Πόλεμος, πολιτική, αλήθεια. Η άποψη του Φάμπιο Μίνι Guerra, politica, verità. La visione di Fabio Mini

γι αυτά που συμβαίνουν από έναν γνώστη της άλλης πλευράς https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/09/14/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%AC%CF%80%CE%BF%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Posted on 14/09/2015 by kleovis Σάββατο, 05 Σεπτεμβρίου 2015 14:48

Έχοντας απομακρυνθεί από τον ορίζοντα της καθημερινής θεωρητικής και πολιτικής συζήτησης – μόνον στην αριστερά, πρέπει να πούμε – ο πόλεμος είναι πάντα στο κέντρο της σκέψης, κριτικής επίσης, του establishment κάθε χώρας, του κάθε κατεστημένου δηλαδή.

Mα, ακριβώς, έχει καταστεί μια κουβέντα έξω από την mainstream επικοινωνία, που διεξάγεται κυρίως ανάμεσα σε μυημένους και γνώστες ή ανάμεσα σε μελετητές ποικίλων δεξιοτήτων, που δεν αρκούνται να σκέφτονται στο εσωτερικό των παιδικών χαρών που διακοσμούν τις εφημερίδες.

Στα αριστερά, λέγαμε, o Μπερτινοτισμός, [»κομουνιστής» πολιτικός] ολοκλήρωσε ένα από τα πολλά του εγκλήματα, κάνοντας να περάσει η πολιτική του ειρηνισμού σαν επιλογή αξιακή απόλυτη και συνεπώς καταδικάζοντας ανεξάρτητα, προληπτικά, κάθε έννοια αιτιολογίας που στοχεύει να λογαριαστεί λαϊκά με αυτό που μέσα στον μαγικό κύκλο της »αέναης ειρήνης» ακριβώς δεν μπορεί να εισέλθει.

Αποτέλεσμα? Να αντιμετωπίζεται ο πόλεμος σαν αντικείμενο “ανορθολογικό”, παράλογο, μια ακατανόητη παρέκκλιση από την τακτοποιημένη κύλιση του κόσμου, ένα ξέσκισμα που πρέπει να καταδικαστεί δίχως να στοχαστείς καν γι αυτό. Γεγονός που, ακόμη και για αυτούς που σαν κι εμάς μισούν τον πόλεμο, μας καθιστά ηλίθιους, παρά ειρηνιστές.

Προτείνουμε λοιπόν αυτή την συνέντευξη που δεν διαβάστηκε πολύ με τον στρατηγό Fabio Mini, έναν από τους λίγους σκεπτόμενους στρατιωτικούς αυτής της χώρας – τουλάχιστον σε επίπεδο κατατοπιστικό – που λογαριάζεται με την επικαιροποίηση παλαιών διαμορφώσεων και συνταγοποιήσεων που θεωρούνταν αμετάβλητες. Ξεκιώντας από το “πόλεμος, συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα”, που ανήκει στην εποχή της πολιτικής νεωτερικότητας, συνεπώς στο σύνορο λογικό-πολιτικό-ιδανικό-κοινωνικό του “κράτους έθνους”.

Διότι στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό διάστημα, τουλάχιστον στην ελάχιστη διάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κέντρο των αποφάσεων έχει μετακινηθεί ανεπανόρθωτα από την σφαίρα της πολιτικής σε εκείνο της λογιστικής-χρηματοοικονομικής διαχείρισης  (όπως έχει αποδειχθεί από την άθλια ελληνική εμπειρία). Αλλά εάν δεν υπάρχει δυνατότητα “πολιτικής” εναλλακτικής, γιατί δεν υπάρχει ανανεωμένη πολιτική που να μπορεί να θέσει υπό αμφισβήτηση συμφωνίες και /ή θεσμικούς διακανονισμούς, ποια έννοια αναλαμβάνει ο ανοικτός πόλεμος που σε κάθε γωνιά της Γης επέστρεψε να είναι καθημερινή πρακτική?

*****

Στρατηγός Σώματος Στρατού, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του NATO, αρχηγός του Αρχηγείου των Επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και διοικητής της αποστολής στο Kosovo.

ο Fabio Mini είναι ένας από τους μεγαλύτερους γνώστες των γεωπολιτικών και στρατιωτικών θεμάτων, μιλά στο CS για τις σύγχρονες κρίσεις μα όχι μόνο. 

