Πως και δεν αρέσει τους ιταλούς διανοούμενους ο Erri De Luca?

από την ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην γείτονα χώρα https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/05/%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BF/

Posted on 05/06/2015 by kleovis

αυτό είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που – αφελώς – πάντα με εκπλήσσουν αρκετά: πως συμβαίνει στους »διανοούμενούς» μας  (εκείνους που γράφουν στις εφημερίδες της »αριστεράς», που όταν μιλούν θα προσέξουν, διότι λέγουν πράγματα σημαντικά, που δίδονται με μεγάλη προσοχή και επιφύλαξη, ποτέ δεν ξέρεις κάποιος θα τα χρησιμοποιήσει με άσχημο τρόπο) ο Erri De Luca να αρέσει τόσο λίγο?

εγώ τον Erri De Luca δεν τον γνωρίζω προσωπικά, οπότε ίσως να είναι πρόσωπο αντιπαθέστατο, δεν το ξέρω. όμως διάβασα – και συνεχίζω να διαβάζω – πολλά δικά του πράγματα. και λίγες φορές βρήκα συγγραφέα με μια χρήση του λόγου τόσο προσεγμένη, τόσο βαθμονομημένη. αυτός δεν δουλεύει επάνω στην »δομή», δεν παίζει με την ιστορία ή με άλλα τεχνάσματα που συχνά βρίσκουμε στην λογοτεχνία.  αυτός παίζει με τις λέξεις, ξεκινώντας από έναν βαθύτατο σεβασμό, για τα πράγματα με τα οποία πρόκειται να συνομιλήσει, κατά μείζονα λόγο εάν τις χρησιμοποιεί προκειμένου να μιλήσει για ανθρώπους.

σεβασμός, είναι η λέξη που αμέσως ανεβαίνει στα χείλια μου όταν σκέφτομαι τον Erri De Luca: σεβασμός – βαθύτατος – γι αυτόν, για τα πράγματα που έγραψε, για τα πράγματα που λέει, που κάνει. σεβασμός είναι επίσης εκείνο που νιώθω πως αυτός προσφέρει, ξεκινώντας από την ιστορία του, που είναι εκείνη ενός πρώην επαναστάτη αγωνιστή που διέσχισε τον δρόμο των χρόνων που πηγαίνουν από το  1968 στο 1980 δίχως να το μετανιώσει ποτέ. αντίθετα, προτείνοντας μιαν ανάγνωση Υ Π Ε Ρ Ο Χ Η για εκείνα τα χρόνια, σε αντιδιαστολή με εκείνη την επαίσχυντη »χρόνια του μολυβιού» :

χρόνια του χαλκού, διότι υπήρχε σαν ένα μεταλλικό νήμα διαμέσου του οποίου εξαπλώνονταν κάθε αγώνας, κάθε δέσμευση, κάθε υπερηφάνεια

κι εδώ, ίσως, αρχίζει να γίνεται αντιληπτό γιατί είναι τόσοι λίγοι οι ιταλοί »διανοούμενοι» που αγαπούν τον Erri De Luca: διότι οι περισσότεροι από αυτούς, σε αντίθεση με τον Δικό μας, είναι μετανιωμένοι. άνθρωποι που έκαναν το ’68 (ή το ’77, ακόμη χειρότερα!) και σήμερα ντρέπονται. και δεν μπορούν να ανεχθούν κάποιον που όχι μόνον τα υπερασπίζεται, εκείνα τα χρόνια, αλλά ακόμη και σήμερα, με σεβασμό, δίχως την απαίτηση να διδάξει τίποτα σε κανέναν, όταν χρειάζεται φτάνει και υπάρχει, είναι παρόν. ακόμη και με το κόστος να δικαστεί.

