Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Για το τρίτο μνημόνιο στην Ελλάδα Solidarity is our weapon

δεν ήμαστε μόνοι μας Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Για το τρίτο μνημόνιο στην Ελλάδα Solidarity is our weapon. Sul terzo memorandum in Grecia – της Francesca Coin https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/12/%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CF%80%CE%BB%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%84/

Posted on 12/08/2015 by kleovis

Ένα reportage από την Αθήνα, από το Πεδίον του Άρεως, για να καταλάβουμε τι αέρας φυσά στην Ελλάδα, και να γνωρίζουμε το μάθημα πολιτισμού που η ελληνική αλληλεγγύη διδάσκει στην Ευρώπη

* * * * *

Αθήνα, Ελλάδα Atene, Grecia.

Μια πλάκα τσιμέντου λουσμένη από τον ήλιο. Una lastra di cemento bagnata dal sole.

Τσιμέντο και άσφαλτος, πάνω και κάτω, σειρές από πολυκατοικίες χτισμένες στην διάρκεια της δικτατορίας, πανομοιότυπα και ψυχαναγκαστικά, πάντα ήλιος, μέσα κι έξω από τις πολυκατοικίες, πάντα ήλιος στην άσφαλτο, πάντα ήλιος δίχως αέρα.

Βρισκόμαστε στο Pedio tou Areos, τώρα πλέον εδώ και πολλές ημέρες. Το Πεδίον Του Άρεως είναι ένα πάρκο στο κέντρο της πόλης στο οποίο δεκάδες σκηνές έχουν γίνει σπίτι για εκατοντάδες πρόσφυγες που έρχονται από τοAfghanistan και από την Siria. Υπάρχουν σαράντα βαθμοί και μέσα στις τέντες, ίσως περισσότερο, υπάρχουν σαράντα βαθμοί στο πάρκο. Υπάρχουν σαράντα βαθμοί στα μπάνια, εκείνα από πλαστικό, από φορμαλδεύδη, έξι για πεντακόσια άτομα, υπάρχουν σαράντα βαθμοί στην σκηνή για την ιατρική βοήθεια, σαράντα βαθμοί στα φορτηγάκια που μεταφέρουν την τροφή, σαράντα βαθμοί και εκατοντάδες άνθρωποι, κυρίως γυναίκες και παιδιά αλλά και νέοι άνδρες, και μετά πολιτικοί τουρίστες όπως τους αποκαλούν, joggers, δημοσιογράφοι και φωτογράφοι, τοξικομανείς και βαποράκια, γηραιοί που έχουν καταλήξει στους δρόμους, πρώην φυλακισμένοι, ζητιάνοι, πουτάνες και ιερείς.

Τους αριθμούς έδωσε η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες: ένα τέταρτο του εκατομμυρίου προσφύγων έχουν φτάσει στην Ευρώπη από τις αρχές του 2015 και από αυτούς περισσότεροι από τους μισούς έφτασαν στην Ελλάδα, κυρίως στα νησιά της Lesvos, Chios, Kos, Samos και Leros. Μια αύξηση του 750% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνοr – τέτοιο είναι το αποτέλεσμα όχι τόσο εξ αιτίας αλλαγής στις μεταναστευτικές οδούς αλλά λόγω του πολέμου που διαχέεται σε Siria, Afghanistan, Libia και τώρα στην Turchia.
Η Υψηλή Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών μιλά για ανθρωπιστική κρίση και ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να της θέσει λύση.

Προφανώς στην Υψηλή Αρμοστεία βρίσκονταν σε διακοπές τα τελευταία πέντε χρόνια και κανείς δεν τους είπε πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πτώχευση – η Ελλάδα στραγγαλίστηκε και μάλιστα σύμφωνα με την εφημερίδα Ekathimerini στον μήνα του Αυγούστου θα είναι σε θέση να πληρώσει μόνο το 10% των εισαγόμενων αγαθών. Στην Ελλάδα καμία ανθρωπιστική κρίση δεν θα βρει λύση: εκεί όπου το χρέος αρχίζει οι κρίσεις δεν τελειώνουν αλλά πολλαπλασιάζονται όπως οι αρρώστιες.

Γεγονός είναι πως επί είκοσι ημέρες η κατάσταση έκτακτης ανάγκης των προσφύγων βρήκε λιγάκι οξυγόνο στο Πεδίον του Άρεως.