  1. Στρ. Mini, στο βιβλίο σας “La guerra spiegata a…”, »O πόλεμος που εξήγησε στους…» λέτε πως δεν υπάρχουν περιορισμένοι πόλεμοι, ή καλύτερα πως μια δύναμη που δεσμεύεται σε έναν περιορισμένο πόλεμο στην πραγματικότητα προετοιμάζει έναν ολοκληρωτικό.  Στην παρούσα κατάσταση εκτεταμένων συγκρούσεων, που μοιάζει να ακολουθεί ένα είδος τεκτονικού ρήγματος που πηγαίνει από την Ουκρανία στην Υεμένη περνώντας από την Συρία και το Ιράκ, πρέπει λοιπόν να περιμένουμε την έκρηξη μιας ολοκληρωτικής σύγκρουσης?

Α1. Η κατηγορία των περιορισμένων πολέμων, που επεξεργάστηκε ο ίδιος ο  Clausewitz, είχε σκοπό να αντιληφθεί τις συγκρούσεις από τις περιορισμένες εκρήξεις οπότε από τον περιορισμό των εργαλείων και των πόρων να χρησιμοποιηθούν.  Έπρεπε να είναι το ελάχιστο για να συνεχίσει με τον πόλεμο των πολιτικών σκοπών.  Και ο πόλεμος ήταν μια συνέχιση της πολιτικής. Ήταν ωστόσο  προφανείς οι κίνδυνοι πως η σύγκρουση θα μπορούσε να εκφυλιστεί και να επεκταθεί τόσο σε σχέση με τις αντιδράσεις του αντιπάλου όσο και σε σχέση με τις στρατιωτικές ορέξεις, που έρχονται πάντοτε τρώγοντας.  Με μια συνετή διαχείριση των συμμαχιών και της ουδετερότητας, μια σύγκρουση μπορεί να ήταν περιορισμένη στο λειτουργικό τμήμα και εν πάση περιπτώσει να έχει μια πολιτική σημασία πιο πλατιά. Σήμερα ο περιορισμένος πόλεμος δεν είναι πλέον δυνατός ούτε σε θεωρητική γραμμή: τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα κάθε σύγκρουσης, ακόμη και της πιο ασήμαντης και απομακρυσμένης, περιλαμβάνουν τόσο όλες τις μεγαλύτερες δυνάμεις όσο και τις τσέπες και τις συνειδήσεις όλων.  O πόλεμος έγινε μια παρανομία του διεθνούς δικαίου και δεν είναι πλέον η συνέχιση της πολιτικής, αλλά η άρνησής της, η χρεοκοπία της.  Παρόλο αυτό (ή ίσως ακριβώς για αυτό) ο σκοπός ενός πολέμου δεν φτάνει πλέον να τον δικαιολογεί κι αυτός που τον ξεκινά, εκτός από το να δείχνει πολιτική ανοησία, αναλαμβάνει την ευθύνη μιας σύγκρουσης της οποίας δεν γνωρίζει τους σκοπούς και το τέλος.  Mε την εισαγωγή του καθολικού παγκόσμιου ελέγχου των συγκρούσεων και της διαχείρισης της ασφάλειας (διαμέσου επίσης των Ηνωμένων Εθνών), όλα τα Κράτη και όλοι οι κυβερνώντες είναι υπεύθυνοι για τις συγκρούσεις. Και όλες οι συγκρούσεις είναι παγκόσμιες εάν όχι ακριβώς στην στρατιωτική επέμβαση, πάντως στις οινονομικές συνέπειες, κοινωνικές και ηθικές.  Συνεπώς, ξεκινώντας από τον ψυχρό πόλεμο που οι βαλτικές χώρες έχουν αρχίσει ενάντια στην Ρωσία, από τον “συγκεκαλλυμένο” των αμερικανών ενάντια στην ίδια την Ρωσία, από τις ρωσικές προφάσεις ενάντια στην Ουκρανία, στην Συρία, στην Υεμένη και στις άλλες συγκρούσεις που αποκαλούνται μικρότερες ή  “χαμηλής έντασης” όλα δείχνουν πως δεν πρέπει να περιμένουμε μια άλλη ολοκληρωτική σύγκρουση: ήδη βρισκόμαστε μέσα μέχρι τον λαιμό. QΕκείνο που συμβαίνει στην Ασία με το στρατηγικό  Pivot επάνω στον Ειρηνικό είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο σημάδι πως η προοπτική μιας παρόμοιας έκρηξης με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είναι πιο πιθανή σε εκείνο το θέατρο.  Όχι τόσο διότι μετακινούνται αεροπλανοφόρα και πύραυλοι (πράγμα που συμβαίνει), αλλά διότι η προετοιμασία ενός παγκοσμίου πολέμου εκείνου του τύπου, και με την αναπόφευκτη πυρηνική σύγκρουση, είναι αυτό που προετοιμάζεται. Δεν λέμε πως θα συμβεί σε χρόνο άμεσο, όσο όμως μακρύτερη θα είναι η προετοιμασία τόσο οι πόροι θα πηγαίνουν στους εξοπλισμούς και τόσο τα ασιατικά και δυτικά μυαλά θα προσανατολίζονται με αυτή την έννοια. Είναι μια τραγωδία προαναγγελθείσα, μα, κατά τα άλλα, έχουμε ονομάσει έναν τέτοιον πόλεμο που ασκήθηκε για περισσότερα από πενήντα χρόνια  “ψυχρό πόλεμο” ή “η πιο μακρά περίοδος ειρήνης της μοντέρνας ιστορίας”. Πρέπει λοιπόν να είμαστε ευτυχείς για αυτήν την  “ανακοινωμένη ειρήνη”. Ή όχι?

