Ένα κουνέλι βασανιστής. Φυλή και εργασία στην Ευρώπη της κρίσης Un coniglio aguzzino. Razza e lavoro nell’Europa della crisi

οικονομική πολιτική της Γερμανίας, ρατσισμός, και φυλετικοποίηση της εργασίας https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/22/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BB%CE%B9-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83/

Posted on 22/08/2015 by kleovis

on 23 Σεπτεμβρίου 2013.

της ANNA CURCIO

1. Το 2011, έχει προκαλέσει μεγάλες φανφάρες στην Γερμανία η δημοσίευση του Schinderhasennachmittag oder Die Kinder vom Mauerpark (του Eugen Geetz, εικονογραφήσεις της Martina Wildner)  κυριολεκτικά το απόγευμα του κουνελιού βασανιστή ή τα μωρά του Mauerpark, ένα βιβλίο εικονογραφημένο, ανοικτά ειρωνικό και προκλητικό, όχι μόνο για παιδιά. Ο πρωταγωνιστής, ένα κακό κουνέλι με μαλλιά  a la Hitler και μεγάλα άσπρα δόντια, τρομοκρατεί τα μωρά στο πάρκο όπου έτρεχε το τοίχος, στην συνοικία του Prenzlauer Berg στο Βερολίνο.  Σε μια στενή βερολινέζικη διάλεκτο, που δύσκολα ακούγεται σήμερα να μιλούν στην πόλη, το κουνέλι βασανιστής παραπονιέται για την αυξητική παρουσία στο πάρκο μωρών μη βερολινέζων: τα παιδιά των νεαρών ζευγαριών που έρχονταν σε μεγάλο μέρος από την Ευρώπη του Νότου που ζουν και εργάζονται σε μιαν από τις πιο ζωντανές οικονομικά ευρωπαϊκές πόλεις.  Παρά την κρίση στην Γερμανία η δείκτες της ανεργίας αγγίζουν τα χαμηλά επίπεδα των χρόνων Ενενήντα (5,4% στοιχεία Destatis) με το Βερολίνο να κάνει την ατμομηχανή. Εδώ, μια μεγάλη κληρονομιά ακινήτων σε καλές τιμές έχει με τα χρόνια προσελκύσει επίσης την γνωστική μισθωτή εργατική δύναμη στο Άμστερνταμ και το Λονδίνο. Και η γερμανική πρωτεύουσα ταχύτατα μεταμορφώθηκε σε έναν φαινομενικά »παράδεισο» για τους επισφαλείς γνωστικούς της μισής Ευρώπης λίγο hipster και λίγο bohemien, καθρέπτης της »τεχνικής» σύνθεσης της ζωντανής σύγχρονης εργασίας. Στο Prenzlauer Berg η μέση ηλικία των κατοικούντων είναι γύρω στα 30 χρόνια, εξηγείται έτσι το πραγματικά υψηλό νούμερο παιδιών προς τα οποία το βασανιστής κουνέλι κατευθύνει τις προσοχές του.

Στις σελίδες της “Süddeutsche Zeitung” (της 12 ιανουαρίου 2012), η Tanja Dückers παρατηρούσε πως το βιβλίο είχε έναν »προφανή αντιδραστικό τόνο», έκφραση ενός αισθήματος αυξανόμενης μισαλλοδοξίας προς τους όλο και πιο πολυάριθμους ξένους εργαζόμενους που, συνεργός η κρίση της ευρωζώνης, κυριολεκτικά έχουν εισβάλει σαν καταιγίδα την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.  Κάνει όμως εντύπωση, σε αυτό το σημείο, πως μια τέτοια »νέα κουλτούρα αντιδραστικού μίσους από αριστερά» κάνει ζευγάρι με ακριβείς κυβερνητικές πολιτικές, σε εθνικό και ηπειρωτικό επίπεδο, που στοχεύουν να προσελκύσουν στην χώρα φιγούρες παραγωγικές υψηλής μόρφωσης και ειδίκευσης σε τομείς υψηλής καινοτομίας όπως η πληροφορική, το μάρκετινγκ, η μηχανική. Εκείνες τις ίδιες φιγούρες της εργασίας που κυριολεκτικά σπρώχνονται έξω με τις κλωτσιές από την Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ελλάδα, τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου όπου η οικονομική κρίση έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες βλάβες.

