καπιταλισμός ή επανάσταση

πως βλέπουν τα πράγματα Ιταλοί σύντροφοι Posted on 09/07/2015 by kleovis https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/09/%CE%BF%CF%87%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%85%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7-oxi-leuropa-e-in/

Οχι, η Ευρώπη είναι ανυπεράσπιστη Oxi, l’Europa è indifendibile Posted on 09/07/2015 by kleovis

στις 05 Ιουλίου 2015.

του DECO(K)NOW

Η μακρά εμπειρία αγώνα και αντίστασης των αφρικανο-αμερικάνων και των αντιαποικιακών κινημάτων ενάντια στην λευκή υπεροχή και ενάντια στην αποικιοκρατία μας το εδίδαξαν. ο W.E.B Du Bois είχε προτρέξει τους χρόνους: δεν υπάρχει κανένα »μαύρο» ζήτημα, υπάρχει μόνο ένα »λευκό» θέμα. Το πρόβλημα είναι όλο εδώ; οι Sartre, Césaire και Fanon hanno ανέπτυξαν και εμβάθυναν την τροχιά του Du Bois, ο Edward Said οριστικά την ολοκλήρωσε: το τέρας είναι μέσα μας, ζει μαζί μας. Είναι και γι αυτό που μιλάμε όσον αφορά αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες εβδομάδες στην Ευρώπη: Ventimiglia, Αθήνα, Μεσόγειος, Λιβύη. Μετανάστες σε περιορισμό και παρατημένοι να λιώνουν στον ήλιο ή ξεφορτωμένοι στα κέντρα εγκλεισμού; μια ολόκληρη χώρα με τις πλάτες στον τοίχο: λιτότητα ή θάνατος; πολεμικά πλοία, ελικόπτερα κι αεροπλανοφόρα κινητοποιημένα για να σταματήσουν το δικαίωμα στην φυγή, την απλή επιθυμία μετακίνησης (για πολλαπλές αιτίες, μεγάλο μέρος των οποίων αποδίδεται στις επιπτώσεις του καπιταλισμού), ενός μέρους της ανθρωπότητας. Τόποι και γεγονότα διαφορετικά, ενωμένοι απ’ την αυθαιρεσία ενός μοναδικού νήματος να τα ενώνει: η Ευρώπη, αυτή ηΕυρώπη. Δεν υπάρχει ένα ζήτημα »μετανάστες», δεν υπάρχει ένα θέμα »πρόσφυγες», δεν υπάρχει μόνον ένα ευρωπαϊκό ζήτημα. ένα »ελληνικό» ζήτημα, υπάρχει μόνο ένα ευρωπαϊκό ζήτημα.  Η κραυγή του Césaire αντηχεί σήμερα με δύναμη: η Ευρώπη είναι ανυπεράσπιστη. η ΕΕ είναι μη αναστρέψιμη, δεν μετατρέπεται, είναι αυτό που ήδη μας έλεγε από το 1955 η τρομερή γενεαλογία της Ένωσης τότε εκκολαπτόμενη στην Ομιλία για την αποικιοκρατία. 

Oxi!, λοιπόν. το δημοψήφισμα στην Ελλάδα μας αφορά όλες και όλους από κοντά: μπορεί να είναι η πρώτη πέτρα επάνω στον τάφο αυτής της Ευρώπης; μιας Ευρώπης και μια Ένωσης που κανείς δεν θα θρηνήσει. Μιας Ευρώπης που κίνησε τα πρώτα της βήματα αφαιρώντας από την πολιτική της ατζέντα το ιστορικό αποικιοκρατικό ζήτημα, καταστέλλοντας δηλαδή τις πιο ριζοσπαστικές περιπτώσεις που τέθηκαν από τα εκκολαπτόμενα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης; να μην ξεχάσουμε τις βάρβαρες σφαγές που διαπράχθησαν στην Algeria (1945-1961), στην Madagascar (1947), στην Kenya (1952), στην Indocina (1953-1954), στο Suez (1956) από κυβερνήσεις υπό την προεδρία κάποιων από τους θεμελιωτές της ΕΕ, κάποιοι μάλιστα ανήκαν στις σοσιαλιστικές αριστερές.

