’48 [το πρόσφατο Κράτος του Ισραήλ, ndr], οι πρόσφυγες της διασποράς».

Κι όμως μέσα στις φυλακές πολεμούν όπως κι έξω, συχνά εμπνέοντας την εξωτερική κοινωνία. «Η φυλάκιση δεν είναι ποτέ μια προσωπική εμπειρία, αλλά του λαού. Οι ιστορίες των κρατουμένων είναι όμοιες. Όπως η δική μου: πήρα μέρος στην πρώτη μου διαδήλωση στα 10 μου χρόνια. Ξεκινάς με τα  graf­fiti στους τοίχους, συνεχίζεις πετώντας πέτρες και φτάνεις στην ένοπλη αντίσταση».

Μέχρι την φυλακή. Όπου η πολιτική ζωή δεν παύει, αντιθέτως, ριζώνει. Μέσα στα χρόνια το κίνημα των φυλακισμένων παλαιστινίων έγινε το κέντρο της πολιτικής σκέψης, σχημάτισε νέους lea­der και εκπαίδευσε την βάση. «Μέσα στην φυλακή η ζωή είναι ακραία οργανωμένη – συνεχίζει ο Kha­led – Υπάρχουν θεσμοί συλλογικοί και κάθε έξι μήνες πηγαίνουμε σε εκλογές. Κάθε μέρα κάνουμε μαθήματα πολιτικής, ιστορίας, λογοτεχνίας. Στο παρελθόν, οι κρατούμενοι που είχαν παρακολουθήσει το σχολείο δίδασκαν τους αγρότες να διαβάζουν και να γράφουν».

«Και μετά διατηρούμε στενές επαφές με τις άλλες φυλακές: οι επικοινωνίες είναι συχνές, μέσα από τους δικηγόρους, συγγενείς ή κρατούμενους που μεταφέρονται αλλού. Έτσι οργανώνονται οι συλλογικές δράσεις, όπως οι απεργίες πείνας. Άρχισαν στα χρόνια ’70 όταν αναπτύχθηκε η συνείδηση των μεθόδων καταστολής των ισραηλινών: να φυλακίσεις τους ακτιβιστές και τους lea­der, στην ισραηλινή οπτική, είναι ο τρόπος για να σπάσεις το κίνημα απελευθέρωσης, να το αποδυναμώσεις. Όμως δεν τα κατάφεραν ποτές».

Οι απεργίες πείνας οι πιο γνωστές πηγαίνουν πίσω στο 1974 και στο 1976, με τον στόχο να αναγκάσουν το Ισραήλ να αναγνωρίσει τους κρατουμένους ωσάν πολιτικούς φυλακισμένους. Εκείνη του ’76 διήρκησε 45 ημέρες, κάποιοι κρατούμενοι πέθαναν από ασιτία. Ακολούθησαν άλλες, στο 1984, το ’92, το 2004.

«Το υψηλό επίπεδο εσωτερικής οργάνωσης, τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και στην διάρκεια των απεργιών, υπήρξε στην βάση της έκρηξη της πρώτης Inti­fada – εξηγεί ο Kha­led – Μέχρι την ψυχρολουσία: οι συμφωνίες του Oslo. Μας στέρησαν τον σκοπό μας, το όραμα, την απελευθέρωση της ιστορικής Παλαιστίνης, προκαλώντας μιαν κατάρρευση του κινήματος των φυλακισμένων, που παρέμεινε σε μιαν κατάσταση ανασφάλειας μέχρι το 2004. Είναι απαράδεκτο να συνεχίσουμε στο λεγόμενο σχέδιο ειρήνευσης όταν υπάρχουν πίσω από τα κάγκελα χιλιάδες πολιτικών κρατουμένων».

Mα ο Kha­led είναι αισιόδοξος: η φυλακή παραμένει ο τόπος της πολιτικής κατάρτισης, της εκπαίδευσης των ακτιβιστών, της μετατροπής τους στους μελλοντικούς lea­der. Aκόμη και σήμερα οι φυλακές – ελλείψει μιας πραγματικής πολιτικής lea­der­ship  – είναι ο οδηγός της αντίστασης.

Tags

GazaIsraeleKha­led al-AzraqMar­wan Bar­ghoutiNakbaPalestinaPri­gio­nieri Pale­sti­nesi

http://www.micciacorta.it/2015/04/io-prigioniero-politico-per-23-anni-ho-visto-svendere-la-pale%C2%ADstina/   αφιερώνεται σε όλους αυτούς τους τεράστιους αγωνιστές: https://youtu.be/IKDq1pzQS4Y Ψαρογιώργης, Αγγελάκας – Μη χαμηλώνεις τα φτερά.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License