Έχοντας πει αυτό, όμως, δεν πρόκειται εδώ να αντιπαραθέσουμε τους »κακούς» και ρατσιστές γερμανούς στους »δυστυχείς» εργαζόμενους του Ευρωπαϊκού Νότου της εκμετάλλευσης και των διακρίσεων, ούτε  σε αντίθετο επίπεδο, να κάνουμε χρήση εκείνου του »αντιδραστικού κλίματος» που αυξάνει στο Βερολίνο υποστηρίζοντας την θεωρία της τεμπελιάς και της ραθυμίας  των τελευταίων σε αντιπαράθεση με την εργατική παραγωγικότητα, στην σοβαρότητα και ακρίβεια των πρώτων, όπως έκανε η θετικιστική ανθρωπολογία των πρώτων χρόνων Εννιακόσια. Πρόκειται κυρίως να κοιτάξουμε προς τις δυναμικές που σήμερα διασχίζουν και οργανώνουν την αγορά εργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο και να διαβάσουμε το χτίσιμο ιεραρχιών σε επίπεδο φυλής, σαν μηχανισμό που συνοδεύει ιστορικά την αναδιοργάνωση της καπιταλιστικής εργασίας.

Ακριβέστερα, an κοιτάξουμε την Ευρώπη της κρίσης, εκείνο που αναδύεται, με μια κάποια καθαρότητα είναι μια νέα κλίση του ρατσισμού σε αρμονία με την εποχή. Διότι γνωρίζουμε, ληφθέντος ξεκινώντας σύμφωνα με την  αναμφισβήτητα φυσική μήτρα που είναι η φυλή – και ως εκ τούτου όχι σαν ιδεολογικό βίτσιο – ο ρατσισμός παρουσιάζει μεγάλες μιμητικές ικανότητας και προσαρμοστικές.  Σήμερα, το διακύβευμα των διαδικασιών φυλετικοποίησης είναι σαφέστατα οι νεαροί γνωστικοί επισφαλείς, τόσο πολύτιμοι στην λειτουργία της σύγχρονης καπιταλιστικής οικονομίας. Και, μέσα στην υπόθεση του γνωστικού καπιταλισμού είναι συνεπώς απαραίτητο να φωτίσουμε τηνδιάρθρωση της φυλής με εκείνο τον πόρο κλειδί της σύγχρονης παραγωγής που είναι η γνώση. Κι εδώ, ξεκινώντας από αυτή την διάρθρωση,  καθίσταται δυνατό να συλλέξουμε τις νέες συντεταγμένες της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη και τις ιεραρχίες της, απεικονίζοντας την νέα σύνθεση της ζωντανής εργασίας στην Ευρώπη της κρίσης.

