Αλγέρι, λιμάνι των επαναστάσεων Algeri, porto delle rivoluzioni (1)

από την ιστορία του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/10/%CE%B1%CE%BB%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-algeri-porto-delle-rivoluzioni-2/

Posted on 09/06/2015 by kleovis autor dementio memoriae

το πρώτο παναφρικανικό πολιτιστικό φεστιβάλ

Ιούλιος 1969. ήδη από τις πρώτες ώρες του απογεύματος, παρά τον καύσωνα, οι δρόμοι του  Alger γεμίζουν με το πλήθος. κάθε μέρα, και μέχρι τα χαράματα, οι κάτοικοι της πρωτεύουσας την διασχίζουν κυριολεκτικά, μέσα σε κλίμα έξαψης και χαράς έξω από το κανονικό. ανάμεσα στο Bab-el-Oued, την συνοικία που βρίσκεται στα πόδια της Casbah, και τα καφέ της Rue Larbi Ben M’Hidi, μέχρι τα στάδια και τον ιππόδρομο, οικογένειες και ομάδες νεαρών συναντούν την Αφρική.

τραγουδούν και χορεύουν με καλλιτέχνες και μπάντες που έφτασαν από τις χώρες της Σαχάρας, απ’ όλη την Αφρική, από την εγγύς Ανατολής αλλά επίσης και από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. υπάρχουν θεατράνθρωποι, ποιητές, μουσικοί, τραγουδιστές, χορευτές-πολεμιστές, griots που εναλλάσσονται και πολύ συχνότερα αναμιγνύονται στις πολλές εξέδρες  που έχουν στηθεί σε όλες τις κυριότερες πλατείες, από την  place des Trois Horloges, στην Grande Poste, μέχρι την πλατεία Πρώτης Μαίου. οι αλγερινοί ανακαλύπτουν, μιας και ανήκουν στην ήπειρο, τις δικές τους πολιτιστικές καταβολές και τις κουλτούρες τους, αρχίζοντας από την εναρκτήρια παρέλαση των καβαλάρηδων από την Μοζαμβίκη στην πλατεία  Audin (στην φωτογραφία του Guy Le Querrec, της ιστορικής agenzia Magnum, στο πρώτο αφρικανικό του reportage).

τα κορίτσια της πρωτεύουσας “όμορφα σαν τους λευκούς γλάρους, με τα haik τους και τα δαντελένια πέπλα τους” ανακαλύπτουν την jazz που μεταφέρουν οι αφροαμερικάνοι μουσικοί, όπως ο Leroy Jones ή η Nina Simone (στην συναυλία,  foto LeQuerrec/Magnum). τoν Archie Shepp, που ανακαλύπτει την μουσική  tuareg και παίζει με τους »μπλε ανθρώπους» της ερήμου.πορείες θαυμαστών συνοδεύουν την Miriam Makeba, αστέρι των νοτιοαφρικανικών township και υιοθετημένη αλγερινή, στην salle Atlas, που μόλις έχει ανακαινιστεί για το festival (στην διάρκεια των δοκιμών, foto LeQuerrec/Magnum). η ‘Mama Africa’, που θα ζήσει 31 χρόνια στην εξορία, είναι εδώ με τον σύζυγό της Stokely Carmichael, αφροαμερικανό ηγετικό στέλεχος του πρώτου κινήματος σαφώς εμπνευσμένου από την έννοια της Black Power.

