να βγούμε από τον καπιταλιστικό λαβύρινθο Uscire dal labirinto capitalista

αρνούμαστε τον καπιταλισμό, μετάφραση του κειμένου της ομάδας critica radical από την Βραζιλία

Κυριακή  7 Ιουνίου 2015

 

Uscire dal labirinto capitalista να βγούμε από τον καπιταλιστικό λαβύρινθο

 

Για ένα μανιφέστο της ανθρώπινης χειραφέτησης Per un manifesto dell'emancipazione umana

Πέρασαν 165 χρόνια από τη κυκλοφορία του Κομουνιστικού Μανιφέστο και παρουσιάζεται η ιστορική ευκαιρία για να προχωρήσουμε πέρα από τον καπιταλισμό.
μια ρήξη διασχίζει τον καπιταλισμό - η αντί-φετιχιστική ρήξη.
η ριζοσπαστική κριτική ξεσκέπασε την λογική του συστήματος. η χειραφετική πρακτική θα αποφετιχοποιήσει την κοινωνία.
αυτή η νέα επανάσταση βυθίζει το μαχαίρι στα θεμέλια του καπιταλισμού. είναι υπερβατική. οι προηγούμενες επαναστάσεις απέτυχαν διότι δεν το έκαναν.

αυτή η ρήξη προτείνεται σε μια στιγμή κατά την οποίαν το σύστημα βρίσκεται μέσα στην κρίση του θεού-φετίχ του, του χρήματος. γι αυτό, μια τέτοια κρίση είναι επίσης η κρίση του ανθρωπίνου είδους, η κρίση του υποκειμένου. τελικά, είχαμε διαμορφωθεί από αυτή την φετιχιστική μήτρα. και εξ αιτίας αυτού, εμείς, τα ανθρώπινα όντα, που ήμασταν οι δημιουργοί αυτού του συστήματος, ζούμε μιαν κρίση δίχως προηγούμενα.

στις εκτάσεις και τους δρόμους του καπιταλισμού, δεν υπάρχουν πλέον απαντήσεις σε αυτή την κρίση. σήμερα, μπροστά στα μάτια μας, το σύστημα έχει προσλάβει το αυτοκαταστροφικό προσωπείο του.
θα αυτοκαταστραφούμε άραγε κι εμείς? εμείς στοιχηματίζουμε πως όχι!
δια τούτο, η αντικατάσταση του καπιταλισμού θα πρέπει να τεθεί στην ημερησία διάταξη. αυτό το αδιανόητο ήδη ανθίζει σε διάφορες χώρες. κι εκείνο το οποίο μέχρι σήμερα θεωρούνταν αδύνατο προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα.

γι αυτό, εκείνοι που ερμηνεύουν και θέλουν να εγκαινιάσουν μια νέα πρακτική που θα υποσκελίσει τον καπιταλισμό καλούνται να δείξουν ανοικτά, σε ολόκληρο τον κόσμο, το περιεχόμενο της κριτικής τους και αυτό που προτείνουν για να πάμε πέρα από το σύστημα: ο Πάπας και ο Ομπάμα, η Μέρκελ και η Ντίλμα, ο Νετανιάχου και ο Ahmadinejad, ο Xi Jinping και ο Castro, ο Putin και ο Maduro, ο Manoel Barroso και ο Kim Jong-un, η Al Qaeda και η Hezbollah, η Αγορά και το Κράτος, το ΔΝΤ και οι κεντρικές Τράπεζες, επιχειρηματίες και συνδικαλιστές, τα Μέσα και τα πολιτικά κόμματα. οι συμφωνίες τους και οι διαφορές τους έχουν ένα κοινό σημείο: την συντήρηση του καπιταλισμού.

όλες όμως αυτές οι θέσεις τους έχουν καταστεί ασυνεπείς, δεν συνάδουν. το σύστημα ζει μια στιγμή ιστορική πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες. τα αδιέξοδά του υποδεικνύουν μέχρι ποίου σημείου βρίσκεται να αντιμετωπίζει μια κρίση μη παροδική. τα οικονομικά του και περιβαλλοντικά όρια βρίσκονται μπροστά στα μάτια όλων μας.  οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται. η δραστική μείωση της παραγωγικής εργασίας, διαμέσου της μικροηλεκτρονικής, έχει δραστικά αποδιοργανώσει το κεφάλαιο. το τέλος της εργασίας ανακοινώνει το τέλος του καπιταλισμού. κι έτσι, ο καπιταλισμός χάνει την δυναμική του. φτάνει και αγγίζει το όριό του. καταρρέει. οι βάσεις του κατακρημνίζονται, βυθίζονται. η λογική του καθίσταται αβίωτη.

όμως η αγωνία του συστήματος δεν είναι το αποτέλεσμα των διαμαρτυριών των κοινωνικών κινημάτων ή κάποιου επαναστατικού κινήματος. αυτοί που το υπερασπίζονται και επιμένουν στο να θέλουν να το εκσυγχρονίσουν, επαιτώντας τα ψίχουλά του, δεν θέλουν να παραδεχτούν πως η χρεοκοπία είναι το αποτέλεσμα των βασικών του αρχών.
η καθυστέρηση στο να αντικαταστήσουν αυτή την ιστορική απόφυση συνέβαλε στο να μετατραπεί ο καπιταλισμός σε αυτή την καταστροφή που αφανίζει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη.

τι πρέπει να κάνουμε για να πάψουμε να είμαστε αιχμάλωτοι μιας ασυνειδησίας που μειώνει στο 95% την γνωστική μας ικανότητα?

η διπλή φύση της κριτικής στον καπιταλισμό, La doppia natura della critica al capitalismo

πέρασε καιρός από τότε που η απελευθέρωση νοούνταν πως μπορεί να είναι μόνο από την εργασία, και όχι μέσα στην εργασία. στην εργασία δεν απελευθερώνεται κανείς. εκτός αυτού, δεν πρέπει να συγχέουμε την εργασία με την ανθρώπινη δραστηριότητα. το ανθρώπινο είδος πάντα έκανε, και πάντα θα κάνει δραστηριότητες. όμως η δουλειά είναι μια ιστορική κατασκευή που επιβλήθηκε στους ανθρώπους. και επιβλήθηκε διαμέσου αιματηρής καταστολής και καταπίεσης. δεδομένου ότι, αυτό έγινε διαμέσου της ανακάλυψης και της χρήσης των πυροβόλων όπλων που εμφυτεύτηκε στην εμπορική οικονομία. προφανώς, οι άνθρωποι δεν αφέθηκαν να τους μεταφέρουν με την αυθόρμητη θέλησή τους στην νέα οπλική και χρηματική-χρηματιστική οικονομία.