2. Η κρίση στην ευρωζώνη έχει, σαφέστατα, αυξήσει και επιταχύνει τις ροές εργασίας από τον Νότο προς τον Ευρωπαϊκό Βορρά. Αυτοί που μετακινούνται είναι κυρίως νέες και νέοι εργαζόμενοι υψηλής γνωστικότητας, καλλιτέχνες, ερευνητές, ειδικοί στην πληροφορική, και δημιουργικοί διαφόρων ειδών που σχηματίζουν εκείνο το γνωστικό προλεταριάτο του οποίου, μέσα στην κρίση, έχουμε εδώ και κάποια χρόνια αρχίσει να διαβάζουμε τις διαδικασίες υποβάθμισης, ανασφάλειας, και βαθιάς φτωχοποίησης.  Μόνο στην Γερμανία – πραγματικό μαγνήτη στην Ευρώπη – μετακόμισαν το 2012 ένα εκατομμύριο οκτακόσιες χιλιάδες άνθρωποι και η αύξηση αυτών που φτάνουν από τις χώρες του Νότου της Ευρώπης υπήρξε επιβλητική: +42% ελλήνων και πορτογάλων, +45% ισπανών και +40% ιταλών (στοιχεία Estasia 2013); ένα πραγματικό “boom” σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Οι ιταλοί, ειδικότερα,  υπήρξαν σαράντα δυο χιλιάδες, με αποτέλεσμα την σταδιακή αποεπένδυση στην έρευνα και στα πανεπιστήμια, στον πολιτισμό και στην καινοτομία, και τις δρακόντειες  περικοπές που επιβλήθηκαν από τα μέτρα λιτότητας ξεκινώντας κυρίως από τα τέλη του 2011. Μα ήδη στην διάρκεια του 2011, πάνω από πενήντα χιλιάδες ανθρώπων είχαν αφήσει την χώρα, αντιστρέφοντας για πρώτη φορά στα πρόσφατα χρόνια τον δείκτη ανάμεσα σε αποδημία και εποίκηση (στοιχεία Ismu 2012). Σε μια συνεχή ροή που μοιάζει πως δεν θα σταματήσει με τίποτα σε σύντομη περίοδο, αφήνουν την χώρα κυρίως οι νέοι κάτω των σαράντα χρόνων, με τίτλους σπουδών μέτριους-υψηλούς, που εκτελούν επαγγέλματα υψηλού επιπέδου κυρίως σε συνθήκες επισφάλειας (πηγή Svimez 2012).  Ερημώνουν κυρίως οι πόλεις που τα προηγούμενα χρόνια είχαν προσελκύσει περισσότερο την λεγόμενη δημιουργική και γνωστική εργασία, με πρώτες  Bologna και Milano (dossier τράπεζας νέων 2013).

Αναλόγως, τα πιο συνολικά στοιχεία στην ενδοευρωπαϊκή μετανάστευση προς την Γερμανία περιγράφουν μια αποδήμηση κυρίως νεαρή στην ηλικία και εξειδικευμένη, που διαλέγει στο μεγαλύτερο μέρος (τρία τέταρτα του συνολικού) να μετακομίσει στις πέντε Länder πιο δυναμικές οικονομικά: Βαυαρία, Βόρειος Ρήνος-Vestfalia, Baden-Württemberg, Assia και Χαμηλή Sassonia (στοιχεία Destasis 2013). Η γερμανίδα υπουργός εργασίας, Ursula von der Leyen, χαρακτήρισε πρόσφατα την τεράστια ροή νέων εργαζόμενων εξειδικευμένων προς την Γερμανία »μάνα εξ ουρανού», “una manna”: οι νεο εισερχόμενοι είναι σχεδόν δέκα χρόνια νεότεροι σε σχέση με το μέσο γερμανικό επίπεδο και έχουν επίπεδο εκπαίδευσης υψηλότερο, συμβάλουν ως εκ τούτου να αναζωογονήσουν την χώρα, καθιστώντας την δημιουργικότερη και διεθνή (“Der Spiegel” φεβρουάριος  2013).

