Ένα όμορφο άρθρο για τους Vincenzo Guagliardo και Nadia Ponti

από την ιστορία του ιταλικού επαναστατικού κινήματος https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/28/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF-%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-vincenzo-guagliardo-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-nadia-ponti/

Posted on 28/08/2015 by kleovis

16 ιουλίου 2009baruda

 

Μείνετε ήσυχοι! ο VINCENZO GUAGLIARDO και η NADIA PONTI μετά από 33 χρόνια παραμένουν στην φυλακή
του Mario Dellacqua
“Il mondo di None” 6/7 ΙΟΥΝΙΟΣ-ΙΟΥΛΙΟΣ 2009
Mensile di None TO

Αυτή η ιστορία δεν με αφήνει να ησυχάσω, δεν νοιάζεται σχεδόν κανείς και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Όταν ο Vincenzo Guagliardo χάθηκε στον ένοπλο αγώνα, δεν το αντιλήφθηκα. Ήμουν αφηρημένος. όταν βγήκε περνώντας μέσα από την φυλακή –τώρα μιλάμε για μια ζωή 33 χρόνων –  ήμουν ακόμη πιο αφηρημένος και η φωτογραφία του στην εφημερίδα πίσω από τα κάγκελα κινούσαν σε μέγιστο βαθμό την περιέργειά μου, όμως όλα τέλειωναν εκεί. Μετά ήρθαν τα βιβλία του. Τα διάβασα και μίλησα για αυτά σε αυτές τις φιλόξενες στήλες.  Ήρθε επίσης στην επικαιρότητα ο παραιτημένος μοναχικός αγώνας, δικός του και της γυναίκας του  Nadia Ponti, για να κατακτήσουν το δικαίωμα στην τρυφερότητα στην φυλακή, που διεξήγαγαν με αδιάλλακτη ηρεμία, ακόμα και με κόστος να εγκαταλείψουν τα οφέλη μια νομοθεσίας που επιβραβεύει τους φυλακισμένους με προϋπόθεση να εκφράσουν πράξεις συντριβής, δημόσιες παραστάσεις μετάνοιας, θεαματικά αιτήματα συγχώρεσης. Η ιταλική δικαιοσύνη δεν τους χορήγησε τα οφέλη ούτε το δικαίωμα στην τρυφερότητα, διότι η ανθρωπιά της σωφρονιστικής μεταχείρισης  που προβλέπεται από το Σύνταγμα ικανοποιείται με το να θεωρεί τους κρατούμενους ακόμη λιγότερο από ζώα κλεισμένα στον ζωολογικό κήπο. 

o Vincenzo και η Nadia συνέχισαν να διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους ανθρώπων δίχως απαιτήσεις και αρνήθηκαν μάλιστα ακόμη και να προσπαθήσουν την οδό της θεαματικοποίησης διαμέσου των Μέσων της υπόθεσής τους. Διάλεξαν τον δρόμο της σιωπής και θεώρησαν την μορφή της μεσολάβησης καταλληλότερη με την τραγωδία της οποίας  ήταν συνυπεύθυνοι.

Ως εκ τούτου οι δικαστές του Δικαστηρίου Επιτήρησης της Ρώμης απέρριψαν τον προηγούμενο σεπτέμβρη σε πρώτο βαθμό την απελευθέρωση με περιοριστικούς όρους: ο Guagliardo ήταν ένοχος για την  “συνειδητή επιλογή να μην συναντηθεί με τους συγγενείς των θυμάτων”.
Mα μια συνάντηση είχε γίνει ήδη μέσα στο  2005, όπως η  Sabina Rossa πιστοποίησε σε ένα βιβλίο που βγήκε πολύ πριν η κόρη του κομουνιστή εργάτη που σκοτώθηκε στην Γένοβα το 1979 εκλεγεί βουλευτής του δημοκρατικού κόμματος PD.
Απλούστατα συνέβη δίχως να καλέσουν τον Bruno Vespa (δίχως την τηλεοπτική ευλογία του οποίου ακόμη και τα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα έχουν ανακληθεί), διότι οι Vincenzo και Nadia δεν ήθελαν και ένα τόσο δραματικό πρόσωπο με πρόσωπο αντιμετωπιστεί σαν  “εμπόρευμα προς χρήση προσωπικών συμφερόντων, προσομοίωση και ως εκ τούτου μεγαλύτερη προσβολή.”

