Επιστολή από την φυλακή της Nadia Ponti Lettera dal carcere 1997

από την ιστορία της επαναστατημένης Ιταλίας https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/27/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-nadia-ponti-lettera-dal-carcere-1997/

Posted on 27/08/2015 by kleovis

 ΕΠΙΣΤΟΛΉ ΤΗΣ NADIA PONTI

Rete Nazionale Sprigionare, Εθνικό Δίκτυο Να τους αποφυλακίσουμε

Γεια σε όλους,

λέγομαι  Nadia Ponti, είμαι 47 χρόνων, βρίσκομαι στον δέκατο έβδομο χρόνο στην φυλακή, καταδικασμένη σε ισόβια για συμβάντα που έχουν σχέση με την προηγούμενη δέσμευσή μου στις ερυθρές Ταξιαρχίες,  nelle Brigate Rosse. Είναι καλό να E’ bene precisare fin dall’inizio che ergastolo in Italia vuol dire fine pena mai.

Γι αυτή την συνάντηση γνωρίζω μονάχα πως πρώην συμμετέχοντες στην ένοπλη πάλη, ιδιαίτερα γερμανοί, την έχουν προωθήσει για να υποστηρίξουν μια πολιτική λύση για τους πολιτικούς κρατούμενους που βρίσκονται ακόμη στην φυλακή στην Ιταλία και όχι μόνο. Η φίλη μου που ήρθε πριν λίγες ημέρες  να βρει στην φυλακή εμένα και τον σύντρόφό μου, με έναν φιλικό »εκβιασμό», μου μίλησε γι αυτή την πρωτοβουλία και που είπε: εγώ θα πάω, εσύ όμως γράψε κάτι.

Και γιατί μίλησα για  “εκβιασμό”: μισώ να γράφω, να το κάνω μου κοστίζει μιαν τρομερή κούραση διότι αντί να είναι μια διέξοδος, για μένα είναι μια νέκρωση.  Και μετά, δεν έχω πια ούτε είκοσι χρόνια στα πόδια μου…και συχνά συμβαίνει να έχω το κεφάλι μου κατειλημμένο να υπομένει πόνους. Να καταλαβαινόμαστε το σώμα έχει λόγους να πουλά και να εκφράζει  αδιαθεσία, θα ανησυχούσα εάν αισθανόμουν καλύτερα, αυτό όμως δεν αφαιρεί το γεγονός πως μου δημιουργεί προβλήματα εάν πρέπει να γράψω μέσα σε λίγο χρόνο. Η φυλακή καταβροχθίζει τις ενέργειες, και ύστερα από πολλά χρόνια αυτές που μου απέμειναν τις χρησιμοποιώ με σύνεση; οποιοδήποτε όμως πράγμα καταφέρω να γράψω, θεωρήστε το πάνω απ’ όλα μια πράξη εκτίμησης προς εκείνο που κάνετε.

Το πρώτο πράγμα που έχω να πω είναι γιατί βρίσκομαι ακόμη στην φυλακή ενώ εδώ και πολλά χρόνια θα μπορούσα να ήμουν έξω ελεύθερη ή ημιελεύθερη όπως το μεγάλο μέρος εκείνων που πήραν μέρος στον ένοπλο αγώνα στην Ιταλία:

για την αντίρρηση συνείδησης.

Όχι για μια προσκόλληση στο παρελθόν, αλλά από σεβασμό στην αλήθεια, για να την τιμήσω. Και η αλήθεια είναι πως η μοναδική ατομική επιλογή, προσωπική, σε μιαν πολιτική οργάνωση, είναι η συμμετοχή και η προσήλωση στον σκοπό και τον σχεδιασμό της, ενώ οι πράξεις που διενεργήθηκαν δεν εξαρτώνται από την θέληση του ατόμου αλλά από συλλογικές αποφάσεις. Ο νόμος που πριμοδοτεί, που επιβραβεύει επιτρέπει να βγεις από την φυλακή  αφού αρνηθείς αυτή την αλήθεια και ο καθείς να αντιμετωπίσει την τύχη του ανεξάρτητα από τους άλλους. Εγώ δεν αισθάνομαι να συνεργαστώ σε μια πράξη αδικίας, δεν θα μπορούσα να ζω γνωρίζοντας πως το έχω κάνει.   Όπως κι αν το σκέφτεται κάποιος σήμερα, ανάλογα με την προσωπική του συνείδηση και ο καθένας με τις διαφορετικές του πεποιθήσεις, βρισκόμαστε στην φυλακή για το ίδιο παρελθόν.

Για να βγω από την φυλακή δεν μπορώ να καταστρέψω μέσα μου την έννοια και την αίσθηση των άλλων, και δεν μπορώ να ανταλλάξω και να ξεπουλήσω τους κριτικούς μου προβληματισμούς και σκέψεις μου για εκείνη την εμπειρία για να βγάλω έξω από την φυλακή κάποιον που θα ήταν το φάντασμά μου.

