Συνέντευξη στον Πρίμο Μορόνι Intervista a Primo Moroni, della Libreria Calusca di Milano

από την ιστορία της επαναστατημένης Ιταλίας https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/14/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%AF%CE%BC%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9-intervista-a-primo-moroni-della-libreria-calu/

Συνέντευξη στον Primo Moroni, του Βιβλιοπωλείου Calusca του Milano, αρθρογράφου, μελετητή των νεανικών και κοινωνικών κινημάτων, για την γέννηση και την ιστορία του Κοινωνικού Κέντρου Leoncavallo που έλαβε χώρα αμέσως μετά την εκκένωση τον αύγουστο του 1989.

ΙΣΤΟΡΙΚΉ ΑΝΑΔΡΟΜΉ IL CONTESTO STORICO "Το 1975 (χρονιά της κατάληψης του κοινωνικού κέντρου Leoncavallo) χαρακτηρίζεται σε όλη την Ιταλία, και ειδικότερα στο Milano, για το ότι ήταν μια χρονιά σύνορο ανάμεσα σε δυο σημαντικές στιγμές που σημάδεψαν την πολιτική σκηνή της χώρας - η περίοδος '68-'72, και η περίοδος '72-'75 - και τα πολιτικά κινήματα του 1977. Πιστεύω πως είναι σημαντικό να αργοπορήσουμε λιγάκι σταματώντας με κάποιους στοχασμούς για τις ημερομηνίες στις οποίες αναφερθήκαμε δεδομένου ότι είναι μόνο αντιλαμβανόμενοι την εξέλιξη μιας πολιτικής και γενεαλογικής διαδρομής που μπορεί να ξεκαθαρίσει ένα πλαίσιο αγώνων που σημάδεψε δυνατά εκείνα τα χρόνια. Με την περίοδο '68-'72 ανοίγει και στην Ιταλία, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, η μεγάλη εποχή της νεανικής φοιτητικής διένεξης; σε εθνικό επίπεδο το νεανικό κίνημα καταφέρνει να συμμαχήσει με την εργατική τάξη: είναι αυτό το στοιχείο που - κατά την γνώμη μου - κάνει δυνατό ώστε το '68 στην Ιταλία να διαρκέσει περισσότερο από δέκα χρόνια. Το '68-'72 αντιπροσωπεύει έναν πρώτο κύκλο που διαφοροποιείται από τους αγώνες των επόμενων χρόνων κάτω από πολλές απόψεις; ειδικότερα μια από αυτές μου φαίνεται πως επικυρώνει μια αληθινή οριοθέτηση. Μετά την Κρατική Σφαγή της Piazza Fontana (12/12/69), είχε διαμορφωθεί - κυρίως στο Milano - μια συμμαχία ανάμεσα στις δημοκρατικές συνιστώσες της πόλης και τα κινήματα; έτσι δημιουργήθηκε ένα σημαντικό όργανο αντιπληροφόρησης, το "Bolettino di Controinformazione Democratica" , το ''Δελτίο Δημοκρατικής Αντιπληροφόρησης'', το οποίο συγκεντρώνει δικηγόρους, δημοσιογράφους, διανοούμενους. Η γραμμή που έφερε σε αυτή την ένωση ήταν: "οι ανταγωνιστές μέσα στους θεσμούς σε συμμαχία με τους ανταγωνιστές των εξωθεσμικών κινημάτων για να εξακριβώσουν την αλήθεια γύρω από τις συνωμοσίες του Κράτους, για τις ''Ξεχωριστές Αρχές'', για την στρατιωτική χρήση που η μπουρζουαζία έκανε την αστυνομία, για τον κίνδυνο - που διαβάζεται σαν αληθινός - του Πραξικοπήματος. Το '72 είναι το