χαμένος στην μετάφραση perso nella traduzione

από την ιστορία της επαναστατημένης Ισπανίας, και όχι μόνο Posted on 03/07/2015 by kleovis https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/03/%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%86%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B7-perso-nella-traduzione/

Κυριακή  20 Oκτωβρίου 2013

 

perso nella traduzione χαμένος στην μετάφραση

 

Κοιτάζοντας πίσω, τείνουμε να απλοποιήσουμε και να μειώσουμε σε απλές ετικέτες τις αιτιάσεις υποκείμενες σε ιστορικά συμβάντα όπως η συμμετοχή στις Διεθνείς Ταξιαρχίες στην διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου Πολέμου. »Ήταν συνδικαλιστικοί αγωνιστές, κομουνιστές «, έτσι αποφεύγουμε να γυρίσουμε να κοιτάξουμε την κοινωνική συγκυρία αλλαγών μέσα στην οποία ωρίμασε και εδραιώθηκε μια παρόμοια επιλογή. Η Ευρώπη του είκοσι και του τριάντα, είναι πολύ μακρινή απ’ ότι θα μπορούσε να υποδηλώνει το πέρασμα του χρόνου. Το παρόν  διέλυσε εκείνη της Ευρώπη, εμποδίζοντας στην σύγχρονη αντίληψη την »μετάφραση» όρων όπως »ακτιβιστής» ή »κομουνιστής», και αναστατώνοντας την σημασία άλλων.

Το παρελθόν τους – που δεν είναι το δικό μας – μιλά για τον πόλεμο του 1914-18, για τον Μεγάλο Πόλεμο; ένα κίνημα σεισμικό για το οποίο ενδιαφέρθηκε όλη η ευρωπαϊκή ήπειρος, και που πήγε να προστεθεί στην εκρηκτική διαδικασία αστικοποίησης και βιομηχανοποίησης, δίδοντας έτσι τόπο σε ένα κοινωνικό πανόραμα εξ ολοκλήρου νέο για εκείνη την εποχή.  Οι αλλαγές σε εξέλιξη, είχαν ήδη κινητοποιήσει εκατομμύρια ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, και είχαν μετατρέψει την καθημερινή τους ζωή, τους χώρους και τα εργαλεία της δουλειάς τους, ήδη πριν η σύγκρουση τους κινητοποιήσει προς το μέτωπο και προς τα εργοστάσια.  Μετά, η επίγνωση του κύματος θανάτου που είχε πέσει επάνω τους, δίχως προηγούμενα, είχε σαν αποτέλεσμα να δυναμώσει και διαχύσει, με έναν τρόπο πρωτόγνωρο, εκείνες τις ιδέες που αναζητούσαν φωνή για όλα τα μέλη της κοινωνίας.

Βέβαια, είχαν τελειώσει οι μεγάλες ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες, δεν είχε όμως καταστραφεί η παλαιά τάξη, ούτε, οι άκαμπτες κοινωνικές ιεραρχίες. Το 1918 τελείωσε ο πόλεμος, αλλά ξεκίνησαν έντονες κοινωνικές συγκρούσεις. Παντού μάχονταν για να δουν ποιος θα είχε »πολιτική φωνή», και επίσης για να δουν ποιος θα είχε την άδεια να ανήκει σε αυτά  τα »νέα έθνη» που προέκυψαν από τον πόλεμο. Και η Ισπανία, που δεν είχε πάρει μέρος στρατιωτικά στην σύγκρουση, είχε εμπλακεί. Στην κεντρική Ευρώπη μπήκε στο προσκήνιο ο εθνοτικός εθνικισμός, μαζί με τον αχώριστό του σύντροφο, τον αντί σημιτισμό, με την πρόθεση να ανασκευάσουν τα προηγούμενα αντί-δημοκρατικά συστήματα, που αποτελούσαν την βάση στα νέα έθνη.   Δεν ήταν μόνον η εθνότητα, το κριτήριο ένταξης ή αποκλεισμού. Υπήρξαν πολλοί, κυρίως νέοι, που προέρχονταν από τους χώρους της νέας αστικοποίησης – και που μετά την στρατιωτική εμπειρία δεν ήταν πλέον διατεθειμένοι να σκύψουν το κεφάλι – και που αισθάνονταν προδομένοι στις ελπίδες τους για αλλαγή. Το αποτέλεσμα ήταν ένα κύμα μετανάστευσης το οποίο θα εξαπλώσει στην Ευρώπη δεκάδες χιλιάδες μετανάστες.