ήταν η καταστολή που μετέτρεψε σε εργαζόμενους τους μικρούς παραγωγούς των προ-καπιταλιστικών μορφών κυριαρχίας. γι αυτό εκδιώχθηκαν αυτοί από την γη τους και είδαν να τους αρνούνται τα δικαιώματά τους στο κυνήγι, στο ψάρεμα και στην συλλογή καυσόξυλων. ο σκοπός αυτών των μέτρων ήταν ακριβώς εκείνος να τους αναγκάσουν να πουλήσουν το μοναδικό πράγμα που ακόμη ήταν δικό τους - την ικανότητά τους να δουλεύουν. η ίδια λατινική ρίζα της λέξης,  "tripalium", "tre pali", ''τρεις πάσσαλοι'', αναφέρεται σε ένα είδος ζυγού που χρησιμοποιούνταν για το βασανιστήριο και την τιμωρία των σκλάβων και των άλλων ανελεύθερων. παρόλα αυτά, οι υπερασπιστές της εργασίας επιμένουν στο να θέλουν να αγνοούν την κριτική της.

σήμερα, αυτή η υπεράσπιση διαδραματίζει έναν χαρακτήρα αντιδραστικό.  καθώς αντιτίθεται δυνατά με την ιστορική στιγμή που καθιστά δυνατή όχι μόνο την υπέρβαση της εργασίας, αλλά και τα συστήματά της, είτε είναι καπιταλιστικά είτε σοσιαλιστικά. στο τέλος, βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυνατότητα να εξαλείψουμε το βάσανο, την ταλαιπωρία, μέρος της οποίας προκαλείται από την δουλειά, της οποίας οι ρίζες, και το σημερινό αδιέξοδο, κατοικεί στην ιστορία των φετιχιστικών σχέσεων.

όταν αντιληφθήκαμε αυτή την δυνατότητα, θεωρηθήκαμε προφήτες του χάους. τώρα που φτάσαμε σε αυτήν, μας λεν πως δεν υπάρχει διέξοδος. και αναρωτιόμαστε: γιατί? μας απαντούν: διότι ο καπιταλισμός είναι σαν τον φοίνικα, αναγεννιέται από τις στάχτες του, βρίσκει πάντα τον τρόπο να συνεχίσει. μα πως θα μπορούσε να συνεχίσει εάν η φύση της παρούσας κρίσης είναι το θεμέλιό του?

για εμάς, η διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας πλησίασε στην σκέψη της ριζοσπαστικής κριτικής.
τώρα πλησίασε. με αυτό τον τρόπο, εισέβαλε μια ιστορική σύνδεση, ένας ιστορικός κόμβος που επιτρέπει να αντικαταστήσουμε το μοντέρνο πατριαρχικό σύστημα παραγωγό εμπορευμάτων. μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως ο καπιταλισμός, η εργασία και οι άλλες του κατηγορίες και το βάσανο των ανθρώπων δεν έχουν πλέον λόγο για να συνεχίζουν.

η μικροηλεκτρονική, που χρησιμοποιείται σαν εργατική δύναμη, έσπρωξε μέχρι το παράλογο τον λόγο ύπαρξης της εργασίας. έτσι, το τρανς-ιστορικό όραμα, οντολογικό, φυσιολογικό της εργασία  δεν αντέχει πλέον. και γιατί? διότι ο ίδιος ο καπιταλισμός άρχισε να απαλλάσσει το ανθρώπινο είδος από την εργασία.

οπότε, διαψεύδονται όχι μόνον ο χριστιανισμός, ο προτεσταντισμός, ο μαρξισμός, αλλά και ο καπιταλισμός ο ίδιος. συνεπώς, η επανάσταση δεν μπορεί να μην βασίζεται σε μιαν έννοια θετική της εργασίας.

είναι εδώ και πολλά χρόνια που η αξία περιλήφθηκε σαν βάση της αστικής παραγωγής, και η δουλειά σαν η ουσία του κεφαλαίου, η ουσία που δημιουργεί την αξία που εκφράζεται σε χρήμα. αυτή η κριτική, απ' τις απαρχές της, συνελάμβανε  τις βασικές μορφές της καπιταλιστικής κοινωνίας που έχει στην αξία το κεντρικό αρνητικό της μοντέρνας κοινωνίας.
όμως, η κοινωνική κριτική που εγκαινιάστηκε από την νεωτερικότητα έδωσε αφορμή , οδήγησε σε δυο κοινωνικές κριτικές ανταγωνιστικές.

μια, που υπέβαλλε στην ριζοσπαστική κριτική τις βασικές μορφές αυτής της κοινωνίας. η άλλη, που υπέβαλλε σε κριτική την ανεπάρκεια και την υπανάπτυξη της ίδιας της κοινωνίας.  η πρώτη, που στην αρχή παρέμεινε κρυμμένη, και για αρκετό καιρό κατεστάλη, μόνο πρόσφατα αποκαλύφθηκε εκ νέου, και δια τούτο κάνει μόνον τώρα τα πρώτα της βήματα. βήματα που θα μπορούσαν να μας μεταφέρουν στην αίθουσα όπου φυλάσσονται τα πιο σπουδαία μυστικά της ανθρωπότητας.  Passi che ci potrebbero portare nella stanza dove son custoditi i più importanti segreti dell'umanità.

η δεύτερη επιβίωσε μέχρι σήμερα και αναπτύχθηκε σαν μια αντανάκλαση έμφυτη  στον καπιταλισμό. τα θεμέλιά της αναπαύονται στην θεωρία του καπιταλιστικού εκσυγχρονισμού που κατέρρευσε.

η γέννηση των θεωριών, La genesi delle teorie

οι δυο θεωρίες απευθύνονται στο ίδιο αντικείμενο μελέτης, τον καπιταλισμό. όμως, ο καπιταλισμός δεν εισήλθε στην ιστορία σε καθαρή μορφή, αλλά διαμέσου μιας σωρείας ανάμικτων καπιταλιστικών στιγμών, προ-καπιταλιστικών, μοντέρνων και μετά-μοντέρνων. αυτό έδωσε χώρο σε μια ανισότητα μεταξύ των διαφόρων χωρών της ηπειρωτικής Ευρώπης που ήταν υπανάπτυκτα σε σχέση με την Αγγλία, και επίσης στις χώρες του υπόλοιπου κόσμου, που βρίσκονταν ακόμη πιο πίσω των υπανάπτυκτων ευρωπαϊκών χωρών.   σε αυτόν τον εσωτερικό και εξωτερικό μη ταυτοχρονισμό του καπιταλισμού κατοικεί η γέννηση των δυο θεωριών. από αυτή την αντίθεση πηγάζει ο εσωτερικός Μαρξ και ο εξωτερικός Μαρξ.  από εδώ,  προέρχονται οι διαφορετικές τους προσεγγίσεις, διαμέσου δυο διαφορετικών θεωριών: μια, η θεωρία της αντικατάστασης του καπιταλισμού; η άλλη, η θεωρία του εκσυγχρονισμού του.