Pedio tou Areos

Το Pedio tou Areos είναι ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα των Αθηνών. Είχε αρχικά σχεδιαστεί το 1934 σε μνήμη της ελληνικής επανάστασης του 1821 ενάντια στην οθωμανική αυτοκρατορία, και αυτό το τεράστιο πάρκο 23 εκταρίων αποκαταστάθηκε το 2010 σαν ένα πετράδι του στέμματος της θαυμάσιας ελληνικής πρωτεύουσας. Μέσα σε λίγο χρόνο, όμως, αυτός ο πράσινος πνεύμονας στους δρόμους των Αθηνών έγινε ένα είδος τόπου στον ίσκιο όπου κρύβονται όλες εκείνες οι πλευρές του πληθυσμού που είναι υποχρεωμένοι να ζουν στους δρόμους. Στην Ελλάδα όπως και την Ιταλία μιλούμε για ευπρέπεια. αυτή όμως η ευγενής λέξη, ευπρέπεια, που αντλεί από μιαν αισθητική βικτωριανή για να νομιμοποιήσει την καταπίεση των αδυνατότερων, ξεχνά πόση βία έχει ασκηθεί ενάντια όλων αυτών των μορφών ευθραυστότητας κοινωνικής που η κρίση έχει πετάξει στους δρόμους.

Έτσι ενώ η κυβέρνηση διαπραγματεύεται κάθε λεπτομέρεια ενός τρίτου μνημονίου που – λεν – θα φέρει πίσω μιαν κάποια ρευστότητα στις τράπεζες – θυμηθείτε να δώσετε στις τράπεζες να φάνε!, λένε τα graffiti στα Exarchia – οι πιο αδύναμες ζώνες του πληθυσμού συνεχίζουν να φτάνουν στο Pedio tou Areos, ψάχνοντας ένα γεύμα, μια τέντα, το μοναδικό σπίτι κάτω από τον ανοιχτό ουρανό που τους απομένει.

Η είσοδος στο Pedio tou Areos είναι ίσως η πιο σαφής διατομή της ελληνικής κρίσης. Κάτω από το άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου I και καθώς προχωρούμε σιγά σιγά στις σκιές των δένδρων του πάρκου υπάρχουν σύριγγες και λεπτά κορμιά με σβησμένα μάτια που περπατούν αργά αργά ψάχνοντας μιαν αναστολή, μια στιγμή ανακωχής, όχι μόνο από την ζέστη αλλά και από την διάχυτη βία των βλεμμάτων και της αστικής κίνησης. Ήδη έχουν ειπωθεί πολλά τα προηγούμενα χρόνια για την παράξενη σύμπτωση ακόμα και για την τυχαία σχέση ανάμεσα στην λιτότητα και την εξάπλωση ναρκωτικών συνθετικών αλλά δεν υπάρχει και πολύ παραξενιά εδώ πέρα.

Ο Charalampos Poulopoulos πρώην διευθυντής του ΚΕΘΕΑ, κέντρο ανάλυσης και επανένταξης από τις εξαρτήσεις, έγραψε δυο χρόνια πριν πως κατά κάποιον τρόπο είναι ωσάν η λιτότητα να εκχύνονταν ενδοφλεβίως διότι την στιγμή κατά την οποίαν η Ελλάδα περιορίστηκε στην τάξη ενός ζητιάνου που ζητά ελεημοσύνη μιαν δόση παραπάνω από την Ευρώπη σαν να ήταν τοξικομανής σε κρίση αποχής, μεταφορά που χρησιμοποίησε και ο Varoufakis, ο πληθυσμός αναγκάστηκε κοινότοπα να κάνει το ίδιο. Διαλυμένη η παραγωγική δομή, ψαλιδισμένοι οι μισθοί και περιορισμένες οι κοινωνικές προστασίες όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού ξαναβρέθηκαν στους δρόμους ψάχνοντας χρήματα για να επιζήσουν, στρατηγήματα για να επιζήσουν, έναν αναθεματισμένο γαμημένο λόγο για να επιζήσουν.