Μια Ευρώπη που γεννήθηκε σαν πλευρό του καπιταλιστικού σχεδίου αυτοκρατορικής κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών, θάβοντας δηλαδή το πιο ριζοσπαστικό πνεύμα, ισοτιμία και δημοκρατικό που εκφράστηκε από τους ευρωπαϊκούς αντιστασιακούς αγώνες των παρτιζάνων; να μην ξεχνάμε τον παραδοσιακό και σκληρό αντικομουνισμό των élites τους και των διευθυντικών τάξεων, που επέτρεψαν να γίνει η ήπειρος μια γιγάντια στρατιωτική αμερικανική βάση στην διάρκεια του ψυχρού πολέμου.  Μια Ευρώπη που έχτισε το »οικονομικό της θαύμα»σε μεγάλο βαθμό επάνω στο δέρμα των μεταναστών – τόσο εσωτερικών όσο και προερχόμενων από τις πρώην αποικίες; να μην ξεχνάμε την διαδικασία φυλετικοποίησης των μεταπολεμικών μεταναστεύσεων  – το Gastarbeiter system στην Γερμανία και στις χώρες της Βορείου Ευρώπης του οποίου θύματα υπήρξαν έλληνες, τούρκοι, γιουγκοσλάβοι, αλλά επίσης και μεσογειακοί μετανάστες (ισπανοί, πορτογάλοι, ιταλοί, μαροκινοί), τον περιορισμό στις γαλλικές  banlieues, στα περίχωρα των γαλλικών πόλεων δηλαδή, τον κρατικό ρατσισμό  anti-black στην μετααποικιακή Μεγάλη Βρετανία, την ρατσιστικοποίηση των νοτίων μεταναστών στις πόλεις  της Βορείου Ιταλίας. Και δεν ξεχνάμε πως το δικαίωμα στην κινητικότητα και στην επιλογή διαμονής δεν παραχωρήθηκε ευγενικά ούτε από την UE ούτε βέβαια από τα μεμονωμένα ευρωπαϊκά έθνος-κράτη, αλλά υπήρξε το αποτέλεσμα πολλών αντιρατσιστικών αγώνων των μεταναστών.

Μια Ευρώπη που χτίστηκε ανάμεσα σε ordoliberalismo και νεο φιλελευθερισμό, e neoliberalismo; να μην ξεχνάμε πως ευθύς εξ αρχής συστάθηκε σαν ένα κυβερνητικό εργαλείο εξ ολοκλήρου αντί-δημοκρατικό, όπου όλη η εξουσία συγκεντρώνεται σε οργανισμούς όπως η Επιτροπή και η ΕΚΤ έξω από κάθε έλεγχο δημοκρατικό, και όπου η πραγματική εξουσία του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου  (ακόμη και με την έννοια μιας τυπικής δημοκρατίας) έχει καταστεί περίπου σαν φάρσα; να μην ξεχνάμε πως αποπνέει νεοφιλελευθερισμό και ρατσισμό απ’ όλους τους πόρους της : από την διαχείριση των διαρθρωτικών ταμείων στις πολιτικές διεθνούς συνεργασίας, από τις κοινωνικές πολιτικές, οικονομικές και μετανάστευσης στις πολιτικές για την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και το πανεπιστήμιο. Να μην ξεχνάμε πως ενώ επιβάλει δια νόμου fiscal compact και μείωση των δαπανών welfare έχει μεταφέρει δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες για να σώσει το χρηματιστικό οικονομικό σύστημα από την κατάρρευση και την χρεοκοπία; και πως τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από την troika έσπρωξαν την Ελλάδα προς την default, την αθέτηση, φέρνοντάς την στα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας που επιτεύχθηκαν ποτέ μετά τον πόλεμο: η φτώχεια ξαπλωμένη στην χώρα, η κακή και ελλιπής διατροφή και η εκθετική αύξηση των αυτοκτονιών αντιπροσωπεύουν μόνο την κορυφή του παγόβουνου του ανθρώπινου κόστους μιας κρίσης δημιουργημένης με τέχνη από τους ευρωπαίους γραφειοκράτες.

