Ο εξολοθρευτής άγγελος L’angelo sterminatore – di Franco Berardi (Bifo)

η εκτίμηση του ιταλού αγωνιστή και διανοητή για το σήμερα https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/31/langelo-sterminatore-di-franco-berardi-bifo/

Posted on 31/07/2015 by kleovis

Σχετικά με την υπέροχη ανασκόπηση-προβληματισμό της Francesca Coin και του Stefano LucarelliGli anfratti inermi del potere. Dialoghi e pensieri sul “Diario della crisi infinita”, »οι ανήμπορες χαράδρες της εξουσίας. Διάλογοι και σκέψεις στο ‘Ημερολόγιο της ατέλειωτης κρίσης», πυκνή ανάγνωση του τελευταίου βιβλίου του Christian Marazzi, δημοσιεύουμε την όμορφη εισαγωγή στο κείμενο του Franco Berardi (Bifo).

*****

L’angelo sterminatore ο εξολοθρευτής άγγελος

του Franco Berardi (Bifo)

Εισαγωγή/Πρόλογος στο  Diario della crisi infinita (σύντομες σκιές) του Christian Marazzi

******

Αυτό το βιβλίο του Christian Marazzi δεν είναι μόνο ένα ημερολόγιο της υποστροφής »στην λιτότητα» που καταστρέφει την ευρωπαϊκή κοινωνία, είναι επίσης μια έρευνα γύρω από τ’ αποτελέσματα της πλήρους πραγματοποίησης ενός μοντέλου που ο ίδιος ο Marazzi είχε ξεκινήσει να περιγράφει είκοσι χρόνια πριν, στο Il posto dei calzini[1]. ο τόπος με τα καλτσάκια.

Στα 1994 εκείνο το βιβλίο προέβλεπε τις επιδράσεις της γλωσσικής ολοκλήρωσης των παραγωγικών διαδικασιών, και την ίδια στιγμή χαρτογραφούσε εννοιολογικά την διπλή αλλαγή την οποίαν η γλωσσολογική στροφή του κεφαλαίου επιφέρει.

Η πρώτη εμφάνιση της αλλαγής συνίσταται στην υπαγωγή της επικοινωνιακής διάστασης, συναισθηματικής, σχεσιακής στο εσωτερικό της διαδικασίας ανάπτυξης. Η δεύτερη εμφάνιση είναι η μετάβαση που φέρνει το χρήμα να προσλαμβάνει όλο και περισσότερο μια ρεαλιστική λειτουργία σε εκείνον τον κύκλο της ανθρώπινης επικοινωνίας που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε »οικονομία».

Ξεκινώντας από τα χρόνια Ενενήντα, η έρευνα του Marazzi συγκλίνει με την έρευνα εκείνων των φιλοσόφων της γλωσσολογίας που ψάχνουν να καταλάβουν πως το ρήμα γίνεται σάρκα, πρώτος απ’ όλους, φυσικά ο Paolo Virno.

Το χρήμα είναι μια ειδική περίπτωση μα επίσης παραδειγματική του πως η γλώσσα γίνεται σάρκα, ήτοι της μετατροπής σε εμπόρευμα του νομισματικού συμβόλου. H ανάπτυξη αυτής της αναλογίας ανάμεσα σε χρήμα και γλωσσικό σημάδι-σύμβολο μας έφερε όμως πολύ μακριά. Ας δούμε που.

Ένα από τα σημεία εκκίνησης της σκέψης του Marazzi, στα χρόνια κατά τα οποία το Il posto dei calzini σχηματιζόμενο στο μυαλό του, υπήρξε ένα σύντομο κείμενο του Vittorio Mathieu, που το 1988 έπαιξε τον ρόλο εισαγωγής στην ιταλική έκδοση ενός βιβλίου του Marc Shell με τίτλο Money Language and Thought.