Δεν προκαλεί λοιπόν εντύπωση το γεγονός πως η Γερμανία βιάζεται να δημιουργήσει μια σειρά από  outreach programs που στρέφονται προς τους νέους που κατοικούν στην Νότια Ευρώπη. Ο υπουργός οικονομικών Wolfgang Schäuble, γνωστό γεράκι στις σχέσεις ανάμεσα στην Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη, υπόσχεται δάνεια στις πορτογαλικές επιχειρήσεις που θα αναλάβουν την εκπαίδευση νεαρών ανέργων, ενώ η υπουργός von der Leyen εργάζεται για ένα training program με την ισπανίδα ομόλογό της Fatima Banez Garcia, που στοχεύει να τοποθετήσει στην γερμανική αγορά εργασίας πέντε χιλιάδες νεαρούς ισπανούς στα επόμενα τέσσερα χρόνια (“Der Spegel International”, μάιος 2013). Στην Ιταλία είναι κυρίως η πρωτοβουλία των ιδιωτικών πανεπιστημίων που διεγείρουν και τονώνουν τους νεαρούς απόφοιτους να μετακινηθούν έξω από τα εθνικά σύνορα χρηματοδοτώντας  stage και πρακτικές ασκήσεις για να ικανοποιηθεί η ζήτηση των πολλών πολυεθνικών που παρουσιάζονται στις  career day, προσφέροντας μια περίοδο εργασίας στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης (κυρίως Germania, Belgio, Γαλλία και Αγγλία).

Ακριβώς επάνω στο πλαίσιο των stage και των πρακτικών ασκήσεων που παρέχονται σε νεαρούς πτυχιούχων παίζεται, προφανώς, μια σημαντική παρτίδα. Και, μέσα στις γραμμές οδηγούς του “Youth Opportunity Initiatives“ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι χώρες μέλη αναλαμβάνουν να χτίσουν ένα σύστημα εγγυήσεων για τους νεαρούς ανέργους κάτω των εικοσιπέντε ετών (είναι το πρόγραμμα European Youth Guaranthee), με τον στόχο να καλυτερεύσει η νεανική απασχόληση διαμέσου των stage και των ασκήσεων πρακτικής σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.  Οι πολιτικές προσέλκυσης νεανικού ποιοτικού εργατικού δυναμικού από τον Νότο της Ευρώπης περνούν λοιπόν διαμέσου της παροχής δωρεάν εργασίας, έναν εξαιρετικό χώρο αξιοποίησης με όλα τα πλεονεκτήματα για τις ευρωπαϊκές οικονομίες τις πιο δυναμικές.  Η παραγωγή δωρεάν εργασίας ειδικευμένου δυναμικού είναι ως εκ τούτου, κυρίως μέσα στην κρίση, ένα σημαντικό εργαλείο αξιοποίησης. Λέγοντάς το με διαφορετικό τρόπο, οι διαδικασίες φυλετικοποίησης που ενδιαφέρουν σήμερα τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης  – μεταξύ της ρητορικής των Pigs και “μίσος αντιδραστικών της αριστεράς” – διασταυρώνουν τις δυναμικές γνωστικοποίησης της εργασίας, ήτοι διαδικασίες υπαγωγής, εξάρτησης και ρύθμισης των μισθών όπου η γνώση γίνεται εργαλείο κατακερματισμού και παραγωγής ιεραρχιών. Και αυτό δείχνει πόσο ή φυλετική  και γνωστική »διάρθρωση» συνιστά μια άρρηκτη θέση για την καπιταλιστική αξιοποίηση στην Ευρώπη της κρίσης.

3. Οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με πρώτη την Γερμανία, Germania in primis, θέτουν λοιπόν σε εφαρμογή πολιτικές με σκοπό την προσέλκυση εξειδικευμένη εργατική δύναμη από τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης. Στην πόλη του Αμβούργου, παραδείγματος χάριν, το  “Welcome Center” συλλέγει και κατευθύνει τους newcomer κυρίως προς παραγωγικούς χώρους του management και του marketing, των πληροφορικών τεχνολογιών, της γραφικής και του web design. Ενώ τα γραφεία για την απασχόληση σε όλες τις γερμανικές πόλεις ενδιαφέρονται κυρίως για τα επαγγελματικά προφίλ των ιταλών, ισπανών, πορτογάλων και ελλήνων στους οποίους προσφέρουν  – μόνο σε αυτούς – ειδικά benefit, πλεονεκτήματα για να τονώσουν την μετακόμισή τους. Μα, όπως είδαμε, στις γερμανικές πόλεις και κυρίως στο Βερολίνο, το κοινωνικό κλίμα στο οποίο μέσα ζουν αυτοί οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες έγινε τα τελευταία χρόνια πιο εχθρικό.   Η πρόσφατη έκθεση του Organization for Economic Cooperation and Development (2013) ανιχνεύει σαν παράλληλη με την αύξηση της παρουσίας ξένων εργαζομένων που κυρίως προέρχονται από τον Νότο της Ευρώπης, την ανάπτυξη αδιαλλαξίας ιδιαίτερα προς τους »δημιουργικούς» νέους προερχόμενους από Ισπανία, Ιταλία και Πορτογαλία, θεωρούμενους υπεύθυνους του ταχύτατου μετασχηματισμού των συνοικιών και διατούτο ανεπιθύμητων.  Το άνοιγμα bar και gallerie που συνοδεύουν την εγκατάστασή τους δρομολόγησε διαδικασίες  gentrification, αστικής αναπαλαίωσης και μια αυξημένη οικοδομική  κερδοσκοπία με την ανάλογη αύξηση των τιμών ακινήτων.  Και είναι ενάντια σε αυτή την γρήγορη αστική μεταμόρφωση που σήμερα, μαζί με το κουνέλι βασανιστή του Eugen Geetz, επιτίθενται οι ιστορικοί κάτοικοι των λαϊκών συνοικιών όπως  Prenzlauer Berg στο Βερολίνο.

Αυτό που αποκαλείται »μάννα εξ ουρανού», una “manna” για την γερμανική οικονομία φέρει λοιπόν σε κοινωνικό επίπεδο το στίγμα της καταδίκης των μορφών ζωής του γνωστικού επισφαλούς: έλλειψη σταθερών ωράριων εργασίας, μεγάλη προσοχή στις σχέσεις και ως εκ τούτου αναγκαιότητα χώρων κοινωνικότητας συχνά νυχτερινών, χώρους για την αναπαραγωγή έξω από την κλασσική διάσταση οικιακο-οικογενειακή. Ενώ βρίσκουν ανανεωμένη ενέργεια και δύναμη στερεότυπα και εικόνες που δεν παροπλίστηκαν ποτέ για τους ευρωπαίους του Νότου  (τεμπέληδες, επιρρεπείς στο βίτσιο, βρώμικοι, με πολλά παιδιά). Είναι λοιπόν από αυτή την γωνία που το  Schinderhasennachmittag είναι πολύ περισσότερο από μια αλληγορία του νέου κλίματος που αναπνέουν στις γερμανικές πόλεις. Είναι μέρος μιας ακριβούς αφήγησης που συνοδεύει και διαχειρίζεται την ενδοευρωπαϊκή κινητικότητα και την αναδιοργάνωση της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη της κρίσης.

