Οδοφράγματα Barricate

από την ιστορία της επαναστατημένης Ιταλίας και Ισπανίας Posted on 23/06/2015 by kleovis https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/23/%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%86%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-barricate/

Παρασκευή 25 Απριλίου 2014

Barricate Οδοφράγματα

Guido Picelli, οι μάχες του Τσε της Πάρμα, le battaglie del Che di Parma
του Giancarlo Bocchi

To καλοκαίρι του 1922 είναι τριάντα τριών χρονών. Είναι ψηλός, έχει μπλε μάτια, αστραφτερά που μαγνητίζουν, μουστάκι »αλλ’ αμερικάνα». Ντύνεται σχεδόν πάντα με ρούχα σκούρα, κομψός, ευγενική συμπεριφορά. Από παιδί ο  Guido Picelli δεν σκέφτονταν την επανάσταση, έκανε όνειρα καλλιτέχνη: απαγγέλλει και υποδύεται σε θέατρα της επαρχίας, γυρνά την Ιταλία, στο πλευρό του  Ermete Zacconi παίρνει μέρος σε ένα από τα πρώτα film του βουβού ιταλικού κινηματογράφου. Αντιθέτως τώρα βρίσκεται στην κεφαλή του λαού, λίγο επιρρεπής στις θεωρητικές συζητήσεις αλλά γνωρίζει να μάχεται με θάρρος. Για το ψωμί, την δουλειά, την κοινωνική δικαιοσύνη. Και που από καιρό έχει μέσα στο κεφάλι του μια μόνο λέξη, »ενότητα» :   «Η σωτηρία του προλεταριάτου βρίσκεται μονάχα στην αξιοποίηση των δικών του πραγματικών δυνάμεων, στην ενότητα» γράφει.

Όταν φτάνει η στιγμή να θέσει σε πρακτική τις πεποιθήσεις του ο Picelli είναι έτοιμος. ο Mussolini μόλις έχει στείλει δέκα χιλιάδες φασίστες την φορά στην πόλη του, την Πάρμα, με την διαταγή να την »θέσουν σε σίδερο και φωτιά». Μέσα σε λίγο χρόνο ο Picelli κάνει το θαύμα. Συνασπίζει δυνάμεις από πάντα ανταγωνιστικές – σοσιαλιστές, κομουνιστές, αναρχικούς, λαϊκούς και ρεπουμπλικάνους – σε ένα μέτωπο μοναδικό, τους  «Arditi del popolo», »τους Τολμηρούς του λαού» δηλαδή. Η μάχη θα διαρκέσει πέντε ημέρες, από την 1η μέχρι την 6η του αυγούστου, θα είναι το πιο σημαντικό επεισόδιο ένοπλης αντίστασης στον φασισμό πριν την Αντίσταση, θα δείξει πως ο φασισμός μπορούσε να εμποδιστεί και να περιοριστεί στρατιωτικά.

ο Picelli ήταν ένας πεπεισμένος ειρηνιστής. Με το που ξέσπασε ο Μεγάλος πόλεμος κατατάσσεται σαν εθελοντής στον Ερυθρό Στρατό, κερδίζοντας δυο μετάλλια τιμής. Όμως ακριβώς το ότι συνέδραμε σε »αυτήν την άχρηστη σφαγή του προλεταριάτου» είναι που τον σπρώχνει να πάρει μέρος στην εκπαίδευση αξιωματικών στην Ακαδημία της  Modena: θέλει να μάθει να πολεμά για μιαν δικαιότερη κοινωνία.

Με την επιστροφή του στην  Parma στήνει  »τους κόκκινους Φρουρούς», έναν σχηματισμό προλεταριακής αυτοάμυνας. Το  1920 φυλακίζεται διότι εμπόδισε την αναχώρηση ενός στρατιωτικού τραίνου, αλλά την άνοιξη του 1921 είναι ο λαός που τον τραβά έξω από την φυλακή : με είκοσι χιλιάδες προτιμήσεις εκλέγεται βουλευτής για το σοσιαλιστικό Κόμμα (που στην συνέχεια θα εγκαταλείψει) και βγαίνει από την φυλακή. Στον πίνακα αποδοχής, στην φωνή »ασχολίες την εποχή της εκλογής» γράφει κοροϊδευτικά : »Φυλακισμένος».

