Δεν χρειάζεται πια η εργασία Di lavoro non ce n’è più bisogno

λίγες σκέψεις για το σήμερα https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/15/%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CE%BD-di-lavoro-non-ce-ne-piu-bis/

Posted on 15/08/2015 by kleovis

στις 16 Ιουλίου 2015.
του FRANCO BERARDI BIFO

Στα τέλη των χρόνων ’70, μετά από δέκα χρόνια άγριων απεργιών, η διοίκηση της  FIAT συγκάλεσε τους μηχανικούς ώστε να εισαγάγουν τεχνικές μετατροπές χρήσιμες να μειώσουν την απαραίτητη εργασία, και να απολύσουν τους εξτρεμιστές που είχαν μπλοκάρει της αλυσίδες συναρμολόγησης. Θα είναι για αυτό θα είναι για εκείνο  γεγονός είναι πως η παραγωγικότητα αυξήθηκε πέντε φορές στην περίοδο που βρίσκεται ανάμεσα στο  1970 και το 2000. Να το πούμε και αλλιώς, στο 2000 ένας εργάτης μπορούσε να παράξει εκείνο που στο 1970 χρειάζονταν πέντε. Ηθική του παραμυθιού: οι εργατικοί αγώνες μεταξύ άλλων χρειάζονται ώστε να έρθουν οι μηχανικοί για να αυξήσουν την παραγωγικότητα και να μειώσουν την απαραίτητη εργασία.

Σας φαίνεται κάτι καλό ή κακό? Εμένα μου φαίνεται κάτι άριστο εάν οι εργάτες έχουν την δύναμη  (κι εκείνους τους καιρούς την είχαν πανάθεμα με) να μειώσουν το ωράριο εργασίας για τον ίδιο μισθό. Κάτι χείριστο εάν τα συνδικάτα αντιτίθενται στην καινοτομία και υπερασπίζονται την θέση εργασίας δίχως να καταλαβαίνουν πως η τεχνολογία αλλάζει τα πάντα και για εργασία δεν υπάρχει πλέον ανάγκη.

Εκείνη την φορά δυστυχώς τα συνδικάτα πίστεψαν πως η τεχνολογία ήταν ένας εχθρός από τον οποίον χρειάζονταν να αμυνθούν. Κατέλαβαν το εργοστάσιο για να υπερασπιστούν την θέση εργασίας και προβλέψιμα το αποτέλεσμα ήταν πως οι εργάτες έχασαν τα πάντα.
Μπορούσε όμως να γίνει διαφορετικά? θα ρωτήσετε εσείς? Βέβαια και γίνονταν. Τότε μια μικρή μειοψηφία είχε πει: Να εργαζόμαστε λιγότερο για να εργαζόμαστε όλοι, και μάλιστα κάποιος πονηρότερος είπε: να εργαζόμαστε όλοι για να εργαζόμαστε λιγότερο. Τους επιτέθηκαν σαν εξτρεμιστές, κάποιους μάλιστα τους συνέλαβαν για ανατρεπτική ένωση.

To 1983 στην πιο άσχημη χώρα του κόσμου υπήρχε μια κυβέρνηση καθοδηγούμενη από μια κυρία στην οποίαν άρεσε το μαστίγιο. Είχε πει πως η κοινωνία δεν υπάρχει  (there is no such thing as society) για να πει πως ο καθένας είναι μόνος του και πρέπει να πολεμά ενάντια σε όλους τους άλλους με αποτέλεσμα ένας στους χίλιους να μπορεί να κάνει ζωή καλή και να τρέχει με  Roll Royce, ένας στους εκατό να ζει ευπρεπώς και όλοι οι άλλοι να πρέπει να κάνουν μια ζωή σκατένια που πιο σκατένια δεν γίνεται να φανταστείς.  Όμως ας γυρίσουμε πίσω σε εμάς, δεν πληρώνομαι φυσικά για να μιλώ άσχημα για την Αγγλία. Μια μέρα η κυρία αποφάσισε πως ανθρακωρυχεία δεν χρειάζονταν πλέον ούτε οι ανθρακωρύχοι. Τι θα είχατε κάνει εάν η ζωή σας πήγαινε τόσο άσχημα ώστε να βρίσκεστε να κάνετε τον ανθρακωρύχο σε μια σκατένια χώρα όπου στην επιφάνεια βρέχει πάντα και υπάρχει η Θάτσερ, και κάτω από την γη είναι ακόμη χειρότερα ?