Σε αυτό το σύντομο κείμενο, ο Mathieu έγραφε πως “το χρήμα δρα όχι διαμέσου μιας  vis a tergo, ‘μιας δύναμης πίσω από’, δηλαδή, αλλά για την πρόβλεψη,  οπότε για μιαν εκπροσώπηση αυτού που  (ακόμη) δεν υπάρχει, και που ασφαλώς μπορεί να ονομαστεί ιδέα, με όχι την πλατωνική έννοια αλλά την αγγλοσαξωνική της λέξης”[2].

Αν και ξεκινά από αυτή την θεώρηση, ο Marazzi όμως πηγαίνει αλλού. Εκείνα τα λόγια του Mathieu επέτρεπαν να καταλάβουμε πως το χρήμα λειτουργεί σαν πρόβλεψη, σαν υπόσχεση, σαν εντολή, αν θέλουμε. Όμως το χρήμα για το οποίο ο Mathieu μιλά δεν είναι μονάχα παρά μια αντιπροσώπευση αυτού που ακόμη δεν υπάρχει, μια ιδέα, όπως ο ίδιος λέγει.

H γλωσσική στροφή, η μετάβαση σε εκείνη την ολοκληρωμένη μορφή χρηματιστικοποίησης που σ’ εμένα αρέσει να αποκαλώ “semiocapitale”, »σημειολογικό κεφάλαιο»,  συνεπάγεται κάτι παραπάνω. Κάτι περισσότερο καθοριστικό. Το χρήμα δεν είναι πλέον μόνο εκπροσώπηση, δεν λειτουργεί πλέον μόνο για την δική του σημασιολογία. Αυτό αποκτά μια πραγματιστική δύναμη άμεση καθότι γίνεται σημειωτικός παράγων ικανός να ενεργοποιήσει μιαν αλυσίδα επιπτώσεων γλωσσολογικών αδιαχώριστων από την σφαίρα της παραγωγής και της πρόσβασης στην κατανάλωση.

Από την στιγμή που »οι επικοινωνιακές τεχνολογίες […] είναι συσκευές που συμβάλλουν στο να φτιάχνουν τον κόσμο  της κοινωνικής μας εμπειρίας”, τότε “δεν είναι πλέον δυνατόν να μετρηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας ξέχωρα από την παραγωγικότητα της γλώσσας”[3].

Όλα καλά? Ναι, όμως μέχρι ένα κάποιο σημείο, διότι η παραγωγικότητα της γλώσσας συνεπάγεται προσομοίωση, ψεύδος, εξαπάτηση, βία, τέλος πάντων ολόκληρη την γκάμα των ψευδαισθησιακών πόρων και καταναγκασμού τους οποίους η εξουσία έχει στην διάθεσή της.

Αναλύοντας την καταπληκτική περιπέτεια του cavalier Berlusconi με μιαν ειρωνική ματιά με στόχο την κατανόηση, και όχι με ματιά ηθικοπλαστική που νάχει σαν σκοπό την καταδίκη, στο Il posto dei calzini ο Marazzi είχε γράψει: “το ψέμα είναι μέρος του γλωσσικού επικοινωνιακού οπλοστασίου που χρησιμοποιεί για να παράγει αγαθά και υπηρεσίες”[4].

Όταν το χρήμα ήταν εργαλείο ερμηνείας και ποσοτικής αξιολόγησης, όταν λειτουργούσε μόνο σημασιολογικά, είχε μια δύναμη εκπροσώπησης και υπόσχεσης. Τώρα όμως, χάρη στην ενσωμάτωση των τεχνολογιών επικοινωνίας με την διαδικασία παραγωγής, το χρήμα λειτουργεί με τρόπο ρεαλιστικό. Όχι πλέον μόνο σαν μετρητής αξίας, αλλά σαν παραγωγός αξίας. Είναι εκείνο που αποκαλούμαι χρηματιστικοποίηση.