Μια Ευρώπη που προσβάλει και επιτίθεται και ρατσιστικοποιεί τον »δικό» της Νότο και την »δικιά της» Ανατολή από την γέννησή της ακόμη, όπως δείχνουν σήμερα ο πολλαπλασιασμός των μεταναστευτικών συνόρων στην Ανατολή και ο πλέον διακηρυγμένος πόλεμος στην Ουκρανία.  Μια Ευρώπη που συνεχίζει να συμπεριφέρεται με εγκληματικό τρόπο στο Maghreb και στην Αφρική.  Δεν ξεχνάμε τον πόλεμο καταστροφής της Λιβύης, το αποφασισμένο και ριζικό σαμποτάζ των πιο δημοκρατικών πιέσεων της αραβικής άνοιξης και τον συνεχή εκβιασμό διάφορων αφρικανικών χωρών στις οποίες προσφέρονται παραχωρήσεις και χρηματοδοτήσεις σε αντάλλαγμα της κατασκευής κέντρων κράτησης για μετανάστες. Για όλα αυτά, μας φαίνεται πραγματικά δύσπεπτο να ονομάζουμε τους ευρωπαϊκούς κυβερνητικούς μηχανισμούς  »θεσμούς» (αν και καταλαβαίνουμε την αναγκαιότητα της πολιτικής διαμεσολάβησης).

Ειπώθηκαν πολλά για την Ελλάδα αυτές τις ημέρες, αλλά πολύ λιγότερα γι αυτό που συνδέει την περαιτέρω προσπάθεια ευρωπαϊκού στραγγαλισμού της Αθήνας στην Ventimiglia, στην Μεσόγειο και στην Λιβύη. Συμμεριζόμαστε το επείγον του αγώνα ενάντια στην λιτότητα, στην επισφάλεια και στο χρέος,  την ανάγκη μιας άμεσης και ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης στην βία μιας Ευρώπης όλο και περισσότερο αντιδημοκρατικής και χρηματιστικοποιημένης,  όμως η τάξη του λόγου δεν μας ικανοποιεί.  Γι αυτόν όπως εμείς που προσπαθεί να εργαστεί για μια πραγματική αποαποικιοποίηση των γνώσεων, της κουλτούρας και της πολιτικής, για μιαν πραγματική αμφισβήτηση του ευρωκεντρισμού σε όλες του τις αποχρώσεις, για την δημιουργία ενός ριζοσπαστικού αντιρατσισμού αλλά μη αυτό-αναφορική και εξυπηρετική, μας φαίνεται απαραίτητο να θέσουμε το ευρωπαϊκό ζήτημα στην ολότητά του.  Με αυτό εννοούμε πως η Ευρώπη είναι ένας σημαντικός αποικιστής που καθορίζει πρακτικές ιεραρχιοποίησης της ύπαρξης, που αναφέρονται στην προσπάθεια της  troika να πειθαρχήσει τα PIIGS ή στον πολλαπλασιασμό των συνόρων με σκοπό την απόρριψη των μεταναστών.  Τα [νεο]αποικιακά εργαλεία που θέτονται στο γήπεδο από την Δύση έξω από τα σύνορά της απειλούν τώρα την ίδια την Ευρώπη, δίδοντας ζωή σε ένα σύστημα διεστραμμένο που αποκαλύπτει τις αντιθέσεις της παγκόσμιας καπιταλιστικής ηγεσίας.

