η Mika

από την ιστορία της επαναστατημένης Ισπανίας https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/18/mika/ Posted on 18/06/2015 by kleovis

Δευτέρα  5 Ιανουαρίου 2015

 

Mika

 

«Είδαμε απ’ όλα. υπάρχει μια γυναίκα που διοικεί την ομάδα και οι πολιτοφύλακες που πλένουν τις κάλτσες τους. αυτό, για μιαν επανάσταση. είναι μια επανάσταση!»

στο «ο πόλεμός μου της Ισπανίας», της Mika Etchebéhère, βρισκόμαστε πολύ μακριά από εκείνες τις ηρωικές διηγήσεις όπου από κάθε ΣΕΛΊΔΑ , dove ad ogniPAGINA στάζουν στιγμές δόξας και στιγμές πραξικοπηματικές. η Mika μιλά με απλότητα για την πολιτική της δέσμευση που ξεκίνησε στην Argentina, για την συμμετοχή της μαζί με το POUM στο μέτωπο της Sigüenza, για τις άλλες της μάχες. με ανθρωπιά, μιλά για την αγάπη της με τον Hippolyte, μας μιλά για τις γνώμες της γύρω από την τέχνη, για την σεξουαλικότητα στην πρώτη γραμμή. μας διηγείται για την φιλία της με τον  Cipriano Mera, ο οποίος θα παρέμβει την στιγμή της σύλληψής της από πλευράς της  Ghepeù.

η συνάντηση με τον Hippolyte Etchebéhère, για την Micaela Feldman (το αληθινό όνομα της Mika), θα είναι η συνάντηση της Ζωής της, sarà l’incontro della suaVITA;  θα τον παντρευτεί και, μετά τον θάνατό του, θα τον διαδεχθεί στο ισπανικό μέτωπο σαν διοικητής μιας φάλαγγας του POUM. συχνά, στο βιβλίο, μιλά για τον σύζυγο, μιλά γι αυτόν κάθε φορά που αισθάνεται κουρασμένη ή μελαγχολική, ή απλά μόνη. Μετά την πτώση του καθεδρικού της Sigüenza – η πιο σημαντική μάχη κατά την οποίαν κέρδισε την διοίκηση της φάλαγγας – φεύγει προς το Παρίσι για να ανακτήσει τις δυνάμεις:

«Μετά σήκωσα ένα φράγμα ενάντια στις αναμνήσεις. Για να μπορέσω να ζήσω. Έτσι άδειασα. έχω μόνο τις χρήσιμες σκέψεις στον πόλεμο, υπερασπίζομαι από τα υπόλοιπα. δεν πρέπει να διαβάζω διότι διότι ήδη διάβασα τα πάντα μαζί του, ούτε να κοιτάζω τον ουρανό, ούτε ν’αγαπώ το βουνό, ούτε να εστιάζομαι παρατηρώντας ένα λουλούδι, διότι όλο αυτό ανήκει στην ζωή εμάς των δυο,   appartiene alla nostra vita a due, από τότε που μου έλεγε: ‘Πρέπει να διαχειριστούμε την αγάπη μας. θα αγοράσουμε λιγότερα βιβλία ώστε να μπορείς να έχεις ένα όμορφο ρούχο. θυμάσαι εκείνο που είχα σχεδιάσει για σένα όταν γνωριστήκαμε ? τώρα δεν έχεις άλλο από μιαν παλιά φούστα και εκείνο το παιδικό παλτό που σου χάρισε η  Marguerite.
η πολιτική καταπίνει όλη την ζωή μας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας κατασπαράξει.'»