ο Saskia Sassen εκφράζεται με όρους ιδιαίτερα ξεκάθαρους όταν λέει πως το χρήμα “λειτουργεί όλο και λιγότερο σαν ένα μέσο ανταλλαγής και όλο και περισσότερο σαν ένα εργαλείο με το οποίο οι κυβερνήσεις και οι corporation, οι εταιρείες εξάγουν πόρους από τις οικογένειες για να τις προωθήσουν προς το δικό τους συμφέρον συχνά περνώντας επάνω από τις βασικές ανάγκες του πληθυσμού  μιας ολόκληρης χώρας”[5].

ο Marazzi είχε προβλέψει όλη αυτή την διαδικασία όταν, στο βιβλίο του 1994, είχε καταγγείλει “την ανεπάρκεια της οικονομικής επιστήμης στις αναλύσεις των μετασχηματισμών που βρίσκονταν σε εξέλιξη, σε ‘ανεπάρκεια που προέρχεται από την ίδια την ‘αποστολή’ της οικονομίας, του στόχου της να εξαλείψει από το πεδίο της έρευνάς της την πολιτική ανάλυση της εξουσίας και των επιπτώσεών της στα μικρό και μακρό-οικονομικά μεγέθη”[6].

Η βία της οικονομίας μπαίνει στο παιχνίδι σαν κύριος πρωταγωνιστής του οικονομικού δράματος την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Στην καμένη Οικονομία, Finanza bruciata(ένα βιβλίο του 2009 που βγαίνει την επόμενη χρονιά στην Αμερική με τίτλο The violence of financial capitalism), ο βασικός πυρήνας της συστηματικής αρπαγής της οποίας ήμαστε μάρτυρες και θύματα συντίθεται σε δυο γραμμές: “Στο Κράτος, στην συλλογικότητα δηλαδή, οι τοξικοί τίτλοι, στους ιδιώτες οι good banks! Η γνωστή μουσική: κοινωνικοποιούνται οι ζημιές και ιδιωτικοποιούνται τα κέρδη”[7].

Όμως εάν από αυτή την διαδικασία θέλουμε να λάβουμε όλες τις επιπτώσεις, να που η θεμελιώδης δυναμική του καπιταλισμού αρχίζει να μας παρουσιάζεται κάτω από μιαν νέα οπτική. Δεν μου προκύπτει (μα μπορεί να λανθάνω) πως κάποιος έχει εργαστεί επάνω σε αυτό το σημείο, ούτε ο Christian Marazzi, που ακόμη και σε μια διάλεξη που έδωσε στις 23 μαρτίου του  2012 στην Università di Bologna άφησε να του ξεφύγουν κάποιες εκτιμήσεις τόσο επικίνδυνες όσο πολύτιμες για την δικιά μου άποψη.

Σαν καλοί μαρξιστές, είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε πως η διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου περνά διαμέσου της εξαγωγής υπεραξίας, ακόμα πριν όμως διαμέσου της παραγωγής χρήσιμων αγαθών που βγαίνουν στην αγορά για να ανταλλαχθούν με χρήμα, με τρόπο τέτοιο ώστε αυτό το χρήμα να πάει να πληρώσει τον μισθό του εργάτη και να αυξήσει το κέρδος του καπιταλιστή.

Ο αστός καπιταλιστής της προηγούμενης βιομηχανικής κοινωνίας έπρεπε λοιπόν να παράξει κάτι χρήσιμο (ή καλύτερα, έπρεπε να επιβάλει στον εργάτη να παράξει κάτι χρήσιμο) εάν ήθελε να πραγματοποιήσει εκείνη την ανταλλαγή απ’ όπου εξαρτάται η πραγματοποίηση της αξίας με αποτέλεσμα της εξαγωγή της υπεραξίας.

Όμως στην σφαίρα του χρηματιστικού κεφαλαίου παρακολουθούμε ένα φαινόμενο που δύσκολα εξηγείται με όρους της ανάλυσης του Marx. Η δυναμική της συσσώρευσης του κεφαλαίου έχει προσλάβει μια μορφή που μοιάζει όλο και περισσότερο με το παιχνίδι των τριών καρτών, ή ίσως με ένα αστείο που δεν προκαλεί γέλιο.