Έτσι την πρώτη φορά που μπήκαμε στο Πεδίο Του Άρεως ψάχνοντας τον τόπο όπου οι μετανάστες ήταν κατασκηνωμένοι βρήκαμε και συναντήσαμε ένα τελείως διαφορετικό είδος ταλαιπωρίας. Πρέπει να δεχτώ πως λίγα πράγματα με παγώνουν όπως ο θάνατος – διότι περί θανάτου πρόκειται – να βρίσκομαι περικυκλωμένη από σβησμένες ψυχές αναγκασμένες να εισφέρουν με την σύριγγα τον θάνατο μέσα τους για να αναισθητοποιήσουν ένα μεγαλύτερο μαρτύριο με παγώνει. Διότι περί αυτού πρόκειται: στον ελληνικό πληθυσμό επιβλήθηκε ένα τέτοιο βασανιστήριο που για να επιζήσουν από αυτό χρειάζεται να κατευνάσουν το μαρτύριο αυτού που σε εμάς είναι ζωντανό και νιώθει.

Λένε λοιπόν πως τα τελευταία χρόνια η παραγωγή συνθετικών ναρκωτικών στην Αθήνα μεγάλωσε ραγδαία – είχα τα στοιχεία αλλά δεν τα βρίσκω πλέον αλλά όμως δεν κάνει και μεγάλη διαφορά. Πρόκειται για ουσίες χαμηλού κόστους που μπορούν να παραχθούν στο σπίτι ή σε μικρά τυχαία εργαστήρια με τρόπο καταχρηστικό – ανοίγοντας ένα σωρό επί πλέον ζητήματα που δεν είναι εδώ η ώρα να αγγίξουμε. Έτσι η Shisha, μικροί λευκοί κρύσταλλοι που μοιάζουν με το crystal meth – κοστίζει δυο με τρεια ευρώ και καπνίζεται με μια γυάλινη πιπέτα που προέρχεται από τον βολβό των λαμπτήρων και κοστίζει με την σειρά της ένα ή δυο ευρώ. Λίγο τέλος πάντων. Το πρόβλημα είναι πως αυτά τα πράγματα που λέγεται πως χορηγήθηκαν για πρώτη φορά στους γερμανούς στρατιωτικούς στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου για να τους αναγκάσουν να σκοτώνουν δίχως δισταγμό παράγονται με μια σειρά από δηλητήρια που αρχίζουν από τα υγρά μπαταρίας μέχρι λάδι μηχανής, ουσίες αυτές που διαβρώνουν τα εσωτερικά όργανα μέχρι να προκαλέσουν σε αυτόν που τα καπνίζει ή τα χρησιμοποιεί με ένεση νευρικές κρίσης και μανία, θέληση να σκοτώσει και στην συνέχεια ολοκληρωτική καταστροφή. Η shisha, λέγεται σε αυτά τα μέρη, είναι χίλιες φορές χειρότερη της ηρωίνης – από την ηρωίνη μπορείς να ζήσεις τριάντα χρόνια. Η shisha σε εξολοθρεύει σε έναν και σε σκορπά.
Δεν είχα φτάσει ποτέ στο σημείο να σκεφτώ, πόσο υψηλή είναι η ποιότητα ζωής που δίνει η ηρωίνη.

Μπαίνοντας στο Pedio tou Areos όλη αυτή η δυστυχία αρπάζεται επάνω σου – είναι δύσκολο να την αγνοήσεις. Αρπάζεται επάνω σου διότι αυτή η πρωτεύουσα αριστοκρατική και κομψή, με την χάρη κλασσικών μνημείων μόλις ανακαινισμένων, την βασανίζουν. Ήμασταν πολλοί καλοί αυτά τα χρόνια να μιλούμε για καπιταλισμό εξόρυξης. Να τονίσουμε πως η παγκόσμια οικονομία τρέφεται με την ζωή αποσπώντας της σφρίγος και αξία. Εκείνο που δεν είπαμε είναι πως σε τέτοιο σημείο έχει φτάσει η βία αυτής της αφαίμαξης που υπάρχει και αυτός που για να επιβιώσει κάνει ένεση δηλητήριο στο αίμα για να μην νιώθει.

