στον Fabrizio Pelli που τον άφησαν να πεθάνει στην φυλακή….30 χρόνα πριν A Fabrizio Pelli, lasciato morire in carcere…30 anni fa

από την ιστορία της επαναστατημένης Ιταλίας https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/08/09/a-fabrizio-pelli-lasciato-morire-in-carcere-30-anni-fa/

Posted on 09/08/2015 by kleovis

kleovis:

A Fabrizio Pelli, lasciato morire in carcere…30 anni fa
8 agosto 2009 baruda
στον Fabrizio Pelli που τον άφησαν να πεθάνει στην φυλακή….30 χρόνα πριν

FABRIZIO PELLI

– γεννήθηκε στο Reggio Emilia, στις 11 ιουλίου 1952
– δουλεύει σαν σερβιτόρος
– αγωνίζεται με τις Brigate Rosse
– συλλαμβάνεται στην Pavia τον δεκέμβρη του 1975
– πεθαίνει από λευχαιμία στην φυλακή του San Vittore, Milano, στις 8 αυγούστου 1979

έγγραφα που δημιούργησαν ένοπλες οργανώσεις
– δεν παρήχθησαν, όμως στο όνομά του Fabrizio Pelli αφιερώθηκαν μια Ταξιαρχία και μια ένοπλη οργάνωση στο Salerno

έγγραφα που έφτιαξαν κοινωνικές ομάδες
– Επιτροπή αγώνα του Στρατοπέδου της φυλακής Αζινάρα, Comitato di lotta del Campo dell’Asinara, “Onore al compagno Fabrizio Pelli” στην: Controinformazione 16, Milano 1979, »Τιμή στον σύντροφο Fabrizio Pelli»

“για κάθε κομουνιστή μαχητή ο θάνατος είναι ένα γεγονός φυσικό και ο Fabrizio Pelli ήταν κομουνιστής μαχητής.
ακόμη και η πιο άγρια θάλασσα για έναν επαναστάτη είναι ευκαιρία για αγώνα και ο Fabrizio, με την συμπεριφορά του, το έδειξε σε όλη την τάξη του όπως και στους εχθρούς του, σε αυτή την τελευταία, μοναχική μάχη.

Fabrizio Pelli _αυτή η φωτογραφία είχε τα κάγκελα, εκείνα που τον κράτησαν αναγκαστικά μέχρι τον θάνατό του : αφαιρέθηκαν, τουλάχιστον έτσι είναι ΕΛΕΎΘΕΡΟΣ.

Μάταια τα αστικά κοράκια περίμεναν ένα του νεύμα αδυναμίας για να τον λυγίσουν, για να τον φέρουν σε συμβιβασμό μέσα στην τάξη της καταπίεσης. σε τίποτα δεν χρησίμευσε που τον κράτησαν απομονωμένο μέχρι την τελευταία στιγμή, στερώντας του την αλληλογραφία και την εγγύτητα των συντρόφων του, απαγορεύοντάς του – εκεί που ούτε ο φασισμός τόλμησε να το κάνει – να περάσει τις τελευταίες ώρες επίσκεψης συντροφιά με την οικογένειά του, στο σπίτι του.
οι ύαινες απελπίστηκαν μπροστά σε έναν κομουνιστή που είχε ωριμάσει μέσα του μια ουσιαστική αρχή : άνθρωποι που αρνούνται να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους, ή νικούν ή πεθαίνουν, αντί να χάσουν ή να πεθάνουν!

το Δικαστήριο του Milano, τόσο ταχύ στο να παραχωρήσει την προσωρινή απελευθέρωση για λόγους υγείας σε φασίστες δολοφόνους προλετάριων όπως Braggion, δεν είναι παρά ο τελευταίος κρίκος σε μια αλυσίδα από ατιμίες, που ξεκίνησε ακριβώς εδώ, στην Asinara, όπου ο ιατρός Silvetti πρόσεξε πολύ καλά να μην διαγνώσει και ενημερώσει για την πραγματική κατάσταση της υγείας του συντρόφουόταν το καλοκαίρι του προηγούμενου χρόνου εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς του.