Μετακινούμενοι από την μια χώρα στην άλλην, οι επισφαλείς γνωστικοί νέοι – όπως ήδη είπαμε target των διαδικασιών φυλετικοποίησης όταν η γνώση γίνεται κεντρικός πόρος της παραγωγής – κάνουν εμπειρία της αξιολόγησης και της υποτίμησης της εργασίας τους.  Όχι τόσο με όρους μιας ποινικοποίησης από την άποψη της δυνατότητας να διαπραγματευτούν μισθούς και εγγυήσεις, όπως είχε συμβεί, μέσα σε ένα διαφορετικό παραγωγικό παράδειγμα, τα χρόνια του Πενήντα και Εξήντα του Εννιακόσια, όταν κατά χιλιάδες άφησαν την Ιταλία για τον Βορρά της Ευρώπης.  Εάν σε μιαν αγορά εργασίας δυνατά απορυθμισμένη όπως είναι σήμερα η γερμανική, η λαβή της ανασφάλειας και ο εκβιασμός της ασυνέχειας στο εισόδημα είναι μια βεβαιότητα που βαθιά επηρεάζει στις μορφές της ζωής και της εργατικής εμπειρίας,   είναι επίσης από την άποψη του περιεχομένου της εργασίας που δίδονται οι διαδικασίες υποβάθμισης τους αντικειμένου και απαξίωσης, υποτίμησης.  Και δεν μπορούσε να είναι διαφορετικά, δεδομένης της κεντρικότητας των πόρων και των γνωστικών συμπεριφορών στην σύγχρονη παραγωγή. Για παράδειγμα, σε έναν δημιουργικό, υπενθυμίζεται διαρκώς να κοιτάζει τον κόσμο με φακούς γερμανικούς, ήτοι με όρους καθαρότητας και αποτελεσματικότητας, και να εκχωρεί εκείνη την οπτική λίγο ρομαντική και λίγο naïf ακριβώς στις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης. Αυτό τουλάχιστον είναι εκείνο που διηγούνταν πρόσφατα  ένας γραφίστας της Μαδρίτης που από κάποια χρόνια εργάζεται στο Βερολίνο. Σκεφτείται επίσης, σε διαφορετικό επίπεδο, σε μιαν από τις  start-up που είχε μεγαλύτερη επιτυχία στο Βερολίνο τον τελευταίο χρόνο: μια υπηρεσία catering οικιακό για να διοργανώνει δείπνα και δεξιώσεις με στυλ αυστηρά ιταλικό. Και στις δυο περιπτώσεις είναι ξεκάθαρες οι διαδικασίες αναγωγής σε κάποιαν ουσία και φυλετικοποίησης που δουλεύουν στους newcomer στην Γερμανία, σημάδι αναπόφευκτο της επικαιροποίησης της ουδέποτε εγκαταλελειμμένης  ρήξης ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο της Ευρώπης που έχει ιστορικά φέρει αντιμέτωπους έναν Βορρά αποδοτικό και παραγωγικό και έναν Νότο ρομαντικό, γραφικό και καθυστερημένο.

4. Οι διαδικασίες φυλετικοποίησης που ενδιαφέρουν τους νέους και τις νέες γνωστικούς εργαζόμενους στην κρίση της ευρωζώνης, έχουν λοιπόν μια ιστορική καταγωγή αλλά όχι γι αυτό ανήκουν στο παρελθόν. Αντιθέτως, η αναδιοργάνωση της αγοράς εργασίας και η ίδια η αναπαραγωγή του καπιταλιστικού μοντέλου στην Ευρώπη της κρίσης περνά διαμέσου  – και τρέφεται με – εκείνη την ρήξη που στις απαρχές της νεωτερικότητας θεμελίωσε την ευρωπαϊκή αφήγηση και χτίσει την ταυτότητά της με δυαδικούς όρους, σε δυαδική άποψη.  Εάν όντως με την γέννηση της μοντέρνας Ευρώπης, αποικιακής και καπιταλιστικής, η ρωγμή Βορρά-Νότου έπρεπε να επιβεβαιώνει την ανωτερότητα ενός Βορρά της Ευρώπης οικονομικά δυναμικού και τεχνολογικά προηγμένου οδηγούμενου από την Μεγάλη Βρετανία της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης σε σχέση με έναν Νότο καθυστερημένο και νωχελικό, αιωρούμενο ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αφρική,  σήμερα στην Ευρώπη της κρίσης, αυτό το αφήγημα έχει σαν στόχο να σημαδέψει την ανωτερότητα ενός Βορρά της Ευρώπης με γερμανικό οδηγό, που κρατά κεφάλι στην κρίση διότι  υιοθετεί τις οικονομικές και φορολογικές μεταρρυθμίσεις με αυστηρότητα και λιτότητα που αρέσουν στις νεοφιλελεύθερες  elite  (είναι οι χώρες όπου μετακινούνται οι νέοι γνωστικοί εργαζόμενοι του Νότου), σε σχέση με έναν Νότο (απ’ όπου εκείνοι οι ίδιοι νέοι αναχωρούν) που ο διεθνής τύπος περιγράφει σαν »διεφθαρμένο» και  “σπάταλο”, και – για να τα πούμε όπως το νεοφιλελεύθερο tink tank της J.P. Morgan (στην Έκθεση  2013 επάνω στην Ευρώπη) – παρουσιάζεται ανίκανος να διαχειριστεί την κρίση διότι εμποδίζεται από εκείνη που χαρακτηρίζεται σαν μια  “σοσιαλιστική επιρροή” που εγκρίνει ή επιτρέπει άκουσον άκουσον  “το δικαίωμα στην διαμαρτυρία όταν πραγματοποιούνται μεταρρυθμίσεις όχι επιθυμητές”.