Η κριτική επί πληρωμή που πρέπει να κρατήσει λογαριασμό και να λάβει υπ’ όψη την ευχαρίστηση των δικαστών, εκπαιδευτών, ψυχολόγων, εγκληματολόγων, διευθυντών φυλακών, είναι κενή από πραγματική αξία, δεν εξυπηρετεί κανέναν.

Η κριτική σκέψη και ο στοχασμός επάνω στην εμπειρία του ένοπλου αγώνα που διεξήχθη στην Ευρώπη είναι απαραίτητη περισσότερο από ποτέ και επείγουσα, για όλους, μα έχω διαπιστώσει μέσα σε αυτά τα χρόνια εις βάρος μου πως μόνο η ελευθερία φέρνει στην αλήθεια, και όσο υπάρχει η φυλακή και θα εκκρεμούν δικαστικές συνέπειες επί των ανθρώπων που τον έζησαν δεν θα μπορεί να υπάρξει αλήθεια.

Μια εμπειρία όπως η δική μας που τέλειωσε ανάμεσα σε προδοσία, δήλωση μετανοίας και τέλος εξημέρωση, δεν θα υπήρχε ποτέ ανάγκη να πούμε πως δεν θα μπορεί ποτέ να διδάξει τίποτα όσο θα υπάρχει η φυλακή να επηρεάζει την κάθε λέξη.

Συνεχίζει να με εκπλήσσει κάθε φορά το να πρέπει να εξηγώ αυτό το πράγμα, σημάδι γκρίζων καιρών. Χρόνια πριν, χρόνια λιγότερο λασπωμένα και θολά απ’ ότι σήμερα, θα ήταν προφανές για τον οποιονδήποτε, και όχι απαραίτητα δεσμευμένο ή της αριστεράς, πως η εκδοχή η γνώμη και η άποψη αυτού που είναι έξω την ώρα που άλλοι βρίσκονται ακόμη στην φυλακή είναι εκ των πραγμάτων εξημερωμένες.  Πρέπει όμως να πω πως ενώ χρόνια πριν θα είχα θεωρήσει εθελοντική μια εξημερωμένη εκδοχή από πλευράς αυτού που φρόντιζε να τα βγάλει πέρα για τον εαυτό του, σήμερα καταλαβαίνω πως αντιθέτως συνέβη μέσα σε μιαν ασυνείδητη διαδικασία η οποία θα χρησιμεύσει στον σκοπό αλλά που δεν πρέπει να φανεί τέτοια, που στα μάτια του καθένα  (και των άλλων) πρέπει να έχει αιτιολογήσεις  “ευγενείς” που δεν πρέπει ποτέ να επεξηγούν το πραγματικό συμφέρον: την έξοδο από την φυλακή.

Λέγοντας αυτά δεν υπάρχει καμιά προσωπική μνησικακία προς άλλους.  Υπήρξα πάντα αρνητική σε νοοτροπίες διωκτικής φύσεως. Υπήρξα από τους λίγους που κατηγορήθηκα ως  “παραδομένη” και “δεξιά” ακριβώς από εκείνους που βγήκαν στην συνέχεια από την φυλακή, για παράδειγμα επειδή είχα υπερασπιστεί αυτούς που είχαν κάνει ομολογίες την στιγμή της σύλληψης υποστηρίζοντας πως επρόκειτο για αδυναμία και όχι προδοσία. Και μετά ανάμεσα στους ελάχιστους που υποστήριξαν πως όποιος ήθελε να διαχωρίσει την θέση του ήταν καλό να το κάνει, διότι πάντα είναι καλύτερο  ένας να είναι ελεύθερος να είναι μαλάκας παρά αναγκασμένος να προσποιείται πως είναι κάτι που δεν είναι. Όλα είναι καλύτερα από το ψέμα και τον κομφορμισμό.  Για αυτό τον λόγο μέσα στον χρόνο κατηγορήθηκα από τα ίδια πρόσωπα πρώτα σαν  “παραδομένη” , και σαν κουτή “αμετανόητη” στην συνέχεια, όταν δεν θέλησα να ακολουθήσω τον δικό τους δρόμο για να βγω.

Μιλώ γι αυτά τα πράγματα διότι η γνώση για το ποιος υπήρξε αυτός που έζησε μιαν εμπειρία χρησιμεύει για να φτάσουμε στα προβλήματα που ετέθησαν απ’ την αποτυχία του.

Είχαμε κληρονομήσει από αυτούς που είχαν προηγηθεί από εμάς την ιδέα της κατάληψης της εξουσίας, της αλλαγής σε δυο χρόνους. Μα είχαμε όμως θεωρήσει δεδομένο πως μια επιλογή που είχαμε σκεφτεί δίχως δρόμο επιστροφής θα μας είχε αυτόματα αλλάξει, πλησιάζοντας προς αυτό που θα ήταν ”ο νέος άνθρωπος”.