Μια άλλη δική σας θεώρηση αφορά το γεγονός πως ο πόλεμος φέρνει πάντα σε μιαν διαφορετική πολιτική από εκείνη που της προηγήθηκε και τον προετοίμασε, πρέπει λοιπόν να προετοιμαστούμε για έναν διαφορετικό κόσμο από εκείνον που προετοιμάζει τις σύγχρονες συγκρούσεις? Κι εάν ναι, έχετε ιδέα για την κατεύθυνση προς την οποίαν κινούμαστε?

Α2. Θα έλεγα πως ναι, αλλά δεν πιστεύω πως μπορούμε να έχουμε πολλές ψευδαισθήσεις για τα αποτελέσματα. Ζούμε μια περίοδο ιστορικής μετάβασης πολύ σημαντικής: το παγκόσμιο σύστημα που θέλησαν οι νικητές τους δευτέρου παγκοσμίου πολέμου είναι ετοιμόρροπο, τα μπλοκ έχουν εξαφανιστεί, πολλά πολιτικά καθεστώτα που θέλησαν οι αποικιακές δυνάμεις βρίσκονται σε κρίση, η Αφρική  ξυπνά μια μέρα και την επομένη οπισθοχωρεί, lοι οικονομικές παρουσίες έχουν το επάνω χέρι επί των πολιτικών, κοινωνικών και στρατιωτικών, βρίσκονται υπεράνω,  οι περιφέρειες των μεγάλων δυνάμεων και οι υποτελείς τους ψάχνουν αδιακρίτως ή μεγαλύτερη αυτονομία ή να υπηρετήσουν ακόμη πιο άκαμπτα. Οι σύγχρονες συγκρούσεις είναι τα πιο προφανή σημάδια αυτής της διαδικασίας που θα οδηγήσει σε μιαν νέα διαμόρφωση των σχέσεων και των διεθνών ισορροπιών. Ωστόσο δεν θα πει πως αυτή η διαδρομή θα φέρει στην λεγόμενη “νέα παγκόσμια τάξη”. Οι πιέσεις προς την αλλαγή και την σταθερότητα είναι ακόμη ελαφρές και κινδυνεύουν καταστήσουν χρόνιες τις συγκρούσεις και τις καταστάσεις, άλλο τόσο επικίνδυνες, της ασταθούς μετά-σύγκρουσης.  Υπάρχουν σημάδια μεγάλης αντίστασης στην αλλαγή με άποψη πολυπολική από πλευράς των πλουσιότερων και πιο προηγμένων εθνών όπως και από πλευράς των φτωχότερων.  Οι πλουσιότερες προσανατολίζονται εκ νέου προς μια πολιτική δύναμης που έχει κυρίως ανατεθεί στα στρατιωτικά εργαλεία; οι φτωχότερες προσανατολίζονται προς την παραίτηση στην δουλεία. Η αποκαλούμενη “νέα τάξη” θα μπορούσε να είναι εκείνη η παλιά του αποικιακού μοντέλου και οι ένοπλες δυνάμεις όλο και περισσότερο προσανατολίζονται προς το σύστημα των  “στρατευμάτων αστυνόμευσης”(constabulary forces). Σε πολλές χώρες της Αφρικής μιλούν εδώ και καιρό για “νοσταλγία” της αποικιακής περιόδου ή κατηγορούν τις αποικιακές δυνάμεις πως τους έχουν εγκαταλείψει.  H ισχύς και η υποτέλεια είναι συμπληρωματικές.  Ένας κινέζος φιλόσοφος έλεγε για τον λαό του:“ υπήρξαν αιώνες κατά τους οποίους η επιθυμία να είναι δούλος ικανοποιήθηκε και άλλοι όχι.”