με την λεηλασία της θεωρίας του εκσυγχρονισμού, η κριτική στράφηκε μόνο στην υπεραξία, δηλαδή, στην ποσότητα που δεν πληρώνεται της αξίας που παράγεται από τον εργαζόμενο, και την οποίας αυτός στερείται. αυτή η πτυχή οδήγησε στην ιδέα σύμφωνα με την οποίαν η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα βρίσκονταν στην εργασία, και όχι από την εργασία. αποτέλεσμα υπήρξε πως η εργασία καθορίστηκε σαν βάση της σοσιαλιστικής επανάστασης, διαμέσου της οποίας το προλεταριάτο θα είχε προχωρήσει πέρα από τον καπιταλισμό.

συνεπώς: η κριτική του καπιταλισμού δεν κατευθύνθηκε ενάντια στην καταστροφική ποιότητα της κοινωνικοποίησης υπό την μορφή αξίας, αλλά μόνο ενάντια στον ποσοτικό μηχανισμό της διανομής που γίνεται κάτω από αυτή την τυφλά υποτιθέμενη βάση. ξεκινώντας από αυτή την υπόθεση, η σοσιαλιστική επανάσταση μπορούσε μονάχα να εκσυγχρονίσει τον καπιταλισμό. μετά τον θάνατο του Marx, κάποιοι μαρξιστές επαναστάτες κυριεύτηκαν από ένα αόριστο προαίσθημα που τους οδήγησε να σημειώσουν, αν και δίχως να αντιληφθούν το μέγεθος, την διάσταση , πως στον Marx υπήρχαν διαφορετικές προσεγγίσεις στα ξεχωριστά θέματα.

ένα παρόμοιο αόριστο προαίσθημα, ωστόσο, προκάλεσε μια φοβία αντίθετη στην ιδέα ενός εσωτερικού ορίου της ενίσχυσης της αξίας, της αξιοποίησης του χρήματος, κάνοντας δυνατό αυτή η ιδέα να παραμείνει ελεύθερη από τις κοινωνικές καταστάσεις της οικονομίας και της πολιτικής, από την κρίση και από την ευημερία,  από τους παγκόσμιους πολέμους, από την παγκόσμια οικονομική κρίση και από την μεταπολεμική εποχή ευημερίας  που προώθησε ο φορντισμός. ένα γεγονός σίγουρα αδικαιολόγητο, αλλά κατανοητό. στο τέλος, βρεθήκαμε μπροστά σε καταστάσεις που επεσήμαναν το ιστορικό σύνορο και όριο του μοντέρνου πατριαρχικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων.
αλλά, η δυνατότητα η κατηγορηματική κριτική να είναι σωστή σε σχέση με την καπιταλιστική δυναμική γέννησε ενόχληση, προκάλεσε σκάνδαλα και δημιούργησε απελπισία στους διανοούμενους.

διάφοροι και σημαντικοί επαναστάτες απόρησαν μπροστά στην πιθανότητα στα κείμενα του Marx να μπορεί να υπάρχει η ιδέα πως η εργατική τάξη θα είχε χάσει τις θέσεις εργασίας της και πως η συγκέντρωση στα εργοστάσια θα μειώνονταν δραστικά, και πως σε αυτά τα κείμενα θα μπορούσε να βρεθεί η άρνηση της εργατικής τάξης ως ιστορικό υποκείμενο; πως ο  Marx θα παρείχε στοιχεία που θα μας έδιδαν την δυνατότητα να σκεφτούμε και να μπορέσουμε να κάνουμε μιαν επανάσταση που δεν θα είναι σοσιαλιστική και πως οι διατυπώσεις της θα έφταναν στο σημείο να επιβεβαιωθούν από μιαν καινούργια στιγμή της καπιταλιστικής παραγωγής κατά την οποίαν πρακτικά εξαφανίζονταν η αξία και, ταυτόχρονα, η υπεραξία.

η κριτική της εργασίας και η ρήξη με την εργασία και τον καπιταλισμό σήμερα, La critica del lavoro e la rottura con il lavoro ed il capitalismo oggi

η νέα παγκόσμια κρίση, με την τρίτη βιομηχανική επανάσταση, είναι ακριβώς η επιβεβαίωση της πρόβλεψης του  Marx (Grundrisse). βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίση του εσωτερικού ορίου της εξέλιξης της αξίας, της ενίσχυσης του χρήματος. εάν, προηγουμένως, δεν παρακολουθήσαμε αυτή την κατάσταση, τώρα βρισκόμαστε καθημερινά πρόσωπο με πρόσωπο με αυτήν. πρώτα, επρόκειτο για κρίσεις σχετικές με την επέκταση του συστήματος.

σήμερα πρόκειται για κρίση του ορίου του καπιταλισμού. βρισκόμαστε μπροστά στο  ματ του καπιταλισμού δια χειρός του ιδίου του καπιταλισμού. εξ αιτίας αυτού, η ανάπτυξη της ριζοσπαστικής κριτικής της διάστασης-αξίας, που υπερβαίνει την ερμηνεία της ιστορίας που θεωρείται ως ταξικός αγώνας και την αντικαθιστά με την ιστορία των φετιχιστικών σχέσεων, λαμβάνει νέα σημασία και αποτελεί το θεμέλιο  της κριτικής της δικής μας ιστορικής εποχής.

ο στόχος της σύγχρονης παραγωγής είναι να μετατρέπει το χρήμα σε περισσότερο χρήμα. αυτό μέχρι σήμερα ήταν δυνατό μόνον διότι, στον καπιταλισμό, το χρήμα είναι η ενσάρκωση της εργασίας. με την ανάπτυξή του, ξεπετάχτηκαν εργοστάσια με περισσότερους από  30 χιλιάδες εργαζομένους. και ξεπετάχτηκαν διότι στον καπιταλισμό το θεμέλιο του συστήματος είναι η ενίσχυση του ρόλου του χρήματος που γεννιέται σαν μορφή πλούτου που αποτελείται από την άμεση δαπάνη της ανθρώπινης εργασίας, έχοντας σαν βάση τον χρόνο εργασίας. εδώ κατοικοεδρεύει η καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος, η ενίσχυση του ρόλου της αξίας, η ενίσχυση του ρόλου του χρήματος.  όλα τα εμπόδια που μπαίνουν στην μέση αυτού του στόχου, συμπεριλαμβανομένων των επαναστατικών, εξολοθρεύονται από την δυναμική, από την επιβολή, επέκταση και εκσυγχρονισμό του καπιταλισμού.