το Πρώτο παναφρικανικό πολιτιστικό φεστιβάλ υποδηλώνει δυνατά την ύπαρξη μιας αφρικανικής κουλτούρας, η οποία είναι ξεκάθαρα αντιληπτή και αντιπροσωπεύει ένα εργαλείο χειραφέτησης και αντίστασης, ίδιο των λαών που βρίσκονται σε αγώνα.  “η αφρικανική κουλτούρα θα είναι επαναστατική ή δεν θα υπάρχει” είναι ένα από τα slogan που συμμερίζονται οι αποστολές των κινημάτων απελευθέρωσης.  – το Movimento Popular de Liberação de Angola (MPLA), τοAfrican National Congress (ANC, Sudafrica), το Frente de Liberação de Moçambique (FRELIMO), το Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo verde (PAIGC) της Guinea Bissau- που είχαν προσκληθεί στο Algeri.  στην πόλη, στις εξέδρες, στα μαγαζιά όπου διαβάζονται κείμενα του Fanon, στα καφέ, στις σάλες τουHotel Aletti που κάποτε ήταν ανοικτές μόνο στην αριστοκρατία και στους γάλλους αξιωματικούς, συναντιούνται προσωπικότητες όπως Amilcar Cabral, Agostinho Neto και Mario Pinto de Andrade.

C’èείναι εδώ ο Eldridge Cleaver (στο εστιατόριο μαζί με τον Stokely Carmichael στην φωτογραφία των LeQuerrec/Magnum), ‘υπουργός επικοινωνίας’ στην εξορία του  Black Panther Party (BPP, USA), που έχει ενωθεί ξανά με την σύζυγό του Kathleen, που ακριβώς εκείνες τις ημέρες φέρνει στην ζωή  ένα μωράκι, επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας αφροαμερικανών αγωνιστών, και η οποία έχει στην διάθεσή της ένα κέντρο δίπλα σε αυτό των παλαιστινίων της  Al Fatah.

δημιουργεί σάλο με την παρουσία του ο Emory Douglas, γραφικός και »υπουργός πολιτισμού» των Μαύρων Πανθήρων, που εκθέτει τα έργα του (galleria στον Guardian). εκτός από τους εκπροσώπους επισήμως διαπιστευμένους, ανάμεσα στις πολλές φιγούρες δεσμευμένων διανοουμένων, ιδεαλιστών, μαχητών για την ανεξαρτησία και διεθνιστών που βρίσκονται μέσα στο πλήθος υπάρχουν για παράδειγμα ο ελευθεριακός  Serge Michel, o Jean Sénac, o ‘αλγερινός Pasolini’, και κορσικανοί αγωνιστές. αυτούς τους τελευταίους μας θυμίζει στις  Ψηφίδες της μνήμης, Schegge di memoria ο Rachid Boudjedra, ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή μεγαλύτερους αλγερινούς συγγραφείς; όμως πρέπει να αναφέρουμε πως το Μέτωπο για την απελευθέρωση της Κορσικής (FLNC) γεννήθηκε πολύ αργότερα, ενώ εκείνη την εποχή υπήρχε η αυτονομιστική ομάδα  Azzione per la Rinascita Corsa, Δράση για την Κορσική Αναγέννηση  που είχαν ιδρύσει οι αδελφοί Simeoni το 1967.

η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει την πόλη συμμετέχει με θέρμη και ευφορία, αν και με άκρα αυτοπειθαρχία, διηγείται ο  Boudjedra, που συγκρίνει το κλίμα του φεστιβάλ με την γιορτή ανεξαρτησίας της 5ης ιουλίου 1962.

μια σπάνια ταινία, Un film introvabile
το πνεύμα εκείνων των εκπληκτικών ημερών συνέλεξε μια ομάδα από αλγερίνους τεχνικούς που καθοδηγούσε ο  William Klein. ο Klein, φωτογράφος, καλλιτέχνης γραφίστας και κινηματογραφιστής, γύρισε μεταξύ άλλων

Loin du Vietnam, συλλογική ταινία με τους Claude Lelouch, Chris Marker, Alain Resnais, Jean-Luc Godard, Joris Ivens και Agnes Varda το 1967, με συνεντεύξεις στους  Ho Chi Min και Fidel Castro (ο οποίος δηλώνει πως ένας ανταρτοπόλεμος που έχει την υποστήριξη του λαού είναι η μοναδική δύναμη πιο ισχυρή από την νέα τεχνολογία).