ένας από εμάς, ένας δικός μας,ο Erri De Luca, ένας που μοιράζεται με τους άλλους τον εαυτό του, θέτοντάς τον σε κίνδυνο; ένας από αυτούς που

διακινδύνευαν την διαδρομή και για έναν άνθρωπο
χρειάζεται το αίσθημα να υποφέρεις
να μπορείς να ματώνεις
και το αίσθημα δεν πρέπει να είναι εκείνο του να διακινδυνεύεις
αλλά ίσως το να μην θέλεις πλέον να ανέχεσαι

ένας στου οποίου όλες τις ιστορίες υπάρχουμε εμείς, εκείνοι που εξεγείρονται, εκείνοι που σαμποτάρουν, εκείνοι που εμπιστεύονται αυτόν που τους στέκεται δίπλα, εκείνος τον οποίον αγκαλιάζουμε και κρατάμε σφιχτά όταν αποφασίζουμε να πάψουμε να ανεχόμαστε. ίσως να είναι αυτός ο λόγος που λίγοι τον αγαπούν, ανάμεσα στους »διανοούμενους», διότι είναι ένας από εκείνους που έρχεται μαζί μας να μοιραστούμε το ψωμί, ένας σύντροφος.

σήμερα τον αναγνωρίζεις, ήταν αδύνατον να διαπραγματευτείς με εκείνους τους νεαρούς. από που ξεπήδησαν όλοι μαζί? νεολαία τόσο εναντιωμένη σε κάθε αρχή, αλαζονική απέναντι στις αρμοδιότητες και τις αναθέσεις, στα κόμματα, στις ψήφους, τόσο κολλημένη μέσα στον λαό, που περπατούσε δρόμους ξεχωριστούς, μεταδοτική.
έμπαινε στις φυλακές σε πλήθη κρατουμένων, γίνονταν κράμα με τους αιχμάλωτους και ξεκινούσαν τις εξεγέρσεις ενάντια στην σωφρονιστική μεταχείριση.  πήγαινε να κάνει την στρατιωτική θητεία και μέσα στα στρατόπεδα ξεκινούσαν οι ανταρσίες για καλύτερο φαγητό και για αξιοπρεπή αμοιβή.   στα στάδια οι φίλαθλοι προσάρμοζαν τις χορογραφίες και τους ρυθμούς των διαδηλώσεων στα συνθήματά τους. από που είχε ξεπηδήσει εκείνη η ασυγχώρητη γενιά που ακόμη εκτίει το ποινικό χρέος του χίλια εννιακόσια της ? δεν το ξέρεις, φαντάζεσαι μάλλον πως σε ένα σύστημα φουρτουνιασμένο υπάρχει ένα κύμα μεγαλύτερο και πιο σφιχτό, που δεν ταιριάζει με το προηγούμενο ή το επόμενο. γιαυτό φαντάσου πως αργά ή γρήγορα οι  genera-zioni επιστρέφουν.

αυτή υπήρξε η γενιά του Erri De Luca, που αφανίστηκε με αγριότητα από ένα Κράτος που δεν μπορούσε να της επιτρέψει να προχωρήσει λίγο ακόμη σαμποτάροντας το υπάρχον. μια γενιά που, στις καλύτερες δυνάμεις της, υπήρξε στο πλευρό μας, και είναι ακόμη σήμερα στο πλευρό αυτού που συνεχίζει ν’ αγωνίζεται για να κάνει αυτή τη ζωή άξια του ονόματός της.

μα τι κάνεις, εσύ και άλλοι τους είδους σου και της ηλικίας σου, στη μέση αυτών των καινούργιων ? λίγο και τίποτα κάνεις, που μπορεί να τους χρειαστεί, όμως είσαι εκεί έτσι κι αλλιώς, καλεσμένος στον δρόμο από το κόκκινο της Γένοβα, της piazza Alimonda, της βραδιάς στο Diaz, της υπόλοιπης στο στρατόπεδο Bolzaneto, από το κόκκινο που ξεχείλισε επίτηδες και που από μυστήριες οδούς επιστρέφει στις φλέβες σου και σου ανήκει.

http://francovite.com/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License