Η εμπλοκή του παραδοσιακού κύκλου της ανάπτυξης οφείλεται σε παράγοντες όλους εσωτερικούς στην παραγωγική διαδικασία: τεχνολογική αύξηση της παραγωγικότητας, μείωση του απαραίτητου χρόνου εργασίας, αύξηση της ανεργίας, κορεσμός των αγορών, μείωση και εξελικτικό μπλοκάρισμα της ανάπτυξης.

Πως λοιπόν μπορεί να συνεχιστεί η συσσώρευση κεφαλαίου όταν σταματά η ανάπτυξη? Από την μαρξιστική σκοπιά θα απαντήσουμε πως δεν υφίσταται πλέον λόγος να υπάρχει η συσσώρευση, από την στιγμή που η εργασία και η συλλογική εξυπνάδα είναι σε θέση να υπερνικήσουν τις ανάγκες μας δίχως πλέον την ανάγκη της συνεχούς κίνησης προς την επέκταση. Βλέποντας όμως πως οι μαρξιστές έχουν χάσει την παρτίδα του xx αιώνα, να πως η απάντηση σε εκείνη την ερώτηση έρχεται από μια νέα ιδιοκτήτρια τάξη, που χρωστάει τον πλούτο της στην παραγωγή της σημειολογίας (στην προβολή, ερμηνεία, ανταλλαγή, πρόβλεψη νομισματικών συμβόλων), και που δημιούργησε τις συνθήκες για να πραγματοποιήσει τεράστιες αυξήσεις κεφαλαίου δίχως να παράγει κανένα χρήσιμο αγαθό.

ο Marx δεν φαντάζονταν πως θα ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί αξία δίχως να περάσει διαμέσου της μεσολάβησης χρήσιμων αντικειμένων. Κι όμως βρισκόμαστε μπροστά σε έναν τρόπο συσσώρευσης που πραγματοποιεί αυξήσεις κεφαλαίου δίχως να ανταλλαγεί  κάτι χρήσιμο. Πως είναι δυνατόν? Από που προέρχεται εκείνο το κάτι παραπάνω αξίας που η χρηματιστική τάξη πραγματοποίησε τα τελευταία χρόνια, στην διάρκεια των οποίων, παρεπιπτόντως, η ανισότητα έφτασε ύψη που δεν μπορούσε κανείς προηγουμένως να φανταστεί?

Εκείνο το απόγευμα της 23ης μαρτίου, στην τρίτη αίθουσα της Facoltà di Lettere e Filosofia dell’Università di Bologna, ίσως αστειευόμενος με εκείνο το γελάκι του λίγο πικρό και νευρικό που κάποιες φορές του ξεφεύγει, ο Marazzi είπε πως ίσως πρέπει να εγκαταλείψουμε την υπόθεση της υπερ-αξίας για να υιοθετήσουμε την υπόθεση του minus-valore, την αξία-μείον.

Η παρέμβασή του παρουσιάζεται γραμμένη ξανά προς το τέλος αυτού του τόμου με τίτλο Moneta e capitale finanziario, Νόμισμα και χρηματιστικό κεφάλαιο.  Στο οριστικό στήσιμο του δοκιμίου η έκφραση  “minus-valore” δεν εμφανίζεται. Ή την ονειρεύτηκα εγώ ή ίσως ο Συγγραφέας αποφάσισε να μην προτείνει εκ νέου μια διαίσθηση μάλλον περίεργη. Ίσως να έσπαζε πλάκα, μα in vino veritas, με το κρασί έρχεται και η αλήθεια.

Ερμηνεύω ελεύθερα το σκεπτικό του  Marazzi και αναπτύσσω αυτό το σημείο της οποίας αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη.