ο Klein πραγματοποιεί το ντοκυμαντέρ  Festival culturel panafricain που του ανατέθηκε από τον ONCIC, τον αλγερινό εθνικό οργανισμό για τον κινηματογράφο που ήταν σχεδιασμένος σύμφωνα με αυτόν τον κουβανέζικο, που τον αντιλαμβάνεται σαν μαρτυρία της αλληλεγγύης με τα αφρικανικά κινήματα απελευθέρωσης και σαν ανάληψη ευθύνης μιας νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων βασισμένης στην αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών. η ταινία αποτίει φόρο τιμής στην αλγερινή επανάσταση,  με ενθέματα από τις L’Algérie en flammes του René Vautier και της L’Aube des damnés του Ahmed Rachedi, και από τους αγώνες που βρίσκονταν σε εξέλιξη, με εικόνες από τις εξεγέρσεις στα γκέτο των ΗΠΑ και της αντίστασης στα αφρικανικά δάση.

κατ’ εικόνα του Panaf’ (συντομογραφία με την οποίαν συχνά υπενθυμίζεται το festival), που εστιάζεται στην αναπόφευκτη σχέση μεταξύ τέχνης και πολιτικής δέσμευσης, το film του Klein υπερπηδά τα σύνορα ανάμεσα στην ένοπλη πάλη, κοινωνικούς αγώνες και κουλτούρα των εχόντων υποστεί της αποικιοκρατία, και βρίσκονται τόσο διαφορετικοί στις εκφράσεις τους και τόσο ίσοι μπροστά στους καταπιεστές τους.  η ταινία είναι αρκετά σπάνια και συχνά ξεχασμένη  (δεν φιγουράρει σε πολλές φιλμογραφίες του όπως σε εκείνη του IMDB, αντιθέτως υπάρχει σε εκείνη της  cinemateca francese) όμως αντίγραφα σε καλή κατάσταση επιζούν ακόμη σε κάποιες ταινιοθήκες.

επιστροφή στο μέλλον, Ritorno al futuro

Algeri, ιούλιος 2009: επιστρέφει το Panaf! μετά από σαράντα χρόνια, το Festival culturel panafricain θα ανοίξει ξανά στο Algeri. η αναγγελία ενός δευτέρου festival είναι ήδη ένα στοίχημα στην μνήμη. 

ξυπνά σε αυτούς που ξανά έζησαν το Panaf’ 69 μέσα από την ταινία, την νοσταλγία πως μπορείς να έχεις πίσω κάτι που σου έχουν αφαιρέσει,, και την απογοήτευση μπροστά στην ερημιά που έχει απομείνει. εκείνο το συμβάν το είχαν ζήσει οι αλγερινοί σαν το τέλος μιας εσωτερικής εξορίας, που τους είχε διαχωρίσει από τους εαυτούς τους και από την κουλτούρα τους. μα στην συνέχεια, λέει ο  Ouahiba Aboun Adjali στο El Watan,  εκείνη η κουλτούρα που είχαν βρει εκ νέου βεβηλώθηκε, μαζί με την μνήμη, την χαρά, την αξιοπρέπεια και το μέλλον. που τελειώσατε, που χαθήκατε όλοι εσείς που γεμίζατε τους δρόμους της ελπίδας? ποιος παραιτήθηκε και άφησε την θέση στην πικρία και την λύπη?

ένα δεύτερο φεστιβάλ που φτάνει ύστερα από σαράντα χρόνια είναι κάτι περισσότερο από μια συνέχεια που κάνει τον λογαριασμό  (και την απαραίτητη κριτική) του πρώτου γεγονότος.κι όχι μόνο διότι την σήμερον ημέρα κάθε επαρχιακή πόλη έχει τα φεστιβάλ της (και είναι όλα διεθνή) και »τα θέτει στην αγορά». ή διότι μετά από 40 χρόνια η σύγκριση είναι αδύνατη, εάν δεν λογαριαστεί με όλο εκείνο που συνέβη, στην Algeria όπως και στην Africa. είναι πως εκείνο το φεστιβάλ υπήρξε, ή μεταμορφώθηκε σε, ένα γεγονός τεράστιας συμβολικής και πολιτικής εμβέλειας που παραγκωνίστηκε εάν όχι πετάχτηκε στο καλάθι της ιστορίας.