σήμερα η παραγωγή έφτασε στο σημείο να εξαρτάται λιγότερο από τον χρόνο απασχολούμενης εργασίας και πολύ περισσότερο από τις εξελιγμένες μηχανές παραγωγής που δημιουργήθηκαν από την επιστήμη και την τεχνολογία. εργοστάσια που είχαν 30 χιλιάδες εργαζομένους, έχουν σήμερα εκατό. παράγουν περισσότερο και πολύ περισσότερο φτηνά. αλλά, όπως γνωρίζουμε, το κεφάλαιο δεν μπορεί να εξαλείψει τελείως την ζωντανή εργασία από την διαδικασία παραγωγής εμπορευμάτων. τελικά, είναι από αυτή την εργασία που αυτό απορροφά την υπεραξία απ' όπου αντλεί κέρδος.

όμως έτσι που αυξάνεται η παραγωγικότητα, εξ αιτίας του ανταγωνισμού, διαμέσου της χρήσης νέων τεχνολογιών, και ο χρόνος εργασίας μειώνεται διαρκώς. μπροστά στην τεράστια συσσώρευση νεκρής εργασίας, η ζωντανή δουλειά φτάνει στο σημείο να μειώνεται στην απλή συντήρηση των τεχνο-επιστημονικών μηχανημάτων. η αδιάκοπη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας έχει φέρει σε μιαν κατάσταση τέτοια σύμφωνα με την οποίαν η νέα προστιθέμενη αξία για κάθε μονάδα προϊόντος είναι τόσο ασήμαντη και φτωχή που η προσμέτρηση διαμέσου του κριτηρίου της αξίας κατέστη αβάσταχτη, μη βιώσιμη.  συνεπώς, ούτε η εργασία ούτε ο χρόνος εργασίας είναι πλέον κύριες συνθήκες  της παραγωγής. η εργασία άρχισε να παύει να είναι η κύρια πηγή πλουτισμού, και ο χρόνος της εργασίας έπαψε να είναι η μέτρησή του.

η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στην εξάλειψη της κότας του καπιταλισμού που κάνει τα χρυσά αυγά, στην κατάργηση της εργασίας.

ο πυρήνας της ριζοσπαστικής κριτικής της κρίσης, Il nucleo della critica radicale della crisi

η αντικατάσταση της ζωντανής εργασίας με την αντικειμενοποιημένη εργασία τίθεται λοιπόν σαν η τελευταία πρόσφατη ανάπτυξη της σχέσης της αξίας, της βασισμένης στην αξία παραγωγής. βρισκόμαστε μπροστά σε μια διαδικασία παραγωγική που αλλάζει βαθύτατα την σημασία του πλούτου, του χρόνου και της κοινωνικής σχέσης, και που βγάζει νοκ άουτ  την εργασία. να το ιστορικό φράγμα του καπιταλισμού. η προσπάθεια υπέρβασης αυτού του αδιέξοδου διαμέσου της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας, δηλαδή, χρήμα που παράγει χρήμα, αυξάνει σε μεγάλο βαθμό την πρόσφατη κρίση και δείχνει τις αναλογίες και τις επιπτώσεις της παγκόσμιας κατάρρευσης.

πολύ εξελιγμένα computer, νέα επικοινωνιακά μέσα και νέες τεχνολογίες επικοινωνίας, χρηματιστικές φούσκες κερδοσκοπικές  με περισσότερα από 400 δισ. δολάρια στις χρηματιστηριακές αγορές και αυτές των ακινήτων δεν καταφέρνουν να κρύψουν αυτή την πραγματικότητα. η σταθερή κοινωνία του χρήματος γίνεται όλο και περισσότερο κομμάτια.

η αποσταθεροποίηση της υπόστασης του κεφαλαίου έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο στο οποίο είναι δυνατή μονάχα μια συσσώρευση φαινομενική, δίχως ουσία, διαμέσου χρηματοπιστωτικών φυσαλίδων και δημόσιας πίστωσης που έχουν αυτή την στιγμή αγγίξει τα όριά τους.  η κατάληξη είναι ξεκάθαρη : η ιστορία της αποσταθεροποίησης της υπόστασης της αξίας, ήτοι, η απαξίωση του χρήματος, παρουσιάζεται σαν ένα ζήτημα δραστικής μείωσης της ποσότητας εργασίας.  νάτος εδώ ο πυρήνας  της θεωρίας ριζοσπαστικής κριτικής  της κρίσης. αυτή η αποσταθεροποίηση της πραγματικής υπόστασης του κεφαλαίου, που βρίσκεται σε εξέλιξη, δείχνει πως ο καπιταλισμός πεθαίνει. μπροστά σε αυτό, η έκκληση δεν μπορεί να είναι μία : φτάνει με τον ιστορικό μαζοχισμό, ας πεθάνει ο καπιταλισμός ! να πεθάνει!

έτσι θα σωθούν η ανθρωπότητα και ο πλανήτης, Così l'umanità e il pianeta saranno salvi

χρόνια μετά την αναζήτηση του  Marx, και μετά την ανακάλυψη/διαίσθηση της  Critica Radicale, Ριζοσπαστικής Κριτικής,  ξεκινώντας από τις καλά θεμελιωμένες διατυπώσεις του Robert Kurz και με την επεξήγηση της κρίσης του ιστορικού ορίου του καπιταλισμού (2008), τώρα αναδύεται εκ νέου μια μεταμοντέρνα φοβία η οποία, στην προσπάθεια να αρνηθεί την πιθανότητα υπέρβασης του καπιταλισμού, συμβάλλει στην διαμόρφωση μιας καταστροφικής υποκειμενικότητας και αυτοκαταστροφικής, εκείνη του σύγχρονου υποκειμένου. όμως δεν υπάρχουν πλέον οι συνθήκες που θα συγκρατήσουν την θεωρητική και πρακτική ριζοσπαστικότητα της κατηγορηματικής κριτικής στον καπιταλισμό και, γι αυτό,  μπορούμε να ξεκινήσουμε ''μια σίγουρα δύσκολη διαδικασία πρακτικού μετασχηματισμού, ξεκινώντας από την καθημερινή μας συμπεριφορά μέχρι τις επαναστάσεις των κοινωνικών θεσμών''.  (Kurz)

αυτή η διαδικασία μετασχηματισμού έχει σαν μια προϋπόθεση την ριζοσπαστική κριτική της εργασίας. για τις ρίζες της, η εργασία είναι αρσενική, λευκή και δυτική. σε αυτό είναι δεσμευμένη ο σεξουαλικός διαχωρισμός, η απαξίωση των γυναικών. στις οποίες επιβλήθηκαν όλες οι στιγμές κοινωνικής αναπαραγωγής που ξεχωρίζονται από την εργασία. εάν για όλο αυτό δεν υπήρχε αξιοποίηση της αξίας, αξιοποίηση του χρήματος, ενίσχυση του ρόλου του.

