Παραχωρώντας, όχι προσφέροντας, δημόσια γη και δημόσιο ύδωρ

Τι να την κάνεις την γη και τα νερά όμως αν δεν έχεις ανθρώπους πάνω της να τους εκμεταλλευτείς; Τι να την κάνει η Αμερικανοκαναδική εταιρεία την παραχώρηση (όχι την προσφορά) του δάσους αν δεν έχει μεταλλωρύχους που θα παράγουν κέρδος; Τι να την κάνει την παραλία και το νησί η πολυεθνική να χτίσει τεράστιες τσιμεντένιες μονάδες αν δεν έχει το αντικείμενο της εκμετάλλευσης;

Παραχωρώντας, όχι προσφέροντας, δημόσια γη και δημόσιο ύδωρ


Με την ευκαιρία της αναδημοσίευσης ενός άρθρου “Προσφέροντας γην και ύδωρ” του Πέτρου Γιώτη απ'την Κόντρα στο Athens.indymedia.org/post/1549759 και στο www.eksegersi.gr/Επικαιρότητα/24721.Προσφέροντας-γην-και-ύδωρ θα προσθαφαιρέσω κάποια ζητήματα στην όλη ανάλυση γιατί θεωρώ ότι το θέμα είναι κεντρικής σημασίας. Είναι η βάση για την οποία κάθε συζήτηση για την συγκυρία πρέπει να εστιάζει.

Αυτό το συνδικάτο της ντόπιας και διεθνούς αστικής τάξης έχει κάποιο σχέδιο το οποίο ίσως και να αναδιαμορφώνεται από μέρα σε μέρα βάση των συσχετισμών. Ελπίζω να μην υπάρξει διαφωνία σε αυτό το θέμα, δηλαδή αυτό που συμβαίνει πίσω απ'τις κουρτίνες δεν είναι τυχαίο αλλά έχει οργάνωση, σκοπούς, μέσα, σχεδιασμό, τακτική και στρατηγική. Αυτό που κυρίως ακούγεται έξω από τις κουρτίνες είναι η προπαγάνδιση και η τακτική ώστε αυτό το σχέδιο να εφαρμοστεί με τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις. Η λέξη κλειδί στην προπαγάνδα είναι ανάπτυξη.

Τι είναι η ανάπτυξη για το ακροατήριο; Βλέψεις, ελπίδες, τόσο των μικροαστών (μπίζνες, τζίρος, κέρδη, να γυρνάει ο τροχός, και να πέφτουν μεγάλα ψίχουλα για τους κολαούζους, διοικητικές θέσεις και οργανισμοί στα χέρια τους) όσο και των χαμηλότερων στρωμάτων (δουλειές, μεροκάματα, φαΐ, στέγη, ασφάλιση, λεφτά, προϊόντα, διασκέδαση). Η έννοια ανάπτυξη για την αστική τάξη (άσχετα της προπαγάνδας) είναι πολύ συγκεκριμένη και ορισμένη για πολλά χρόνια και κυρίως ρυθμιζόμενη από τις ίδιες τους τις διεθνείς χρηματαγορές. Επενδύω κεφάλαιο Χ, Δανείζομαι άλλα 5Χ, πληρώνω τόκο Α, και έχω κέρδη Α+Κ όπου κάπα είναι κέρδος, και όπου το Κ είναι αρκετά μεγαλύτερο από τον τόκο καταθέσεων του Χ αλλιώς κάθομαι στα χρυσά αυγά μου γιατί δεν αξίζει το ρίσκο. Η σταθερή παραγωγή και κερδοφορία είναι μηδενικού ενδιαφέροντος για αυτούς, πρέπει για να προκύπτει ενδιαφέρον η ίδια η κερδοφορία να έχει συνεχώς ανοδική τάση, αλλιώς τα 6Χ μεταπηδούν σε άλλη βάρκα πιο γρήγορη βυθίζοντας έτσι την προηγούμενη.

