Να σπάσουμε τα ταμπού, να τα σπάσουμε με το τέρας : και μετά θα δούμε, Rompere il tabù, rompere con il mostro: e poi si vedrà

να πως βλέπουν την κατάσταση ιταλοί σύντροφοι Posted on 07/07/2015 by kleovis https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/07/%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B5/

στις 28 Giugno 2015.

του GIGI ROGGERO

Ας προσπαθήσουμε να ξεκινήσουμε ακόμη μια φορά με την πραγματικότητα. Μέσα στην διαπραγμάτευση που βρίσκονταν σε εξέλιξη μέχρι πριν λίγες ημέρες, οι ισορροπίες δυνάμεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την  Troika (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) είναι σαφώς δυσμενείς στην πρώτη. Ας το πούμε ακόμη καλύτερα: στο εσωτερικό αυτού του αγωνιστικού χώρου, δεν υπάρχει παιχνίδι. Το να σκεφτόμαστε πως είναι ένα απλό ζήτημα εξυπνάδας, πονηριάς ή διπλωματικής ευελιξίας, σημαίνει το να μην έχουμε ξεκάθαρες απόψεις ή να αγνοούμε επιδεικτικά τις πραγματικές συνθήκες της κατάστασης: δεν είναι μια διαπραγμάτευση, αλλά μια απαγωγή. Υπάρχει αυτός με το πιστόλι στο χέρι και αυτός που έχει ένα πιστόλι που τον σημαδεύει στον κρόταφο.  Αυτός που κέρδιζε χρόνο το 1918 το έκανε για να δώσει τέλος στον παγκόσμιο πόλεμο, για να υπερασπιστεί μιαν επανάσταση και να δημιουργήσει την κόκκινη στρατιά. Σε αυτές τις συνθήκες, το να κερδίζεις χρόνο σημαίνει να αναβάλλεις για κάποιες στιγμές το  τέλος μιας ζωής όλο και λιγότερο άξιας να αποκαλείται με αυτό το όνομα.  Tον χρόνο, δηλαδή, μπορούμε να τον πάρουμε μόνο όταν τον κατακτούμε ; εάν βρίσκεται στα χέρια των εχθρών μας, δεν κάνουμε άλλο παρά να συνεχίσουμε να τον χάνουμε. Εδώ όντως ο πόλεμος της λιτότητας συνεχίζεται, η επανάσταση δεν υπάρχει και της κόκκινης στρατιάς ούτε κουβέντα.

Να εμμένουμε να προεικονίζουμε μια δυνατότητα για την Ελλάδα να νικήσει το παιχνίδι σε αυτό το γήπεδο, όπως έγινε μέχρι προχθές, σημαίνει μα καταλογίζουμε στον Σύριζα την ευθύνη της σίγουρης ήττας: σε αυτό οι ευρωπαϊστές της αριστεράς, αν και ξεκινούν από διαφορετικές προθέσεις, συγκλίνουν με τους ευρωπαϊστές της  Troika. Οι μεν διότι δεν λαμβάνουν υπόψιν τις ισορροπίες δυνάμεων, τις σχέσεις εξουσίας, οι άλλοι διότι τις έχουν πολύ ξεκάθαρες. Εμείς αντιθέτως πιστεύουμε πως, στο εσωτερικό αυτού του αγωνιστικού χώρου, δεν υπάρχει καμία δυνατότητα οπότε και καμία ευθύνη για την ήττα από πλευράς  Syriza. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Syriza κάνει καλά ή κακά: σημαίνει πως αυτό που κάνει είναι άνευ σημασίας και δεν ασκεί επιρροή σε σχέση με το αποτέλεσμα του αγώνα, διότι η παρτίδα σημαδεμένη, στημένη.

Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε? Aντιθέτως, ο οφειλέτης έχει μιαν μοναδική σοβαρή απειλή για να επιβάλει ενάντια στον πιστωτή: δεν σου αποπληρώνω τα χρεωστούμενα. Aυτή η απειλή είναι όμως αποφασιστική, αυτή είναι σε θέση να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων. Το να δράσεις σοβαρά με αυτή την απειλή θα πει να θέσεις το ζήτημα της ρήξης με την πραγματική Ευρώπη, δηλαδή την Ενωμένη Ευρώπη της χρηματοδότησης και της λιτότητας.  Εάν σε ένα γήπεδο δεν υπάρχει παρτίδα, πρέπει να υποχρεώσουμε τον αντίπαλο να μας ακολουθήσει σε έναν άλλο αγωνιστικό χώρο, που εμείς θα διαλέξουμε. ο Hirschman μιλούσε για την δυνατότητα, για την επιλογή exit, όχι σαν εγκατάλειψη του αγώνα αλλά, αντιθέτως, σαν πρακτική η οποία συνδυασμένη με την voice μπορεί να μετατρέψει την συγκυρία, το πλαίσιο. Άλλοι το αποκαλούσαν »δικαίωμα στην φυγή». Το ζήτημα είναι η ικανότητα να καθορίσεις τον αγωνιστικό χώρο, το πεδίο της μάχης και μιαν νέα χρονικότητα, δίχως να δέχεσαι εκείνα που ο εχθρός προσπαθεί να επιβάλει. Όταν μιλούσαμε για δικαίωμα στην αφερεγγυότητα, δεν εννοούσαμε ίσως αυτό?