Τι είναι η αξία-μείον, minus-valore? Να το πούμε έτσι: τους δυο περασμένους αιώνες οι εργαζόμενοι, μαχαιρωμένοι από την ανάγκη, εκβιαζόμενοι από τον μισθό και εκμεταλλευόμενοι από τ’ αφεντικό, παρήγαγαν έναν κόσμο από αγαθά, αυτά που μας επιτρέπουν να ζούμε, να καταναλώνουμε, να ταξιδεύουμε και να κάνουμε πολλές άλλες δραστηριότητες ευχάριστες. Υπάρχει κι άλλο: αυτοί συνεχίζουν να το κάνουν, διότι σε κάθε μέρος του κόσμου κάθε μέρα υπάρχουν εκατομμύρια εργαζομένων που παράγουν αγαθά υλικά και αγαθά σημειωτικά.  Αυτοί καθιστούν προσβάσιμους και προσιτούς τους πόρους της φύσης, αυτοί εφευρίσκουν χρήσιμες τεχνικές για να μειώνεται ο κόπος, για την κούρα των ασθενειών, κλπ, κλπ.

Όμως η μάζα των αγαθών που έχουν παραχθεί τους δυο αιώνες που μας πέρασαν και των αγαθών που κάθε ημέρα συνεχίζουμε να παράγουμε μοιάζει να μειώνεται την νύχτα, να διαλύεται, να φτωχαίνει, να εξασθενεί, σχεδόν να εξαφανίζεται.

Ένα τέταρτο του παραγωγικού μηχανισμού εξαφανίστηκε στην Ιταλία, ενώ το σχολικό σύστημα αυτής της χώρας μειώθηκε σε θλιβερό κούτσουρο.

Στην Ισπανία οι μισοί νέοι πρέπει να ζουν στην επαιτεία ή να μεταναστεύσουν.

Στην Ελλάδα οι γυναίκες οι χτυπημένες από καρκίνο του μαστού που δέκα χρόνια πριν γιατρεύονταν δίχως δυσκολίες, πρέπει σήμερα να αντιμετωπίσουν έναν γολγοθά και όλο συχνότερα να ετοιμάζονται να πεθάνουν.

Και το ίδιο συμβαίνει παντού, αν και κάθε τόσο βγαίνει ένας ηλίθιος να μας πει πως η ανάκαμψη βρίσκεται στις πόρτες.

Την βλέπουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες την ανάκαμψη για την οποίαν μιλάνε. Χάρη σε πολιτικές πιο λογικές από εκείνες τις αυτοκτονικές της λιτότητας που η Ευρώπη έχει υιοθετήσει, η διαχείριση Obama κατάφερε την επανεκκίνηση της απασχόλησης. Όμως ο δημοσιογράφος  Frank Bruni μειώνει το μέγεθος του ενθουσιασμού προειδοποιώντας: “Οι νέες θέσεις εργασίας δεν φαίνεται να είναι τόσο στέρεες όπως στο παρελθόν. Χρειάζονται περισσότερες ώρες δουλειάς για να έχεις τον ίδιο μισθό, ή για να μπορείς να διατηρείς το ίδιο στυλ στην ζωή σου. Οι φοιτητές συσσωρεύουν χρέη. Η κινητικότητα προς τα υψηλότερα μοιάζει πλέον μια οφθαλμαπάτη, ένας μύθος ”[8].

Χρειάζονται περισσότερες ώρες εργασίας (πολύ περισσότερες ώρες εργασίας) για να έχουμε τον ίδιο μισθό, για να αγοράσουμε τα ίδια εμπορεύματα και τις ίδιες υπηρεσίες ενός παλιότερου καιρού. Γιατί? Διότι η δυναμική του χρηματιστικού καπιταλισμού λειτουργεί σαν μια ρουφήχτρα που ρουφά την νύχτα εκείνο που εμείς παράγουμε την μέρα, λειτουργεί σαν μια μαύρη τρύπα μέσα στην οποίαν εξαφανίζεται το προϊόν διακοσίων χρόνων βιομηχανικής εργασίας. Να τι είναι η κατά-αξία, minus-valore: συσσώρευση κεφαλαίου διαμέσου της καταστροφής του κοινού μας προϊόντος.