Η αποδόμηση της ανάπτυξης σαν προπαγάνδα του κυρίαρχου συστήματος θα έπρεπε να μας απασχολεί πέρα από την μικροπολιτική της αντιπολίτευσης του γελοίου προσωρινού διαχειριστή. Χωρίς την ανάπτυξη σαν υπεκφυγή το προπαγανδιστικό τους στερέωμα καταρρέει. Αν η Ελπίδα που Έρχεται δεν εμπεριέχει την ανάπτυξη τότε μαύρο φίδι που τους δάγκωσε, από τον άνεργο, τον οικονομικό μετανάστη, μέχρι και τον μικροαστό η υπομονή στηρίζεται στην υπόσχεση αυτή. Ας δούμε όμως ρεαλιστικά πως θα μπορούσε να έρθει τέτοια, ακόμα και με τα κριτήρια των σκληροπυρηνικών Μαρξιστών. Επίσης ας αναλογιστούμε ποιά ήταν η ανάπτυξη που υπήρχε παλαιότερα και πως αυτή τελείωσε με την λεγόμενη κρίση. Αν δηλαδή το αστικό σχέδιο είναι πρόσφατο ή πηγαίνει πολύ πίσω.

Με βάση την συμβατική ανάλυση του εθνικού κράτους και της εθνικής οικονομίας δεν υπήρξε ποτέ καμιά ανάπτυξη από το 1948 και μετά. Αυτό που υπήρχε ήταν ένας αυξημένος τζίρος κινητικότητας μέσα σε μια οικονομία που συνεχώς χρεωνόταν για να συνεχίζει. Οι πραγματικές εξαγωγές δεν πλησίαζαν ποτέ τις εισαγωγές. Το κοροϊδιλίκι του ΑΕΠ είναι ότι εκεί που εγώ παράγω πατάτες και εσύ καταναλώνεις πατάτες αφού τις μεταφέρει σε σένα ο Κίτσος με τον γάιδαρο, προστίθενται μια σειρά παράσιτα, τραπεζίτες, ασφαλιστές, ΚΤΕΟ, διόδια, υπηρεσίες κάθε λογής, και το ΑΕΠ γιγαντώνεται ενώ δεν αλλάζει κάτι μεταξύ εμού, εσού, και του Κίτσου. Τα μέσα παραγωγής, ποιά μέσα παραγωγής, δουλευόμαστε; Η σιδηρουργία που δημιουργήθηκε για να κατασκευάζει τον πύργο να στεγάσει την ασφαλιστική που κάλυπτε το ατύχημα του Κίτσου; Ένα Πέραμα να κολλάει παπόρια υπήρχε για το διεθνές δίκτυο μεταφορών, εμφιαλώσεις λαδιού και ντενεκέδες γιαλαντζί, καπνός, πολλής καπνός και μπαμπάκια, και μαζική παραγωγή παλικαριών που επάνδρωναν τις σιδερένιες νεκροφόρες σε όλους του ωκεανούς της γης. Παρ' όλα αυτά οι εισαγωγές πολλαπλάσιες των εξαγωγών. Αυτά αν μιλάμε για μια εθνική οικονομία ανταγωνιστική προς τις άλλες, με σύνορα και τελωνεία. Ελεγχόμενη δηλαδή από το εθνικό κράτος και με αυξανόμενη εξάρτιση της ίδιας της μικρής εξαγωγικής παραγωγής (σε προϊόντα και δομές) ανεξάρτητες (σπόροι, φυτοφάρμακα, εργαλεία, αγορές) απ'τον έλεγχο του κράτους στο εσωτερικό της οικονομίας.