τα στρατόπεδα του Trani, Fossombrone και Milano είναι άλλοι τόσοι κρίκοι της προοδευτικής του εξόντωσης που γιατροί και διευθυντές ακολούθησαν με αδίστακτη και διαυγή αποφασιστικότητα σε σκοτεινή αρμονία με τα στελέχη του υπουργείου Δικαιοσύνης. και δεν θέλουμε να ξεχάσουμε, σε αυτό τον κατάλογο αχρείων που είναι ακόμη στη ζωή, καραμπινιέρους και αστυνομικούς που υπέβαλλαν τους συγγενείς του Fabrizio στις πιο άθλιες έρευνες και που με κάθε τρόπο σχεδίασαν την διακοπή της συνέχισης της ιατρικής του φροντίδας.

εμείς οι προλετάριοι κρατούμενοι στο Στρατόπεδο της Asinara, που με τον Fabrizio αγωνιστήκαμε και που, με την συνεισφορά του, δυναμώσαμε την ταυτότητά μας και την οργάνωσή μας, σήμερα λέμε, δίχως καμία ρητορική, πως οι εχθροί του είναι και δικοί μας, και πως οι δολοφόνοι του δεν θα μείνουν ατιμώρητοι!
Τιμή στον σύντροφο Fabrizio Pelli!
Τιμή σε όλους τους συντρόφους που έπεσαν μαχόμενοι για τον κομουνισμό !”

μαρτυρία στο Σχέδιο Μνήμης
– Renato Curcio, Roma 1994

“γνώρισα τον Fabrizio, Bicio για τους φίλους, το 1969.
ήταν 17 anni αλλά, στο Reggio Emilia, ήδη από καιρό είχε κάνει να μιλούν γι αυτόν. “για ένα χτύπημα με αεροβόλο flobert που έριξε στους γλουτούς ενός πολιτικού του φιλελεύθερου κόμματος”, μου είπαν, μέσα σε θαυμασμό και ειρωνία οι τότε σύντροφοί του.
δεν ήταν ακόμη 18 χρονών όταν πήγε στο Milano με όλες τις περιέργειες για την μητρόπολη. όμως αυτό που αληθινά τον έσπρωχνε, στην πραγματικότητα ήταν ένα μόνο πράγμα : η αγωνιστική δέσμευση δίπλα σε φοιτητές και εργάτες, δίπλα σε αυτούς που με οποιονδήποτε τρόπο αγωνίζονταν, για να αλλάξουν τα πράγματα.

ένιωθε λιγάκι αναρχικός όμως η γοητεία της επανάστασης των μπολσεβίκων ήταν τόσο δυνατή επάνω του που περνούσε νύχτες ατελείωτες να διαβάζει, εκτός από τα ορθόδοξα κείμενα, οποιοδήποτε δοκίμιο, φυλλάδιο, που θα μπορούσε κατά κάποιο τρόπο να πλουτίσει τις γνώσεις του. και όταν κάποιος τυχαία ανέφερε για κάποιο έργο που του είχε ξεφύγει, γινόταν θηρίο, μιας και δεν του φαίνονταν δυνατόν πως αυτό το έργο πραγματικά υπήρχε. κι όταν δεν ήταν να μοιράζει φυλλάδια, σε μια διαδήλωση ή να οργανώνει αγωνιστικές δράσεις μπορείς να είσαι σίγουρος πως τον χρόνο του τον αφιέρωνε στα διαβάσματα.

πολιτικά, εννοείται. μια ολοκληρωτική αφοσίωση, δίχως ημίμετρα. δίχως να παραχωρεί στον εαυτό του ούτε τον χώρο της εξερεύνησης της ζωής.
όταν μπήκε στον ένοπλο αγώνα, το 1971, εαν δεν ήταν ο νεότερος σίγουρα ανταγωνίζονταν για το βραβείο. ακριβώς σε σχέση με το νεότατο της ηλικίας του, μαζί με άλλους δυο συντρόφους αναρωτηθήκαμε εαν έπρεπε να τον δεχτούμε στην παράνομη ζωή που, για λόγους εύκολα κατανοητούς, δεν είναι και από τις πλέον επιτρεπτές. όμως στον Bicio ο χαρακτήρας δεν ήταν ελάττωμα και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από όλες τις αιτιάσεις που του θέταμε μπροστά του για να τον αποτρέψουμε.