Δεν ξέρω εσείς, μα στην περίπτωση που εγώ θα έκανα τον ανθρακωρύχο και κάποιος μου έλεγε πως δεν υπάρχει πλέον ανάγκη από ορυχεία θα ευχαριστούσα τον ουρανό και θα ζητούσα έναν μισθό ιθαγένειας. Δεν έκανε το ίδιο ο  Arthur Scargill που ήταν ο ηγέτης ενός συνδικάτου που ονομάζοντανche Union Miners. Ένα δοξασμένο συνδικάτο που οργάνωσε έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στις απολύσεις όπως θα έλεγε ο Ken Loach. Ξέρω πολύ καλά πως δεν θα κάνουμε τους εξυπνάκηδες με τίποτα διότι υπήρξε μια τραγωδία για δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων και για τις οικογένειές τους: φυσικά οι ανθρακωρύχοι έχασαν τον αγώνα την εργασία και τον μισθό, και ήταν μόνο η αρχή. Η ανεργία είναι σήμερα σε αύξηση σε κάθε χώρα της. Το μισό του νεανικού πληθυσμού δεν έχει έναν μισθό, ή έχει ένα μισθό άθλιο και επισφαλή,  ενώ οι ευρωπαίοι μεταρρυθμιστές έχουν επιβάλει μια αναβολή της ηλικίας συνταξιοδότησης από τα  60 στα 62 στα 64 στα 65 στα 67. Και μετά?

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει σύμφωνα με τους κανόνες της αριστοτελικής λογικής το μυστήριο σύμφωνα με το οποίο για την θεραπεία της ανεξέλεγκτης ανεργίας χρειάζεται να καταδιώκουμε βάναυσα τους μεγάλους που εργάζονται αναγκάζοντάς τους να ξεφυσάν στον αιγιαλό μιας σύνταξης που δεν έρχεται ποτέ? Κανείς υγιής στα μυαλά μου απαντά, διότι η απάντηση δεν βρίσκεται στους κανόνες της αριστοτελικής λογικής, αλλά μόνο στους κανόνες της οικονομικής λογικής που με την λογική δεν έχει καμία σχέση αλλά μεγάλη με την σκληρότητα.

Εάν η οικονομική λογική έρχεται σε αντίθεση με την λογική αυτή καθεαυτή, τι θα έκανε ένας άνθρωπος προικισμένος με κοινό νου? Θα μετέτρεπε την οικονομική λογική για να την κάνει να υποκύψει στην λογική, όχι? Αντιθέτως ο Giavazzi [μάλλον ο ιταλός Τσακαλώτος] λέει πως η λογική μπορεί να πάει να γαμηθεί διότι εμείς ήμαστε μοντέρνοι (και δεν ήμαστε σαν τους έλληνες, όταν αυτοί είπαν ΟΧΙ εννοεί).

Animal Kingdom είναι το όνομα μιας εταιρείας του Saint Denis που πουλά βατράχια και τροφές για σκύλους. η Candelia πουλά έπιπλα γραφείου. Μοιάζουν νορμάλ επιχειρήσεις αλλά δεν το είναι με τίποτα, διότι όλο το business αυτών των εταιρειών είναι ψεύτικο: ψεύτικοι οι πελάτες που τηλεφωνούν, ψεύτικα τα προϊόντα που κανείς δεν παράγει, ψεύτικη μέχρι και η τράπεζα όπου οι  fake companies ζητούν ψεύτικα δάνεια.

