H τάξη δεν βασιλεύει στην Αθήνα L’ordine non regna ad Atene

Πως βλέπουν τα πράγματα Ιταλοί σύντροφοι Posted on 09/07/2015 by kleovis https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/09/h-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-lordine-non-regna-ad-atene/

H τάξη δεν βασιλεύει στην Αθήνα L’ordine non regna ad Atene Posted on 09/07/2015 by kleovis a    

Δευτέρα 6 Ιουλίου Lunedì 06 Luglio 2015 16:42

L’ordine non regna ad AteneIn primo piano

Η τάξη δεν βασιλεύει στην Αθήνα

 

του Raffaele Sciortino

6 ιουλίου ‘15

Μια απελευθέρωση ενεργειών, ένα μικρό μεγάλο όχι συντακτικό: η ελληνική ψήφος έφερε σε μιαν Ευρώπη ασφυκτική, προσκολλημένη στο status quo, ένα τμήμα Λατινικής Αμερικής.  Με αυτό δεν έσπασε την απομόνωση της ελληνικής αντίστασης, δεν μπορεί μόνη της, αλλά  -πάθος ενάντια στον εκβιασμό, αξιοπρέπεια ενάντια στον φόβο – πέταξε στα μούτρα όλων τις συνέπειες μιας κρίσης που οι καρχαρίες της ευρωσκατοκρατίας και της οικονομίας εκεί ψηλά, κουτά κοινωνικά στρώματα ή σε παραίτηση ή ακόμη παραπλανημένα στα χαμηλά δεν θα καταφέρουν επί μακρόν να αποδίδουν στους »ανεύθυνους» έλληνες  (αν και αυτό είναι σήμερα το μήνυμα που έχει σταλθεί και κατά ένα μεγάλο μέρος μεταφέρεται στην υπόλοιπη Ευρώπη).

Συνεπώς, στην Αθήνα δεν βασιλεύει η τάξη. Αντιθέτως, έχουμε τον πρώτο αληθινό σεισμό στην Δύση από την έκρηξη της παγκόσμιας κρίσης. Τώρα θα προσπαθήσουν να την κάνουν να τον πληρώσει πανάκριβα. Το σύνθημα στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες έγινε αμέσως να οργανώσουμε το Grexit, δεν έχει σημασία εάν αυτό γίνει ανάμεσα σε πονόκοιλους, φόβους και γκρίνιες δευτεροκλασάτων πολιτικών και κρατών ή ακόμα και αυτού του νονού που βρίσκεται πέρα απ’ τον ωκεανό.  Δεν γίνεται να αφήσουν να περάσει η ιδέα πως το να αντιστέκεστε είναι δυνατόν! Η το καθεστώς αλλάζειIl regime change, που απέτυχε στην soft μορφή του, τώρα περνά στην φάση δυο, εκείνη την σκληρή που θα κλείσει ολοκληρωτικά τις βρύσες του νομίσματος στοχεύοντας να δημιουργήσει ακόμη περισσότερη φτώχεια, χάος,  δυσαρέσκεια και, ποιος ξέρει, »αιτήματα τάξης».

Δεν θα είναι τόσο εύκολο. Τα βήματα δεν είναι τεχνικά αλλά κατ’ εξοχήν πολιτικά, κι εδώ η υποκειμενικότητα που παίρνει ξανά μπροστά έδειξε πως μπορεί να αλλάξει τα χαρτιά επάνω στο τραπέζι και θα μπορούσε να φτάσει κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες να αναποδογυρίσει το τραπέζι… Εν τω μεταξύ, τα κοινωνικά και πολιτικά μέτωπα στο υπόλοιπο της ηπείρου δεν θα παραμείνουν σε ακινησία, πέρα από τις ψευδαισθήσεις για την »επανέναρξη της διαπραγμάτευσης»ή, ακόμη χειρότερα, στην αναζήτηση του αποδιοπομπαίου τράγου στο θύμα που τόλμησε να εξεγερθεί.

Δίχως να μπαίνουμε στην ουσία της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής δυναμικής, που γνωρίζουμε μονάχα εκ του μακρόθεν, είναι σημαντικό να επικεντρωθούμε στιςστρατηγικές μεταβλητές που άρχισαν ξανά να ταλαντεύονται  επιδεικτικά και που θα είναι ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη της εικόνας.