Δεν υπήρξε ποτέ ανάπτυξη, ανάπτυξη χρέους υπήρχε προς τον λαό που η κυριαρχία του πάνω στην γη αυτή και το ύδωρ της κρίθηκε λίγο μετά την λήξη του Β΄Παγκ. Πολέμου. Αλλά ας δούμε πως θα μπορούσε τώρα να προκύψει ανάπτυξη. Που υπάρχει πραγματική καπιταλιστική ανάπτυξη στη γη αυτή τη στιγμή, ώστε να ανταγωνιστεί η εθνική κρατική οικονομία; Κίνα, Ινδία, λοιπή νοτιοανατολική Ασία, και τι συνθήκες υπάρχουν εκεί; Για να αναπτυχθεί μια υποδηματοβιομηχανία εδώ π.χ. να φτιάχνει φασόν ΝΙΚΕ δεν θα πρέπει να υπάρχουν 13χρονα να δουλεύουν 80 ώρες την εβδομάδα για $22 το μήνα με βίτσες από καλάμι μη σηκώσουν κεφάλι απ΄τη μηχανή; Τουλάχιστον θα ανταγωνιστούν στα μεταφορικά ως προς την αγορά της Δ.Ευρώπης και θα γράφουν επάνω Made in EU. Αλλιώς ανάπτυξη δεν υπάρχει. Παρόμοια λίγο καλύτερα και λίγο χειρότερα παραδείγματα μπορεί να βρει κανείς πάνω σε ότι καταναλώνει. Αλίμονο κι αν έβλεπαν τις συνθήκες παραγωγής οι καταναλωτές και ήλπιζαν να φτιάχνουν κι αυτοί ΆιΦόν. Μπροστά απ'το εργοστάσιο χημικών που εξεράγει σε λιμάνι της Κίνας πριν λίγο καιρό ήταν παρκαρισμένα χιλιάδες VW που καταστράφηκαν έτοιμα για εξαγωγή. Στα εργοστάσια αυτά, που κατά το σύνταγμα είναι υποχρεωμένος ο εργάτης να συμμετέχει στο σωματείο, αν μιλήσει κανείς για διεκδίκηση καλύτερων αμοιβών και συνθηκών χάνει και την δουλειά και συλλαμβάνεται και οδηγείται στα πολυτελή κελιά της Κίνας (υπό εργατική εξουσία ακόμα).

Μπορούμε με σχετική ασφάλεια να πούμε ότι “βιομηχανική ανάπτυξη” αν δεν ανταγωνιστούμε στις σημερινής συνθήκες της βιομηχανικής ανάπτυξης δεν θα έχουμε. Ή θα δημιουργηθούν παρόμοιες συνθήκες ή δε θα έχουμε ανάπτυξη. Τι δεν καταλαβαίνει ο Αλέξης (και ο συμβουλάτορας του Κώστας διεθνούς εμβέλειας αναγνωρισμένος εγκέφαλος του νεο-μαρξισμού). Τι συντάξεις ΙΚΑ των 400 ευρώ μας τσαμπουνάει, 10 και πολλά τους είναι τους αχαΐρευτους. Γιατί, για να κάνουμε και λίγη μικροπολιτική, ο Άδωνις που είναι ζώο και δεν τον ενδιαφέρει κιόλας να πει την αλήθεια δικαιολογείται. Ο κάθε Αλέξης δεν δικαιολογείται να λέει συνειδητά ψέμματα και να κοροϊδεύει τον λαό του. Ούτε βέβαια οι ΓΓ άλλων κομμάτων που δεν αναφέρονται στην ανυπαρξία συνθηκών ανάπτυξης μέσα στα πλαίσια της διεθνούς αγοράς, αλλά ούτε καν και στο πρότυπο της κλειστής εθνικής οικονομίας και κρατικού ελέγχου. Συντελούν όλοι σε αυτό το ψέμα της ανάπτυξης.

Αγροτική ανάπτυξη, μέσα στον ανταγωνισμό της βιομηχανικής καλλιέργειας της γης, θα μπορούσε να υπάρξει; Ήδη η συμβατική εκμετάλλευση της γης ως έχει ξεπέρασε τα όρια της γης αυτής. Έχει καταδικαστεί η γη αυτή σε μια πορεία ερήμωσης και εξάντλησης της δυνατότητας της να αναπαράγει, ενώ το νερό και η ενέργεια που απαιτείται για καλλιέργεια την κάνει οικονομικά ασύμφορη. Όχι μόνο δεν θα υπάρξει καμιά ανάπτυξη οικονομική μέσα από την γεωργία αλλά έχει ήδη καταδικαστεί σε έναν κατήφορο που αυξάνει εντατικά την εξάρτιση του λαού για σίτιση από τις εισαγωγές. Άρα τι απομένει; Υπέδαφος και άλλος φυσικός πλούτος όπως το αισθητικά αξιόλογο φυσικό περιβάλλον. (προσωπικά θυμάμαι τον Ψηλορείτη χωρίς φράχτες, τον Αχελώο χωρίς φράγματα, το δάσος πάνω απ΄τη Καστοριά χωρίς λεωφόρους με χωματουργικά, και τον Αμβρακικό με αργυροπελεκάνους και χρυσαετούς και δε θέλω να τα ξαναδώ αλλιώς). Βουνά, λίμνες, ποτάμια, παραλίες, νησιά, χαράδρες κλπ. Από το 1948 και πέρα όμως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό που αναφέρεται ως δημόσιο, και σήμερα μετονομάζεται σαν κρατική περιουσία, είναι υπό την κυριαρχία του κατακτητή και νικητή του μετά Β΄ΠΠ πολέμου που ονομάστηκε εμφύλιος από τους κυρίαρχους κατακτητές. Μην κοροϊδευόμαστε, κάποιοι υπέγραψαν την συνθηκολόγηση με τον ιμπεριαλιστή (Αγγλο-Αμερικάνο) και την παραχώρηση της κυριαρχίας του εξεγερμένου λαού και ψευδώς παραμύθιαζαν τον λαό για δημόσια γη. Κρατική υπό κατοχική κυβέρνηση ήταν η γη απ'το 48 και μετά.