Δεν στάθηκε έτσι; όπως λέει ο σύντροφός μου: “να φέρουμε προς το όριο της ελευθερίας τον σημερινό άνθρωπο θα πει ν’ απελευθερώσουμε την αλλοτρίωση και την ανωριμότητα που υπάρχουν μέσα του, και όχι να τον ελευθερώσουμε ήδη από αυτές. Η προσφυγή στην βία έκρυβε σε πολλούς μια εξάρτηση από την πιο απομακρυσμένη αξία αυτού του πολιτισμού της κυριαρχίας: την δυσφορία, και όχι ήδη την θέληση να βρίσκεσαι από πάνω της”. Και στην πραγματικότητα σε πολλούς που βρίσκονταν στην καταγωγή εκείνης της επιλογής δεν υπήρξε η βαθιά απόρριψη του παρόντος τρόπου ζωής, αλλά  η αίσθηση πως είχαν απορριφθεί, και αυτό κατέστη προφανές μόνον την στιγμή της ήττας.

Και αν αυτό βγήκε προς τα έξω μόνο εκείνη την στιγμή, σημαίνει πως μέσα σε εκείνo τoν τον καθορισμό, τον σχεδιασμό μπορούσες να παραμείνεις δίχως να θέτεις τον εαυτό σου υπό αμφισβήτηση.

Όταν γεννήθηκε ο ένοπλος αγώνας μπορούμε να πούμε πως υπήρξε μια προσπάθεια απελπισμένη και σίγουρα απλοϊκή υπεράσπισης των αχτίδων ελπίδας ενός κόσμου διαφορετικού να ζεις που νιώθαμε να κλείνει από επάνω μας; σε αντάλλαγμα μιας αύξησης μισθών και με την απειλή της απόλυσης, με την καταπίεση την καταστολή και την τρομοκρατία των σφαγών. Μια επιλογή αναγκαστική γι αυτόν που ήθελε να πάρει ένα εισιτήριο δίχως επιστροφή για την επανάσταση, διότι στην Ευρώπη δεν υπήρξε ένα κίνημα μη βίαιο  που να θέτει μιαν άλλη επιλογή για την αλλαγή που να μην είναι καιροσκοπικό, που να μην είναι ένα βολικό παραπέτασμα για να μην διακινδυνεύσει από πρώτο χέρι.  Όπως στην αναφορά του Gandhi που ανακτήθηκε από τον Martin Luther King: “Πιστεύω πως όταν η επιλογή είναι μόνο ανάμεσα στην δειλία και την βία, πρέπει να διαλέξουμε την βία .”

Η μνεία δυο ανθρώπων που έζησαν με ειλικρίνεια και έδωσαν όλον τους τον εαυτό στον μη βίαιο αγώνα δεν είναι μια αναφορά τυχαία, εμένα δεν με νοιάζει καθόλου να υπερασπιστώ τον ένοπλο αγώνα, μ’ ενδιαφέρει το πνεύμα, ο βαθμός ειλικρίνειας και ριζοσπαστικότητας  με τις οποίες έχουν βιωθεί οι επιλογές. Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράδοξο επιφανειακά, η επαναστατική βία είναι πιο κοντά στο πνεύμα της μη βίας, από αυτό που εδώ λαθραία χαρακτηρίστηκε  σαν μη βίαιο.

Όμως η αληθινή κριτική πρέπει να χρησιμεύει για να μάθουμε από τα λάθη, δεν χρησιμεύει να λέμε πως το λάθος είναι που τα κάναμε. Μπορούμε να πούμε πως αυτός που βλέπει άλλους να πνίγονται και βουτά αλλά δεν καταφέρνει να σώσει κάποιον έκανε λάθος υπολογισμούς. Και μπορούμε να σκεφτόμαστε πως καλύτερος είναι εκείνος που βουτά δίχως να λανθάνει, όχι εκείνος που δεν βουτά για να μην λαθέψει.

Με ενδιαφέρει να μπορώ να ασκώ κριτική σε βάθος ανηλεώς όρια και λάθη, διότι όλα τα βήματα προς τα εμπρός που έχουν κάνει οι καταπιεσμένοι προέρχονται από την εμπειρία των λαθών τους, κάθε νίκη υπήρξε ο καρπός αυτού που είχε διδάξει μια ήττα.

Σημάδι σβησμένων καιρών το οποίο δεν πρέπει να νιώσουμε σαν σοβαρή ζημιά για όλους γεγονός πως αυτός που έζησε εκείνη την εμπειρία δεν μπορεί να εκφραστεί,  το γεγονός πως δεν μπορούμε μαζί – ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν – να πάμε μέχρι το βάθος των γιατί δεν μπόρεσε να κάνει βήματα μπροστά στον δρόμο του αγώνα ενάντια στην λογική της εξουσίας, αλλά παρέμεινε μέσα σε μιαν αντιπαράθεση αμυντική μέσα σε κείνη την λογική. Ζήσαμε ένα σύστημα σκέψης που έβαζε τόσο λίγο σε αμφισβήτηση του υπάρχοντος πως ο επαναστάτης που νίκησε μπόρεσε με την σειρά του να γίνει καταπιεστής, και ο ηττημένος, μην έχοντας να ξεπεράσει μέσα του εκείνη την λογική, καθίσταται εύκολα εργαλείο προπαγάνδας των ισχυρών που στοχεύουν να καταστρέψουν στους καταπιεσμένους την ίδια την ιδέα της δυνατότητας αλλαγής.