Ερχόμενοι στην ιταλική κατάσταση, εάν είναι αλήθεια πως μια κοινότητα που φιλοξενεί ακόμη και μόνο μία ξένη στρατιωτική βάση πρέπει να θεωρείται “υπό κατάληψη”, η παρουσία βάσεων USA στο εθνικό έδαφος μας καθιστά ένα έθνος υπό κατάληψη ή πάντως μη ελεύθερο?

Α3. Οι κανονισμοί της Aja του 1907, ορίζουν τα κριτήρια της στρατιωτικής κατάληψης όχι τόσο επάνω στην στρατιωτική παρουσία σε μιαν χώρα αλλά στην λειτουργία της. Εάν μια στρατιωτική παρουσία ακόμη και ελάχιστη αναλαμβάνει την ευθύνη της ασφάλειας του εδάφους (δεν ενδιαφέρει σε ποια έκταση) όπου εγκαθίσταται, έχουμε κατάληψη “de facto”. Οι βάσεις των ΗΠΑ δεν εγγυώνται την δική μας ασφάλεια, αλλά την δική τους.  Δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντά μας αλλά τα δικά τους οπότε δεν είναι νομικά “καταληψίες”. Το γεγονός πως αποκαλούνται βάσεις Nato ή αναφέρονται στις συμφωνίες του Παρισιού του 1963 είναι ένα φύλλο συκής που κρύβει την πραγματικότητα: κάποιες ιταλικές βάσεις είναι ανοιχτές και στις χώρες Nato στο πλαίσιο των συμφωνιών της Συμμαχίας, όμως οι μεγαλύτερες αμερικανικές βάσεις είναι προηγούμενες των συμφωνιών Νατο και παραχωρήθηκαν με διμερείς συμφωνίες σε μια περίοδο κατά την οποίαν η Ιταλία δεν είχε καμία δύναμη για να διεκδικήσει αυτονομία; αντιθέτως πήγαινε ψάχνοντας κάποιον να υπηρετήσει στην Αμερική και στην Ευρώπη.  Σε αυτές τις βάσεις αποφασίζουν οι αμερικανοί (και όχι το Nato) σε ποιον θα επιτρέψουν την προσωρινή χρήση. Έχουμε έτσι ένα διπλό παράδοξο: πολλοί ιταλοί ακόμη και υψηλής πολιτικής ή στρατιωτικής προέλευσης προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις βάσεις με την λειτουργία ασφάλειας που εκτελούν υπέρ ημών.  Kαι επικυρώνουν την κατάσταση στρατιωτικής κατάληψης. Οι αμερικάνοι είναι πιο ρητοί, όχι όμως λιγότερο παράδοξοι: κάθε χρόνο το Πεντάγωνο αποστέλλει μια εισήγηση στο Κογκρέσο στην οποίαν υποδεικνύει και μεταφράζει σε χρηματικούς όρους την συνεισφορά των χωρών που φιλοξενούν τις βάσεις “προς τα συμφέροντα και την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών”. Θα έπρεπε να είναι μια συμφωνία μεταξύ ίσων, αλλά υπάρχει η δικιά μας συμφωνία ωσάν φορολογούμενοι.

  1. Στο βιβλίο σας έχετε δείξει πως ο πόλεμος έχει εξελιχθεί στην διάρκεια των αιώνων, τώρα έχουμε φθάσει να θεωρητικοποιούμε έναν πόλεμο πέμπτης γενιάς ή  πόλεμο δίχως όρια, έναν πόλεμο δηλαδή που δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός σαν τέτοιος και που περιλαμβάνει επίσης οικονομικά μέσα. Μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε στην διάρκεια και μέσα σε έναν πόλεμο αυτού του είδους?