Τι να την κάνεις την γη και τα νερά όμως αν δεν έχεις ανθρώπους πάνω της να τους εκμεταλλευτείς; Τι να την κάνει η Αμερικανοκαναδική εταιρεία την παραχώρηση (όχι την προσφορά) του δάσους αν δεν έχει μεταλλωρύχους που θα παράγουν κέρδος; Τι να την κάνει την παραλία και το νησί η πολυεθνική να χτίσει τεράστιες τσιμεντένιες μονάδες αν δεν έχει το αντικείμενο της εκμετάλλευσης; Πάνω από 55% των κατοίκων αυτής της χώρας έχουν στριμωχθεί σε μια σταλιά τόπο στον οποίο η ανάπτυξη είναι η εργασία στην ασφαλιστική στον πύργο που ανέφερα νωρίτερα, και η οποία αν δεν έχει φαλίρει λόγω σκανδάλων ήδη, θα φαλίρει γιατί μια χαρά αγοράζεις συμβόλαιο μέσω ίντερνετ απ'τον Ολλανδικό κολοσσό. Για να μην πολυλογώ, για να υπάρξει ανάπτυξη δεν φτάνει μόνο το κράτος να παραχωρήσει (κι όχι προσφέρει) την δωρεάν γη, το νερό, και το υπέδαφος, στις πολυεθνικές των κατακτητών, πρέπει να δημιουργήσει και συνθήκες όπου τα ποντίκια (εμείς) θα πρέπει να τρέξουμε να γλυτώσουμε τα τομάρια μας στις νέες εστίες ανάπτυξης. Μεταλλωρύχοι, συντηρητές φραγμάτων και ανεμογεννητριών, γκαρσόνια στα θέρετρα, ηλεκτρολόγοι στα νεο-φυτευμένα ηλιακά πάνελ (φωτοβολταϊκά για να καθρεφτίζει ο ήλιος τη φάτσα του – το μαλλιί πως είνιαι;) στην έρημο της Λάρισας, της τούνδρα της Ξάνθης, την έρημο του Αγρινίου, τεχνίτες στις πλωτές βάσεις πετρελαίου στον Αμβρακικό (η ΕΛΠΕ είπε ότι γουστάρει αν της επιτρέψει η ΒΡ να κάνει γιούργια στον τόπο που τάχα μου προστατεύουν οι συνθήκες ΡΑΜΣΑΡ τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Ευρώπης), και ηλεκτροκολλητές χιλιάδες απ'τα σύνορα του Έβρου μέχρι την Αλβανία θα ξυρίσουν 60 χιλιάδες στρέμματα δάσους να φυτέψουν έναν γιγαντιαίο σωλήνα ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) που θα στέλνει αέριο από τα πηγάδια της ΒΡ στο Αζερμπαϊτζάν στα πρατήρια της ΒΡ στο Βερολίνο. Για τον συγκεκριμένο φίλησε ποδιές και ο Λαφαζάνης πριν κάτι μήνες και το ξεφτέρι ο Σκουρλέτης, μη δε γίνει και δεν υπάρξει ανάπτυξη και πάθουμε καμιά πολιτική ζημιά, γιατί από αυτόν τον αγωγό κρέμεται και η κυβέρνηση και ο ΣΕΒ.