;Eνα σύστημα που κληρονομήσαμε από την ιστορία της αριστεράς : αντί να ξεπεράσουμε τα όρια της όπως πιστεύαμε, τα οδηγήσαμε μέχρι τις τελευταίες συνέπειες.

Ξεκινώντας από την θεσμική αριστερά που συνέβαλε στην ενοχοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς. Της οποίας οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι για να μην κοιτάξουν τα δικά τους λάθη, δεν είχαν για τα δικά μας λάθη ούτε ένα ψιχουλάκι εκείνης της πλατιάς ανεκτικότητας που τόσο πολύ και αφειδώς παρείχαν για τους ισχυρούς οι οποίοι   – αυτό πρέπει να το υπενθυμίζουμε αυτούς τους καιρούς – είναι πάντα και μέχρι αποδείξεως του εναντίον εκείνοι των σφαγών και του συστήματος της διαφθοράς.  Εκείνοι που έχτισαν ένα κόσμο όπου το 20% του πληθυσμού καταναλώνει το 80% των πόρων, στον οποίον κάθε ημέρα εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Που ομιλούν για την αξία  της ζωής για να υπερασπιστούν όλο αυτό το έργο και υποστηρίζουν πολέμους στους οποίους, άσηπτα, φτάνει να πατήσουν ένα κουμπί για να σκοτώσουν εκατοντάδες χιλιάδες αβοήθητων ανθρώπινων υπάρξεων, μωρών, γέρων, γυναικών. Για όλο αυτό ξέρουν να είναι  τόσο πολύ ανεκτικοί, κατανοούν τα πάντα….

Αυτή η αριστερά τόσο προσκολλημένη στα μικρά προνόμια της κάστας της που δεν ήξερε να φανταστεί άλλο από την καταστολή μπροστά σε ένα κίνημα διάχυτο και στην δραματική έκφραση μιας ανάγκης αλλαγής.

Εάν με ακραία κούραση, επιστρέφω ακόμη εδώ στο παρελθόν είναι διότι το ανακινούμε, αγνοούμε μαζί με τα πρόσωπα με σάρκα και οστά την κληρονομιά διδαγμάτων τους, και δεν μπορούμε να προοδεύσουμε δίδοντας απάντηση στην ερώτηση που ξεκάθαρα θέτει ένα δεκαοχτάχρονο αγόρι ήδη στα 500, ο Etienne De la Boétie:

“θα ήθελα μόνο να καταφέρω να αντιληφθώ πως γίνεται τόσοι πολλοί άνθρωποι να υπομένουν έναν τύραννο που δεν έχει καμία δύναμη εκτός από εκείνη που του δίδεται… να βλέπω εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπων υποταγμένους σαν άθλιους… διότι φαίνεται πως είναι γοητευμένοι και σχεδόν μαγεμένοι μπροστά και μόνο στο όνομα ενός απέναντι στον οποίον δεν θα έπρεπε ούτε την δύναμη του να φοβούνται, ούτε να αγαπούν τις ποιότητές του καθώς συμπεριφέρεται απέναντί τους με απάνθρωπο τρόπο και βάρβαρο. …Και έχει περισσότερο (από εσάς) την ελευθερία στα χέρια του που εσείς του αφήνετε να σας καταπιέζει και να σας καταστέλλει μέχρι να σας εξοντώσει … να σας κάνει εθελοντές υπηρέτες”. (Λόγος επάνω στην Θεληματική Δουλεία, Discorso sulla Servitù Volontaria).

Εάν η σύγκρουση για να αφαιρέσουμε και να κατακτήσουμε εξουσία, δεν υπήρξε ο δρόμος για να βρούμε την λύση σε αυτή την ερώτηση, είναι στο να διαφύγουμε από την εξουσία που πρέπει να την ψάξουμε, για να αδράξουμε από την καρδιά και απ’ το μυαλό την θεληματική εθελοντική δουλεία της οποίας όλοι ασθενούμε, τόσο άρρωστοι ώστε τις περισσότερες φορές δεν αντιλαμβανόμαστε πως σκεφτόμαστε σαν αυτούς που πιστεύουμε πως πολεμούμε.

Ένας δρόμος που δεν έχει “δυο χρόνους” ούτε το άλλοθι της αναμονής καλύτερων καιρών και περιστάσεων, δίχως τις ιδεολογικές ακαμψίες που αποκλείουν  – διότι ο καθένας ξεκινά από σημεία διαφορετικά και είναι φυσικό να το εκφράζει με διαφορετικές γλώσσες -. Στον οποίον ευθύς εξαρχής ο καθένας θα αποτραβηχτεί σαν μη συνεργάτης όλου αυτού που συμβάλλει στο να δώσει την δυνατότητα επιβίωσης σε ένα σύστημα κυριαρχίας, γενόμενος με τρόπο εποικοδομητικό και όχι μονάχα αρνητικά, ένας εθελοντής χτίστης της ελευθερίας συνείδησης.