ξεκίνημα μιας νέας φάσης διότι, μετά τον θάνατο του Giangiacomo Feltrinelli κάτω από έναν πυλώνα στις Segrate την ώρα που ετοίμαζε μιαν επίθεση, πηδά στα μάτια των δημοκρατικών συνιστωσών (ή δημοκρατικό-προοδευτικών όπως αποκαλούνταν τότε) πως υπήρχαν στοιχεία παράνομων οργανώσεων και στην αριστερά; αυτό παραλύει το επίπεδο ενότητας που είχε επιτευχθεί, ανοίγει μεγάλες αντιθέσεις που θα καταστούν αγιάτρευτες. Εκτός απ' όλα αυτά από το '72 και μετά οι οργανωμένες πολιτικές ομάδες δομούνται όλο και περισσότερο προς κομματίστικες μορφές και είναι: Lotta Continua, Avanguardia Operaia, Partito Comunista d'ltalia Marxista-Leninista, Partito d'Unita' Proletaria; αυτό συμβάλλει στο να γίνει κομμάτια η ενότητα του κινήματος. Το '73 καταγράφεται μια τεράστια κατάληψη στην FIAT, μα σίγουρα το αναδυόμενο στοιχείο είναι πως αρχίζει μια μακρά κρίση των πολιτικών οργανώσεων, οπότε και της πολιτικής τάξης που εκφράστηκε από το '68. Το 1975 είναι ως εκ τούτου ένα έτος σύνορο για διάφορους λόγους. Στα εργοστάσια ήδη έχει αναπτυχθεί η απάντηση των αφεντικών στην προηγούμενη εργατική επιθετικότητα; έχει αρχή η κρίση των Εργοστασιακών Συμβουλίων, Consigli di Fabbrica. Η κρίση ξεκινά με μια βαθιά τροποποίηση της γραμμής του κομουνιστικού κόμματος PCI που ξεδιπλώνει το σχέδιό του να αφαιρέσει κύρος από τα συμβούλια εργοστασίου CdF που γι αυτό ήταν ανεξέλεγκτα. Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε πως 10 χρόνια μετά στο περιοδικό ''Πολιτικό Εργαστήριο, "Laboratorio Politico" που διηύθυναν οι Asor Rosa, Caciari και Tronti, ανατέθηκε μια έρευνα στην Miriam Golden για την στροφή του PCI στην αντιμετώπιση των CdF και η κατάληξη υπήρξε πως ουσιαστικά το Κκ αντιλήφθηκε πως είχε χάσει την ηγεμονία επί των Συμβουλίων. Πιστεύω πως εξ αιτίας θεωρήσεων αυτού του τύπου ο Lama και η ηγεσία του αριστερού συνδικάτου CGIL αποφάσισαν να μειώσουν τις εξουσίες των Συμβουλίων μιας και τους ήταν αδύνατο να τα διευθύνουν από τα άνω. Αυτή η απόφαση να απονομιμοποιηθούν τα CdF προκύπτει συμμετρικά με το ξεδίπλωμα σε βάθος μιας καπιταλιστικής αντεπίθεσης που εισάγει μαζικά νέες τεχνολογίες που απαλλοτριώνουν τους εργάτες από την γνώση που είχαν αποκτήσει για τον κύκλο εργασίας, επιβάλει με την δύναμη την αναδιάρθρωση της ιεραρχίας στο εργοστάσιο, κάνει μια μεγάλη χρήση του ταμείου ενσωμάτωσης για να απομακρύνει τις πρωτοπορίες από το εργοστάσιο. Οι νεαροί που είναι πρωτοπορίες στο εργοστάσιο, αντιλαμβάνονται πως δεν βρίσκονται πλέον σε θέση να ασκήσουν εργατική εξουσία στην φάμπρικα οπότε κάνουν την επιλογή αργά, αλλά αναπόφευκτα να σηκώσουν το επίπεδο της σύγκρουσης: αυξάνουν τους ξυλοδαρμούς των επιστατών, πολλαπλασιάζονται