όταν, στο μέτωπο, συναντά τον Cipriano Mera, θυμάται την πρώτη της ανάμιξη με τον αναρχισμό και με την φεμινιστική ομάδα  «Louise Michel», στην οποίαν είχε ενταχθεί, στην Argentina, στην ηλικία των 14 χρόνων… «Αυτός ενσαρκώνει για μένα τον ανένδοτο και απέριττο αναρχισμό που με έφερε στον επαναστατικό αγώνα μόλις βγήκα από την παιδική ηλικία«. και αυτός δεν αρνείται καθόλου τον τρόπο της να σκέφτεται:

Cipriano: «Παραδέχομαι πως συνεχίζεις να είσαι δεμένη με τους παλιούς αναρχικούς αδελφούς σου. σ’ εσένα, ο κομουνισμός παραμένει στην επιφάνεια, μέσα σου παραμένεις αναρχική.»
Mika: «ίσως έχεις δίκιο…σε κάθε περίπτωση, εκείνο που σ’ εμένα παραμένει από τον αναρχισμό, είναι πως μου είναι αδύνατο να σεβαστώ τις επιβαλλόμενες ιεραρχίες, και η πίστη μου στον κύκλο της ισότητας .»

όταν ένας από τους πολιτοφύλακές της, ο Clavellin – που ήταν μόνο 15 χρόνων – τραυματίζεται θανατηφόρα στην διάρκεια μάχης στους λόφους της Aguila, η Mika ξεσπά σε κλάματα, και ο Μέρα της απευθύνεται με τόνο δηκτικό:
«Πάμε, μικρή, σταμάτα να κλαις: είσαι τόσο θαρραλέα, και κλαις! βέβαια, μετά απ’ όλα είσαι μια γυναίκα.»
με καμάρι, απαντά με μια δόση περιφρόνησης:
οι λέξεις του με χτυπούν σαν μαστίγιο, κάνοντάς με να σφίξω τις γροθιές με το πρόσωπο να καίγεται. Σηκώνω το κεφάλι, ψάχνοντας να ηρεμήσω, ψάχνοντας μιαν απάντηση που να σπάζει κόκαλα, αλλά καταφέρνω να πω μόνο: »Είναι αλήθεια, μια γυναίκα τελικά, κι εσύ, με όλον τον αναρχισμό σου, ένας άνδρας τελικά, σάπιος από προκαταλήψεις σαν κάθε άλλο αρσενικό.»

αντιτίθεται, ηMika, όταν βλέπει τις καμένες εκκλησίες εξ αιτίας του αντικληρισμού.
«aΞέρετε, σύντροφοι, υπάρχουν αληθινοί θησαυροί εδώ. κάθε κομμάτι ξύλου ζωγραφισμένο αξίζει μιαν περιουσία. Είναι πολύ παλιό και δεν μπορεί να φτιαχτεί ξανά κάτι παρόμοιο.  όταν ο πόλεμος θα έχει τελειώσει, η εκκλησία σας θα χαρακτηριστεί εθνικό μνημείο και θα έρχονται από παντού για να μπορέσουν να την δουν, μέχρι και από το εξωτερικό
Και όταν βλέπει τρεις παπάδες που έχουν συλλάβει οι πολιτοφύλακες, καθισμένους σε ένα παγκάκι μπροστά στον σταθμό, τους λυπάται:
«SΔίχως τους οπλισμένους πολιτοφύλακες να τους επιβλέπουν, θα μπορούσες να πιστέψεις πως περιμένουν το τραίνο για να φύγουν. Κανείς από αυτούς δεν παρακαλεί. έχουν έναν αέρα τόσο παθητικό, μοιάζουν αξιοθρήνητοι, που νιώθω θυμό να ακούω τον παλιό εχθρό μου, ο οίκτος, και η ντροπή να έχεις πάντα οίκτο μου  φράζει τον λαιμό.»