Το βράδυ της 1ης αυγούστου 1922 οι δυνάμεις των ταγμάτων ασφαλείας συγκντρώθηκαν στον Σταθμό της  Parma. Οι καραμπινιέροι και οι βασιλικοί φρουροί αποτραβήχτηκαν από τα δυο στρατόπεδα της Oltretorrente, ένα είδος ελεύθερης οδού για τους φασίστες. Το χάραμα ο  Picelli αποφασίζει να κινητοποιήσει τους δικούς του. Διοικητής της τιμωρητικής φασιστικής αποστολής, τουλάχιστον δέκα χιλιάδες οπλισμένοι άνδρες με πολυβόλα, βόμβες και ντουφέκια, είναι ο  Italo Balbo. o Picelli μπορεί να υπολογίζει και να βασιστεί σε τριακόσιους  «Arditi», ντουφέκια modello 1891, μουσκέτα, πιστόλια. Όμως από την πλευρά του έχει επίσης, όπως υπενθυμίζει στα γραπτά του, «τον εργατικό πληθυσμό που κατέβηκε στους δρόμους, ορμητικός όπως τα νερά ενός ποταμού που ξεχειλίζει, με λοστούς, αξίνες, φτυάρια και κάθε άλλο είδος εργαλείων».

Σαν ένας  Che Guevara άλλων καιρών και γεωγραφικών τόπων, βάζει σε εφαρμογή μια πράξη αστικού ανταρτοπόλεμου που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχε εφαρμοστεί πουθενά. Οχυρώνει  την Oltretorrente,  και τις γειτονιές Naviglio και Saffi, με τρεις-τέσσερις σειρές οδοφραγμάτων για κάθε δρόμο, διεσπαρμένες από διασταυρούμενες διαδρομές ηλεκτρικού ρεύματος και από φράγματα για τα τεθωρακισμένα οχήματα προστατευμένα με νάρκες. ο  Ottavio Pastore, απεσταλμένος για την »Νέα Τάξη», inviato per “L’Ordine Nuovo” di Gramsci, του Γκράμσι, γράφει : «Οι γυναίκες είχαν ετοιμάσει νερό και λάδι βρασμένα…μέχρι και μπουκαλάκια με βιτριόλι».

οι φασίστες επιτίθενται με όλες τους τις δυνάμεις, απωθούνται. στην γειτονιά  Naviglio που υπερασπίζεται ο υπαρχηγός του  Picelli, ο αναρχικός Antonio Cieri, οι συγκρούσεις είναι οι πιο σκληρές. Χτυπημένος από έναν ελεύθερο σκοπευτή πέφτει ο νεότερος των Arditi, o παρατηρητής Gino Gazzola, δεκατεσσάρων χρόνων.  Έχουν συμπαραταχτεί με τους  Arditi και οι κομουνιστές, αγνοώντας τις υπαγορεύσεις του Bordiga, γ.γ. του ΚΚ. Και στην Oltretorrente πεθαίνει, με στα χέρια το μικρό του κυνηγητικό όπλο, ο Ulisse Corazza, δημοτικός σύμβουλος για το Λαϊκό Κόμμα.  Αναγκάζονται σε φυγή οι φασίστες, κι έτσι δεν μπορούν πλέον να τραγουδήσουν «όταν σε ένα καντόνι υπάρχει κάποιος με το όνομα Picelli, θα τον στείλουμε στην Ρωσία χτυπώντας τον με μπαστούνι». Βουβοί, μες τον φόβο.

Μετρούν 39 νεκρούς και 150 τραυματίες.  Τα έχουν χαμένα.  «εάν θα έπρεπε να νικήσει ο Picelli   –  σημείωνε ο  Balbo στο ημερολόγιό του – οι εξεγερμένοι απ’ όλη την Ιταλία θα ξανασήκωναν κεφάλι. Θα είχε αποδειχθεί πως οπλίζοντας και οργανώνοντας τις κόκκινες ομάδες εξουδετερώνεται κάθε φασιστική επιθετικότητα».

Την πέμπτη ημέρα ο Picelli νίκησε και εισέρχεται στον θρύλο, αλλά καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει χρόνος για εορτασμούς. O πολιτικός-στρατιωτικός κόμπος του καλοκαιριού-φθινοπώρου   1922 είναι ζωτικής σημασίας. Η μάχη από αμυντική πρέπει να γίνει επιθετική. Από τις στήλες της εφημερίδας του,  “L’Ardito del popolo”, »Ο Τολμηρός του λαού» καλεί στην ενότητα των αντιφασιστικών δυνάμεων: «όλοι όρθιοι, στα πόδια σαν ένας άνθρωπος, έτοιμοι για την εκδίκηση!».

Γυρνά τον Βορά για να φτιάξει »Την κόκκινη Στρατιά», αλλά το σχέδιό του βρίσκει μεγάλη αντίδραση στα κόμματα της αριστεράς. Αφού ο  Mussolini γίνεται αρχηγός της κυβέρνησης, ο  Picelli διαλύει τους Arditi για να φτιάξει τους »στρατιώτες του λαού», μια οργάνωση μυστική εξεγερσιακή. Τον παίρνουν από πίσω, τον παρακολουθούν, τον συλλαμβάνουν. Το  1923 οι φασίστες του στήνουν ενέδρα στην  Parma. Ξεφεύγει και από μιαν συνωμοσία για να τον βγάλουν απ’ την μέση. Ο μετανιωμένος εκτελεστής , Vincenzo Tonti, δίνει τα ονόματα των εντολέων: ο στρατηγός Agostini, ο στρατηγός Sacco, ο υπαρχηγός της Αστυνομίας  Angelucci. Και ο Italo Balbo.