τα συμβολικά σαμποτάζ, συσσωματώνονται οι πρώτες μορφές ένοπλης αυτοοργάνωσης στο εσωτερικό της εργατικής τάξης. Έχουμε ως εκ τούτου μια μετατροπή της ισορροπίας δυνάμεων στο εργοστάσιο, και μια αλλαγή στις συμπεριφορές των εργατών; μα πιστεύω πως άλλα δυο χαρακτηριστικά πρέπει να αναλυθούν για να αντιληφθούμε το πλαίσιο για το οποίο συζητάμε: η μετατροπή των οργανώσεων της ταξικής αριστεράς που σχηματίστηκε τα προηγούμενα χρόνια, και η ανάδυση στην πολιτική σκηνή μιας νέας γενιάς νέων. Από το '72, έλεγα πριν, συμβαίνει μια διαδικασία οργανωτικού επαναπροσδιορισμού των κυριότερων ομάδων της επαναστατικής αριστεράς; μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού που δεν είναι ανώδυνη, αλλά παρουσιάζεται αρκετά πολύπλοκη. Κάποιες οργανώσεις εξαφανίζονται ενώ άλλες ψάχνουν να διασχίσουν οργανωτικούς δρόμους διαφορετικούς από εκείνους που είχαν προηγουμένως ξεκινήσει, επιλογές που παράγουν δυνατές πληγές. Σκεφτείτε για παράδειγμα σε αυτό που συνέβη στην Lotta Continua που δεν καταφέρνει πλέον να συμβιβάσει τις διάφορες ψυχές που εμπλέκονται μέσα της. Να σταματήσουμε ένα λεπτό στην Lotta Continua είναι σημαντικό μιας και ένα μεγάλο μέρος της μιλανέζικης εργατικής συνιστώσας είναι αυτή που ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις έδωσαν ζωή στο Leoncavallo. Αυτό το εργατικό κομμάτι της LC θα συναντηθεί ακριβώς στο Milano το 1975 στην Palazzina Liberty για να δημιουργήσει μια οργανωμένη συνιστώσα που βρίσκονταν σε εσωτερική διαφωνία στην οργάνωση. Θα είναι αυτοί που με την διάλυση της LC, θα δώσουν ζωή στην εφημερίδα , ''Χωρίς Ανακωχή'', "Senza Tregua" απ' όπου θα γεννηθούν οι Επαναστατικές Κομουνιστικές Επιτροπές, i Comitati Comunisti Rivuluzionari. Συγχρόνως με την αποσύνθεση των προηγούμενων οργανώσεων σχηματίζεται ένα νέο πολιτικό σώμα: η οργανωμένη Εργατική Αυτονομία, l'Autonomia Operaia organizzata που στο Milano έχει στο περιοδικό ΄΄Κόκκινο'', "Rosso" το σημείο αναφοράς της. Δίπλα όμως στους αγωνιστές των προηγούμενων οργανώσεων που βρίσκονταν σε κρίση ταυτότητας και με πολλές αμφιβολίες σε σχέση με τις οργανωτικές φόρμουλες, εμφανίζεται στην σκηνή μια νέα γενιά που αναπτύχθηκε κυρίως στις μεγάλες μητροπολιτικές γειτονιές που χτίστηκαν ανάμεσα στο τελείωμα των χρόνων '50 και στις αρχές των '60. Μια γενιά που σχηματίζεται λοιπόν στο Gallaratese, στο Baggio, στο Gratosoglio παρά στο Coloþno Monzese ή στο Cinisello Balsamo. Πρόκειται για μια γενιά νέων που μεγάλωσε στην έρημο αυτών των συνοικιών και ξεκίνησε μια μακρά περίοδο ανάπτυξης πριν μπορέσει να αυτοπαρουσιαστεί σαν πολιτικό υποκείμενο; οι πρώτες στιγμές που τους ενώνουν είναι οι σχολικές παρέες που στην