δεν υπάρχει ένα κεφάλαιο αποκλειστικά για τις γυναίκες γενικότερα, στο βιβλίο, αλλά αναφέρονται σύμφωνα με τις περιστάσεις και στην διάρκεια της καθημερινής ΖΩΉΣ στο μέτωπο, nel corso dellaVITA quotidiana al fronte. Οι πρώτες που αναφέρονται είναι «κάποιες γυναίκες, μερικές με όψη παράξενη» που βρίσκονται στα γραφεία του POUM τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Γρήγορα μαθαίνει πως «είναι τα κορίτσια ενός μπορντέλου εδώ κοντά που ήρθαν να καταταγούν στην πολιτοφυλακή«.  Τότε εμφανίζεται δυσφορία και αποστροφή για αυτές τις πρόστυχες.
«MΜε ξαναγυρίζουν μακριά, και πίσω, ένα θλιβερό βραδινό στο Παρίσι, στην συνοικία της  Chapelle, rue de la Charbonnerie: φορούσα ένα μαύρο αδιάβροχο, η μικτή κούραση μιας σκληρής ημέρας και μια βαλίτσα γεμάτη με »Τι να Κάνουμε», το περιοδικό της ομάδας μας που έπρεπε να μοιράσω στα κιόσκια.  Με κατέλαβε ένα παιδικός τρόμος, όταν μια καστανή τεράστια γυναίκα άρχισε να με πλησιάζει κάνοντας χειρονομίες άσεμνες, άρχισα να τρέχω σαν τρελή, και με ακολουθούσαν επί μακρόν τα γέλια αυτών των γυναικών που στις δικές μας αναρχικές συζητήσεις, όταν ήμουν δεκαοχτώ χρονών, αποκαλούσαμε »αδελφές μας πουτάνες».  Μπροστά σε αυτές τις αδελφές που σήμερα απευθύνονται σε εμάς, δεν έχω ψυχή αδελφική. Έχθρα, ίσως μέχρι και ζήλια διότι οι σύντροφοί μας τις καλύπτουν διακριτικά.«

Υπάρχουν και άλλες που γίνονται πηγή άρνησης: εκείνες που ψάχνουν, με οποιοδήποτε κόστος, να γίνουν οι αρραβωνιαστικές των πολιτοφυλάκων, ή οι ερωμένες των αρχηγών, με σκοπό να κερδίσουν,  με την μεσολάβησή τους, ένα κάποιο γόητρο, μια κοινωνική ανέλιξη, ή απλούστατα να σώσουν την ζωή τους εκμεταλλευόμενες την θηλυκότητά τους.
Υπάρχει όμως »η Αβησσυνή»:
«DΑπό που έρχονταν αυτή η Αβησσυνή που στην επιστροφή απ’ το νοσοκομείο είχα βρει ανάμεσά μας? Είχε το δέρμα ενός καφέ πρακτικά μαύρου, μάτια σαν κάρβουνο και το κεφάλι στεφανωμένο από μαύρες μπούκλες όπως τα μάτια της, από εδώ και το παρατσούκλι της Αβησσυνής, il suo soprannome di «Abissina», και ήταν δεκάξι χρονών – αλλά έδειχνε είκοσι. Μεγάλη, ψηλό το στήθος, η μπλε φόρμα της πολιτοφυλακής δεν κατάφερνε να κρύψει το μέγεθός της ούτε να κρύψει το ισορροπημένο της βάδισμα κοριτσιού από τις χαμηλές γειτονιές της Μαδρίτης. Τραγουδούσε όλη μέρα  Ay Mari-Cruz, Mari-Cruz, maravilla de mujer…, έκοβε βόλτες, σχεδίαζε ένα βήμα χορού, πλεύριζε έναν πολιτοφύλακα, ένα άλλον στον οποίον ζητούσε πάντα το ίδιο: ‘Δείξε μου πως αποσυναρμολογείς το ντουφέκι. Ξέρω να το οπλίζω, αλλά όχι να το λύσω, και μια μέρα κι εγώ θα έχω ένα  …»
Αλλά και η «Manolita la Fea» (η άσχημη):
«SΝαι, άσχημη. είμαι μέλος της φάλαγγας Πασιονάρια, Faccio parte della colonna Pasionaria, όμως προτιμώ να μείνω μαζί σας. αυτοί δεν θέλησαν ποτέ να δώσουν ΌΠΛΑ στα κορίτσια,  dareARMI alle ragazze. είναι μόνο για το πλύσιμο των πιάτων και για την καθαριότητα. άκουσα να λεν πως στην φάλαγγά σας οι γυναίκες πολιτοφύλακες έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες, και δεν ασχολούνται ούτε με την κουζίνα ούτε με το πλυσταριό. δεν ήρθα στο μέτωπο για να ψοφήσω με ένα ξεσκονόπανο στο χέρι. Έχω ήδη πλύνει πολλές κατσαρόλες για της επανάσταση!»
οι στοχασμοί της για την σεξουαλικότητα των άλλων γυναικών αλλάζουν αφού είδε όλες τις θηριωδίες που ένας πόλεμος μπορεί να προκαλέσει. στην Μαδρίτη, συναντά μια γυναίκα στον δρόμο και ξεκινά μια κουβέντα:
«NΔεν έκανα συχνά έρωτα εδώ, μου λέει μια γυναίκα που κρατά μιαν μεγάλη κότα δεμένη από το ένα πόδι σε μιαν καρέκλα. αυτή η κότα, μας κάνει ένα αυγό την ημέρα. το βράδυ βγαίνω να πάρω λίγο τον αέρα μου μόλις σταματούν να πέφτουν οι οβίδες. τα κορίτσια της Μαδρίτης ψάχνουν τ’αγόρια… Με αυτό τον ρυθμό, οι απώλειες του πολέμου σύντομα θα αναπληρωθούν.
Πάντα έτσι είναι σε καιρό πολέμου, μιας και δεν ντρέπεται για τις συντοπίτισσές της. ο κόσμος θέλει να ζήσει γρήγορα για τον φόβο μην πεθάνει…
«