Θα ήταν μια καταστροφή!, ουρλιάζουν οι αριστεροί ευρωπαϊστές. Όμως έχετε ιδέα τι πράγματι συμβαίνει στην Ελλάδα εδώ και καιρό? Ανεργία και φτωχοποίηση μαζική, σχολεία και νοσοκομεία κλείνουν, Η παγκόσμια Οργάνωση για την υγεία καταγγέλλει τον αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων που εμβολιάζονται με το μικρόβιο του Hiv για να μπορούν να έχουν πρόσβαση στα οφέλη για την υγεία. Αγαπητή Ευρώπη και αγαπητοί ευρωπαϊστές, η καταστροφή έχει ήδη συμβεί.

Eίναι ρεαλιστικό για τον ελληνικό πληθυσμό να σκέφτεται πως θα επιζήσει με αυτή την ρήξη? Το είναι, και από την άποψη των γεωπολιτικών αντιθέσεων η ευκαιρία είναι μεγάλη. Δεν είναι μυστήριο το ενδιαφέρον με το οποίο οι Brics παρακολουθούν την υπόθεση, πρώτα απ’ όλους η Ρωσία και η Κίνα (που μεταξύ των άλλων, μπροστά στην μούρη της επίσημης ιδιότητας μέλους στην Ue του ελληνικού Κράτους, κατέχουν μέρος των ελληνικών νησιών και το λιμάνι των Αθηνών). οι Russia, Cina και Brasile δεν είναι με τίποτα καλύτερες ή περισσότερο επιθυμητές από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, για εμάς είναι προφανές  (ακόμα λιγότερο γι εκείνον που αυτά τα χρόνια υποστήριξε θέσεις παρανοημένου αντί-ιμπεριαλισμού ή αφέθηκε να θαμπωθεί από το παράδειγμα του λατινοαμερικάνικου εργαστηρίου).

Αντίθετα πρόκειται περί αντιθέσεων στο εσωτερικό του αντιπάλου στρατοπέδου, κάποτε αποκαλούνταν inter-ιμπεριαλιστικές και σήμερα ας τις ονομάσουμε όπως θέλουμε. Η μικρή ελληνική χώρα, ακάλυπτη από βοήθειες στο παιχνίδι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να τις αποκτήσει δυνάμει του ρόλου που καλύπτει σε σχέση με το Nato (δεν είναι τυχαίο πως η διοίκηση  Obama, κυνηγημένη από τους υποστηριχτές ενός νέου ψυχρού πολέμου με την Ρωσία, παρακολουθεί με προσοχή και επικαλείται σύνεση στα γεράκια της Troika) και της θέσης που θα αποκτούσε θέτοντας στην ημερήσια διάταξη την ρήξη με την Ue, προεικονίζοντας με αυτό τον τρόπο την πιθανότητα ενός φαινομένου domino, με πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα δηλαδή.  Το σίγουρο είναι λοιπόν πως αυτές οι αντιθέσεις δεν πρέπει να παρατηρηθούν μονάχα αλλά και να τεθούν στην πράξη – αυτό και όχι μια εκτός πλαισίου συνθήκη Brest-Litovsk είναι το μεγάλο παράδειγμα που μας έρχεται από το ’17 και εκεί γύρω. Εάν αφεθούν παθητικά στα χέρια της αντίθετης πλευράς, οι αντιθέσεις της default, αθέτησης και του “Grexit” διαχειριστούν και θα επιλυθούν τεχνικά. Εμείς πρέπει να εμποδίσουμε αυτό να συμβεί, κάνοντάς τες να εκραγούν.