συνέχεια θα γίνουν παρέες του δρόμου μέχρι σε σημείο να ψάξουν χώρους όπου να μπορούν να εκφραστούν, χώρους που θα αποκτήσουν το όνομα των Αυτοδιαχειριζόμενων Κέντρων του Νεανικού Προλεταριάτου, Circoli Autogestiti del Proletariato Giovanile. Αυτοί οι κύκλοι που από το '75 παρουσιάζονται στην σκηνή είναι ακριβώς η απάντηση σε μιαν ανάγκη αυτοπαρουσίασης που σιγά σιγά θα γίνει όλο και περισσότερο πολιτική έκφραση. Η κουλτούρα που οι νεαροί καταληψίες αυτών των κύκλων-κέντρων εκφράζουν απλώνονται πολύ στην αναζήτηση νέων λεξιλογίων; πλησιάζει πολύ στις εκφραστικές μορφές αντικουλτούρας που επεξεργάζονται από το ''Γυμνός Βασιλιάς'', "Re Nudo", ή από το περιοδικό που γεννιέται στην Μπολόνια και ονομάζεται ''Δια/μέσου'', "A/traverso" di Bologna. Αυτά τα κέντρα θα ονομαστούν: "Felce e Mirtillo", "La Pera e' Matatura" εάν γεννιούνται στην γειτονιά Pero, "Sesto Senso" στο Sesto S.G.; συνεπώς στην αρχή με ρίζες αυτοπροσδιορισμού που ακόμη είναι προ-πολιτικές. Είναι ακριβώς μέσα σε αυτό το συγκεχυμένο και κινητικό πλαίσιο του 1975 που ξεπροβάλλει το Centro Sociale Leoncavallo. Η ΚΑΤΆΛΗΨΗ L'OCCUPAZIONE Είναι όμως καλό να προσδιορίσουμε πως το Leoncavallo, ευθύς από την γέννησή του έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα που βρίσκουμε στα άλλα αυξανόμενα Αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα του Νεανικού Προλεταριάτου. Η κατάληψη του Leoncavallo υπήρξε μια κατάληψη ενωτική, άμεση έκφραση ώριμων πολιτικών οργανισμών, που σχηματίστηκαν τα επόμενα του '68 χρόνια. Η κατάληψη του Leoncavallo συμβαίνει σε μια συνοικία ιστορικών και σημαντικών εργατικών παραδόσεων: η συνοικία Crescenzago, viale Padova, Lambrate που είναι μια αστική επέκταση του μυθικού ''Στάλινγκραντ της Ιταλίας'', "Stalingrado d'Italia" (Sesto S.G.). Σε αυτή την ζώνη υπάρχουν τα πιο σημαντικά εργοστάσια της πόλης. Το κατειλημμένο κτίριο είναι ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο φαρμακευτικών προϊόντων που καλύπτει 3.600 τμ, πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες καταλήψεις στο Μιλάνο. Παίρνουν μέρος οι πολύ διαδεδομένες Επιτροπές του Caseggiato, οι αντιφασιστικές κολεκτίβες της περιοχής, η Lotta Continua, il Movimento Lavoratori per il Socialismo, Avanguardia Opcraia, κλπ. Η επιλογή από μέρους όλων αυτών των δυνάμεων να καταλάβουν ενωμένα το κτίριο συμβαίνει διότι είχαν αντιληφθεί πως η οπτική του εργοστασίου είχε εισβάλει στο κοινωνικό οπότε υπήρχε ανάγκη να δημιουργηθούν χώροι αναφοράς στις γειτονιές που θα λειτουργούσαν ρυθμιστικά ανάμεσα στις οργανώσεις και την κοινωνία των πολιτών. Γεννιέται η "Stadera" στην piazza Abiategrasso, η "La Casermetta" στο Baggio, πολλά