Μετά τις μέρες του Μαίου 1937 στην Barcellona και την απαγόρευση του  POUM, η Mika συλλαμβάνεται από τους σταλινικούς και κινδυνεύει να έχει την ίδια τύχη πολλών συντρόφων της που εξολοθρεύτηκαν από την Ghepeù. καταφέρνει να ξεφύγει από την εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες χάρη στην παρέμβαση του Cipriano Mera.

 

μετά την απελευθέρωσή της θα ενωθεί με την ελευθεριακή φεμινιστική ομάδα των Ελεύθερων Γυναικών,  gruppo femminista libertario delle Mujeres Libres, θα πάρει μέρος στις μάχες μέχρι τον Ιούνιο του  1938.
Όπως και ο Mera, τελικά, θα πεθάνει στο Παρίσι, αφού πρόλαβε να πάρει μέρος στον γαλλικό μάη, non prima di aver partecipato al maggio francese.
Ειρωνεία της τύχης, επίσης και ο  Mera, έναν χρόνο αργότερα, θα είναι θύμα με την σειρά του άλλων πολιτικών στελεχών, όμως αυτή τη φορά της εξόριστης CNT in esilio.

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/guerra%20civile%20spagnola

από Μαης 1937 19/06/2015 5:21 μμ.


Δεν ξεχνάμε - δε συγχωρούμε

Κάτω ο φασισμός!

ΝΟ PASSARAN!

από el quinto regimiento 19/06/2015 6:17 μμ.


http://all-that-is-interesting.com/marina-ginesta-spanish-civil-war-1937

η νεαρή αυτή έφηβη ονομάζεται Marina Ginèsta και ήταν κομμουνιστρια

από @δες τι βρήκα 19/06/2015 7:58 μμ.


https://poumista.wordpress.com/category/spain-2/spanish-civil-war/

Λέει ότι ναι μεν ήταν στο κομμουνιστικό κόμμα στην αρχή, αλλά μετά, πολύ γρήγορα και απογοητευμένη με τη στάση των σταλινικών, μέχρι το τέλος τού πολέμου είχε επαφές με το POUM και τη CNT. Πέθανε στο Παρίσι το 2014, σε ηλικία 94 ετών.

από el quinto regimiento 20/06/2015 12:13 πμ.


ειναι ο,τι καταρρίπτει τις ανοησίες τύπου : "οι σταλινικοι δεν έδιναν όπλα σε γυναίκες", που αναφέρει η δημοσίευση. 

κατα τα άλλα, φιλε μου, μάλλον ήταν πολύ περισσότεροι αυτοί που μετακινήθηκαν από το POUM και τη FAI/CNT στο PCE, παρά το αντίστροφο.

__________________________________________________

 

ΣΟ πλιζ ανεβασε κι αυτο στη κουβεντα στο άλλο θρεντ

https://athens.indymedia.org/hidden/comments/1566760/

αναφέρεται στη δύναμη και συνθεση του PCE και του PSUC

για να ειναι ολοκληρωμενη η τοποθετηση

ευχαριστώ

από @αντικεντρώος 24/06/2015 2:26 πμ.


ήταν σοσιαλδημοκράτισσα..

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License