Παρά το ότι είναι λίγο ορατό είναι η αίσθηση του άλλου, εκείνο που μέχρι τώρα εμπόδισε την καταστροφή της ανθρωπότητας, και όσο κι αν είναι δειλό και μπερδεμένο αυτό το δυνατό συναίσθημα ψάχνει δρόμους για να αναδυθεί.

Σε αυτό το αίσθημα απαντά εν μέρει η διάχυση της πρακτικής του εθελοντισμού. Δεν με ενδιαφέρει εδώ να επικεντρωθώ στην χρήση με πονηρούς σκοπούς που σε μεγάλο μέρος χρησιμοποιούν τον εθελοντισμό για να ρυθμιστούν και υποστηριχθούν οι δυσκολίες της εξουσίας, δεν είμαι αφελής για να μην το γνωρίζω, φτάνει το παράδειγμα των θεραπευτικών κοινοτήτων για τους τοξικομανείς, αληθινά υποκαταστήματα των φυλακών και μια πραγματική μπίζνα, veri e propri business.

Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι πως η διεκδίκηση κάνει την εξουσία ένα φετίχ, δίνει διάρκεια και στην επαναστατική οδό σε εκείνη την ανάγκη αρχής, κύρους που βρίσκεται στην βάση αυτής της κατάρας που είναι η εθελοντική δουλεία, χάριν της οποίας πρέπει να είσαι πάντα στην αναμονή κάποιου που θα σου πει τι να κάνεις, και στον οποίον στην συνέχεια να αποδώσεις τις ευθύνες των αποτυχιών.  Είναι μια ψεύτικη πολεμική εκείνη που αποδίδει κάθε πολιτικό εκφυλισμό στην κακία ή στην προδοσία των αρχηγών. Αυτή γεννιέται πριν απ’ όλα από την ανάγκη κύρους, αρχής που προέρχεται από τα χαμηλά μιας άρρωστης ανθρωπότητας.

Στην άνοιξη της πηγής του εθελοντισμού υπάρχει η δυνατότητα της υπέρβασης αναθέσεων, των αντιπροσωπεύσεων και των δυο χρόνων, στην οποίαν ο καθένας ξεκινά από εκείνο που μπορεί να κάνει αμέσως για τον εαυτό του και για τους άλλους, αλλάζοντας τον τρόπο της ζωής του, σπάζοντας τον διαχωρισμό ανάμεσα στο λέγειν και το πράττειν, πράττοντας εκείνο που νιώθει δίκαιο και παύοντας να συνεισφέρει να γίνεται εκείνο που θεωρεί λανθασμένο, αναλαμβάνοντας αυτός ο ίδιος την ευθύνη.

Εν ολίγοις μια άσκηση ανθρώπου νέου στην πραγματικότητα και όχι στις προθέσεις που πρέπει να επαληθευθούν σε έναν δεύτερο χρόνο που δεν έρχεται ποτέ, μια δυνατότητα “πολιτιστικής επανάστασης” που αυτό-διδάσκει στην ελευθερία. Στην οποίαν αυτό που ένας λέει πως θα κάνει για την αγάπη του κοινού καλού δεν κάνει τον καθένα έναν υπογράφοντα λευκών επιταγών για άλλους ή για τον ίδιον ήδη ικανοποιημένο από τις ευγενείς προθέσεις που δηλώνει.

Nαι, το ξέρω, αυτά είναι λόγια που από τους πρακτικούς της πολιτικής στα αριστερά κατηγορούνται για εσωτερικότητα και συναισθηματισμό ρομαντικό όπου αντιθέτως χρειάζεται η ψυχρή ανάλυση. Μια ανάλυση τόσο κρύα που να έχει χάσει κάθε αναφορά στο ανθρώπινο μέσα σε οικονομικούς υπολογισμούς  επάνω σε απίθανες συμβατότητες. Εκείνη που έχει σπείρει μια νοοτροπία αντιδραστική σε έναν λαό που πιστεύει πως είναι αριστερός και μάλλον δεν ξέρει πια να αναγνωρίζει πως η φυλακή έχει μια λειτουργία να αφαιρεί την αντίληψη των κοινωνικών συγκρούσεων, οι μόνες συγκρούσεις που τον αφορούν, όχι οι εσωτερικές φιλονικίες στις διαμάχες της εξουσίας.  Που αποκαλεί επανάσταση τις δίκες σε δικαστήρια εκείνης της πλευράς του συστήματος που κατέστη παρωχημένη.  Που κάνει διαδηλώσεις με ανθρώπινες αλυσίδες που αγκαλιάζουν  τα δικαστήρια, που εξυμνεί τους δικαστές όπως πολλοί τότε επευφημούσαν τον ένοπλο αγώνα. Είμαι έτοιμη να βάλω στοίχημα πως πολλοί είναι οι ίδιοι, διότι οι επευφημίες  απαντούν πάντα στον ίδιο μηχανισμό: αναθέτεις  άλλους να δράσουν στην θέση σου για να ικανοποιήσεις την δυσαρέσκεια προς τους δυνατούς, παρά να προσδώσεις στον εαυτό σου την ευθύνη να τους έχεις ακολουθήσει.