Α4. Δίχως αμφιβολία. Μα και αυτή επίσης η πέμπτη γενιά μετατρέπεται στην έκτη: ο πόλεμος συμμοριών. Δεν υπάρχουν πλέον μοναχά σκοποί ασφάλειας και όχι μόνο κρατικοί φορείς παράγοντες και παίκτες, βρισκόμαστε στα χέρια  “συμμοριών” με σκοπούς δικούς τους και δίχως κανέναν ενδοιασμό εάν όχι εκείνον προς την δική τους ευημερία εις βάρος εκείνης αλλουνού.  Οι μπάντες κινούνται δίχως όρια συνόρων και μέσων, δίχως σεβασμό, μόνον αφιερωμένες στο κέρδος. Tείνουν να ξεφεύγουν από το διεθνές δίκαιο και την νομιμότητα, τείνουν να λυγίζουν τα ίδια τα κράτη στα συμφέροντά τους και να ελέγχουν την πολιτική τους και τα όπλα. Σήμερα το πρόβλημα των στρατών και των μηχανισμών αστυνομίας δεν είναι εκείνο να καταλάβουν γιατί εργάζονται, αλλά  για ποιον.  Το Κράτος,  εξ ορισμού, πρέπει (ή θα έπρεπε) να σκέφτεται το δημόσιο καλό, η μπάντα σκέφτεται μονάχα το ιδιωτικό καλό, όχι κρατικό και συχνά ενάντια στο κράτος.  Όταν το 2004 ρώτησαν έναν συνταγματάρχη αμερικάνο τι είδος πολέμου μάχονταν στο Ιράκ, εκείνος απάντησε με ειλικρίνεια: “είναι ένας πόλεμος συμμοριών κι εμείς είμαστε η μεγαλύτερη συμμορία”. Κι αυτός είχε καταλάβει πως δεν δούλευε για ένα κράτος ή για ένα δημόσιο καλό αλλά για κάτι που ήταν έξω από το ίδιο το δικό του “status” δημόσιου υπερασπιστή: ήταν ένας μισθοφόρος, όπως πολλοί άλλοι, στην υπηρεσία ενός που πλήρωνε.  Και γι αυτό θεωρείτο ένας  “επαγγελματίας” των όπλων.  Η οικονομία  είναι  το μοναδικό σύστημα αληθινά παγκόσμιο και στιγμιαίο και χρησιμοποιεί μέσα νόμιμα και παράνομα: ακριβώς όπως κάνει κάθε μοντέρνα μπάντα εγκληματιών. Ο μηχανισμός διοίκησης των συμμοριών  έχει δυο μοντέλα αναφοράς: το πατερναλιστικό και κάθετο μοντέλο και το οριζόντιο επιλεκτικό μοντέλο. Αυτό το τελευταίο είναι το επικρατέστερο επί του πρώτου αν και σε κάποια επίπεδα της ιεραρχίας υπάρχει ωστόσο ένα δυνατότερο από τα άλλα. Το οριζόντιο μοντέλο είναι επίσης εκείνο που καλύτερα καταφέρνει να μασκαρέψει, να καλύψει τους εντερικούς πολέμους κι εκείνους τους εξωτερικούς. Υπάρχουν ενδεχόμενα συμφέροντα  που συχνά που συχνά φέρνουν οι αντίπαλοι από την ίδια πλευρά.

  1. Από το βιβλίο σας αναδύεται επίσης η έννοια του πολέμου σαν »εργαλείο επιβολής”, δηλαδή ένα εργαλείο για να αναγκαστεί μια συγκεκριμένη πλευρά να εκτελέσει ενέργειες ενάντια στην δική της θέληση, στην πρόσφατη περίπτωση της Ελλάδας όπου η λαϊκή θέληση έπρεπε να παραδοθεί στις απαιτήσεις με αντίθετο πρόσημο της Ευρώπης, μπορούμε να μιλήσουμε για μιαν πράξη πολέμου?