Πρώτον. Η ελληνική υπόθεση δείχνει πως, πέρα από ένα ορισμένο όριο, ο συμβιβασμός δεν είναι δυνατός, ακόμη και μόνο στην αντιπαράθεση οικονομικών πολιτικών καθεαυτών μη εναλλακτικών.  Με αυτό τον τρόπο οι υποκειμενικότητες φέρονται από την αμφιθυμία που συνδέεται με την αντιστασιακή τους στάση  (οι έλληνες που θέλουν το ευρώ αλλά όχι την λιτότητα) και πέρα απ’ τον εαυτό τους προς την αντίθεση γυμνή και αλουστράριστη. Επανεμφανίζονται με αυτό τον τρόπο τα βραχυκυκλώματα της τάξης, σε αδράνεια από δεκαετίες χρηματιστικής αποβλάκωσης, την ώρα που παγώνει και σε μιαν δυτική χώρα το μέτωπο των γενεών. Επανεμφανίζεται η αντιπαράθεση υψηλό/χαμηλό και πλούσιοι/φτωχοποιημένοι ενώ οι νέοι, καθ’ όλα επισφαλείς, αναλαμβάνουν αποφασιστικά την πρωτοβουλία συναντώντας ένα μέρος των μεγαλύτερων γενεών που επιτέλους αρχίζουν να καταλαβαίνουν, ενάντια σε μιαν άποψη μυωπική μέχρι τώρα των άμεσων αναγκών, τι απαίσιο κόσμο αφήνουν στα παιδιά τους  (που επίσης έχουν παραχαϊδέψει και συχνά συντηρήσει).

 

Δεύτερο.  Βρισκόμαστε σε μιαν στροφή της Ευρωπαϊκής παραβολής. ΗΓερμανία βλέπει να επικυρώνεται ξεκάθαρα η ανικανότητά της να χτίσει μια μεγάλη πολιτική στρατηγική  (συνένοχη, παραδόξως, η κατάσταση ευτυχισμένης νήσου μέσα στην παγκόσμια καταιγίδα που για την ώρα κάνει τους γερμανούς να επιπλέουν σαν μέσα σε μια φούσκα). Για να το πούμε εν συντομία, μόνο υπό μιαν προϋπόθεση το Βερολίνο θα μπορούσε να είχε οδηγήσει μιαν ενωμένη Ευρώπη και, μια φορά κατά τα δέοντα αναδιαρθρωμένη (επίσης και στα χρέη της), »κοινωνική»: υπό την προϋπόθεση να χτίσει έναν ιμπεριαλιστικό πόλο αντί-Ηπα που να προβάλλεται προς την Ανατολή, με λιγότερηανάπτυξη χρεο-εξαρτημένη και περισσότερη εξέλιξη νεο-βιομηχανική. Λόγω πολύπλοκων ιστορικών  αιτιών, αντικειμενικών και υποκειμενικών, δεν τα κατάφερε. Η ανομοιογένεια των οικονομιών και ο επαρχιωτισμός των άλλων ευρωπαϊκών κρατών έκαναν τα υπόλοιπα. Η ουκρανική υπόθεση, με την βαθιά επιδρομή των yankee στον χώρο γερμανικής εξάπλωσης για να εισάγουν μιαν βαθιά αντι-ρωσική σφήνα, είναι εκεί για να το προβάλει. Στην ελληνική κρίση η αμερικάνα  Lagarde έπαιξε παιχνίδι στις πλάτες τους Βερολίνου που την τελευταία στιγμή κατέστρεψε μιαν πιθανή συμφωνία στην οποίαν η κυβέρνηση  Tsipras είχε ήδη παραχωρήσει πολλά. Με όλα αυτά η γερμανική πολιτική οδεύει εκ των πραγμάτων προς την δημιουργία ενός ευρωπαϊκού πυρήνα πιοπεριορισμένου, που είτε είναι η Ευρώπη των δυο ευρώ ή οτιδήποτε άλλο, με κανόνες αυστηρότερους και δίχως »βαρίδια». Να το πλαν Β.