Άλλοι απ’ την αριστερά που αντιθέτως πιστεύουν πως βρίσκονται από την δική σου πλευρά, νομίζουν ότι ακόμη και με όλο τον σεβασμό για τα χρόνια φυλάκισής σου αυτά είναι παλιά ζητήματα. Και πως αυτό το θέμα με τον εθελοντισμό είναι καρπός λιγάκι της θέλησής σου να είσαι προσκολλημένος προς κάτι και λίγο της μερικής θέας στην οποίαν σε υποχρεώνει η φυλακή.

Είναι αλήθεια πως είναι, παλιά ζητήματα καμιάς χιλιάδας χρόνων, εάν θέλουμε. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος και η ένταση με τον οποίον τα ζούμε, το να βρούμε τον δρόμο για να κάνουμε τα βήματα προς το ξεπέρασμά τους.

Όπως είπε ο γάλλος ιστορικός  Michelet, όταν ερωτεύτηκε μια γυναίκα και διαμέσου αυτής αγάπησε την υπόθεση των καταπιεσμένων, στο »Οι γυναίκες της επανάστασης»,  “Le donne della rivoluzione”:

“Δεν υπάρχουν νέα πράγματα να ανακαλύψουμε, H έλευση μιας ιδέας δεν είναι τόσο η πρώτη εμφάνιση της συνταγής της όσο η οριστική της επώαση, όταν, καλωσορισμένη στην ισχυρή θέρμη της αγάπης, ανθίζει γονιμοποιημένη από την δύναμη της καρδιάς. Ιδεών και συστημάτων αφθονούμε. Ποιο θα μας σώσει? Περισσότερα από ένα μπορούν να το κάνουν. Εξαρτάτε από τις συγκυρίες.… Το σημαντικό, το δύσκολο, είναι να βρει έναν πυρήνα καλής θέλησης θέρμης ορμής και θυσίας συνειδητής που καθιστά ζωντανή την δυνατότητα.”

Προέρχομαι από μιαν οικογένεια και από ένα περιβάλλον εργατικό κομουνιστικό, και με αυτούς εγνώρισα τα αισθήματα αλληλεγγύης, την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό του ανθρώπου. Αλλά επίσης πως αυτά τα υψηλά συναισθήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν όταν αντί προς την συνείδηση κάνουμε έκκληση προς τον δογματισμό, στην ανάθεση,  στις ιδεολογικές αγκυλώσεις. Και πως από αυτό γεννιέται η έλλειψη εμπιστοσύνης στους εαυτούς μας και στους άλλους που φέρνει στην παραίτηση και αδυνατεί να αναγνωρίσει αυτό που ήδη υπήρξε δυνατό.

Είναι ακριβώς αναγνωρίζοντας στον άλλον μέρος τους εαυτού σου που παίρνει δύναμη η εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, στις δυνατότητές μας, απ’ όπου στην ανθρώπινη ιστορία έρχονται τα βήματα εμπρός σε έναν τρόπο διαφορετικό να ζεις, εκείνα που αναγνωρίζονται εύκολα βλέποντάς τα σε αυτό που ελευθέρωσε την μοίρα των τελευταίων.

Το διαζύγιο, το κλείσιμο των ψυχιατρείων, η έκτρωση, προέρχονται από εκείνο το συναίσθημα που σε κάνει να νιώθεις κομμάτι μιας κοινής μοίρας, εκείνου του  “το προσωπικό είναι πολιτικό” που έτεινε να ενώνει το λέγειν και το πράττειν. Από εκείνα τα ανοικτά σπίτια όπου έβρισκε ένα κρεβάτι για να κάνει έρωτα  αυτός που δεν είχε διότι θα μπορούσε να τύχει και σ’ εσένα, και το έβρισκες ίσως κατειλημμένο όταν ήθελες να πας να κοιμηθείς. Όπου έβρισκε καταφύγιο το έγκυο κορίτσι  που διώχθηκε από το σπίτι. Όπου μάλωνες εξαγριωμένος με μιαν φίλη σοβαρά ανάπηρη, μέχρι σημείου να διακινδυνεύσεις να μην είσαι ευαίσθητη στις δυσκολίες της μιας και την ένιωθες τόσο ίση με εσένα.

Σήμερα αυτή μας η επιλογή αντίρρησης συνείδησης αρνούμενοι να βγούμε από την φυλακή διαμέσου του προσωπικού προνομίου, ζει ακόμη στην μοναξιά. Ακόμη και αυτοί που βρίσκονται κοντά μας παρότι την σέβεται, αισθάνεται τόσο απογοητευμένος ώστε να μας ζητά να τα παρατήσουμε παρά να μας στηρίζει και να μας δίνει δύναμη. Αλλά επίσης καταφέρνω να μην την ζω σαν μια επιλογή απεγνωσμένη, απελπισίας. Η σχέση με τον σύντροφό μου  – αυτά που ζήσαμε μαζί, με έκανε να αναγνωρίσω σε αυτόν την ίδια την δική μου ευαισθησία, με έκανε να νιώσω τα όριά μου όχι σαν μιαν ντροπή από την οποίαν να υπερασπιστώ αλλά σαν την χαρά να βρίσκω στην σχέση με τον άλλον την υπέρβασή τουςc – είναι αυτό που μου δίνει δύναμη και δείχνει διαρκώς πως αυτός ο δρόμος είναι εφικτός.