άλλα κέντρα ανάμεσα στα οποία το Leoncavallo του οποίου το χαρακτηριστικό είναι εκείνο πως αντανακλά ολόκληρη την κοινωνική σύνθεση ενός κομματιού της πόλης: μια σύνθεση εργατική, προλετάρια, λαϊκή, αριστερών καταβολών και με δυνατή ιστορική μνήμη των ταξικών αγώνων. Οι γειτονικές συνοικίες, πρέπει να το υπενθυμίσουμε, έχουν μια μεγάλη ιστορία αντιφασιστικών αγώνων που χρονολογείται στην αντίσταση; σκεφτείτε πως η "Volante Rossa", σε ελεύθερη μετάφραση ''οι Κόκκινοι Ιπτάμενοι''που στα ύστερα χρόνια του '40 συγκροτούσε την ''σκληρή'' πλευρά της ομάδας περιφρούρησης του Κκι, γεννιέται στην έδρα των 'Martiri Oscuri' , ''αφανείς μάρτυρες'' του PCI της συνοικίας Lambrate. Συνεπώς η φυσιογνωμία του Leoncavallo είναι εκείνη του κύκλου κεντρικής αστικής σημασίας, δυνατά ριζωμένο στην γειτονιά, που συλλέγει στο εσωτερικό του μια πολύ δυνατή προλεταριακή παρουσία, και χρησιμοποιείται σαν Αγορά από την ανομοιογένεια των πολιτικών δυνάμεων που το συγκροτούν. Η καινούργια νεανική παρουσία, ευρέως διαδεδομένη στην μητροπολιτική hinterland, δεν αναδεικνύεται από το Λεονκαβάλο: η διαχειριστική επιτροπή ως επί το πλείστον συγκροτείται από τους αγωνιστές των οργανώσεων σε κρίση. Αυτό με τον καιρό θα αποτελέσει ένα όριο μιας και δεν αλιεύθηκαν τα στοιχεία αν και μόνο σε εμβρυακή μορφή μιας πολιτικής εξέλιξης αυτής της νέας γενιάς που αρχίζει να αποκτά συνείδηση της πραγματικότητάς της προλετάριων εκδιωγμένων από την πόλη. Milano είναι μια μεγάλη φυγόκεντρος που σπρώχνει προς την περιφέρεια τα αδύναμα υποκείμενα; όχι τυχαία γεννιούνται στις Bollate κυρίως παρά στην Quartoggiaro οι θεωρητικοποιήσεις των ινδιάνων μετροπολιτάνων, νεαρών εκδιωγμένων στις περιφέρειες που πηγαίνουν να επανοικειοποιηθούν τις περιοχές του "λευκού ανθρώπου", το κέντρο της πόλης. Οι πρώτες πρωτοβουλίες είναι συνελεύσεις και γιορτές, μιας και δεν ήταν ακόμη διαδεδομένη με γενικευμένο τρόπο η κουλτούρα των συναυλιών. ΑΠΌ ΤΟ '75 ΣΤΑ ΠΡΏΤΑ ΧΡΌΝΙΑ '80 DAL '75 AI PRIMI ANNI '80 Από το '75 στο '77 το Leoncavallo παραμένει μια έκφραση κλασική της εργατικής ηγεμονίας. Τα χρόνια που μεσολαβούν από το '78 στο'81-'82 είναι χρόνια τρομερά. Το '78 οι Fausto και Iaio - δυο νεαροί καταληψίες του κοινωνικού κέντρου - δολοφονούνται ενώ ερευνούσαν για την διακίνηση ηρωίνης στην συνοικία. Η αντίδραση είναι εντυπωσιακή: εκατό χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν μέρος στην κηδεία; μια ομάδα γυναικών (ανάμεσα στις οποίες και οι Μητέρες των νεαρών νεκρών) παίρνουν ενεργό μέρος στην ζωή του κέντρου ζωντανεύοντας την ομάδα των "μητέρων του Leoncavallo". Ξεκινά με την εκτέλεση Moro η περίοδος της μεγάλης καταστολής: στο κέντρο συχνάζει ένας