Γεγονός είναι πως το Πεδίον του Άρεως είναι τεράστιο, σαν ένα σμήνος από πολλά άλλα μικρά υποκείμενα, όλα διαφορετικά, και μόνο πενήντα μέτρα πιο μπροστά βγαίνοντας απ’ την σκιά και από αυτές τις φωνές βραχνές απ’ τον πόνο να εκ νέου τα πρόσωπα μωρών να χαμογελούν, οι μάνες που θηλάζουν και μικρές ομάδες αναρχικών και προσφύγων που συζητούν για μελλοντικές οδούς διαφυγής προς την μακεδονία και στην συνέχεια προς τα βαλκάνια. Η ζέστη, κάνει εκ νέου ζέστη. Ο ήλιος, ξανά υπάρχει ήλιος. Οι σκηνές, να οι σκηνές και τα μωρά που παίζουν και σε γεμίζουν φωνές. Ένα μέρος του εαυτού μου ανεβαίνει με την σκέψη πως υπάρχουν ακόμη παιδάκια που παίζουν σε αυτό το μέρος του πάρκου με τέτοια φασαρία. Και ένα άλλο μέρος να νιώθει ακόμη θλιμμένο, ω θεέ μου, επιβίωση, ένας ακόμη πόλεμος για επιβίωση.

Διότι στην πραγματικότητα όλη αυτή η πλημμύρα ζωής δεν αφαιρεί η κατάσταση έκτακτης ανάγκης πρόσφυγες στην Ελλάδα δεν είναι παρά ένα ακόμη σύμβολο της Ευρώπης Φρούριο: πληθυσμοί περίσσιοι που φτάνουν ξεφεύγοντας από τον πόλεμο και τα βασανιστήρια αλλά για να επιβιώσουν πρέπει ακόμη να ξεφύγουν από φυλακές και να βρουν έναν τρόπο για να έχουν πρόσβαση στον ιδιωτικό πλούτο του δυτικού κεφαλαίου.

Ποιο μέλλον έχουμε μπροστά μας?

Έτσι οι συνελεύσεις στο μικρό πάρκο μπροστά στο Στέκι Μεταναστών, di fronte allo Steki Metanaston εναλλάσσονται από τα μέσα ιουλίου όταν ξεκίνησαν να καταφτάνουν οι πρώτοι μετανάστες περιλαμβάνοντας εκατοντάδες ανθρώπους σε ένα κουβάρι υλικής και πολιτικής αλληλεγγύης. Κάθε ημέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ δεκάδες άνθρωποι, ταξιδιώτες περαστικοί από την Αθήνα, άνεργοι και ακτιβιστές απογοητευμένοι από τον Syriza, δεύτερης γενιάς μετανάστες αλλά και εργαζόμενοι και εργαζόμενες επισφαλείς που μετά από μιαν ημέρα εργασίας ντάλα Αύγουστο πηγαίνουν να βοηθήσουν. η Sofia για παράδειγμα έρχεται πάντα ντυμένη με τα όλα της μαύρο ένδυμα κοντό μαλλιά και μακιγιάζ τακτοποιημένα οπλισμένη με χλώρια και γάντια γαλακτικού για να περιμαζέψει σύριγγες και να καθαρίσει τα αποχωρητήρια. Δεκάδες άνθρωποι, ή ίσως εκατοντάδες, τελείως αποφασισμένοι να διεκδικήσουν έτσι μιαν αυτονομία όχι συμβολική και ν’ αφήσουν την κυβέρνηση έξω τουλάχιστον από αυτό, να μην έρθει να προκαλέσει βλάβες κι εδώ πέρα.

Τις τελευταίες εβδομάδες έτσι έχουν τα πράγματα. Θα ήταν η αντίδραση σε εκείνη την συμφωνία της 13ης ιουλίου, στην »προδοσία», όπως την αποκαλούν εδώ, του Tsipras; θα ήταν η σαφής επίγνωση ή ίσως τρομακτική πως δεν υπάρχει πλέον ζωή στην Ελλάδα εάν δεν βάλουν όλοι στο παιχνίδι την δική τους; θα ήταν η ανάγκη να διακηρύξουν πως οποιαδήποτε απειλή κι αν ενεργοποιήσετε και οποιονδήποτε συμβιβασμό κι αν υπογράψετε κανείς δεν θα μπορέσει να κυριαρχήσει την εξεγερμένη θέληση και βούληση του ελληνικού πληθυσμού; θα είναι οποιοσδήποτε από αυτούς τους λόγους αλλά οι τελευταίες εβδομάδες υπήρξαν μια έκρηξη αλληλεγγύης και αυτό-οργάνωσης.

