Δεν θα είναι ποτέ ένα γιορτινό γεύμα Non sarà mai un pranzo di gala

παντού και πάντα: ίδιο και το αυτό https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/09/16/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C-%CE%B3%CE%B5%CF%8D%CE%BC%CE%B1-non-sara-mai/

Posted on 16/09/2015 by kleovis

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2015 23:07

Non sarà mai un pranzo di gala Δεν θα είναι ποτέ ένα γιορτινό γεύμα  

Κάποτε λέγαμε πως η επανάσταση δεν θα είναι ένα γιορτινό γεύμα; κι εκεί όπου οι επαναστάσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, ακόμη είναι έτσι. Στο Κουρδιστάν, όπου όλος ο πληθυσμός απαιτεί ανεξαρτησία και ελευθερία, μαχόμενος την ίδια στιγμή ενάντια στο Χαλιφάτο και ενάντια στην Τουρκική κυβέρνηση, υπό το διφορούμενο βλέμμα των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι εκατοντάδες οι πεσόντες, χιλιάδες οι συλληφθέντες και οι τραυματίες.  Είναι η εξέλιξη μιας διαδικασίας αγώνα και μετασχηματισμού που βυθίζει τις ρίζες του στις βορειοαφρικανικές επαναστάσεις που ξεκίνησαν το 2010, όπου με την σειρά τους έχασαν την ελευθερία ή την ζωή τους, έχοντας συμπεριληφθεί σε μιαν πολιτική ομάδα ή απλά κατέβηκαν στον δρόμο όταν η κυβέρνηση ή ο στρατός θέλησαν να το εμποδίσουν.

Το να εξεγερθείς στην παρούσα τάξη πραγμάτων δεν είναι εύκολο, διότι σε αυτήν διακτίνονται πολλαπλοί μηχανισμοί, που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές τυπολογίες χρήσης της βίας.  Στρατιωτικά σώματα και παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές, δικαστές και δυνάμεις αστυνομίας είναι (κάποια ) παραδείγματα. Υπάρχει ένας πλατύς χώρος κοινωνικής και πολιτικής ανυποταξίας προς τους κανόνες που δίδονται και παράγει η προσφυγή, από πλευράς των υπαρχόντων θεσμών, και σε αυτές επίσης τις δυνάμεις.  Οι επαναστάτες κάθε χώρας είναι ελεγχόμενοι και καθημερινά μισητοί από τους θεσμικούς μηχανισμούς. Το γεγονός πως στην σημερινή Ευρώπη η προσφυγή στην δολοφονία και στην φυλάκιση των αντιφρονούντων είναι, με τον αποκλεισμό κάποιων περιοχών, περιορισμένη, δεν είναι παρά το προϊόν της απουσίας πολιτικών συγκρούσεων ικανών να διεγείρουν ανησυχία για την συνολική συνεκτικότητα του θεσμικού συστήματος.

Η μαχητική, αγωνιστική δράση, οπουδήποτε λαμβάνει χώρα, έχει σαν σκοπό να αυξήσει το κοινωνικό βάρος των συγκρούσεων και να εμβαθύνει την δυνατότητα ενός μετασχηματισμού.  Εκεί όπου το έργο μας επιτυγχάνει αποτελέσματα, και μερικά έστω, είναι φυσικό να παρακολουθούμε σε μορφές αντίδρασης της αντίθεσής μας από την άλλη πλευρά. Σε κάποιους έκανε εντύπωση, αυτές τις μέρες, ο αριθμός των συλλήψεων (δεκατέσσερις μεταξύ των τορινέζων και μπολονιέζων συντρόφων) που πραγματοποιήθηκαν από την αστυνομία σε μια μόνο πόλη (Torino) στην διάρκεια λίγων ωρών. Οι στολές έδρασαν τώρα σε διαταγή της εισαγγελίας, στην βάση ερευνών για προηγούμενες διαδηλώσεις (#MaiConSalvini), τώρα σε περιστάσεις αγώνα πρόσφατες, (μια δράση ενάντια στο εργοτάξιο Tav του Chiomonte). Στην πραγματικότητα, όσο κι αν ο αριθμός και το χρονοδιάγραμμα των συλλήψεων να εμφανίζεται μεγάλο σε σχέση με αυτό που συνήθως είμαστε λιγότερο ή περισσότερο συνηθισμένοι, και μια τέτοια κατάσταση δεν είναι παρά η απλή συνέπεια της ύπαρξης συγκρουσιακών πρακτικών στα εδάφη μας.

Δεν θα παραιτηθούμε μπροστά στην φοβερή κοινωνική ειρήνη που οι κυβερνώντες μας θα ήθελαν να επιβάλλουν στην Ευρώπη. Χιλιάδες άνθρωποι πιέζουν στα ευρωπαϊκά σύνορα δραπετεύοντας από τις οικονομικές και στρατιωτικές συνέπειες των ληστρικών επιχειρήσεων των κεφαλαίων και των κρατών, στο εσωτερικό ενός οργανωμένου κόσμου σαν ιεραρχικό κοινωνικό εργοστάσιο, όπου το ανθρώπινο ον είναι ένα εμπόρευμα και μπορεί να κινηθεί (ή να συνεχίσει να αναπνέει) εάν φαίνεται χρήσιμο για να παράγει άλλα εμπορεύματα. Αυτό δεν σημαίνει πως η σχέση ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς αγώνες, ιταλικούς ή παγκόσμιους θα πρέπει  να εκλαμβάνεται διαμέσου των φακών μιας επιστροφής τριτοκοσμικίστικης παρανόησης, ίσως γαρνιρισμένης με λυπηρό ευρωκεντρισμό. Σημαίνει να εμβαθύνουμε στους αγώνες εκεί που συμβαίνουν γνωρίζοντας πως, εάν σε αυτόν που συμμερίζεται την ίδια μας την θέληση απελευθέρωσης καταφθάνουν τα δακρυγόνα, τα βασανιστήρια, ο θάνατος από πείνα ή ο αποκεφαλισμός, δεν πρέπει να αποδεχθούμε απειλές ή απαγορεύσεις λόγω του φόβου των συνεπειών που αυτή την στιγμή είναι πολύ πιο ήπιες.

Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος να συλλαμβάνεται, αυτό είναι αυτονόητο; ούτε θα μπορούσαμε να καθιζάνουμε στην ασαφή λάσπη του κλαψουρίσματος ή της ύποπτης ρητορικής υπερεκτίμησης της  “καταστολής”. Γνωρίζουμε πως το να υποστούμε περιορισμό της ελευθερίας κινήσεων είναι μια πιθανότητα γι αυτόn που σκοπεύει να είναι αγκάθι στον κόρφο, κι αυτός που πάσχει αυτή την μοίρα θα πρέπει να εφευρίσκει, κάθε φορά, έναν τρόπο για να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία δίχως να υποκύψουν στα δαγκώματα όχι σπάνια ψηλαφητά με τα οποία προσπαθεί να μας αδυνατίσει ο αντίπαλός μας.  Κατά τα άλλα δεν διανοούμαστε να παραιτηθούμε από τον αγώνα για να αποφύγουμε την καταστολή; οποιοσδήποτε αγώνας, όσο εξευγενισμένος, αναστοχασμένος και επαναπροσδιορισμένος, περιλαμβάνει την όμορφη αναλογία του σε κίνδυνο εάν θέλει να στην πραγματικότητα να επηρεάζει στο παρόν.

Η ελευθερία είναι το μεγαλύτερο αγαθό που έχουμε, ακόμη περισσότερο εάν είμαστε δεκαεπτά, είκοσι, εικοσιπέντε χρόνων. Κι όμως αυτό που ξεχωρίζει την επιλογή στράτευσης περιλαμβάνει την επίγνωση πως δεν υπάρχει ελευθερία σε έναν τέτοιον κόσμο  – παρά μόνο στον αγώνα. Πρέπει να προσπαθήσουμε, κι ας κοστίζει ότι κοστίσει. Πρέπει να σπάσουμε  αυτό το κάλυμμα της αδράνειας που κατασκεύασαν επάνω μας. Ν’ αρχίζουμε κάθε στιγμή από την αρχή, μες τις καινοτομίες και τους μετασχηματισμούς που έχουμε γύρω μας, και να ψάχνουμε τα μονοπάτια διαμέσου των οποίων η κοινωνική απείθεια μπορεί να δημιουργείται και να εξαπλώνεται, η άρνηση της παθητικότητας και της παραίτησης να γεννιέται και και να αναπτύσσεται, δεν είναι εύκολο. Αυτές τις  δυσκολίες  μερικές φορές μεταφέρουν οι κριτικοί μας, άλλες φορές οι γνωστοί μας, ή οι ίδιες οι οικογένειές μας, που μας ρωτούν: αξίζει (πραγματικά) τον κόπο? “Καταστρέφετε την ζωή σας…”

Το βλέμμα προς το υπάρχον που έχουμε διαλέξει δεν προβλέπει ρομαντισμούς: δεν είναι λοιπόν με τεμαχισμένο τρόπο πως νομίζουμε σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως όταν ξαναβρίσκουμε στο πλευρό μας τα πρόσωπα που έχουν υποφέρει την στέρηση της ελευθερίας ή τις νοσοκομειακές φροντίδες τα βλέπουμε, μόνιμα, να χαμογελούν δίχως να μετανιώνουν. Είναι ένα είδος που χαρακτηρίζει έναν συγκεκριμένο τύπο αγωνιστών; κατά βάθος, ανθρώπων που έχουν κοινό στοιχείο έναν θυμό και ένα ταμπεραμέντο που δεν είναι, σήμερα, ιδιαίτερα κοινά, για μόνο το γεγονός πως λίγοι γνωρίζουν την ικανοποίηση που είναι σε θέση να αντισταθμίσει αυτό το είδος επιλογής. Δεν βρισκόμαστε όμως σε μιαν ταινία. Είναι η πραγματικότητα αυτών που θέλουν να αλλάξουν, και δεν γίνεται γι αυτό ένας κυνηγημένος ή ποιος ξέρει τι. Εμπειρίες που είναι μέρος του  “κακού” δρόμου που επιβάλλεται από την επίγνωση πως, αποδεχόμενοι με μορφή λιγότερο ή περισσότερο ωραιοποιημένη να σκύψουμε το κεφάλι, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ζήσουμε καλύτερα από αυτό που ζούμε σήμερα.

      Pubblicato in EDITORIALE δημοσιεύτηκε από την συντακτική ομάδα http://www.infoaut.org/index.php/blog/editoriali/item/15399-non-sar%C3%A0-mai-un-pranzo-di-gala

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License