Όπως διηγείται ένα άρθρο των New York Times της 29 μαίου, απ’ όπου βγαίνει το συμπέρασμα πως ο καπιταλισμός πάσχει από γεροντική άνοια, στην Γαλλία υπάρχουν μια εκατοστή από ψεύτικες εταιρείες, και φαίνεται πως στην Ευρώπη υπάρχουν χιλιάδες.
Εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν μισθό και εκατομμύρια θα χάσουν την δουλειά τα επόμενα χρόνια για έναν λόγο πολύ απλό: για δουλειά δεν υπάρχει πλέον ανάγκη. Πληροφορική, εξυπνάδα τεχνητή, ρομποτική καθιστούν δυνατή την παραγωγή αυτού που χρειαζόμαστε με την χρήση μιας όλο και μικρότερης ποσότητας ανθρώπινης εργασίας. Αυτό το γεγονός είναι δεδομένο σε οποιονδήποτε σκέφτεται και διαβάζει τις στατιστικές, μα κανείς δεν μπορεί να το πει: είναι tabù και μεγαλύτερο tabù δεν υπάρχει, διότι ολόκληρο το κατασκεύασμα της κοινωνίας στην οποίαν ζούμε βασίζεται στην παραδοχή πως όποιος δεν δουλεύει δεν τρώει. Μια παραδοχή ηλίθια, μια δεισιδαιμονία, μια συνήθεια πολιτιστική από την οποίαν θα πρέπει να απελευθερωθούμε.

Κι όμως οικονομολόγοι και κυβερνήτες, αντί να βρουν μιαν διέξοδο από το παράδοξο στο οποίο μας μεταφέρει η δεισιδαιμονία της μισθωτής εργασίας επιμένουν να υπόσχονται την επιστροφή της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Και μιας και η επανέναρξη είναι ψεύτικη, κάποιοι είχαν αυτή την παράφρονη ιδέα  να δημιουργήσουν εταιρείες όπου προσποιούνται πως εργάζονται για να μην χάσουν την συνήθεια και την εμπιστοσύνη στο μέλλον, καθώς οι άνεργοι μεγάλης διάρκειας (το 52.6 των ανέργων της ευρωζώνης είναι δίχως εργασία πάνω από έναν χρόνο) κινδυνεύουν να χάσουν την πίστη εκτός από τον μισθό.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σημείο μας. Λέει ο νεαρός πρόεδρος του συμβουλίου πως το εισόδημα ιθαγένειας είναι κάτι για εξυπνάκηδες διότι σε αυτή την χώρα αυτός που εργάζεται σκληρά μπορεί να τα καταφέρει. Ίσως κάποιος ναι, δεν αισθάνομαι να το αποκλείσω, εδώ όμως μιλάμε για εικοσιοκτώ εκατομμύρια ευρωπαίων ανέργων.  Και μου προκύπτει πως η ανεργία δεν προορίζεται να μειωθεί αλλά να αυξηθεί, και σου λέγω το γιατί.  Διότι για όλη εκείνη την δουλειά  (σκληρή ή μαλακή δεν έχει σημασία) δεν υπάρχει πλέον ανάγκη. Το λέει κάποιος που είναι πιο μοντέρνος του Renzi και του Giavazzi τοποθετημένους δίπλα δίπλα πιστέψτε με. Το λέει ένας νεαρός διανοητικά προικισμένος που ονομάζεται Larry Page. Σε μιαν συνέντευξη που δημοσιεύτηκε από το Computer World τον οκτώβριο του 2014 αυτός ο τύπος, που διευθύνει την πιο μεγάλη εταιρεία όλων των καιρών λέει πως η Google επενδύει μαζικά με κατεύθυνση την ρομποτική. Και ξέρεις τι κάνει η ρομποτική? Καθιστά την εργασία άχρηστη, αυτό κάνει. ο Larry Page προσθέτει πως σύμφωνα με αυτόν μόνον τρελοί μπορούν να σκέφτονται να συνεχίσουν να εργάζονται σαράντα ώρες την εβδομάδα. Κουνάει τους ώμους του πάνω κάτω και λέει: Renzi,  [Τσίπρα και άλλοι βλάκες σαν κι εσάς] να δουλεύουμε σκληρότερα σύμφωνοι, αλλά για να φτιάχνουμε τι?