Κατά κάποιον τρόπο είναι η κοινωνική δομή που κρατά μαζί την Ελλάδα.

Δεν είναι ο Syriza, ευτυχώς. Δεν είναι η ελπίδα στις ισπανικές εκλογές, ευτυχώς. Δεν είναι το ευρώ ούτε αυτή η καταραμένη ιδέα της Ευρώπης. Είναι ένα πολύ πυκνό δίκτυο σχέσεων, αυτοοργανωμένων πραγματικοτήτων και κατειλημμένων χώρων που δημιούργησαν υποκείμενα που τρων μαζί κοιμούνται μαζί συν-ωμοτούν μαζί και ενεργούν μαζί ένα όραμα που πηγαίνει από αυτοδιαχειριζόμενες κλινικές στην υποδοχή των προσφύγων, από την εκπαίδευση στην στέγαση έκτακτης ανάγκης. Το πρόβλημα είναι πως οι μορφές welfare που πειραματίζονται σε αυτούς τους χώρους βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης. Εδώ δεν υπάρχει welfare. Πρόκειται για παραγωγή welfare δίχως να υπάρχει πρόσβαση – δίχως να μπορείς να παράξεις απαντήσεις με μοχλευτικό αποτέλεσμα σε μηδέν χρήμα. Κάτι πολύ κουραστικό, πιάνω τον εαυτό μου συχνά να σκέφτεται, για τον καθένα, όχι μόνο στην Ελλάδα, επίσης στην Ιταλία.

Μα προφανώς αυτά τα εμπόδια δεν είναι ακόμη οριακά.

Θυμάμαι πως διάβαζα ένα άρθρο με τίτλο κάπως έτσι: “Η Γερμανία έχει πρόβλημα με τους πρόσφυγες. Το πρόβλημα είναι οι γερμανοί”. Το άρθρο μιλούσε για την κωμόπολη της Reichertshofen στην οποίαν μια ομάδα αγνώστων πυρπόλησε το κτίριο όπου θα φιλοξενηθούν 67 πρόσφυγες. Στην αρχή σε εκείνο το χωριό 830 κατοίκων θα έπρεπε να υποδεχτεί 130, όμως μετά τα παράπονα του πληθυσμού το νούμερο κατέβηκε στα 67. Διάβαζα αυτό το άρθρο και σκεφτόμουν πως στην Γερμανία την πιο πλούσια χώρα της Ευρώπης πυρπολούν τα κτίρια όπου φιλοξενούνται οι μετανάστες. Στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχουν πλέον δάκρυα για να σβήσουν την φωτιά η συλλογή ρούχων και τροφής υπήρξε ταχύτατη. Σε λίγες ημέρες ολόκληρη η αποθήκη έξι δωματίων του μικρού κοινωνικού κέντρου στην Tsamadou Street ξεχειλίζει από ρούχα καλοκαιρινά και χειμωνιάτικα για γυναίκες άνδρες και παιδιά και οι κουζίνες γύρω δουλεύουν διαρκώς για να ετοιμάσουν γεύματα και δείπνα. Ένα ασταμάτητο πήγαινε έλα εκατοντάδων ανθρώπων αλλάζει βάρδιες για να βγάλει τα ρούχα από τα δέματα να τα διπλώσει και στην συνέχεια να τα τακτοποιήσει σύμφωνα με τα μεγέθη και την εποχή, ενώ σε ένα χιλιόμετρο απόσταση άλλες εκατοντάδες άνθρωποι συνωστίζονταν για να σερβίρουν την τροφή ή να παίξουν με τα παιδάκια. Αυτή η κινητοποίηση εκατοντάδων προσώπων μέσα στον αύγουστο δεν είναι ένα απλό πανηγύρι της αλληλεγγύης κοινωνικής πρόνοιας, για να αντιλαμβανόμαστε. Είναι η διεκδίκηση αυτονομίας της αναρχικής ψυχής, μια διαδικασία επιβεβαίωσης της συλλογικής αντίστασης σαν διεκδίκηση απόστασης σε σχέση με τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Το πανό που κυριαρχεί στην Tsamadou street λέει ακριβώς αυτό: “solidarity is our weapon”. Αυτό που δεν λέει αλλά βρίσκεται από κάτω είναι πως δεν έχουμε παρά μόνον εμάς, και δεν θα μας έχετε ποτές.