εξ αιτίας αυτού, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνο σαν σύνδεση των μορφών που προσλαμβάνουν οι κατηγορίες του, αλλά επίσης, πάντα, ως διαδικασία διάστασης, διαχωρισμού. ο διαχωρισμός είναι η αξία. η αξία είναι ο διαχωρισμός.  (Scholz)
εξάλλου, στον κώδικα εργασιακής πειθαρχίας είναι συνδεδεμένη επίσης μια απαξίωση των μη λευκών ανθρώπων, που θεωρούνται πως δεν υπόκεινται στις σύγχρονες αιτιάσεις.
από την άλλη, οι εσωτερικές κρίσεις του συστήματος αποδίδονται συνεχώς σε μιαν εξουσία υποκειμενική ξένη, εξωτερική, όπως συνέβη με τους εβραίους στην σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. φανταστείτε τώρα, με την κρίση των θεμελίων του συστήματος!

γι αυτό τον λόγο, ήδη από την εποχή των Lumi, του Διαφωτισμού δηλαδή, ο σεξισμός, το ανδριλίκι, [επίδειξη ανδρισμού] ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός μεταδίδονταν μαζί με την θετικοποίηση της εργασίας, του χρήματος. εάν αυτή η κοινωνική σχέση μπορεί να ξεπεραστεί,  όπως ανακοινώνεται, μπορεί να ξεπεραστεί επίσης η κοινωνία ου και οι κατηγορίες πάνω στις οποίες βασίζεται ο καπιταλισμός  μαζί με το ανδριλίκι, την ομοφοβία, τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό.

για αυτό, δεν πρέπει πλέον να επιστρέφουμε στον Διαφωτισμό, στους μύθους της αστικής επανάστασης, στο Κράτος των εργαζομένων, σε μια εξιδανικευμένη προ-νεωτερικότητα, στον αγροτικό ρομαντισμό, ούτε να συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε την ύπαρξη του υποκειμένου που έχει διαμορφωθεί από τον φετιχισμό των εμπορευμάτων.

εξάλλου, όλα τα κοινωνικά κινήματα που έχουν πάρει μέρος και παίρνουν μέρος στην ιστορία της ανόδου, της επιβολής και του εκσυγχρονισμού του πατριαρχικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων και της πραγματικής μεταφυσικής του και που, ως εκ τούτου, δεν έχουν υπερβεί την καπιταλιστική οντολογία, έχουν λήξει. κι έχουν λήξει διότι καταφέρνουν να σκεφτούν την κριτική, και να την πράξουν, μόνο στις θεμελιώδεις κατηγορίες του καπιταλισμού [ αξία, διαχωρισμός, χρήμα, εργασία, εμπόρευμα, πολιτική, Κράτος, έθνος, ανταγωνισμός, φετιχισμός, δημοκρατία...]. αυτό εκδηλώνεται ξεκάθαρα στις performance των παλαιών και των νέων ηγετικών πολιτικών στελεχών του συστήματος, είτε είναι της δεξιάς, του κέντρου ή της αριστεράς.

Αντί-υποκείμενο για να ξεπεράσουμε την ιστορία των φετιχιστικών σχέσεων, Anti-soggetto per superare la storia delle relazioni feticiste

η ιστορία όλων των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα δεν είναι ιστορία ταξικών αγώνων, αλλά ιστορία φετιχιστικών σχέσεων. η έννοια του ταξικού αγώνα είναι εγγενής στο σύστημα, έμφυτη. δεν συλλαμβάνει την ουσία του καπιταλισμού. συλλαμβάνει μόνο την εμφάνιση.

η έννοια του φετιχισμού αποτελεί εδώ το κλειδί για να μπούμε στο απαγορευμένο δωμάτιο. διαμέσου αυτού αντιλαμβανόμαστε την ιστορική πορεία από την έναρξη μέχρι τις ημέρες μας. ο διαχωρισμός ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη φύση αποτελεί το καθοριστικό σημείο. I
η δεύτερη φύση  (αποτελούμενη από τον φετιχισμό και συμβολικά κωδικοποιημένη) σημαίνει πως η κοινωνικότητα των ανθρωπίνων όντων συνίσταται και παρουσιάζεται με τρόπο ανάλογο στην πρώτη φύση  (βιολογική). όμως αναλογία δεν σημαίνει ταυτότητα, δηλαδή, πρώτη και δεύτερη φύση δεν ισοδυναμούν. η σύνταξη δίχως υποκείμενο της δεύτερης φύσης δεν συμβαίνει σαν φυσιολογικό αποτέλεσμα, αλλά ιστορικό.

η σύνθεση δίχως υποκείμενο της δεύτερης φύσης προέρχεται από την βιολογική και φυσική μετατροπή. ο διαχωρισμός ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη φύση, και η ταξινόμησή της κατά μέγεθος διαμέσου της ριζοσπαστικής κριτικής του φετιχισμού, παρέχει τις απαραίτητες βάσεις στην ανθρωπότητα για την απελευθέρωσή της.  το κοινωνικό ον που γεννήθηκε, και όχι αυτό που δημιουργήθηκε, έρχεται στο φως με άγνοια για  τον εαυτό του, και αυτή η ασυνειδησία είναι αποτέλεσμα της ίδια της μορφής της συνείδησης και από την αναπαραγωγή που έχει καθοριστεί ασυνείδητα.
όμως το γεννημένο κοινωνικό ον δεν θα μπορούσε να διαπλαστεί στην δεύτερη φύση δίχως να προστρέξει σε ένα συμβολικό σύστημα  (κωδικοί) που μορφοποιεί την ανθρώπινη διάρθρωσή του. εδώ κατοικεί ο πυρήνας της σύστασης της φετιχιστικής μήτρας!

οι έννοιες του φετιχισμού και της δεύτερης φύσης υποδεικνύουν πως υπάρχει ''κάτι τι'' που δεν επιλύεται στον δυισμό υποκείμενο-αντικείμενο και που δεν είναι ούτε υποκείμενο ούτε αντικείμενο, μολονότι αποτελεί αυτή την σχέση.
το αποφασιστικό σημείο είναι πως πρέπει να υπάρχει ένα επίπεδο στο εσωτερικό της ανθρώπινης και κοινωνικής σύστασης, και, ως εκ τούτου, στο εσωτερικό επίσης κάθε μεμονωμένου ανθρωπίνου όντος, ένα σχέδιο που εγκατεστημένο πέρα από τον δυισμό μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου.
η έννοια κλειδί για την κατανόηση ενός τέτοιου επιπέδου μπορεί να είναι μοναχά η έννοια του ασυνείδητου (Freud).