 R5. Και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να αναφερθούμε στον πόλεμο δίχως όρια και, δυστυχώς, σε εκείνον των συμμοριών. Η Ελλάδα υπέστη μιαν επιβολή που λυγίζοντας την θέληση της κυβέρνησης και του ίδιου του πληθυσμού είναι δίχως άλλο μια πράξη πολέμου. Όμως το αληθινό σκάνδαλο της Ελλάδος δεν είναι στην επιβολή που υπέστη, μα βρίσκεται στην εμφανή χαλαρότητα με την οποίαν αφέθηκε ακριβώς από τους διεθνείς οργανισμούς που θα έπρεπε να είχαν ελέγξει την οικονομική της κατάσταση.  Ο οικονομικός πόλεμος στην Ελλάδα είναι ο σχεδόν τέλειος πόλεμος συμμοριών.  Μόνον κάποιος άπειρος μπορεί να σκεφτεί αληθινά πως η Ελλάδα άλλαξε τους ισολογισμούς της δίχως ούτε η ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε η Federal Reserve, ούτε η Διεθνής Τράπεζα, ούτε οι ευημερούσες εταιρείες rating να το αντιληφθούν. Είναι πολύ πιο ρεαλιστικό να σκεφτούμε πως την στιγμή του περάσματος στο Ευρώ τα πολιτικά συμφέροντα της ίδιας της Ευρώπης υπερίσχυσαν επί των οικονομικών και πως τα οικονομικά συμφέροντα ήταν εκείνα που έκαναν να συσσωρευτούν το μέγιστο των δανείων προς όλες τις χώρες μέλη τις πιο αδύναμες.  Έχουμε την μνήμη πολύ κοντή, αλλά πολύ πριν από το 2001 η συζήτηση για το ευρώ απέκλειε πως πολλές χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και εκείνες της μελλοντικής πρόσβασης  (βόρεια και ανατολική Ευρώπη) θα είχαν την δυνατότητα να σεβαστούν τις παραμέτρους που επιβάλλονταν.  Δεν είναι τυχαίο το ότι ακριβώς οι χώρες της περιφέρειας προκλήθηκαν να δανειστούν και μετά να χρεοκοπήσουν, ή να  “διασωθούν” απ’ το τηγάνι για να πεταχτούν στο πυρ.  Ιρλανδία, Μεγάλη Βρετανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα είναι τα πιο προφανή παραδείγματα μιας μανούβρας που ούτε οδηγήθηκε ούτε υποβοηθήθηκε από τα Κράτη, αλλά την διαχειρίστηκαν  θεσμοί που αποκαλούνται υπερκρατικοί και ωστόσο είναι βασισμένοι στο ιδιωτικό σύστημα  των συμφερόντων της λεγόμενης “αγοράς”.

Η “μυθοπλασία”, η fiction, οι spin doctors, παίζουν έναν ρόλο θεμελιώδη στον πόλεμο της νέας γενιάς, μπορείτε να μας υποδείξετε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση κατά την οποίαν τελευταία είδατε αυτά τα στοιχεία σε δράση?