Να που σ’ εμένα φαίνεται πως όλο αυτό μιλά βαθιά για την φάση που ζούμε αυτή την στιγμή.

Ενώ περιμένουμε (δίχως ανυπομονησία) ναδούμε αυτές τις ημέρες ποιους συμβιβασμούς η κυβέρνηση και η Troika έχουν συμφωνήσει στο δέρμα επάνω του ελληνικού πληθυσμού, εκείνο για το οποίο πιστεύω δεν δίνεται η πρέπουσα σημασία είναι πως αυτή η συμφωνία ρίχνει στα βάραθρα την ψυχολογία του ελληνικού πληθυσμού σε έναν εφιάλτη χειρότερο από εκείνον του 2010. Λίγο που είναι αύγουστος; λίγο που ακόμη δεν υπάρχει η ακριβής αντίληψη για τις περικοπές που θα επιβληθούν στον λαό; λίγο γιατί ακόμη, όπως πολύ σωστά είπε ο Seraphim Seferiades, ο λαός ζει ένα είδος post-traumatic stress disorder, η αφύπνιση από την εμπιστοσύνη στον Syriza θα είναι ανελέητη διότι αυτή την φορά δεν υπάρχει λύση ούτε διέξοδος. Εάν τα τελευταία χρόνια όλες οι ενέργειες στράφηκαν προς την δημιουργία μιας θεσμικής προοπτικής ικανής να προκαλέσει τις κατεστημένες εξουσίες και την Troika, τώρα εκείνη η μάχη χάθηκε και δεν υπάρχει ορατότητα εναλλακτικής ούτε δρόμος διαφυγής και αυτό είναι όλο.
Λοιπόν, για να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, πρέπει, πιστεύω, να εγκατασταθούμε εδώ πέρα.

Για να καταλάβουμε αυτή την εξαιρετική οργανωτική προσπάθεια πρέπει να συντονιστούμε με την ζωτική ανάγκη του λαού και των κινημάτων να μην αφεθούν να παρασυρθούν, να καταβληθούν ούτε να μολυνθούν απ’ την συνθηκολόγηση της κυβέρνησης. Δεν είναι ένα ζήτημα πολιτικής στάσης, είναι θέμα ζωτικής σημασίας διότι αυτή η θέληση επιβεβαίωσης είναι όλο αυτό που κρατά μαζί την Ελληνική κοινωνία και μακριά από την κατάρρευση. Και η προοπτική του Grexit πρέπει να διαβαστεί μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Σε αυτόν που λέει πως η προοπτική του Grexit είναι λάθος, μου έρχεται να απαντήσω πως αυτός είναι ο λάθος τρόπος να τίθεται το ερώτημα. Το ζήτημα δεν είναι η ακαδημαϊκή ανάλυση του χειρότερου κακού.

Το θέμα είναι η επείγουσα ανάγκη να βρεθεί ένας δρόμος διαφυγής από τον δήμιο – ένας δρόμος που κατατίθεται όταν ο άλλος είναι μια μοίρα σίγουρης δυστυχίας και υποταγής. ο Naill Ferguson μίλησε πριν λίγο καιρό για έναν παγκόσμιο πόλεμο οικονομικό δίχως τον πόλεμοha – αυτή είναι η κατάσταση στην οποίαν βρισκόμαστε. Σε αυτή την λύση δεν υπάρχει η βέλτιστη λύση – είναι όλες λύσεις κακές, οπότε χρειάζεται να αρχίσουμε να συζητούμε λίγο συγκεκριμένα για αυτές. Καμιά λύση δεν είναι βέλτιστη, όλες χείριστες – αλλά και μέσα σε χείριστες λύσεις υπάρχει ζωή.

Solidarity is our weapon.

pubblicato in contemporanea anche su Commonware

Print Friendly
agosto 11th, 2015|Categorie: Europa e Mediterraneo, speciale-grecia|Tags: autorganizzazione, Europa della finanza, Grecia, migranti|
http://effimera.org/solidarity-is-our-weapon-sul-terzo-memorandum-in-grecia-di-francesca-coin/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License