όμως το φροϋδικό ασυνείδητο δεν συνιστά ένα βασικό βήμα ούτε για εκείνο που αφορά την κριτική επεξεργασία της έλλειψης του αντικειμένου (στρουκτουραλισμός, strutturalismo) ούτε σε εκείνο που αφορά την κριτική της υπέρβασης του υποκειμένου (διαφωτιστικού, illuminista). ο Freud περιόρισε την έννοια του ασυνείδητου κυρίως στην ατομική και ψυχολογική άποψη και δεν αντιμετώπισε το πρόβλημα της κοινωνικής σύνθεσης του ασυνείδητου. με αυτό τον τρόπο έδωσε οντότητα στην ανακάλυψή του και συνέδεσε το ασυνείδητο άμεσα στην πρώτη φύση (σεξουαλική ορμή). διαμέσου μιας απαισιόδοξης αφαίρεσης κατέληξε πως οι οντολογικές αντιφάσεις των ασυνείδητων ορμών και των πολιτιστικών προϊόντων θα ήταν αξεπέραστες  (ενόρμηση του θανάτου).

ο Marx, αντιθέτως, έφτασε διαμέσου του  Hegel σε μια ιστορική καταγραφή της ιστορίας της μορφής, που παρουσίασε ωσάν ιστορία των σχηματισμών, συνθέσεων (πολιτικών-οικονομικών) της κοινωνίας. με αυτό τον τρόπο,αντιμετώπισε το πρόβλημα της καθολικής μορφής της συνείδησης και που την αντιμετώπισε, ιστορικά, σαν φετιχιστική συγκρότηση. μην αφήνοντας καμιά αμφιβολία πως πρόκειται για μορφές καθολικές και ανεστραμμένες.

εάν αυτός δεν εμβαθύνει την ανάλυση πάνω στην καθολική μορφή της συνείδησης του συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων που συνιστάται από τον φετιχισμό, αυτό συμβαίνει διότι η σκέψη του βρίσκεται εδώ να πέφτει πάνω σε ένα όριο; η αναφορά στην εργασία (οντολογία της εργασίας). αυτό θέτει την σκέψη του σε ένα κλουβί σιδερένιο. η άποψη της τάξης και του προλεταριάτου φέρνει σε μιαν απλοϊκή προσέγγιση, διχαστική και ανταγωνιστική, που πέφτει στην παγίδα μιας οπτικής κοινωνιολογισμικής και υπεραπλουστευτικής της κυριαρχίας.  εμποδίζοντας να αντιμετωπισθεί ξεκάθαρα η καθολική μορφή της συνείδησης, φτάνουμε στο σημείο να δημιουργήσουμε γι αυτήν ένα όριο που την κρατά φυλακισμένη της εμφάνισης, της όψης. ως εκ τούτου, οι στόχοι, η θέληση και η υποκειμενική δράση των ανθρώπων αντανακλούν την εξέλιξη της μορφής φετίχ η οποία αποτελεί όλα τα υποκείμενα στο μέτρο κατά το οποίο είμαστε το αποτέλεσμα ενός ασυνείδητου προκαθορισμού, μιας ασυνείδητης προδιάθεσης.

η γενικευμένη αντίληψη σύμφωνα με την οποίαν το αυτόνομο σκέπτεσθαι και το αυτόνομο πράττειν είναι χαρακτηριστικά του υποκειμένου αποτελεί, ως εκ τούτου ένα λάθος. και η ερμηνεία σύμφωνα με την οποίαν το υποκείμενο τάξις έχει μιαν ιστορική αποστολή, δηλαδή, έναν ρόλο επαναστατικό, αποτελεί ένα διπλό λάθος. από την άλλη, ο στρουκτουραλισμός ή η θεωρία των συστημάτων και η διαφωτιστική σκέψη και τα μεταμοντέρνα υποκατάστατά του κατέχουν μιαν εσωτερική ταυτότητα που τα καθιστά ανίκανα μιας κριτικής της μορφής εμπόρευμα.  εξάλλου, η σκέψη του διαφωτισμού παραμένει ανίκανη να αντιληφθεί την αληθινή φετιχιστική σύσταση δίχως υποκείμενο. ο στρουκτουραλισμός και η θεωρία των συστημάτων και οι μεταμοντερνιστικές/υπέρμοντερνιστικές εξελίξεις τους εγκαταλείπουν τον σκοπό τους να αρπάξουν την σύσταση δίχως υποκείμενο. επομένως, αντί-υποκείμενο για να ξεπεράσουμε το υποκείμενο.

η κριτική της ιστορίας και η ιστορία της κριτικής, La critica della storia e la storia della critica

η ακριτική προνεωτερική σκέψη ήταν δυνατή μόνο με την προϋπόθεση πως η κοινωνία θα αναπαύονταν επί του εαυτού της και πως η στοχαστική σκέψη θα αναφέρονταν, όχι στο κενό, μα σε μια θεϊκή τάξη. δεν μπορούμε πλέον να επιστρέψουμε σε μιαν τέτοια κατάσταση.

η μοντέρνα σκέψη, έχοντας σαν βάση την αστική θεωρία του διαφωτισμού και την οικονομική θεωρία με αυτήν συνδεδεμένη και εφαρμοσμένη, πέτυχε ένα μεγάλο επίτευγμα, στο να πουλήσει το πλαίσιο  της κοινωνικής καπιταλιστικής μορφής, πριν απ' όλα ανύπαρκτης, σαν ένα νόμο φυσικό της ανθρώπινης συνύπαρξης. μια παρόμοια επιτυχία δέχτηκε μια σημαντική συνεισφορά από την κριτική την εμμενή, την έμφυτη στον καπιταλισμό. από την στιγμή που ο καπιταλισμός είχε ένα ολόκληρο μέλλον μπροστά του, υπήρξε εύκολο να προβάλει σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας την αναγκαιότητα των καπιταλιστικών σχέσεων. όμως, τώρα, η πρόσφατη παγκόσμια κρίση παρουσιάζει τα όρια του συστήματος. και η έμφυτη θεωρία στον καπιταλισμό διαλύεται μαζί με αυτόν.   από εδώ και μετά μπορεί μονάχα να αναδυθεί μια αιτία, ένας λόγος - ένας λόγος που θέλει απελπισμένα να δικαιολογήσει την διαχείριση της βαρβαρότητας.

η μεταμοντέρνα σκέψη συνιστά μια κοινωνική κριτική κατακερματισμένη στο τελικό στάδιο του συστήματος και τίθεται ενάντια σε κάθε θεωρία που λαμβάνει σε εξέταση όλο το σύνολο της κοινωνίας. πρόκειται για έναν θεωρητικό στοχασμό που κερματίζεται όλο και περισσότερο, δεδομένου ότι η κοινωνική δυναμική που τον διατρέχει εξαφανίστηκε. οι μεταμοντέρνες γενεές, ως εκ τούτου, ήδη δεν καταλαβαίνουν πλέον τις έννοιες του στοχασμού, του προβληματισμού. μόνον εκείνο που είναι και τίποτα περισσότερο. είναι απόλυτα ταυτόσημες, πανομοιότυπες με τις τετριμμένες πράξεις τους, τόσο όσο πιο παράλογες είναι αυτές οι πράξεις.