Το 1924 επανεκλέγεται βουλευτής σαν ανεξάρτητος στις λίστες του κομουνιστικού κόμματος: την Πρώτη μαίου εισέρχεται στο κοινοβούλιο. Το κάνει με τον δικό του τρόπο, υψώνοντας στο κοντάρι του κτιρίου της Κάμερας των βουλευτών Montecitorio μια μεγάλη κόκκινη σημαία.

Πλησιάζει όλο και περισσότερο τον  Gramsci. Ταξιδεύει για να οργανώσει την παράνομη εξεγερσιακή μορφή του κομουνιστικού κόμματος. σε ένα μυστικό ντοκουμέντο του PCd’I χαρακτηρίζεται, μαζί με τον Fortichiari του γραφείου «I» του Κόμματος, σαν υπεύθυνος για τα στρατιωτικά ζητήματα.  Στις 8 νοεμβρίου του 1926 συλλαμβάνεται μαζί με όλους τους μεγάλους αντιφασίστες ηγέτες. μετά από πέντε χρόνια εγκλεισμού το 1932 το σκάει στην Γαλλία, μετά στο Βέλγιο, τέλος Μόσχα. Εδώ οι ελπίδες του συγκρούονται με την σκληρή πραγματικότητα : περιθωριοποιείται, διώκεται, δικάζεται σε ένα »κιβωτιόσχημο» στην βάση ψεύτικων και μάταιων κατηγοριών. Η Nkvd, η μυστική αστυνομία, ερευνά γι αυτόν και μόνο χάρη στην παρέμβαση του δυνατού  Dimitri Manuilski, που γνωρίζει τον Picelli σαν μεγάλο μαχητή αντιφασίστα, βάζει στην άκρη την υπόθεση.

Αφού γλιτώνει το gulag ο Picelli αναχωρεί για την Ισπανία, για να πολεμήσει τους φρανκιστές.  Εγκαταλείπει τους ιταλούς κομουνιστές και έρχεται σε επαφή με το Poum, το αντισταλινικό κομουνιστικό ισπανικό κόμμα. στην  Barcellona ο Andreu Nin, ηγέτης του Poum και πρώην γραμματέας τουed  Trotsky, του προτείνει την ηγεσία ενός τάγματος. στο τέλος ο  Picelli όμως αποδέχεται, παρά το ότι σε επίγνωση των κινδύνων μιας βεντέτας σταλινικής, μιαν ηγεσία των διεθνών Ταξιαρχιών, un comando delle Brigate internazionali.

Την πρώτη ιανουαρίου βρίσκεται να διοικεί το Τάγμα Γκαριμπάλντι, Il primo gennaio è al comando del Battaglione Garibaldi.  Επιτίθεται και καταλαμβάνει την Mirabueno, είναι η πρώτη νίκη των ρεπουμπλικάνων στο Μέτωπο της Μαδρίτης. Το τέλος έρχεται λίγες ημέρες αργότερα, στις 5 ιανουαρίου 1937, στο ύψωμα του San Cristobal. «Η σφαίρα που τον κεραυνοβόλησε, τον χτύπησε στους ώμους, στο ύψος της καρδιάς» έγραψε ο φίλος του Braccialarghe που πήγε να ανακτήσει το σώμα του που είχε εγκαταλειφθεί στον τόπο.

στον Picelli αποδόθηκαν τρεις Κρατικές κηδείες. στην Madrid, Valencia και Barcellona. Σε αυτή την τελευταία παίρνουν μέρος πάνω από διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι. Στο μνημείο του, που δυο χρόνια αργότερα οι φρανκιστές θα ρημάξουν σε κομμάτια μαζί με το σώμα του Picelli, υπάρχει γραμμένο: «Στον ήρωα των οδοφραγμάτων της  Parma». ένα χρόνο μετά τον θάνατό του υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των »Διεθνών», alti ufficiali degli «Internazionali» προτείνουν να απονεμηθεί στην μνήμη του  «l’Ordine di Lenin», η πιο υψηλή σοβιετική τιμή που παραχωρείται. Κάποιοι ιταλοί κομουνιστές αξιωματούχοι, όμως, συντάσσουν ένα μυστικό ραπόρτο στην  Comintern για τις σχέσεις ανάμεσα στον Picelli και το Poum που εκ των πραγμάτων μπλοκάρει τα πάντα. Δεν θα είναι η τελευταία προσπάθεια  να περιέλθει στην λήθη η εξαιρετική ζωή του ιταλού  «Che» Guevara.

– Giancarlo Bocchi – από την “la Repubblica” – έκδοση της Parma, 22 ιουλίου 2012

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/guerra%20civile%20spagnola?updated-max=2015-01-05T16:46:00%2B01:00&max-results=20&start=6&by-date=false

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License