Το παλαιό βιομηχανικό μοντέλο συσσώρευσης ήταν βασισμένο στον κύκλο Χρήμα-Εμπόρευμα-περισσότερο Χρήμα. Το νέο μοντέλο συσσώρευσης μοιάζει βασισμένο στον κύκλο Χρήμα-Αρπαγή-περισσότερο Χρήμα, που προϋποθέτει μια συνέπεια : Χρήμα-κοινωνική φτωχοποίηση-περισσότερο Χρήμα.

Αυτή είναι η καταγωγή της μαύρης τρύπας που απαγάγει ταχύτατα την κληρονομιά της βιομηχανικής εργασίας και των ίδιων των δομών του σύγχρονου πολιτισμού. Σαν ελκυστής και καταστροφέας του μέλλοντος, ο χρηματιστικός καπιταλισμός συλλαμβάνει ενέργειες και πόρους μετατρέποντάς τους σε νομισματική αφαίρεση, δηλαδή σε τίποτα.

Θα μας σώσει κάποιος από τον εξολοθρευτή άγγελο? Προς στιγμήν τον απελευθερωτή δεν τον βλέπω.

Όμως στο βιβλίο που πρόκειται να διαβάσετε, ο Marazzi πληρεί δυο παράλληλες επιχειρήσεις: από την μία αναλύει την »παγκοσμιοσκλήρυνση»,  la “globosclerosi”, την αδιάκοπη επανάληψη από φούσκες ανάπτυξης που ακολουθούνται από καταρρεύσεις, καθώς και την ευρωπαϊκή κρίση στην οποίαν ο οικονομικός κύκλος έγινε παράγοντας αντικοινωνικής προσαρμογής.  Από την άλλη όμως παρακολουθούμε την εμφάνιση υποκειμενικών εκδηλώσεων και εξεγέρσεων που παρεμβάλλονται στην χρηματιστική  governance finanziaria και στην διαδικασία φτωχοποίησης που  συνεπάγεται.

Το ημερολόγιο που πρόκειται να διαβάσετε ξεκινά με ένα άρθρο του 2011 με το οποίο ρίχνουμε ένα ιδιαίτερο βλέμμα στις αραβικές χώρες που εκείνο τον χρόνο βρίσκονταν σε αναβρασμό. Όπως γνωρίζουμε, o αναβρασμός του 2011, μακριά από την διακοπή της χρηματιστική επίθεσης, επιλύθηκε με μιαν υποκειμενική υποστροφή και μερικές φορές ακόμη και με καταστροφή. Όμως ο Marazzi δεν φαίνεται εδώ στην αναζήτηση μιας οδού πολιτικής εξόδου, αλλά κυρίως μιας κοινωνικής εφεύρεσης και ταυτόχρονα επιστημονικής που θα ξανανοίξει το παιχνίδι και θα το ανατρέψει ακριβώς στο σημείο που είναι περισσότερο ασαφές και φευγαλέο : το χρήμα, ο επαναπροσδιορισμός της σχέσης ανάμεσα σε δραστηριότητα και μέτρο.

Στο δοκίμιο για το Νόμισμα και χρηματιστικό κεφάλαιο,  Moneta e capitale finanziario, που βρίσκεται προς το τέλος αυτού του τόμου που διαδραματίζει με εύρος την θεωρητική επιχειρηματολογία που στηρίζει όλο το βιβλίο, διαβάζουμε αυτά τα λόγια: “χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του μέτρου. Η υποκειμενική μέτρηση της αξίας, πιθανότατα, δεν είναι πλέον δυνατή. Δυνατή, απαραίτητη αντίθετα, είναι ηαντικειμενική μέτρηση της αξίας, και αυτή κινείται προς την υποκειμενικότητα των κινημάτων αγώνα, και τις μορφές αγώνα και ζωής που την τεκμηριώνουν”.