To Foreign Office στο Report του περασμένου χρόνου έλεγε πως το 45% των εργασιών με τις οποίες σήμερα ο κόσμος κερδίζει τα προς το ζει αύριο θα μπορούσε να εξαφανιστεί διότι δεν θα χρειάζονται πλέον. Αγαπητέ Renzi εδώ έχουμε να κάνουμε με σοβαρά πράγματα, άσε τους μεγάλους να κάνουν και γύρνα στα παιχνίδια σου με τα  video game: χρειάζεται άμεσα ένα εισόδημα ιθαγένειας που θα ελευθερώσει τον κόσμο από την ανόητη ιδεοληψία με την εργασία.

Η κατάσταση όντως είναι τόσο σοβαρή και τόσο απροσδόκητη, που χρειάζεται μια επιστημονική ανακάλυψη που δεν είναι προσιτή στους οικονομολόγους.

Αναρωτήθηκες ποτέ τι είναι μια επιστήμη? Για να μην μακρηγορούμε λέμε πως είναι μια μορφή ελεύθερης από κάθε δόγμα γνώσης, ικανή να συνάγει γενικούς νόμους από την παρατήρηση εμπειρικών φαινομένων, ικανή να προγνώσει εκείνο που θα συμβεί στην βάση της εμπειρίας του παρελθόντος, και για να τελειώνουμε ικανή να καταλάβει φαινόμενα τόσο ριζοσπαστικά καινοτόμα ώστε να τροποποιήσουν τα ίδια παραδείγματα επάνω στα οποία η ίδια επιστήμη  βασίζεται.  Θα έλεγα λοιπόν πως η οικονομία δεν έχει καμία σχέση με την επιστήμη. Οι οικονομολόγοι βασανίζονται από τις εμμονές δογματικών εννοιών όπως ανάπτυξη ανταγωνισμός και εθνικό ακαθάριστο προϊόν. Λεν πως η πραγματικότητα βρίσκεται σε κρίση κάθε φορά που δεν αντιστοιχεί με τα δόγματά τους, και είναι ανίκανοι να προβλέψουν εκείνο που θα συμβεί αύριο, όπως απέδειξε η εμπειρία των κρίσεων των τελευταίων εκατό χρόνων. Οι οικονομολόγοι επίσης είναι ανίκανοι να αποσπάσουν νόμους από την παρατήρηση της πραγματικότητας μιας και προτιμούν η πραγματικότητα να βρίσκεται σε αρμονία με τα δόγματά τους, και ανίκανοι να αναγνωρίσουν πότε αλλαγές της πραγματικότητας αναζητούν μιαν αλλαγή του παραδείγματος.  Μακράν από το να είναι μια επιστήμη, η οικονομία είναι μια τεχνική της οποίας ο σκοπός είναι να λυγίσει, να κάμψει την πολύμορφη πραγματικότητα στα συμφέροντα αυτού που πληρώνει τους μισθούς των οικονομολόγων.

Λοιπόν στάσου να μ’ ακούσεις: δεν υπάρχει πλέον ανάγκη του Giavazzi όλων εκείνων των θλιμμένων προσωπικοτήτων που θέλουν να σε πείσουν πως η απασχόληση σύντομα θα πάρει τ’ απάνω της και η ανάπτυξη επίσης.  Να εργαζόμαστε λιγότερο για ένα εισόδημα ιθαγένειας, να θεραπεύσουμε την κατάσταση της υγείας να πάμε στον κινηματογράφο να διδάξουμε μαθηματικά, και να κάνουμε εκείνα τα χίλια χρήσιμα πράγματα που δεν είναι εργασία και δεν χρειάζονται ανταλλαγή με μισθό. Γιατί ξέρεις τις σου λέω: δεν χρειάζεται πια η εργασία.

* Δημοσιεύτηκε στο νούμερο του ιουλίου της νέας σειράς του “Linus”.
http://www.commonware.org/index.php/neetwork/598-di-lavoro-non-piu-bisogno

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License