Οι μετανάστες που σήμερα φτάνουν στα ευρωπαϊκά παράλια – όπως δείχνουν οι αγώνες τους – προέρχονται από χώρες που για δεκαετίες υποχρεώθηκαν να γονατίσουν από τις λεγόμενες συνταγές ανάπτυξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του οποίου το μοναδικό σχέδιο, όχι και τόσο κρυφό, ήταν η δημιουργία κοινωνιών θεμελιωμένων στις ανισότητες και στην εκμετάλλευση.  Οι πολιτικές λιτότητας στην Ελλάδα είναι η σύγχρονη εκδοχή εκείνων των ίδιων συνταγών που μοιάζουν τώρα να προκαλούν περισσότερο σκάνδαλο διότι δημιουργούν κατάσταση πείνας σε έναν λευκό και ευρωπαϊκό πληθυσμό. Η Ευρώπη λοιπόν είναι μια και μοναδική, ένας μοναδικός χώρος υλικός και συμβολικός  αποκλίνουσας ένταξης, διαμέσου των οικονομικών διατυπώσεων που διαχωρίζουν ανάμεσα σε κράτη »ενάρετα» και »σπάταλα», η μέσω των εργαλείων δικαίου που διαχωρίζουν τους μετανάστες ανάμεσα σε »καλούς» και »κακούς», ανάμεσα σε »πλαστούς» και »αληθινούς» αναζητούντες άσυλο.  Από τις Βρυξέλλες στην Ventimiglia η έννοια Ευρώπη δημιουργεί και αναπαράγει σύνορα φτιαγμένα για να πειθαρχούν και να υποβάλλουν, να υποδουλώνουν. Πίσω από αυτή την ίδια κοσμοπολίτικη μυθοπλασία ενός χώρου ελεύθερης διακίνησης και παραγωγής ελευθερίας, η συνθήκη Schengen και η Ευρώπη παρουσιάζουν την βίαιη πλευρά τους που δεν εξαλείφεται, στην οποίαν ο αδίστακτος νεοφιλελευθερισμός και η ασφαλειοποίηση των συνόρων συνιστούν τον διπλό μηχανισμό σχηματισμού της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε την Ευρώπη της ελεύθερης κίνησης και της ελεύθερης κυκλοφορίας από αυτήν την διαρκή παραγωγή ενός υπολοίπου αποκλεισμένου, σε εξαίρεση, από αυτή την ίδια ιδέα της Ευρώπης : το μη παραγωγικό υπόλοιπο των α-πείθαρχων οικονομιών από την νεοφιλελεύθερη ηγεσία; το ανθρώπινο φυλετικοποιημένο περίσσευμα των μεταναστών έγκλειστων στους μηχανισμούς κράτησης, που τους εκμεταλλεύονται  οι δεκανείς στην ύπαιθρο, περιθωριοποιημένων στις μητροπόλεις.

Η Ευρώπη χτίζεται στις Βρυξέλλες, αλλά επίσης και στην  Lampedusa, στην Ceuta και στην Melilla, στον Έβρο, στην συνεχή διαπραγμάτευση των υλικών και συμβολικών της συνόρων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών. Η άφιξη των μεταναστών στην Ventimiglia είναι ένας πολιτικός αγώνας ενάντια σε αυτή την ιεραρχικοποίηση της ανθρωπότητας, ένας αγώνας που διεξάγεται διαμέσου της παραγωγής ενός χώρου πέρα από τις μορφές της που έχουν ασφαλιστεί, τις ποινικοποιημένες, ένας αγώνας που δημιουργεί τις διαδρομές του πέρα από εκείνες των αναγκαστικών κινήσεων καθορισμένων από την συνθήκη του Δουβλίνου και τα ευρωπαϊκά σύνορα.

Είναι ένας χώρος σύγκρουσης που δεν αποδέχεται να παραμένει ακινητοποιημένος σε διαδρομές και προσωρινότητα – και ανθρωπιά – υποδεέστερου χαρακτήρα, αλλά και που θέτει αυτή την Ευρώπη μπροστά στα μυθεύματα του βίαιου και ρατσιστικού κοσμοπολιτισμού της.  Την ίδια σύγκρουση που από την Piazza Syntagma ψάχνει να δημιουργήσει έναν άλλον συμβολικό χώρο της Ευρώπης, πέρα από την βία που την θέλει καταδικασμένη στην ιδέα πως ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα πεπρωμένο δίχως διέξοδο.