πυρήνας συντρόφων που παράγει μια ισχυρή αντίσταση ενάντια στην γενικευμένης αναδιάρθρωση του Κράτους. Υπάρχει πολύ μικρό άνοιγμα το ''νέο''; πολύς κόσμος εγκαταλείπει το κέντρο και κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του. Ανοίγει όλο και περισσότερο η ρωγμή με τις νεοθεσμικές συνιστώσες που είχαν πάρει μέρος την κατάληψη; μια ρωγμή οφειλόμενη στην μη πρόθεση, από πλευράς πολλοών συντρόφων καταληψιών να εκφράσουν μιαν σκληρή καταδίκη στην τρομοκρατία. Εκείνα τα χρόνια αναδύεται το συντονιστικό των κέντρων ενάντια στην καταστολή και είναι ακριβώς το Leoncavallo που φιλοξενεί την γέννηση αυτής της δομής. Είναι δίχως αμφιβολία αληθινό πως ένα μέρος αυτών που συχνάζουν στο Leoncavallo μεταξύ '78-'79 κάνει την επιλογή του ένοπλου αγώνα; φυσικά η επιλογή της ένοπλης πάλης είναι ένα φαινόμενο που διέσχισε πολλές συλλογικότητες εκείνη την περίοδο, ένα φαινόμενο που εγώ θεωρώ είναι το λογικό παράγωγο μιας αργής αποσύνθεσης των δυνατοτήτων των κινημάτων να αντιπροσωπευτούν, πράγμα που άφησε ελάχιστες εναλλακτικές: για κάποιους το να εκπροσωπούνται στις νεοθεσμικές οργανώσεις, για πολλούς άλλους να αποτραβηχτούν στην ιδιώτευση, για άλλους η ηρωίνη και η αυτοκτονία. Μπορούμε λοιπόν να προσπαθήσουμε έναν απολογισμό των πρώτων έξι χρόνων ζωής του Leoncavallo, ένας απολογισμός που είναι ένας πιστός καθρέπτης του κινήματος: '75-'76: προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί το κέντρο με στόχο να αναπτυχθούν πολιτικές εναλλακτικές στην αποσύνθεση των παλαιών οργανώσεων; '77: επισημαίνονται οι διεκδικήσεις των προηγούμενων αγώνων, δείχνοντας έτσι ένα μερικό πέρασμα προς στο νεο-κίνημα του '77 που στο Μιλάνο εκπροσωπείται στην εμπειρία των Κέντρων του προλεταριάτου; '78-'81: χάσιμο από πλευράς όλων των κινημάτων αγωνιστών που επιλέγουν τον δρόμο της παρανομίας, μια επιλογή κατά τα άλλα κοινή σε πολλούς άλλους κοινωνικούς χώρους της πόληςuna; το Leoncavallo σημαδεύεται και αυτό από εκείνο το φαινόμενο στο οποίο ακολουθούν μαζικές συλλήψεις, η αντίδραση των καταληψιών του κέντρου είναι ένα κλείσιμο στους εαυτούς τους ασχολούμενοι κυρίως με την καταστολή. Δεν θέλω με αυτό να κινήσω κριτικές προς τους συντρόφους που διαχειρίζονταν το κέντρο εκείνη την έρασμαπερίοδο, μα σίγουρα συλλογικά υπήρξε μια αδυναμία να προχωρήσουν σε μιαν πολιτική ανάγνωση γενικότερη της φάσης που βρίσκονταν σε εξέλιξη. Η ΠΡΌΣΦΑΤΗ ΠΕΡΊΟΔΟΣ IL PERIODO RECENTE Ξεκινώντας από το'85, μετά από μια μεγάλη εσωτερική συζήτηση, το πέρασμα του κέντρου προς νέα φαινόμενα αραιώνει. Επιτελείται η απόφαση, πολύ οδυνηρή, να παραχωρηθεί ένας χώρος στους punk που κάποιον χρόνο καταλάμβαναν το Virus της οδού Correggio. Έτσι