[1] Christian Marazzi, Il posto dei calzini. La svolta linguistica dell’economia e i suoi effetti nella politica, Έκδοση Casagrande, Bellinzona 1994, σελ. 128.

[2] Vittorio Mathieu, Denaro e linguaggio come strumenti di progetto, εισαγωγή στον Marc Shell, Moneta, linguaggio e pensiero, ιταλ. μετάφραση του  A. Rabino. il Mulino, Bologna 1988, σελ. 9-16.

[3] Christian Marazzi, E il denaro va. Esodo e rivoluzione dei mercati finanziari, Bollati Boringhieri-Eκδόσεις Casagrande, Torino-Bellinzona 1998, σ. 103.

[4] Marazzi, Il posto dei calzini, cit., σ. 35.

[5] Saskia Sassen, Foreword to the MoneyLab Reader, Institute Network Cultures, Amsterdam 2015.

[6] Marazzi, Il posto dei calzini, cit., σ. 74.

[7] Christian Marazzi, La finanza bruciata, Eκδόσεις Casagrande, Bellinzona 2009, σ. 69.

[8] Frank Bruni στην “The International New York Times”, 27 αυγούστου 2014.

luglio 29th, 2015|Categorie: Critiche della crisi|Tags: Christian MarazziDiario della crisi infinitaFinanziarizzazioneGrecia,linguaggiomonetaombre corte http://effimera.org/langelo-sterminatore-di-franco-berardi-bifo/

από @στ. κατσαρός 02/08/2015 9:36 μμ.


Δεν με πειράζει η άγνοια αλλά το ύφος .Δεν είμαι μαρξιστής αφού και  ο Μαρξ ,όπως έχει πει οτι, και ο ίδιος δεν ήταν. Οταν όμως αναφερόμαστε σε κάποιο συγγρέφέα πρέπει πρέπει να γνωρίζουμε αυτά που ο ίδιος έχει γράψει και όχι ότι νομίζει ο κάθε πρωην απογοητευμένος πρώην μαρξιστής και νυν μεταδομιστής οτι έγραψε ο Μαρξ . Ισως εκπλαγείς  όταν ανοίξεις τον τρίτο τόμα του Κεφαλαίου και ανακακύψεις ότι έχει αφιερώσει 341 σελίδες για το θέμα αυτό . Συγκεκριμενα γράφεις <<Ο Μαρξ δεν φαντάζονταν πως θα ήταν δυνατό να δημιουργηθεί αξία δίχως να περάσει της μεσολάβησης χρησίμων αντικειμένων >>. Ο ίδιος γράφει το αντίθετο αλλά πιό κατανοητά Στο τοκοφόρο κεφάλαιο η πράξη χρήμα -εμπόρευμα - χρήμα συν κέρδος  εχει απλοποιηθεί σε χρήμα -χρήμα συν κέρδος  Εται δίνει την ακραία φενακισμένη εντύπωση ότι το χρήμα γεννάει αξία  Μπορείς να το διβάσεις  στο τρίτο τόμο του Κεφαλαίου

Ολα αυτά δεν τά γράφω για να κάνω τον έξυπνο αλλά όταν τα πράγματα σήμερά είναι τόσο καθαρά είναι χαμένος χρόνος να πελαγοδρομούμε σε θεωρίες ακόμα στον Μαρξ Μετά την κατάργηση της μετατρεψιμότητας του δολαρίου σε χρυσό το 1972, η αξία του ρυθμίζεται αυθέρετα με διατάγματα όπως το ρούβλι την εποχή της Ε.Σ.Σ.Δ Αυτό σημαίνει οτι ο καπιτάλισμός έχει φτάσει σε οριακό σημείο .Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει  .Η ιστορία έχει και αρνητικά πρόσημα

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License