Δεν ενδιαφέρει εάν, όπως μου ειπώθηκε, συμπυκνωμένο σε τόσο λίγες λέξεις αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα αξιολύπητο ειδύλλιο, υπάρχει πάντα αυτός που θα καταλάβει για ποιο πράγμα ομιλώ.

Όσο δε για την μερική όψη που προκαλείται από την φυλακή, κι αυτό θα είναι αλήθεια, είναι όμως μια τομή όπου όλα είναι πιο καθαρά, όπου μπορείς να βλέπεις με γυμνό μάτι την πιο μεγάλη αχρειότητα όπως την πιο εκπληκτική ανθρώπινη αντίσταση.

Πριν από λίγο καιρό έφτασε στην φυλακή μια κοπέλα είκοσι χρονών που έκανε χρήση ναρκωτικών από τα δεκατρία της, ζούσε μπουκωμένη ψυχοφάρμακα ώστε έμοιαζε με ζόμπι. Ζήτησε να μάθει από πότε βρισκόμουν στην φυλακή και γιατί; όταν έμαθε πως είχα την ισόβια ποινή διότι υπήρξα μια  “τρομοκράτισσα”, με εξέπληξε δυο φορές, διότι ήξερε ότι για εμάς μιλούσαν για απονομή χάριτος, και στην συνέχεια διότι κοιτώντας με μου είπε: αλλά εσύ δεν πιστεύεις και πολύ αλήθεια?

Ήταν αλήθεια, η εξυπνάδα της και η ευαισθησία ήταν ακόμη εκεί μέσα της θαμμένες απ’ τα ναρκωτικά που της είχαν κλέψει την ζωή. Ένα θαύμα σπαρακτικό, που λέει πως η ανθρωπιά που παρά τα όσα επιβίωνε μέσα της άξιζε τον αγώνα για ένα μέλλον όπου άλλα παιδιά να μην ληστευτούν από την  chance, από την ευκαιρία που σε αυτήν δεν έγινε δεκτή.

Στην φυλακή αναγνωρίζεις αμέσως το νόημα και την δυναμική των πραγμάτων από το γεγονός πως διεγείρει την αντίσταση ή διευκολύνει την αχρειότητα, την ευτέλεια. Είναι ένας τόπος “προνομιακός” για πειραματισμό.

Αυτά τα χρόνια στην φυλακή η μοναξιά θα ήταν ολοκληρωτική αν δεν ήταν για τους γέρους μας, και τους εθελοντές. Σε αυτούς οφείλω την επιβίωσή μου φυσική και εν μέρει ηθική. Διαφορετικά απ’ τον σωφρονιστικό νόμο και από το μεγάλο μέρος της αριστερής πολιτικής, εκείνοι οι εθελοντές δεν εξάρτησαν την σχέση τους μαζί μου με το  “πως σκεφτόμουν τα πράγματα”.

Θεωρώ αυτό ένα υψηλό μάθημα για τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους βασισμένες στον σεβασμό και την αλληλεγγύη; όχι σαν ρητορική ανάταση μιας προσωπικής εμπειρίας αλλά σημαντική στην ουσία της. Ο μηχανισμός εγκλεισμού καταστροφής των ανθρώπων για να μπλοκαριστεί δεν χρειάστηκε να περιμένει να ετοιμαστεί ένα κίνημα πολλών ανθρώπων, έφτασε μόνον ένας.

Αυτό είναι περισσότερο από κάτι στο οποίο να προσκολληθείς – αν και, να είναι ξεκάθαρο, προτιμώ πάντα να βρίσκομαι ανάμεσα σε εκείνους που προσκολλώνται σε κάτι παρά σε τίποτα. – Είναι μια δυνατότητα να βγεις άμεσα και με συγκεκριμένο τρόπο από την λογική της διεκδίκησης που διαιωνίζει την ανάγκη αρχής και κύρους, με μια πρακτική που ενδυναμώνει την αυτονομία των ανθρώπινων όντων, και που διαρρηγνύει άμεσα την αλυσίδα των ατέλειωτων συνενοχών που βρίσκεται στην βάση του συστήματος κυριαρχίας και του επιτρέπει να επιβιώνει.

Και ούτε δίδω το παράδειγμα της φυλακής μόνον επειδή ζω εδώ. Μα διότι είναι ο αρμός του κοινωνικού συστήματος της υπακοής και της τιμωρίας.