Τρίτον. Μόνον μια πολύ δυνατή πίεση από τις ηνωμένες πολιτείες επί της κυβέρνησης Merkel, για να κρατηθεί η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ, θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν παροδικό συμβιβασμό ανάμεσα στις Βρυξέλλες και την Αθήνα. Ας είναι ξεκάθαρο, και οObama θέλει να βγάλει εκτός μάχης την κυβέρνηση Syriza (κάποιοι βορειοαμερικανοί αναλυτές μιλούν ήδη για τον κίνδυνο Chavez στην καρδιά της Ευρώπης) είναι όμως πολύ ανήσυχος για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις ενός  Grexit, που θα μπορούσε να φέρει τους ρώσους στο κέντρο της Μεσογείου (ενώ ήδη η Τουρκία απομακρύνεται από το Nato). Δεν είναι όμως σε θέση να βάλει στο τραπέζι τα απαραίτητα χρήματα για μια ακόμη »διάσωση» (βλέπε την συμπεριφορά του ΔΝΤ). Ενώ το Βερολίνο δεν θέλει. Άλλη αντίθεση.

Τέταρτο. Πίσω απ’ όλα αυτά τιτιβίζει η μητέρα όλων αυτών των ζητημάτων: ποιος θα πληρώσει για τα ελληνικά ανείσπρακτα χρέη? Το Δντ (η Washington δηλαδή) έχει ήδη προειδοποιήσει: πρέπει να πληρώσουν τα ευρωπαϊκά κράτη. Στην Bundesbank ήδη ξεκίνησαν τους υπολογισμούς του τι θα χάσουν και στην Γερμανία για μιαν ελληνική αθέτηση, da un default greco, αναπόφευκτη συνέπεια του  Grexit. Ο βασιλιάς είναι, έξω από κάθε ρητορική, γυμνός: η ελληνική υπόθεση κάνει δημόσιο εκείνο που είναι το γενικότερο πρόβλημα (και όχι η μικρή Ελλάδα!) της εικονικής αφερεγγυότητας πολλών οικονομιών, λόγω του κινδύνου να γίνει πραγματική μόλις οι άνεμοι της κρίσης κάνουν την βόλτα τους. Και είναι αυτό που συμβαίνει φτάνει να κοιτάξετε στη πρόσφατη κατάρρευση του κινέζικου χρηματιστηρίου, στην διαφαινόμενη ύφεση ενός μεγάλου τμήματος των  Brics, στα αρνητικά στοιχεία της οικονομίας των ηνωμένων πολιτειών, στην ματαιότητα των QE του Draghi για μιαν επανέναρξη της πραγματικής οικονομίας, κλπ.  Το παιχνίδι της απαλλαγής από την κρίση, δηλαδή της καταστροφής πλασματικού κεφαλαίου που πρέπει να ξεφορτωθεί σε άλλους, θα επιστρέψει να γίνεται σκληρό. Κάθε άλλο παρά επανεκκίνηση !

Πέμπτο. Από αυτό το πέρασμα της κρίσης της Ευρώπης, όποια κι αν είναι η μορφή που θα αποκτήσει, ο ευρωπαϊσμός βγαίνει με  σπασμένα τα κόκαλα,  συμβολικά και πολιτικά, αν και οι Βρυξέλλες θα μπορέσουν να επιβάλλονται με το νομισματικό και χρηματοοικονομικό τελεσίγραφο, con il diktat monetario e finanziario (αλλά για πόσο ακόμη?). Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως οι »κανόνες» αναπόφευκτα και αμείλικτα θα σκληραίνουν και πως δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να τους χαλαρώσουν μέσα στο δεδομένο πλαίσιο.  (Il twitter-silenzio del cerchiobottista insediato all’italico governo ne è un misero segnale). Mια άλλη Ευρώπη δεν είναι δυνατή, και η πραγματική αδυσώπητα αποσυντίθεται. Αυτό είναι το τέλος, που επωάζονταν από καιρό, και της ευρωπαϊκής επιλογής της αριστεράς.  Η ευρωπαϊκή σκάλα – στην αφηρημένη της μορφή πιο προχωρημένη των στενών εθνικών πλαισίων – δεν αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων έδαφος ανασύνθεσης »από τα κάτω» (σύμφωνα με την σοσιαλδημοκρατική επιλογή και/ή των κινημάτων): μπορεί να μην αρέσει αλλά, κοιτάζοντας δίχως παραμορφωτικούς ιδεολογικούς φακούς, αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα; ανταλλάχθηκε μια δημιουργία από τα άνωθεν για το παράγωγο μιας (ανύπαρκτης ) συντακτικής εξουσίας από τα κάτω καταφεύγοντας σε ένα οπλοστάσιο της »αριστεράς» νεκρό και θαμμένο. Το να το λάβουμε υπ’ όψη δεν σημαίνει με τίποτα να καταφύγουμε στους εθνικιστικούς πειρασμούς, αλλά αντιθέτως είναι η απαραίτητη συνθήκη για την αποφυγή τους. Σίγουρα, όλο αυτό μας αφήνει με το τεράστιο σαν βουνό ζήτημα του τι να κάνουμε ?