η σκέψη ΕΞΌΔΟΥ περιέχει τον καπιταλισμό όχι μόνο ως σύνδεση των κατηγορηματικών του σχημάτων, αλλά επίσης πάντα σαν διαδικασία σεξουαλικού διαχωρισμού, όπου ο φετιχισμός δεν είναι μόνο μια αντιπροσώπευση αντεστραμμένη  της πραγματικότητας, αλλά μιαν αντιστροφή της ίδιας της πραγματικότητας.  στην βάση αυτού αναπτύσσεται η κατηγορηματική κριτική του καπιταλισμού, αυτών που είναι οι ρίζες του, σαν κριτική του παραλογισμού του μοντέρνου συστήματος παραγωγής εμπορευμάτων, δηλαδή, αποκρούοντας τις οντολογικές ταξινομήσεις βάσης του καπιταλισμού : εργασία, αξία, διαχωρισμός, εμπόρευμα, χρήμα, αγορά, Κράτος, έθνος, πολιτική, δημοκρατία, δίκαιο, οικονομία  (αλληλέγγυα ή πράσινη), κλπ..

βασικά, εξετάζει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής στις στοιχειώδεις πολιτικό-οικονομικές μορφές και τις αντίστοιχες διαχωριστικές κοινωνικές μορφές που περιλαμβάνουν όλες τις ομάδες, τάξεις και κοινωνικά στρώματα που σχηματίζουν το συλλογικό σύστημα αναφοράς των κοινωνικών ενδοκαπιταλιστικών συγκρούσεων.

είναι η στιγμή για μια ενσυνείδητη κοινωνία, E' il momento di una società autocosciente

για τους διάφορους ερμηνευτές της ιστορίας, η αυτόνομη κίνηση του κεφαλαίου, ή ενίσχυση του ρόλου της αξίας, δεν προέρχεται από την ουσία, δηλαδή, από τις βάσεις του συστήματος, αλλά από την εμφάνισή του. μια παρόμοια παρεξήγηση βρίσκεται στην βάση της υπόθεσης σύμφωνα με την οποίαν στις ίδιες τις μοντέρνες μορφές του χρήματος και του εμπορεύματος  θα ήταν δυνατή μια ανθρώπινη κοινωνία. όπως είναι γνωστό, αυτή μας έφερε στην ανθρώπινη και περιβαλλοντική ερήμωση, καταστροφή.

σήμερα, ως εκ τούτου, βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίση κατηγορηματική που απαιτεί μια ριζοσπαστική κριτική. μια κρίση που έδωσε τόπο στην ιστορική κατάρρευση του συστήματος και όλων των αντιστοίχων κοινωνικών σχέσεων. μια κρίση που κατέστη προφανής το 2008, και η οποία δεν έχει εξαλειφθεί και που ερημώνει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη. μια κρίση που εμφανίζεται ωσάν κρίση της κοινωνίας της εργασίας, οικολογική κρίση, κρίση της πολιτικής και του εθνικού Κράτους, έτσι όπως κρίση των σχέσεων ανάμεσα στα φύλλα.

το να σκεφτόμαστε αυτή την πρόκληση σημαίνει προβληματισμό για της υπέρβαση της εποχής μας. αλλά όχι μόνον της υπάρχουσας ιστορίας. τελικά δεν είναι μόνον ο Ψυχρός Πόλεμος που έχει τελειώσει. έφτασε στο τέλος της και η παγκόσμια ιστορία του νεωτερισμού, εκσυγχρονισμού. όχι μόνο αυτή η ιδιαίτερη και συγκεκριμένη μοντέρνα ιστορία, αλλά η παγκόσμια ιστορία των σχέσεων φετιχισμού γενικότερα.  ο φετιχισμός μας συνοδεύει από τις απαρχές της ανθρωπότητας. εξ αιτίας αυτού, η ιστορία μας είναι η ιστορία των φετιχιστικών σχέσεων. που σημαίνει, όχι μόνο η σύγχρονη ιστορία. όσο και διαφορετικές να υπήρξαν οι κοινωνικές σχέσεις στην ιστορία των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα, επιβάλλεται μια κατάληξη: όλες οδηγήθηκαν από τον φετιχισμό (Kurz).

δεν υπήρξαν ποτέ, λοιπόν, ενσυνείδητες κοινωνίες που να μπορούσαν να αποφασίσουν ελεύθερα για την χρησιμοποίηση των δυνατοτήτων τους. το σύγχρονο σύστημα παραγωγός εμπορευμάτων αντιπροσωπεύει μοναχά την τελευταία κοινωνική μορφή της τυφλής δυναμικής του φετιχισμού. 

δια τούτο, ξεκινώντας από αυτό, Perαπό εδώ και στο εξής ο καπιταλιστικός κόσμος πρέπει να θεωρηθεί σαν μια προσωρινή στάση στην ιστορία της ανθρωπότητας. και η συγγένεια αίματος,  the totemism, η ιδιοκτησία του εδάφους και η αξία πρέπει να θεωρηθούν ως στάσεις μακρύτερες της διαδικασίας διαμέσου της οποίας το ανθρώπινο ον διαχωρίστηκε από την φύση, γενόμενο ένα ον σχετικά συνειδητοποιημένο σε σχέση με την πρώτη φύση, όχι όμως ακόμη σε σχέση με την δεύτερη φύση, που είναι η δική του κοινωνική σύνδεση από το ίδιο σχηματισμένη (Jappe).

εξ αιτίας αυτού, το να σκεφτόμαστε την φύση του φετίχ και της παρούσα κρίση του μας δίνει την δυνατότητα να εξετάσουμε μιαν ιστορική ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσουμε για να χτίσουμε μια κοινωνία ενσυνείδητη, την κοινωνία της ανθρώπινης χειραφέτησης. 

από που θα έρθει η έξοδος, Da dove arriverà l'uscita?

αυτή είναι η καυτή ερώτηση που χρειάζεται να τεθεί. από την στιγμή που στον καπιταλισμό δεν υπάρχει καμία κοινωνική ομάδα που να έχει μια οντολογική υπερβατική προδιάθεση, τίθεται τώρα στην ημερήσια διάταξη το αντί-υποκείμενο σε θέση να πραγματοποιήσει την αποφετιχοποίηση της κοινωνίας.  αυτό είναι το κομβικό σημείο για να βγούμε από τον λαβύρινθο της καπιταλιστικής πραγματικότητας που συνιστάται από την λογική της αξίας, του διαχωρισμού και των άλλων καπιταλιστικών κατηγοριών.