Σε αυτό το επίπεδο, λοιπόν, εκείνο μιας Ευρώπης κατηγορίας  A και κατηγορίας B, η πρώτη ευπρόσδεκτη, η δεύτερη ανεπιθύμητη στις νεοφιλελεύθερες elite,  επανέρχεται επικαιροποιημένος ο ενδοευρωπαϊκός ιστορικός δυισμός ωσάν τόπος της σύγχρονης συσσώρευσης. Ήτοι, καθυστέρηση και υπανάπτυξη στον Νότο της Ευρώπης  – στο κέντρο ενός αφηγήματος που όπως είδαμε πηγαίνει από τα διηγήματα για μωρά στον διεθνή Τύπο και φυσικά στις οικονομικές σχέσεις – δεν αντιπροσωπεύουν το »όχι ακόμη» της ανάπτυξης, αποτελούν κυρίως το έδαφος της αξιοποίησης του κεφαλαίου, τον χώρο διαμέσου του οποίου σήμερα η Γερμανία και άλλες χώρες της Βορείου Ευρώπης ελκύουν οφέλη και πλεονεκτήματα από την κρίση στην μεσογειακή Ευρώπη (εδώ έχω συζητήσει τις δυναμικές στον χώρο της κινητικότητας της εργασίας, αλλά ανάλογες εκτιμήσεις συμμορφώνονται επίσης στο επίπεδο των εμπορικών συναλλαγών και της νομισματικής πολιτικήςqui ). Καθυστέρηση και υπανάπτυξη είναι, να το πούμε αλλιώς, μια ειδικήλειτουργία της ίδιας καπιταλιστικής ανάπτυξης; εκείνη η “υλική και πολιτική λειτουργία” εγγενής στην διαδικασία καπιταλιστικής  κοινωνικοποίησης  που ο Luciano Ferrari Bravo διάβαζε στον ιταλικό δυισμό των χρόνων Πενήντα και Εξήντα και που ιστορικά συνόδεψε και υποστήριξε τον καπιταλιστικό σχεδιασμό.

Ο δυισμός Βορράς-Νότος παρουσιάζεται λοιπόν, ακόμη και σήμερα, ωσάν κρίσιμο εργαλείο για την τοποθέτηση σε αξία διαφορών που χτίζονται στο έδαφος της φυλής και για την διαχείριση της κοινωνικής οργάνωσης όπως και της εργασίας. Με αυτή την έννοια, το υλικό και διαλεκτικό κτίσιμο  μιας Ευρώπης των Pigs – καθυστερημένα πολιτικά συστήματα, διαφθορά και οικονομική στασιμότητα – λειτουργεί, όσον αφορά εκείνο που εδώ μας ενδιαφέρει, σαν συσκευή για το χτίσιμο μιας απέραντης πισίνας εργατικής δύναμης φυλετικοποιημένης και σαν τέτοια απαξιωμένης, προορισμένης να τροφοδοτεί την συνολικότερη και πολυπλοκότερη ευρωπαϊκή αγορά εργασίας και να διανέμει την αναδιοργάνωσή της μέσα στην κρίση.

http://www.commonware.org/index.php/neetwork/63-un-coniglio-aguzzino

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License