υλοποιούσε την εκδήλωση της δυνατότητας ενός νέου κόσμου, αντιτιθέμενου στον δυτικό, της αυτοκρατορικής και αποικιοκρατικής εξουσίας δεσμευμένου ακόμη και σήμερα με φασισμό και ναζισμό. τον υλοποιούσε συγκεντρώνοντας τους καταπιεσμένους που δήλωναν πως είχαν δικό τους πολιτισμό και δικιά τους μνήμη, που διεκδικούσαν την ταυτότητά τους σαν ασυμβίβαστη με το καπιταλιστικό σύστημα, και για αυτόν τον λόγο ήταν έτοιμοι να δώσουν την ζωή αγωνιζόμενοι με κάθε μέσο. το Panaf’ 69 ενσαρκώνει, διηγούμενο την δημιουργική χαρά του, την ελπίδα σαν πραγματικότητα εύχρηστη και βολική, όλη στο χέρι μας.

η Algeria βγήκε νικήτρια από τον απελευθερωτικό πόλεμο, του οποίου η πιο θεαματική όψη ήταν η εμπειρία του αστικού ανταρτοπόλεμου στο Algeri και  η πιο καταραμένη η σφαγή των αλγερινών διαδηλωτών στις 17 οκτωβρίου 1061 στο Παρίσι,  il 17 ottobre 1961 a Parigi , που όμως στο σύνολο της χώρας έκανε ένα εκατομμύριο νεκρούς, μια ολόκληρη γενιά εξολοθρευμένη στο όνομα της αποικιοκρατικής κυριαρχίας.  η ανάμνηση αυτής της ταλαιπωρίας και αυτού του κακού που υπέφεραν επιτρέπει στους αλγερινούς να αναγνωρίσουν την ταλαιπωρία και τα βάσανα των άλλων λαών σαν δικά τους, να τους υποστηρίζουν, να παρακινούν την ελπίδα για νίκες και να γιορτάζουν μαζί τους.δίχως άλλο η οργάνωση του Panaf’ 2009 πρέπει να αναμετρηθεί με »αυτό που παραμένει» από το πνεύμα της πρώτης εκδήλωσης.

όμως ακριβώς εκείνο το πνεύμα, η ταυτοποίηση λόγω της συμμετοχής, είχε μιαν επίδραση και στους νέους της μεταπολεμικής Ευρώπης, που δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους στο μοντέλο ζωής που τους επέβαλε »το σύστημα» και είχαν εκφράσει αυτό που πίστευαν για τις αρχές με τις εξεγέρσεις του 1968.  εάν ένας κόσμος ριζικά καινούργιος είναι δυνατός, τότε είναι δίκαιο και πρέπον να αγωνιζόμαστε για να τον αποκτήσουμε. η προνομιακή επαναστατική μορφή αγώνα στηρίζονταν στα όπλα, στους τρόπους του ανταρτοπολέμου και στην συνέχεια του αστικού ανταρτοπολέμου, με την δημιουργία στρατών απελευθέρωσης ή παράνομων μονάδων. η ιδέα πως στην καρδιά της Μητρόπολης θα μπορούσε να γίνει το ίδιο, να παρθούν τα όπλα ενάντια σε μιαν εξουσία και μια κοινωνία βαθύτατα εμποτισμένες με φασισμό και ρατσισμό,  δίχως άλλο διήλθε από το λιμάνι του Αλγερίου.

η ευκαιρία για προβληματισμό και στοχασμό που προσφέρει το επόμενο Panaf’ 2009 αφορά, εκτός από την δραματική αλγερινή και αφρικανική ιστορία των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, την ανάμνηση των »αλγερινών»πολιτιστικών και πολιτικών επιρροών γύρω από την ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα στον δυτικό κόσμο.
1- continua, συνεχίζεται

  http://lapattumieradellastoria.blogspot.gr/2009/03/algeri-porto-delle-rivoluzioni.html

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License