ως εκ τούτου,  από την κοινωνική σχέση που διαμορφώθηκε σύμφωνα με το φετιχιστικό πλαίσιο. αυτό το αποφασιστικό σημείο, σήμερα, θα μπορεί να επιτευχθεί στο μέτρο κατά το οποίο τα ανθρώπινα όντα συμφωνήσουν μεταξύ τους για να χτίσουν μια κοινωνία ενσυνείδητη. εδώ θα παίξει ρόλο βασικό και θεμελιώδη η ένωση ατόμων συνειδητών και πρακτικά, ουσιαστικά ελεύθερων. 

για μια παρόμοια ιστορική επιχείρηση θα πρέπει να ξέρουμε να χρησιμοποιήσουμε δημιουργικά την αντίθεση ανάμεσά μας, ανθρώπινα όντα, και την κοινωνική μορφή μέσα στην οποίαν όλοι μας έχουμε διαμορφωθεί. στο να κατανοήσουμε την ένταση ανάμεσα στο υποκείμενο το διαμορφωμένο από την αξία και το κοινωνικό-ευαίσθητο άτομο, το βάσανο του οποίου διαποτίζει την ανθρώπινη ιστορία, είναι αποφασιστικό να ανοίγουμε καθημερινά   εκείνες τις ρωγμές που μπορούν να μεγαλώσουν το ανθρώπινο ον.

μέσα από αυτές τις παραβιάσεις θα συσσωρεύσουμε σημαντικές κατακτήσεις με σκοπό την άρνηση του συστήματος, έχοντας πάντοτε υπόψη μας  μια ρήξη. αυτό το νέο βάδισμα της ανθρωπότητας θα μπορέσει να επιτρέψει να ξεπεράσουμε και να υπερβούμε την ιστορία των φετιχιστικών σχέσεων και να εξασφαλίσουμε την κατάκτηση της ανθρώπινης χειραφέτησης.  

ξεκινώντας από αυτό, μπορούμε να δώσουμε έναρξη σε μιαν διαδικασία ρήξης με το σύστημα. βρισκόμαστε, ως εκ τούτου, μπροστά σε διατυπώσεις μιας νέας θεωρίας της επανάστασης όχι μόνο για να προβληματιστούμε, αλλά επίσης για να  αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό.  μπροστά σε αυτή την κατάσταση που μας παρουσιάζεται, έχουμε την απαίτηση να δώσουμε συνέχεια στην ανάπτυξη αυτής της νέας θεωρίας, με την αντίστοιχή της χειραφετική πράξη, και με νέες θεωρητικές απόψεις που προκύπτουν από αυτή τη νέα κοινωνική πρακτική.  επομένως, ας  συνεχίσουμε να στοιχηματίζουμε στα συνειδητά ανθρώπινα όντα, συνεπή και οργανωμένα, αλληλέγγυα με τον έμφυτο αγώνα, αλλά εναποθέτοντας τις ελπίδες μας στον υπερβατικό αγώνα στο σύστημα για να ξεριζώσουμε τελείως και από την ρίζα τον καπιταλισμό. 

η ανθρώπινη χειραφέτηση κατακτάται, δεν την επαιτούμε. L'emancipazione umana si conquista, non si mendica.  165 χρόνια μετά το Κομουνιστικό Μανιφέστο γεννήθηκε μια ιστορική ευκαιρία για να πάμε πέρα από αυτό το μανιφέστο και πέρα από τον καπιταλισμό.

- Grupo Critica Radical -

http://francosenia.blogspot.gr/

από rosa@noslaverysociety.com 18/06/2015 12:40 μμ.


αντιλαμβάνεται τον κόσμο με "σχήματα" νοητικά τα οποία συνδέει μεταξύ τους και τους δίνει ενα νόημα που να ανταποκρίνεται στις επαληθεύσεις που τα υποβάλλει εκ των υστέρων με βάση την εμπειρία του... Ε, λοιπόν το βρέφος άνθρωπος πλέον μετά απο τόσους αιώνες βιωματικής εμπειρίας και επαλήθευσης τους, έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται οτι η τεχνητή νοητική δόμησή του (καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας και της οικονομίς)  δεν υπόκειται σε καμμία λογική επαλήθευση ...

Επειδή όμως υπάρχουν αδιέξοδα εξαιτίας της συναισθηματικής και ηθικής του εμπλοκής σε αυτή τη δόμηση τρέμει να αποδεχτεί το παράλογο της δόμησης αυτής και εκλογικεύει την στάση του "για να μη νιώσει τεράστια ενοχή" ( μη διαχειρήσιμη απο ένα ήδη ενοχοποιημένο "εγω"...)

Στις αρχές του 21ου αιώνα ο άνθρωπος έπαψε να είναι άνθρωπος -βρέφος και αρχίζει να συνειδητοποιεί οτι μπορεί να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, επηρεάζοντας τα νοητικά "σχήματα"  στην προσπάθεια αποδόμησης αυτής της "επιβεβλημένης" μεσαιωνικής εμπνεύσεως επικρατούσας αντίληψης οτι "ο κόσμος δεν αλλάζει" ... βιώνει τα θετικά αποτελέσματα των δράσεών του και των σκεψεών του προς την κατέυθυνση αυτή. 

Το θέμα ειναι πόσοι άνθρωποι θα παραμείνουν καθηλωμένοι σε αυτό το στάδιο της βρεφικής του ηλικίας (π.χ πρωκτικό στάδιο= φιλαργυρία) ...και πόσοι θα αρχίσουν να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στην εμπειρική επαλήθευση των νέων σχημάτων δόμησης του κόσμου, του "ενήλικου" εγω του, αποβάλοντας τον ενοχικό του εαυτό... 

Αλλά η πορεία του ανθρώπινου όντος προς τα εξελικτικά του στάδια ειναι αναπόφευκτη παρ' όλη την προσπάθεια των κυρίαρχων  για την συντήρηση της μιας και μοναδικής "εικόνας" του κόσμου... Ίσως αυτός ο αιώνας ειναι η απαρχή της αποκωδικοποίησης αυτής της τρομοκρατικής εικόνας που τη συντηρείται ακόμα απο τους "χειριστές" του "πρωτόγονου" φόβου της επιβίωσης...

Δεν ειναι τυχαίο που η ψυχαναλυτική θεωρία πολεμήθηκε δριμύτατα απο τις σκοταδιστικές δυνάμεις των επιστημονικών κύκλων και όχι μόνο, και κλείστηκε στα στενά όρια της ιατρικής παρέμβασης στα πλαίσια της "ατομικής ψυχοθεραπείας" .... (την οποία ειρήσθω εν παρόδω οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου, κράυσαν για τον εαυτό τους...)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License