Οι τροχιές τους, οι ιστορίες τους, όπως εκείνη του Mario, εργάτη και ιστορικού ιταλού αντιφασίστα, ή όπως εκείνη του  Yankel, ενός αγοριού από την ιουδαία δεκαεννέα χρόνων ο οποίος, ξεκινώντας από την Κρακοβία, θα διασχίσει επτά χώρες, μέχρι την Γαλλία, ψάχνοντας για δουλειά.  Και πάντα στην Γαλλία, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, τον οκτώβρη του  1939, μαζί με τον Mario, θα συσφίξει φιλία με τον  Arthur Koestler. ο Yankel δεν θα επιζήσει στον περαιτέρω εγκλεισμό του σε ναζιστικό στρατόπεδο.

Όπως ο Manès Sperber, συγγραφέας και ψυχολόγος, γεννημένος το 1905 σε μία χασσιδική οικογένεια της Zablotów (τότε μέρος της αυστριακής Γαλικίας, σήμερα Ουκρανία), που το έσκασε με την οικογένειά του στην Βιέννη, με την προέλαση του πολέμου. Η εξορία στην αυστριακή πρωτεύουσα, θα επιδράσει αποφασιστικά στην επακόλουθη προσχώρησή του, στο Βερολίνο, το 1927, στο κομουνιστικό κόμμα. Τον συνέλαβαν οι ναζί, μετά τον άφησαν χάρη στο πολωνικό του διαβατήριο, θα πάει στην Γιουγκοσλαβία και, από εκεί, στο Παρίσι, πριν να καταλήξει στην Ισπανία που βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση.  Μια ιστορία παρόμοια, η δικιά του, με εκείνη ενός εξεγερμένου νεαρού από την Βουδαπέστη, ο οποίος, στις φυλακές της χώρας που ο  Horthy κυβερνούσε με σιδερένια πυγμή, κατάλαβε πως δεν είχε καλύτερη επιλογή από εκείνη του να ψάξει να δημιουργήσει μιαν καλύτερη ζωή στο Παρίσι, και που στην συνέχεια έγινε, στην Ισπανία, ο περίφημος  φωτογράφος γνωστός με το όνομα Robert Capa.

Ήταν το αποτέλεσμα ενός κόσμου που άλλαζε, η μεταναστευτική πλημμύρα. Και συνέχισε επιταχύνοντας ακόμη περισσότερο εκείνη την ιστορική διαδικασία που έθετε υπό συζήτηση και άλλαζε όλους τους κοινωνικούς κανόνες που ήταν καθορισμένοι από τα πριν.
Στο Λονδίνο του μεταπολέμου, αν και η ψήφος είχε πλέον εξαπλωθεί σε όλους, άνδρες και γυναίκες, το 1928, η πολιτική και η δημόσια ζωή παρέμεναν προνόμιο μιας κοινωνικής élite πολύ περιορισμένης. όμως η Patience Darton, που ασκούσε το επάγγελμα της μαίας στα προάστια και που μάλωνε όλες τις μέρες για να προστατεύει τους φτωχούς από τις αδιάλλακτες αρχές του νοσοκομείου της, το σκέφτονταν διαφορετικά. Με την αποσκευή αυτών των εμπειριών, ενωμένη με την θρησκευτική της πίστη, ξεκίνησε σαν νοσοκόμα με την βεβαιότητα πως χρειάζονταν να αγωνιστεί για να μειωθούν οι κοινωνικές διαφορές.

Αυτός ο αγώνας για την κοινωνική αλλαγή απλώθηκε και έξω από την Ευρώπη, ανάμεσα στους μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς στην Βόρεια Αμερική. Με το ένστικτο, εγνώριζαν πως η υπεράσπιση της ισπανικής  Repubblica ήταν ένας αγώνας για μιαν μεγαλύτερη κοινωνική ισότητα, και παρόλο που δεν ήξεραν τις λεπτομέρειες εκείνου του είδους δεσποτισμού, πολλοί το προσδιόριζαν με το ισοδύναμό του: τον «poormaster», τον υπάλληλο του δήμου που είχε την δυνατότητα να παρέχει βοήθεια στους φτωχότερους. Κάποιοι είχαν ήδη βρεθεί στην Ισπανία, όπως η δικηγόρος  Channa Tanz de Hoboken, από το New Jersey, που την είχε στείλει στην δημοκρατική Ισπανία από την Επιτροπή για την Προστασία των Γεννημένων στο Εξωτερικό, για να ερευνήσει την σωφρονιστική μεταρρύθμιση και για την πρόοδο στην κοινωνική πολιτική; ή άλλοι, όπως ο Sam Levinger, γιός ενός ραβίνου από το Ohio που για να δώσει τέλος στις φρικαλεότητες και στις αδικίες που συνέβαιναν στην Ευρώπη, έφτασε στο σημείο να πάει να πολεμήσει και να πεθάνει για την  Repubblica, στα είκοσί του χρόνια.