Αυτό σημαίνει να επιστρέψουμε στα Κράτη-έθνος, όπως κατηγορούν φθονεροί οι ευρωπαϊστές? Είναι μια κακόπιστη τρέλα: πάνω σε αυτό ανεξαρτήτως ευρωπαϊστές και ιδεολόγοι της εθνικής κυριαρχίας, su questo europeisti a prescindere e sovranisti ideologici, σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, διότι είναι θηράματα της ψεύτικης εναλλακτικής που προσφέρει η αγορά του παρόντος.   Το είχαμε ήδη πει πριν από κάποιον μήνα περίπου: θα ήταν σαν να λέμε πως η κριτική του Μάρξ στο Κράτος-έθνος ισοδυναμούσε με την νοσταλγία για την φεουδαρχική περιφερειοποίηση! Από πάντα οι αγωνιστικές διαδικασίες και η ρήξη δημιουργούν τις δικές τους θεσμικές μορφές, μετατοπίζοντας ριζικά το πεδίο των επιλογών που παρέχεται από τον εχθρό – ή με το Κράτος ή με τα φέουδα ή με την κυριαρχία του Κράτους ή με την Ευρώπη. Το 1871 το είπαμε Κομούνα, το 1917 soviet, και σήμερα? Αυτό είναι το σημείο.

Πρέπει λοιπόν να θέσουμε το ζήτημα της ρήξης, που έχει καταργηθεί από το λεξικό και από τις μορφές πολιτικής φαντασίας ξεκινώντας από τα χρόνια του ’80, από τις πηγές της σκέψης προς τα εμπρός. Όμως μετά την ρήξη θα εμφανιστούν πολλά σκατά!, συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν απτόητοι οι ευρωπαϊστές. Δεν υπάρχει αμφιβολία, και τότε λοιπόν η εναλλακτική είναι να υπερασπιζόμαστε τα σκατά που έχουμε σήμερα? Και μετά είναι καλύτερα να παραδώσουμε σε έναν άλλο τύπο σκατών την δυνατότητα να την αντικαταστήσουμε, να  παραδώσουμε δηλαδή πραγματικά στα χέρια μιας δεξιάς επιθετικής και ριζοσπαστικής  το μονοπώλιο της κριτικής του ευρωπαϊκού τέρατος της λιτότητας όπως και σημαντικές φέτες της ταξικής σύνθεσης, επισφαλών και της φτωχοποιημένης μεσαίας τάξης.

Γιατί, μπροστά σε προφανή στοιχεία της πραγματικότητας, ακόμα και στο εσωτερικό των κινημάτων συνεχίζει να αναπαράγεται η ιδεολογία του ευρωπαϊσμού με κάθε κόστος? Ας αναφέρουμε εν παρόδω δυο λόγους, ανάμεσα στους πολλούς. Σε πρώτο τόπο, υπάρχει μια παραδοχή – εκτός από τον αγωνιστικό χώρο που έχει επιβληθεί από την μυθοποιημένη δυνατότητα δημοκρατικής επιλογής – της τεχνικοποίησης της πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχουν ισορροπίες δυνάμεων, παρά μονάχα υποτιθέμενη ευφυία στο να γίνουν οι καλύτερες προτάσεις. Είτε μιλάμε για εισόδημα, commons ή για έξοδο από την λιτότητα, το πρόβλημα δεν είναι να τα επιβάλλουμε  διαμέσου των αγώνων, αλλά να τα πάρουμε διαμέσου της λογικής προτάσεων νόμου ή ιδρυμάτων.  Λες και ο ορθολογισμός είναι μια ουδέτερη καθολική γνώση και όχι αντιθέτως καθορισμένος από την σημαντικότητα της ισορροπίας  δυνάμεων και των σχέσεων εξουσίας και σύγκρουσης ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα. Γιατί οι καπιταλιστές θα έπρεπε να αναδιανέμουν τον πλούτο και να δώσουν τέλος στην λιτότητα εάν έχουν την δυνατότητα να συνεχίσουν να κάνουν φτωχούς κι επισφαλείς να την πληρώνουν?