Συνάντησα λίγο καιρό νωρίτερα ένα αγόρι είκοσι χρονών που, διαφορετικά από πολλούς άλλους, είχε την τύχη να έχει έναν πατέρα που τον έμαθε στο να είναι υπεύθυνος με τον εαυτό του. Ήρθε να μας βρει στην φυλακή για να μας βοηθήσει σε μιαν εργασία για άτομα με ειδικές ανάγκες που κάνουμε σαν εθελοντές. Όταν τον ερώτησα εάν η φυλακή του είχε κάνει εντύπωση μου απάντησε αρνητικά, πως έμοιαζε με το σχολείο του.  Μου άνοιξε την καρδιά μου ; αν και με τρόπο ασυναίσθητο, ενστικτωδώς έπιασε το κοινό νόημα:

η καταγωγή της φυλακής βρίσκεται στην εκπαίδευση στην υπακοή και στην τιμωρία. Σχολείο και φυλακή έχουν τον ίδιο “αρχιτέκτονα”, και εάν αυτός το είδε θα μπορώ εγώ ποτέ να συμβάλλω και να το κρύψω αντί να το πολεμήσω?

Ελπίζω πως όχι, όποιο κι να είναι το μέλλον και η μοίρα μου. Μην πιστέψετε πως έχω την κλίση του μάρτυρα; αντίθετα, βρίσκεται στην επιθυμία μου ζωής το να μην παραιτηθώ να βγω απ’ την φυλακή ολόκληρη, ψυχή και σώμα; ξέρω επίσης πως με αυτό υπερασπίζομαι μια κληρονομιά ελευθερίας που αφορά όλους. Και για αυτό μπορώ να πω δίχως φόβο να φανώ αξιολύπητη  πως θα ήθελα να μην πεθάνω στην φυλακή, πως θα ήθελα να μπορώ να σταθώ επί μακρόν με τον σύντροφό μου δίχως τον έλεγχο των φυλάκων, πως θα ήθελα να αγκαλιάσω τους γέρους μου και να τους στηρίξω στα γηρατειά τους, ύστερα από το ότι αυτοί απλόχερα μας στήριξαν και έζησαν μαζί μας όλα αυτά τα χρόνια δίχως ποτέ να ζητήσουν ούτε μια φορά να κάνουμε συμβιβασμούς με την συνείδησή μας για να βγούμε, παρά το ότι ζουν με τον φόβο να πεθάνουν χωρίς να μπορέσουν να μας ξαναδούν έξω.

Για να γίνει όμως αυτό δυνατό, η μάχη για την αμνηστία πρέπει να είναι το άνοιγμα στον δρόμο προς την κατάργηση της ποινής ισόβιας κάθειρξης, εκείνο το τέλος ποινής ποτέ για το οποίο σας μιλούσα στην αρχή, μια ντροπή που βαραίνει στην συνείδηση ολονών, για να την φέρουμε σε μιαν ποινή πρόσκαιρη σε ευρωπαϊκά επίπεδα. Να φτάσουμε επιτέλους να λέμε πως  15 anni φυλάκισης θα έπρεπε να φτάνουν ότι κι αν έχει κάνει κάποιος. Για να μπορούμε να μας επιτρέψουμε να αρχίσουμε ξανά να σκεφτόμαστε σε έναν κόσμο όπου η κοινωνική εκδίκηση της φυλακής δεν είναι πλέον απαραίτητη.

Οι εξτρεμιστές του όλα αμέσως που δεν θα αφαιρέσουν μια μέρα φυλακής σε κανέναν, και εκείνοι της καιροσκοπίας σε αναμονή καλύτερων καιρών, μου θυμίζουν έναν παλιό σύντροφο εργάτη. Παλιό γιατί ήταν γέρος και σύντροφος διότι ακόμα αγωνίζονταν δίπλα σε εμένα κοριτσάκι με έναν σεβασμό τέτοιο που τόλμησα να του ζητήσω συμβουλή. Πήγαινα σε συναντήσεις και συνελεύσεις και δεν  ξεχώριζα ανάμεσα στα τόσα λόγια, μου φαίνονταν πως όλοι είχαν δίκιο και τον ερώτησα τι έπρεπε να κάνω για να προσανατολιστώ. Μου απάντησε:

“Όταν ένας θέλει να πάει προς τον νοτιά προχωρά προς εκείνη την κατεύθυνση, και εάν δεν καταφέρει να φτάσει, λιγότερο ή περισσότερο θα έχει κάνει ένα κομμάτι του δρόμου που τον φέρνει κοντύτερα στον προορισμό. Εκείνοι που σου εξηγούν πως για να πας στον νότο χρειάζεται καμιά φορά να πας λιγάκι βόρεια, ή εκείνοι που το τμήμα του δρόμου δεν είναι ποτέ αρκετό για να το σπαταλήσουν, ας τους καταμέρους: ότι κι αν σου λένε, όποιο θέμα κι αν χρησιμοποιούν, θα σε κοροϊδέψουν”.

όπως έλεγε ένα τραγούδι παλιό καμιά εικοσαριά χρόνια: “πέντε πάπιες πετούσαν προς τον νότο, μια μόνον έφτανε, εκείνη όμως η πτήση της σίγουρα θέλει να πει πως χρειάζονταν το πέταγμα”.

Un abbraccio, μια αγκαλιά

Nadia

Φυλακή της Opera – Milano μάιος 1997

Posted in CarcereComunismo RivoluzionarioErgastoloPolitica,Riflession

compagno graber

https://wordpress.com/post/59425827/new/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License