Και οι εκατοντάδες αφοαμερικανών που κατατάχθηκαν στο Τάγμα, nel Battaglione Lincoln, την πρώτη μη διαχωρισμένη στρατιωτική μονάδα των ηνωμένων πολιτειών, λαμβάνοντας υπ’ όψη πως ο αμερικανικός στρατός θα είχε συνεχίσει την πρακτική του φυλετικού διαχωρισμού ακόμη και στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου; ή επίσης η  Evelyn Hutchins, έμπειρη οδηγός που δεν εξουσιοδοτήθηκε να οδηγήσει ασθενοφόρο στην διάρκεια του πολέμου στην Ισπανία διότι ήταν γυναίκα.  Όλοι αυτοί, ήταν »εξόριστοι ενός μέλλοντος καιρού», όπως έγραψε ο ποιητής  Sol Funaroff, Γεννημένος στην  Beirut το 1911, από μια ταπεινή οικογένεια εξόριστων εβραίων ρώσων, των οποίων η οδύσσεια θα τελείωνε στην New York. Και ο Funaroff πήρε μέρος σε δράσεις αλληλεγγύης με την ισπανική  Repubblica, παρότι ήταν άρρωστος από γεννησιμιού του.

Καθένα από αυτά τα πρόσωπα, είδε τον αγώνα για την κοινωνική ισότητα της ισπανικής Δημοκρατίας σαν να ήταν η δική του, όμως πάντα με έναν τρόπο πολύ πιο πολύπλοκο και ποικιλόμορφο απ’ ότι οι πολιτικές ετικέτες καταφέρνουν να υποδηλώσουν.  Υπήρξαν μαχητές, διότι έζησαν μιαν εποχή όπου ο πολιτικός ακτιβισμός έδινε στους πιο αδύναμους τη δυνατότητα να δράσουν, προσφέροντάς τους και μιαν ασπίδα στο εχθρικό κλίμα που συχνά έπρεπε να αντιμετωπίσουν.  Όλοι αυτοί οι ευρωπαϊκοί κοινωνικοί πόλεμοι συνεχίστηκαν στην διάρκεια του απολύτου πολέμου του 1939-45. Οι συμμαχικοί στρατοί και τα κινήματα αντίστασης ήταν ή στο μεγαλύτερό τους μέρος πολυπολιτισμικά και πολυεθνικά, έτσι όπως υπήρξαν οι Διεθνείς Ταξιαρχίες στον ισπανικό πόλεμο.

Αυτά τα γεγονότα τέθηκαν στο σκοτάδι, μετά το 1945, από την λογική του ψυχρού Πολέμου, που σαν σκοπό είχε να  αποκαταστήσει, τόσο στην δύση όσο στην ανατολή, ομοιογενή έθνη εθνοτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά.  Με αυτό τον τρόπο, η πολύπλοκη κοινωνική ιστορία των Διεθνών Ταξιαρχιών είναι σαν να …»χάθηκε στην μετάφραση». Έτσι όπως χάθηκε η μνήμη που η ευρωπαϊκή πραγματικότητα του 20ου αιώνα πλάστηκε από την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση.  Μια μνήμη που, περιέργως, είναι πολύ πιο σχετική με το παρόν και το μέλλον, απ’ ότι με το παρελθόν.

πηγή: – Helen Graham – La guerra y su sombra: Una visión de la tragedia española en el largo siglo XX europeo –

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/guerra%20civile%20spagnola?updated-max=2013-12-30T19:11:00%2B01:00&max-results=20&start=36&by-date=false

και σας στέλνω επίσης ένα πανέμορφο, σύγχρονο τραγούδι:

 

Muse – Aftermath

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License