Κατά δεύτερο λόγο, υπάρχει ένα πρόβλημα κοινωνικής θέσης, κατάστασης. Η ιδεολογία του ευρωπαϊσμού έτσι κι αλλιώς προέρχεται κυρίως από τους διανοούμενους και από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Από την μία, υπάρχει μια παράδοση που έχει καθιερωθεί απολογίας της Ευρώπης, ως χώρου πολιτιστικής υπαγωγής και διανοητικής ανωτερότητας σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.  Από την άλλη, αυτή η ακαδημαϊκή στάση προσλαμβάνει συγκεκριμένες υποδηλώσεις, συγκεκριμένη χροιά στην κρίση. Στην συρρίκνωση των δημόσιων εθνικών πόρων στα πανεπιστήμια, για πολλούς ακαδημαϊκούς η αναπαραγωγή των πηγών εισοδήματος και κύρους εξαρτάται σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα τελευταία χρόνια ακριβώς μια χώρα όπως η Ελλάδα και άλλες pigs υπήρξαν από τους μεγαλύτερους ελκυστές πόρων από τα ευρωπαϊκά »προγράμματα πλαίσιο» για την έρευνα, που συνίστανται στην συμμετοχή και δραστηριότητα lobbying, ασκήσεων πίεσης, κυκλοφορία στα δίκτυα εξουσίας, επεξεργασία των λέξεων κλειδιά και των ομιλιών της ευρωπαϊκής  governance . Αυτό φέρνει μια ακαδημαϊκή και διανοούμενη τάξη να είναι πιστή στην Ue, καταδικάζοντας και κατηγορώντας σαν εφιάλτη την έξοδο από τους θεσμούς από τους οποίους αντλεί χρήματα και status. Δεν φτύνουμε στο πιάτο από το οποίο τρώμε, ακόμη και με κόστος να υπερασπιστούμε τον λιμοκτόνο μας και να κατηγορήσουμε ιδεολογικά για υποστηριχτή της κυριαρχίας του εθνικού Κράτους αυτόν που να φάει δεν έχει και αξιώνει τροφή.

Και τι θα συμβουλέψουν τώρα τον ελληνικό πληθυσμό για το δημοψήφισμα? Να αποδεχτεί τις συμφωνίες με την Troika δείχνοντας ευρωπαϊκή υπευθυνότητα, όπως ήδη έχουν κάνει για το γαλλικό referendum του 2005? Να αρνηθούν, ελπίζοντας όμως πως η Troika θα συγκινηθεί και θα αλλάξει ιδέα? Ή να δηλώσει το όχι και να θέσει επιτέλους το ζήτημα της ρήξης? Hic Rhodus, hic salta, Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Aπό την άλλη πλευρά αυτή η τάξη τοποθετείται (ή στοχεύει να τοποθετηθεί) – για να χρησιμοποιήσουμε τους αμφισβητούμενους όρους  της »αυτονομίας της πολιτικής 2.0” – σε έναν »κάθετο» άξονα ο οποίος δεν νοιάζεται καθόλου για εκείνο που συμβαίνει στον »οριζόντιο» άξονα. Εάν το έκανε, θα έβλεπε πως τις προηγούμενες ημέρες στην Αθήνα να διαδηλώνουν για την Ευρώπη είναι η δεξιά και εκείνοι που στην κρίση πλούτισαν, και που τώρα έχουν έναν γαμημένο φόβο μήπως χάσουν κέρδη και πρόσοδα.

Να Διαδηλώνουν για την ρήξη είναι τα κινήματα (που εδώ και χρόνια πολεμούν έναν εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην λιτότητα, δίχως τα οποία ο ίδιος ο Syriza θα ήταν αδιανόητος) και αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει, παρά μόνο τις αλυσίδες της λιτότητας. Δυστυχώς ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών προσπαθειών για κίνημα αυτά τα χρόνια, γενναίων βέβαια αλλά σίγουρα ανεπαρκείς, υπήρξαν το θήραμα αυτής της ιδεολογικής υποθήκης του ευρωπαϊσμού με το στανιό  – κι έτσι του δίδυμού του εθνικά »κυρίαρχου». Αντιθέτως σημαντικό είναι μια Ευρώπη των κινημάτων ενάντια στην Ενωμένη Ευρώπη. Από εδώ μπορούμε να ξαναρχίσουμε να υφαίνουμε τα νήματα ενός νέου διεθνισμού.  Το καθήκον μας – που πρέπει να εκφράσουμε στις μορφές της πρακτικής, της ενεργούς αλληλεγγύης, της θεωρητικής επεξεργασίας, της συζήτησης και του πολιτικού διαλόγου  – είναι να επιτεθούμε για να δώσουμε δικαιολογημένους λόγους στον φόβο των εχθρών μας.

Μια ρήξη αυτού του είδους θα ανακάτευε εκ νέου τις κάρτες και θα άνοιγε μια βαθιά πληγή τουλάχιστον σε όλα τα  pigs της μεσογειακής Ευρώπης. Είναι σε αυτή την πληγή που το δυνατό τοποθετείται ξανά στην ημερησία διάταξη, μέσα και ενάντια στην πραγματικότητα. Δίχως να χάνουμε χρόνο, για να παραπέμψουμε για άλλην μια φορά σε κάποιον που την επανάσταση την έχει κάνει: στην επίθεση, και μετά βλέπουμε.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/589-rompere-con-il-mostro

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License