Όλη αυτή η ανάπτυξη βέβαια σε όλη αυτή τη γη χρειάζεται περιφρούρηση, δε μπορεί ο κάθε μπάχαλος να γυρνάει στα δάση και να τρυπάει σωλήνες να ανάψει το μπουκάλι του, να σπάει φωτοβολταϊκά με μαρμαράκια, και να μπλέκει αλυσίδες και συρματόσχοινα στις προπέλες των πολυεθνικών. Τι δουλειά έχεις ρε μέσα στο κρατικό οικόπεδο; Δεν σε μάθανε οικολογικό σεβασμό στο σχολείο σου οι Συριζαίοι δάσκαλοι; Ού να μου χαθείς! Θα πρέπει ένας στρατός ιδιωτικός μάλιστα να φυλάει όλα αυτά τα αξιόλογα δημιουργήματα της ανάπτυξης και στη σκοπιά θα τρώει ελιές απ'τη Μπάχα Καλιφόρνια και θα θυμάται την γιαγιά του να του λέει ότι σκαρφάλωνε σε τέτοια εξωτικά δέντρα. Τεράστιο το ποσοστό ιδιωτικών μπάτσων να φυλάνε αυτή την απέραντη γη, δεν είναι Πολιτεία και Καστρί, είναι μεγάλη η έκταση που θα πρέπει να φυλάσσεται. Πολλά τα μεροκάματα για τους πατριώτες παλικαράδες. Έχει νόημα η νεολαία των νεοναζί να ξεκινάει απ'την κατήχηση στο δημοτικό για να φορέσει την στολή και να πάρει τα άρματα στα 18. Εναλλακτική θητεία δεν θέλατε;

Το μόνο που έχει να προσθέσει η αριστερά από άκρη σε άκρη της στο όλο αυτό σκηνικό είναι η κρατική διαχείριση ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ μέσα από την αύξηση του ελέγχου του κράτους πάνω στην οικονομία. Αφού δε τους έχει πάρει με τις πέτρες η ίδια τους η νεολαία που έκανε τον κόπο και διάβασε και πέντε βιβλία (μανιφέστο, κεφάλαιο 1,2,3, καταστατικό του κόμματος ... μη κάνω κανένα λάθος και είναι 4 ή 6) τους καρεκλοκένταυρους της ξεφτίλας αποτελεί για μένα ένα θαύμα ή ένα μυστήριο υπερτίμησης της διανοούμενης νεολαίας. Αυτή η αριστερά τελείωσε ότι είχε να δώσει στην ανθρωπότητα με τα έργα του Βόλγα, του Δνείπερου, τα ορυχεία στην Β.Σιβηρία, και τις χιλιάδες πυρηνικές βόμβες να βγάζουν ρεύμα για το προλεταριάτο. Τελείωσε με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της νταβατζιλίκι σε άλλους προλετάριους. Οι ιμπεριαλιστές ενάντια στον ιμπεριαλισμό ξόφλησαν. Οι αρχές και οι αξίες της αριστεράς του 19ου αιώνα με την βιομηχανική ανάπτυξη μέσα στις πόλεις ήταν ανεπαρκείς ως προς την εκβιομηχάνιση όλης της γης, την οποία αρνείται να εξηγήσει κολλημένη στις υλικές συνθήκες του 19ου αιώνα. Ένας τεχνολογικός Οργουελιανός εφιάλτης σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό του πλανήτη μας περιμένει σύντροφοι. Και οι αρχές και οι αξίες της μεγαλειώδους αυτής πορείας της αριστεράς δεν αναιρούν την υλοποίηση του εφιάλτη.