Η βουλευτής Rossa, αντιθέτως, στράφηκε αυθόρμητα προς τον εισαγγελέα επιτήρησης, ανέφερε για την συνάντηση που είχε πραγματοποιηθεί, ζήτησε την απελευθέρωση των δυο κρατουμένων και παρουσίασε μάλιστα μια πρόταση νόμου που δεν ζητούσε την υπαγωγή των περιοριστικών όρων στην δημόσια αστάθμητη επαλήθευση του εσωτερικού κόσμου του κρατουμένου σαν πρόβα της αυθεντικότητας της μετάνοιας.  Όμως οι δικαστές δεν ικανοποιήθηκαν και τον απρίλη  απέρριψαν για δεύτερη φορά το αίτημα του Guagliardo. Δεν αρκούν πλέον οι επαφές με τα προσβεβλημένα πρόσωπα: τώρα αποφασίζεται πως αυτά προσλαμβάνουν “αποφασιστική αξία” μόνο εάν “συνοδεύονταιαπό την ειλικρινή εξωτερίκευση και ανιδιοτελή”.

Ενδιαφέρει πολύ λίγο εάν η  Sabina Rossa, η κόρη του θύματος, ζήτησε την απελευθέρωση του καταδικασμένου ισοβίτη μετά  33 χρόνια φυλάκισης: η δική της είναι μια “μεμονωμένη εκδήλωση μη αντιπροσωπευτική των προσώπων που προσεβλήθησαν”.

Κι εμείς επίσης οι αναρχικοί είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε την δικαιοσύνη και τις αποφάσεις ενός Κράτους που δεν αγαπούμε, κανείς όμως δεν θα μας αποσπάσει απ’ το κεφάλι πως  “το ζήτημα της συγχώρεσης,  – όπως γράφει η κομουνιστική εφημερίδα  Liberazione στις 15 του περασμένου απριλίου – ή καλύτερα η διαμεσολάβηση που διορθώνει ή συμφιλιώνει, ανήκει στην ιδιωτική σφαίρα, όχι σε εκείνην του Κράτους.” Το δημοκρατικό Κράτος, εάν δεν θέλει να γίνει Κράτος ηθικό, δεν θα έπρεπε να αποπολιτικοποιεί το δημόσιο και να πολιτικοποιεί το ιδιωτικό: μάλλον θα έπρεπε, όπως ορίζει το Σύνταγμα, να μετρά εάν οι ποινές που επιβάλλονται – και δεν θα πρέπει να είναι αντίθετες στην έννοια της ανθρωπιάς – έχουν κατακτήσει τον στόχο της επανεκπαίδευσης του κατάδικου προς τον οποίον πάντα πρέπει να νοιαζόμαστε (αρθρ. 27).

Ο αγώνας της  Nadia και του Vincenzo συνεχίζεται με παραδειγματική και αγέρωχη γαλήνη: αυτός δεν ακυρώνει το αμετακίνητο βασανιστήριο, το διαλύει όμως και το διανέμει υπό την μορφή μιας ζήτησης και μια προσφοράς μιας ανθρωπιάς που χτυπά και ταράζει ακόμη και τους πιο αφηρημένους όπως εγώ, πάντα δεσμευμένους σε πράγματα πιο σημαντικά, που δεν ξέρω κατά πόσο πραγματικά είναι πιο σημαντικά.

http://baruda.net/tag/nadia-ponti/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License