ήταν πολύ περήφανος και λίγο ξεροκέφαλος. έτσι τύχαινε να μην δέχεται και πολύ εύκολα οι άλλοι να του μαθαίνουν πράγματα. θυμάμαι μια φορά που θύμωσε πολύ με έναν μαχητή : δεν τον θεωρούσε ακόμη αρκετά έτοιμο στην μαρξιστική θεωρία και γι αυτό του απαγόρευε να τον μάθει να οδηγεί αυτοκίνητο. ο άλλος, φυσικά, τον κατέβασε από το αυτοκίνητο, στη μέση της εξοχής, λέγοντάς του : “Beh, τώρα πηγαίνω να διαβάσω, εσύ έλα με τα πόδια!”

όταν, το 1975, μετά την απόδραση από το Casale, τον συνάντησα ξανά, στο Milano, ο Fabrizio ήταν ερωτευμένος. ήταν η πρώτη φορά στην ζωή του. και η θέρμη αυτής της καινούργιας και θαυμάσιας εμπειρίας έλιωνε καταρακτωδώς όλες του τις αγκυλώσεις. από την παροιμιώδη αυστηρότητά του, εκείνες τις μέρες δεν απέμεινε τίποτα, ούτε ίχνος. στη μέση της πιο ντελικάτης συνάντησης, σηκώνονταν και μουρμούριζε “συγνώμη …», και με πλήρη παρρησία πήγαινε να τηλεφωνήσει. στην ζωή της παρανομίας αυτή η κατάστασή του χάριτος δημιούργησε κάποια προβλήματα. στην προσωπική του όμως ζωή σίγουρα έκανε μεγάλο καλό.

έμαθα την είδηση της σύλληψής του από το ραδιόφωνο, λίγες μέρες πριν συλλάβουνε κι εμένα. η τελευταία μας συνάντηση, λοιπόν, έγινε στην φυλακή, στην Asinara. κάποιες πολιτικές διαφορές που τον είχαν απομακρύνει τον τελευταίο καιρό από τις Brigate Rosse δεν είχαν αγγίξει καθόλου τα συναισθήματά μας. οι μέρες που περάσαμε στο ίδιο κελί, στο bunker του νησιού, ήταν τόσο γεμάτες με εκμυστηρεύσεις γύρω από την προσωπική μας ζωή. πάζαμε σκάκι – που είχαμε φτιάξει με ψίχα ψωμιού – γελώντας μέχρι που να μην μπορούμε άλλο γύρω από την συνάντησή μας κάποιο χρόνο νωρίτερα, με εκείνο το παιχνίδι.

την περίοδο της παρανομίας. στον απόηχο της αναμέτρησης ανάμεσα στους Carpov και Fisher ο Bicio είχε αποφασίσει να »μάθει τα πάντα» γύρω από το σκάκι, όπως κάποια χρόνια νωρίτερα είχε κάνει με την επανάσταση των μπολσεβίκων. είχε λοιπόν αγοράσει μια σκακιέρα, πολλά βιβλία, περιοδικά και είχε πέσει με τα μούτρα στην εκπαίδευση. ήρθε επιτέλους η μέρα της πρώτης δοκιμής. ένιωθε έτοιμος και χαμογελ΄ντας έλεγε : τώρα θα σου δώσω να καταλάβεις…

προσπάθησα με το μοιραίο ‘check του κουρέα’. ματ με ελάχιστες κινήσεις. και η απειρία του βάρυνε. ως συνήθως τσατίστηκε πολύ κια για κάποιο διάστημα προτιμήσαμε να μην μιλήσουμε άλλο για σκάκι.

στην Asinara μου είπε επίσης για τις ενοχλήσεις της αρρώστιας που λίγο αργότερα θα τον οδηγήσου, ταχύτατα, στον θάνατο. περί τίνος όμως επρόκειτο, σε εκείνη την φυλακή δίχως καμία ιατρική υπηρεσία, δεν ήταν δυνατόν να καθοριστεί. δεν παραπονέθηκε ποτέ για την έλλειψη φροντίδας : γι αυτόν ήταν προεξοφλημένο. και γι αυτό επίσης, ενθυμούμενοι τον Bicio, δεν θα τον ξεχάσουμε πλέον ποτέ”.

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Polvere da sparo:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License