Θα κατηγορηθώ για μικροαστισμό βέβαια, γιατί δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την εργατική τάξη που θέλει αγαθά με αντάλλαγμα την εργασία όπου κι αν προταθεί εκείνη. Δεν μπορεί να φταίει ο εργάτης που πάει στις Σκουριές να βγάλει το ψωμί του. Φταίνε όμως οι αρχές και οι αξίες αυτού του εργάτη και αυτών που τις καλλιέργησαν ως τέτοιες. Και η επανάσταση δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από ένας φορέας νέων αρχών και αξιών, όπως είπε και η Έμμα. Το αριστερό σύνθημα “ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ” δε φτάνει πια, θα έπρεπε να αλλάξει στο “ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΛΕΗΛΑΤΩΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΣΙΜΕΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΜΑΣ” ή “ΝΑ ΜΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΤΕΧΝΙΤΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟ ΕΦΙΑΛΤΗ”. Το μόνο που έχει η αριστερά σήμερα να προτείνει είναι την εργατική αυτοδιαχείριση του ίδιου εφιαλτικού περιβάλλοντος που δημιουργούν οι καπιταλιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει φαλίρει πολιτικά γιατί έχει φαλίρει ηθικά. Η προπαγάνδα της ανάπτυξης που αναπαράγεται και από φορείς της αριστεράς εμπεριέχει την απόκρυψη του εφιάλτη έτσι όπως οι κυρίαρχοι έχουν σχεδιάσει προς όφελός τους. Και θα υπάρχει πάντα μια μικρή μικροαστική τάξη που θα ζει υπηρετώντας αυτή την ανάπτυξη σε κυψέλες τεχνητά όμορφου περιβάλλοντος και θα στηρίζει το πολιτικό σύστημα. Αν υπάρχει ιμπεριαλισμός σήμερα δεν είναι άλλος απ΄τον ιμπεριαλισμό των πόλεων στην επαρχία και την ύπαιθρο. Και ο ιμπεριαλιστής πρέπει να χτυπηθεί στην έδρα του, όχι στα άκρα του. Η κοινωνία της πόλης εισβάλει στην κοινότητα της υπαίθρου ή δημιουργεί μια νέα κοινότητα δορυφόρο της παθογένειας της.

Η αντίφαση αυτή της θεωρίας και των υλικών συνθηκών παρουσιάζεται ζωντανά σήμερα στις Σκουριές, όπου η Μαρξιστική θεωρία έχει μηδενική απήχηση στους εργάτες, και αντιφατική επιρροή στους υπερασπιστές του δάσους. Αλλά τι νόημα θα είχε η όποια κριτική στο υπάρχον αν δεν κατατεθεί έστω και μιά πρόταση. Η πρόταση υπήρχε και δεν είναι μόνο μία. Αν ψάξει κανείς τις λέξεις “Ελευθεριακός Δημοτισμός και Μπούκσιν” θα βρει πολλές αναφορές Ελληνόφωνων Μαρξιστών που μεταφράζουν τον όρο έτσι και προσπαθούν να οικειοποιηθούν και να διαστρεβλώσουν κάτι ξένο. Κοινοτισμός, ελευθεριακός κοινοτισμός λέγεται κύριοι. Εφαρμόστηκε σαν ιδέα και στο Ν.Δ. Μεξικό και έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στην αναρχία. Εφαρμόζεται και στην Ευρώπη μέσα στα δάση της Νάντης (ZAD) και αλλού. Εκεί όπου θέλουν να φτιάξουν αεροδρόμια και λεωφόρους οι ομοϊδεάτες σας αναπτυξιακοί, αντιμετωπίζοντας τις εστίες αντίστασης σαν τρομοκράτες του δάσους που βάζουν φρένο στην ανάπτυξη. Έχει μπολιάσει και την στρατοκρατούμενη κοινωνία των Κούρδων μαχητών και το μπόλιασμα αυτό σας κάνει και τρέμετε πάνω στις περγαμηνές της ανυπαρξίας του Μαρξιστικού οράματος. Γιατί στον κοινοτισμό οι αποφάσεις που αφορούν το ίδιο το περιβάλλον της κοινότητας δεν βγαίνουν κεντρικά απ'την πόλη αλλά απ'την ίδια την κοινότητα. Οι αποφάσεις δεν βασίζονται σε κάποια αστική ιδεοληψία περί οικολογίας αλλά απ'τις ίδιες τις υλικές συνθήκες της γης που ζει η κοινότητα. Διαλεκτικότατα πράγματα, ξυπνήστε!  Η εξέγερση των κοινοτήτων θα περάσει πάνω απ΄τά κόμματα των πόλεων.



ΕΙΝΑΙ Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΣ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ

ΕΙΝΑΙ Ο ΗΧΟΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ





Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License