γεννιέται το Helterskelter (ένας χώρος συναυλιών όπου παίζουν μουσική διάφορες μπάντες); όμως η συγκατοίκηση είναι από την αρχή μες τις διαμάχες, πιστεύω εξ αιτίας της πολιτικής σύνθεσης, του πολιτικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζουν οι σύντροφοι καταληψίες που βλέπουν σε αυτές τις περιθωριακές κουλτούρες των μεταμφιέσεων μικροαστικές συμπεριφορές. Τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο το Leoncavallo μεταμορφώθηκε τελείως, σχεδόν ελευθερώθηκε απ' την θλιβερή εικόνα που είχε προηγουμένως, αυτό χάρη σε μια νέα διαχείριση συνελευσιακή που συγκέντρωνε ομάδες συντρόφων που προέρχονταν από άλλα κοινωνικά κέντρα και μια νέα πολιτική συνάθροιση που σχηματίστηκε στην via dei Transiti (αυτόνομοι τρίτης γενιάς?) που έπαιξε ρόλο ρυθμιστικό με την προηγούμενη διαχείριση. Ξεκίνησαν ξανά να λειτουργούν τα φωτογραφικά εργαστήρια με την ομάδα της φωτοσύνθεσης; ξεπήδησαν νέες μουσικές ομάδες; φιλοξενήθηκαν διάφορες πραγματικότητες. Τον τελευταίο χρόνο και μισό στο Leoncavallo πέρασαν οι πιο σημαντικές ομάδες αυτοπαραγωγών: CCCP, Officine Swartz, Casino Royale, Wretched. Οι νεαροί που βρίσκονται σήμερα στο Leoncavallo είναι μια έκφραση που καθορίζεται από μια οπτική του υπάρχοντος κόσμου; προς στιγμήν δεν μπορούμε να σκεφτούμε πως θα πάνε παραπέρα, έχουν ανάγκη χώρων για να αναπτυχθούν. Είναι μια νέα σύνθεση δύσκολη να οριστεί; από μια ευρέως διαδεδομένη αντίληψη δυσφορίας είναι σαν να σχηματίστηκε μια πολιτιστική πρωτοπορία. Αν και λείπει μια ικανότητα συνολικής πολιτικής ανάλυσης, υπάρχει στους νέους του Leoncavallo η ανάγκη αναζήτησης μιας νέας κοινωνικότητας σε απάντηση στον επελαύνοντα ατομικισμό. Θα έλεγα παραπάνω, στην εκδήλωση "τρεις ημέρες ενάντια στην ηρωίνη και την καταστολή" - που οργανώσαμε στο πάρκο Lambro - μου φαίνεται πως εμφανίστηκε μια σχετική ωρίμανση από πλευράς αυτών των νέων στο να αντιληφθούν την πολιτική και οικονομική διαπλοκή που υπάρχει πίσω από τον νόμο Craxi- Iervolino για τις εξαρτήσεις από τα ναρκωτικά. Σε εκείνες τις τρεις ημέρες εκφράστηκε εν μέρει μια τάση ανασύνθεσης των περιθωριακών υποκειμένων. Τώρα η διαδικασία καπιταλιστικής ευφυίας καταστρέφει το Leoncavallo, που λιγάκι υπήρξε ο πείρος γύρω από τον οποίον αυτό το πρώτο σχέδιο ανασύνθεσης αναπτύσσονταν, αντιστοιχεί στην ανάγκη να εμποδιστεί η συνάθροιση των υποκειμένων."

(πάρθηκε από το λευκό βιβλίο για το Leoncavallo με επιμέλεια της μιλανέζικης ομοσπονδίας της Προλεταριακής Δημοκρατίας, a cura della federazione milanese di Democrazia Proletaria - οκτώβριος '89))

http://www.ecn.org/leoncavallo/storic/moroni.htm

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License