R6. Σε στρατιωτικό επίπεδο κάθε επιχείρηση είναι ανοικτή, διεξάγεται και συνοδεύεται από τον πόλεμο της πληροφορίας και από τον ψυχολογικό.  Από το 2000 και μετά στο Αφγανιστάν και το Ιράκ διαδόθηκαν από ψηλά χιλιάδες μικρά μανιφέστα και ραδιοφωνάκια με τα οποία η συμμαχία προσπαθούσε να δώσει την δική της εκδοχή της σύγκρουσης. Το αεροπλάνο C-130 που προορίζονταν στον πόλεμο της πληροφόρησης, ονομαζόμενο “Commando Solo”, συνεχίζει να υπερίπταται χώρες όπως Iran, Iraq, Afghanistan, Yemen και Siria μεταδίδοντας ραδιοεφημερίδες και τηλεφημερίδες δίδοντας την δική του εκδοχή των γεγονότων.  Η αποτελεσματικότητα τέτοιων τεχνολογικών μέσων υπονομεύεται από τον ερασιτεχνισμό. Τα πρώτα φυλλάδια στο Afghanistan και Iraq ήταν ακαταλαβίστικα τόσο στην μορφή όσο και στην γλώσσα. Τα ραδιοφωνάκια είχαν αποκτηθεί με βιασύνη αφού είχε παρατηρηθεί πως οι Αφγανοί είχαν ανοσία στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις μιας και δεν είχαν ραδιόφωνα. Και όταν διασπάρθηκαν τα ραδιόφωνα οι αμερικάνοι αντιλήφθηκαν πως πάνω από το 90% των αφγανών δεν καταλάβαινε την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν. Στο Kosovo χρειάστηκε να φέρω στα ίσια μια καμπάνια πληροφόρησης, που προωθήσαμε διαμέσου υλικού δημοσιευμένου από το Kfor, αφού εξακριβώσαμε πως ένα περιοδικό δεν διανέμονταν στους κοσοβάρους αλλά στα στρατόπεδα.  Πρακτικά κάναμε ψυχολογικό πόλεμο επάνω στους ίδιους μας τους στρατιώτες. Πιο επαγγελματικές, όμως λιγότερο επικεντρωμένες στους στρατιωτικούς σκοπούς, είναι οι ραδιοφωνικές μεταδόσεις της  VOA (Φωνή της Αμερικής) που μιλά σε πολλές γλώσσες μέχρι μάλιστα σε διαλέκτους κεντρο ασιατικές. Η Ρωσία μπήκε στον κόσμο του μοντέρνου πολέμου της πληροφόρησης με νέα δίκτυα τύπου, internet, radio και τηλεόρασης. Οι κινέζοι έχουν ολόκληρα κανάλια αφιερωμένα στην πληροφόρηση σε διάφορες γλώσσες. Το πρόγραμμα Κονφούκιος, με το οποίο διδάσκεται η κινεζική γλώσσα στο εξωτερικό, είναι ήδη παρόν σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι spin doctors του Πενταγώνου είχαν ήδη φανταστεί το 2011 πως να διαχειριστούν την πτώση του Bashar Assad στην Siria και ένα κινηματογραφικό studio πραγματοποιούσε την ταινία. Το σχέδιο παραγκωνίστηκε, αλλά το Πεντάγωνο ελπίζει πως το  film θα μπορέσει να βγει το 2016 (με την προθυμία του Bashar Assad). Ο σκοπός αυτών των πρωτοβουλιών είναι πολύ δύσκολος διότι η μυθοπλασία (η εκδοχή των γεγονότων) που υπάρχει η επιθυμία να παρασχεθεί θα έπρεπε να εξουδετερώνει εκείνη του αντιπάλου και των ανθρώπων του τόπου.  Στην πραγματικότητα στην επικοινωνία το πιο αποδεκτό μήνυμα είναι εκείνο που επιβεβαιώνει τα γεγονότα οι τις αντιλήψεις κι όχι εκείνο που τις αντιτίθεται. Η μυθολογία του αντιπάλου αν και δεν διαθέτει μέσα εξελιγμένα και βασισμένη στην μετάδοση δια του στόματος είναι πολύ πιο αποτελεσματική γιατί επίσης διηγείται εκείνο που φαίνεται ή εκείνο που κάποιος που ανήκει στην ίδια κοινότητα λέει πως είδε.  Σε  Iraq, Afghanistan και αλλού δεν υπήρξε σπάνια η κραυγή συναγερμού των ηγεσιών των δυτικών συμμαχιών: “χάνουμε τον πόλεμο της αφήγησης, της μυθοπλασίας”.

Έξω από το στρατιωτικό πλαίσιο, η ίδια η ελληνική κρίση είναι ένα παράδειγμα σύγχρονο πολέμου την πληροφορίας ενωμένο με τον πόλεμο των αντιλήψεων και των επιχειρήσεων επιρροής. Στην Ελλάδα, όπως αλλού, n υπέρβαση δημόσιου χρέους και διεθνούς ενός κράτους δεν είναι από μόνη της ένας βασικός παράγοντας αστάθειας ούτε αφερεγγυότητας. Είναι αντιθέτως σημαντική η αξιοπιστία που μπορεί να επεκτείνει δραματικά την πίστωση. Γι αυτό ο πόλεμος στην Ελλάδα αναπτύχθηκε στο επίπεδο του ψυχολογικού πολέμου με μια δυνατή δράση ανυποληψίας και απονομιμοποίησης ολόκληρης της χώρας.  Η απονομιμοποίηση που είδαμε με τρόπο προφανή στην ελληνική περίπτωση, δεν έγινε για άλλες χώρες στον δρόμο της χρεοκοπίας, όπως η δική μας; αντίθετα, παρά τα αντικειμενικά δεδομένα (χρέος, ανάπτυξη, ανεργία, επενδύσεις), υπάρχουν χώρες που επωφελούνται πιστώσεων πέρα από κάθε λογικό μέτρο. Κάθε φορά που στην Ιταλία υπάρχει μια δημοπρασία δημοσίων τίτλων, τα Μέσα χειροκροτούν στην “τοποθέτηση” όλου του πακέτου χωρίς να αναφερθούν πως στην πραγματικότητα πρόκειται για αύξηση χρέους. Επίσης το γεγονός πως το χρέος αυτού του τύπου είναι “εσωτερικό” χειραγωγείται και υποβαθμίζεται παρουσιάζοντάς το για κάτι δίχως αξία. Σαν το εσωτερικό χρέος  (εκείνο προς τους ιταλούς που έχουν αποκτήσει δημόσιους τίτλους) να μην πρέπει να αποδοθεί ποτέ πίσω (κι εκ των πραγμάτων, έτσι είναι), λες και το διαρκές κοσκίνισμα της ιδιωτικής αποταμίευσης από πλευράς του κράτους δεν τιμωρούσε την διαθεσιμότητα χρήματος που προορίζεται στις παραγωγικές επενδύσεις. Εκτός από τις διεθνείς ιδιωτικές συμμορίες, υπάρχουν οι εσωτερικές ιδιωτικές μπάντες που μονοπωλούν την οικονομία και την επικοινωνία. Στην Ελλάδα, όπως αλλού, αυτές οι μπάντες ήλπισαν και ακόμη ελπίζουν σε μιαν πολιτική ανάκαμψη που θα τις καταστήσει πιο δυνατές. Έγινε ήδη, και με τρόπο βίαιο.