Έκτο και τελευταίο. Η τάση των συγκεχυμένων και αντιφατικών αντιστάσεων που, στα διάφορα επίπεδα, λαμβάνουν ή θα λάβουν σάρκα και οστά στην Ευρώπη οδεύει ξεκάθαρα προς έναν »λαϊκισμό της κυριαρχίας», verso il “populismo sovranista” (αν και δεν είναι από μόνος του απαραίτητα αντί-ευρώ, όπως δείχνει η ελληνική υπόθεση). Πολύ περισσότερο εάν πιθανώς φτάσουμε στο Grexit (τι αντίκτυπο θα έχει στην προοπτική και την ικανότητα να επηρεάσουν του Podemos?). Χρειάζεται να κάνουμε τον λογαριασμό, κι όχι μόνο: να μάθουμε να λερώνουμε τα χέρια μας με τα φαινόμενα αμφίσημης περιφερειοποίησης των αντιστάσεων.

Όσο περισσότερο χρόνο χάσουμε για να τσαλακώσουμε την μύτη, τόσο περισσότερο θα μείνουμε έξω από τις πραγματικές δυναμικές. Το είδαμε κι εδώ στα δικά μας, από το No Tav στον grillismo [το κίνημα των φίλων του Πέπε Γκρίλλο], στους  “forconi” (με όλες τις διαφορές της περίπτωσης). Σίγουρα σήμερα οι συνθήκες είναι λιγότερο γραμμικές, αλλά και περισσότερο γόνιμες δυναμικής και μεγάλου ανταγωνισμού και παγκόσμιων επιπτώσεων (γεωπολιτικών επίσης). Δεν βρισκόμαστε όντως μπροστά στην εθνικοποίηση του εργατικού κινήματος εξ αιτίας μιας ιστορικής ήττας, όπως στα χρόνια του Τριάντα του Εννιακόσια, αλλά στην πιθανή παραδοχή και προϋπόθεση μιας ανάκαμψης του ανταγωνισμού στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλισμού σε κρίση.

Ο »λαϊκισμός» μπορεί να κυρτωθεί με ταξική έννοια, με όλα τα ρίσκα της περίπτωσης,  εάν κοιτάξουμε τις εμπειρίες , που δεν ξεκαθάρισαν ποτέ, αντιθέτως, είναι πλαστές στην σύστασή τους, της Λατινικής Αμερικής,  να αποφύγουμε λοιπόν με αυτό τον τρόπο Λεπενικά ολισθήματα ή ακόμη χειρότερα. Το οποίο σημαίνει, βασικά, δυο πράγματα: να »καθαρίσουμε» εσωτερικά από τους υπεύθυνους της κρίσης, που σήμερα παίρνει μορφή κάνοντας να την πληρώσουν οι πλούσιοι, και να κοινωνικοποιήσουμε το δυνατόν περισσότερο τις συνθήκες ζωής αυτών που βρίσκονται στα χαμηλά, σαν μετάβαση σε μιαν επανοικειοποίηση του κόσμου των σχέσεων και των πραγμάτων που παράγουμε.

Με όλο αυτό δεν λύθηκε καθόλου το πρόβλημα της εξουσίας, της σχέσης με τις κυβερνήσεις, γενικότερα με το κράτος, ούτε εκείνο της υπέρβασης των τοπικών ορίων και εθνικών/εθνικιστικών. Τουλάχιστον όμως θα έχουμε προσπαθήσει να το συστήσουμε, να το προγραμματίσουμε κατακτώντας τον χώρο και το κύρος να πούμε το δικό μας την ώρα που μαθαίνουμε από τις πραγματικές δυναμικές.

      Pubblicato in TARGET

Etichettato sotto

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License