Oxi!, λοιπόν. Αυτή η Ευρώπη έχει ήδη θέσει σε λειτουργία την θανατηφόρα της κουρτίνα: μόνο από το οριστικό της θάψιμο μπορεί να γεννηθεί κάτι διαφορετικό. Πρέπει νααποαποικιοποιηθούμε από τον μύθο που προώθησαν οι ίδιες κυβερνητικές της élites, και που κατέστη στην διάρκεια των χρόνων ένα κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής αυτό-νομιμοποίησης της ΕΕ, σύμφωνα με τον οποίον υπάρχει ένα κοινωνικό μοντέλο ευρωπαϊκό ριζικά διαφορετικό – επειδή προοδευτικό, ανθρωπιστικό, αλληλέγγυο, που ενσωματώνει – από εκείνο το διαδεδομένο στον κόσμο από τον παγκόσμιο αμερικανικό καπιταλισμό.  Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε πως μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής αριστεράς παραμένει όλο και περισσότερο λεία από αυτό τον μύθο. Πρέπει λοιπόν να »από-προσδιοριστούμε» από την Ευρώπη, από αυτή την Ευρώπη, αλλιώς θα συνεχίσουμε να χαρίζουμε χώρο στην ρατσιστική δεξιά και νεοφασιστική των διάφορων Le Pen, Salvini, κλπ.

να “Αποπροσδιοριστούμε” από την καθεστωτική Ευρώπη δεν σημαίνει απαραίτητα να εγκαταλείψουμε την πολιτική χτισίματος ενός τρανσεθνικού ευρωπαϊκού χώρου στην ανάπτυξη ενός κινήματος πολιτικά εναλλακτικού. Αποταυτοποίηση είναι εδώ να σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα να σώσουμε από αυτούς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το να ζητούμε από αυτή την Ευρώπη να αλλάξει πολιτική – να εγκαταλείψει τον νεοφιλελευθερισμό και την λιτότητα, να μην πολεμά τους μετανάστες – όπως αλλάζουμε ρούχα σημαίνει πως δεν καταλαβαίνουμε καθόλου τι έχουμε μπροστά μας.

Αυτή η Ευρώπη δεν μπορεί να συμπεριφερθεί διαφορετικά. Η ίδια της η ιστορική και υλική σύσταση-σύνταξη  δεν επιτρέπουν εναλλακτικές.  Kαι το δείχνει η μορφή της σύγκρουσης που είναι εξ ολοκλήρου πολιτική που έχει ενάντια στις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης : αδύνατο να παραχωρήσει οτιδήποτε, δεν γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε μορφή λαϊκής δημοκρατίας.

Ισπανία και Podemos προειδοποιήθηκαν. Χρειάζεται να εγκαταλειφθεί κάθε συστολή: μια διαφορετική Ευρώπη προϋποθέτει απαραίτητα το τέλος της υπάρχουσας. Το να αποαποικιοποιήσουμε την Ευρώπη πρέπει να σημαίνει σήμερα να ρίξουμε τα σύνορα προς Ανατολή και προς τα αφρικανικά παράλια της Μεσογείου. Αύριο θα μπορούσε να υπάρχει  (μόνο) το πρώτο βήμα: πολλά εξαρτώνται από εμάς. Κι αν δεν υπάρξει μας φαίνεται απαραίτητο για το μέλλον να αναλάβουμε αυτό το σημείο εκκίνησης: σήμερα υπάρχει μόνο ένα ευρωπαϊκό ζήτημα. Θα χρειαστεί να εργαστούμε για ένα  No ευρωπαϊκό και καθημερινό πιο αποφασιστικό.

* Δημοσιεύτηκε στο Deco(K)now.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/591-oxi-europa-indifendibile

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License