  1. Πριν λίγα χρόνια ο φυσικός Emilio dei Giudice και ο δημοσιογράφος Maurizio Torrealta μίλησαν για πυρηνικά όπλα ακραία μικροσκοπικά, για όπλα νέας γενιάς που θα είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί στα πεδία των μαχών στο Ιράκ και στην Μέση Ανατολή,  και των οποίων η χρήση θα είχε κρυφτεί πίσω από την ραδιοδραστηριότητα σφαιρών απεμπλουτισμένου ουρανίου. Πιστεύετε πως υπάρχουν στοιχεία για να θεωρηθεί βάσιμη αυτή η δήλωση?

 Α7 Δεν γνωρίζω για συγκεκριμένες περιπτώσεις, έχω όμως ακούσει τις ίδιες ιστορίες σε άλλες περιπτώσεις. Ένα χαρακτηριστικό των μοντέρνων πολέμων είναι επίσης η απώλεια της επίγνωσης γύρω από την αλήθεια. Σίγουρο είναι πως η μοντέρνα τεχνολογία, κι έξω επίσης από το πειραματικό πεδίο επιτρέπει αυτό και το άλλο. Εάν τέτοια όπλα πραγματικά χρησιμοποιήθηκαν, πρόκειται για μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των θυμάτων. Δυστυχώς, κάθε παραβίαση (κάτω από την κοινή λογική, όπως στην περίπτωση των βασανιστηρίων) είναι τόσο συχνή που δεν αντιπροσωπεύει πλέον ένα εμπόδιο. Υπάρχει να ελπίζουμε πως το έκαναν οι αμερικάνοι: τουλάχιστον σε τριάντα χρόνια τα κρατικά μυστικά θα αποχαρακτηριστούν και θα μας πουν την αλήθεια. Εάν τα έχουν χρησιμοποιήσει οι ρώσοι ή άλλες χώρες, όπως η δική μας, δεν θα το μάθουμε ποτέ.

 Το CS είναι ένα σάιτ που ασχολείται πολύ με τους προβληματισμούς της Πληροφόρησης και είναι γνωστό πως το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια, μπορείτε να δώσετε στους αναγνώστες μας μια συμβουλή για να αμύνονται και να προσπαθούν να ξεχωρίζουν μεταξύ αλήθειας και χειραγώγησης?

Α8. Έχουμε δυο όπλα φοβερά: δυσπιστία και ειρωνεία. Το πρώτο χρειάζεται για να εξουδετερώνουμε το μονοπώλιο της πληροφόρησης. Σημαίνει να ψάχνουμε συνεχώς άλλες πηγές και άλλα αποδεικτικά στοιχεία δίχως να καταπίνουμε τις επίσημες ανοησίες.  Το δεύτερο τείνει να μειώνει επίσης εκείνη που μοιάζει να είναι η πραγματικότητα. Διότι η αλήθεια δεν είναι πλέον το θύμα του πρώτου χτυπήματος απ’ το ντουφέκι: πλέον δεν υπάρχει.

 Από http://www.enzopennetta.it/

 

Etichettato sotto

guerra, politica, verita, grecia, unione europea, stato, nazione, comuni, privatizzazione,eserciti,

Stampa

Redazione Contropiano

http://contropiano.org/documenti/item/32665-guerra-politica-verita-la-visione-di-fabio-mini

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License