Αλγέρι, λιμάνι των επαναστάσεων 2 – Algeri, porto delle rivoluzioni (2)

από την ιστορία του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/05/%CE%B1%CE%BB%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B9-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD-2-algeri-porto-delle-rivoluzio/

Posted on 05/06/2015 by kleovis autor dementio memoriae   Πάνθηρες στην Κάσμπα Pantere nella Casbah

στις 21 ιουλίου 1969, δυο αμερικανοί έστηναν μια σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Σελήνη. την ίδια ημέρα στο Αλγέρι άνοιγε το Πρώτο Παναφρικανικό Φεστιβάλ πολιτισμού, Primo Festival Panafricano di cultura. “δεν βλέπω πιο όφελος θα μπορέσει η ανθρωπότητα να αντλήσει από την άφιξη των δυο αστροναυτών στο Φεγγάρι, ενώ ο κόσμος δολοφονείται στο Βιετνάμ,  και υποφέρει την πείνα μέχρι και σήμερα στις ΗΠΑ” αυτό είναι το σχόλιο του Eldrige Cleaver, εξόριστου ηγετικού στελέχους του Black Panther Party, σε έναν αμερικανό ρεπόρτερ που κάλυπτε το Festival. η ερμηνεία του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Lyndon Johnson ήταν διαφορετική; γι αυτόν, η επιτυχής έκβαση της αποστολής Apollo είχε την σημασία πως η Αμερική μπορούσε να πραγματοποιήσει οτιδήποτε θεωρούσε απαραίτητο.

έτσι ανοίγει η  Kathleen Neal Cleaver το βιβλίο της «Back to Africa: The Evolution of the International Section of the Black Panther Party (1969-1972)», in Charles Jones, The Black Panther Party Reconsidered, Baltimore, 1998.

οι τηλεοράσεις, όλες σε άσπρο και μαύρο, ήταν ανοιχτές σχεδόν παντού και στο Αλγέρι για το εκπληκτικό γεγονός, όμως οι καρδιές ήταν στραμμένες σε ένα άλλο συμβάν που ξεκινούσε στην πόλη. δεν επρόκειτο για την σημαία στο Φεγγάρι που τα συναρπαστικά youyou των γυναικών κατηφόρισαν την πόλη μέχρι να διαχυθούν στην Μεσόγειο. όσον αφορά την διάδοση των συσκευών tv, αξίζει να θυμηθούμε πως τότε ο στόχος ήταν το ραδιόφωνο σαν στρατηγικό όπλο της ανάπτυξης: μιλά γι αυτό  το Δελτίο Bollettino N. 4 del Festival, που περιλαμβάνεται στο βιογραφικό σημείωμα του Frantz Fanon γύρω από την σημασία του ραδιοφώνου στο πλαίσιο των αγώνων για την εθνική απελευθέρωση: “το να κατέχεις μια θέση αναμετάδοσης δίχως καλώδια είναι σαν να μπαίνεις πανηγυρικά στον πόλεμο.”

το σχόλιο του Eldridge Cleaver, πέρα από τον ιδεολογικό του τόνο, αντιστοιχούσε πολύ καλά στο πνεύμα εξέγερσης και μάχης της εποχής. η Αφρική που βρίσκονταν στον αγώνα και αποβιβάζονταν μαζικά στην αλγερινή πρωτεύουσα συνοδεύονταν, υποστηρίζονταν από άλλα κινήματα απελευθέρωσης και εντάσσονταν μαζί τους, όπως εκείνα του Βιετνάμ και της Παλαιστίνης.   οποιοσδήποτε εκεί πολύ ευχαρίστως θα είχε ανταλλάξει την κατάκτηση της Σελήνης με την κατάκτηση της ελευθερίας.

με το Φεστιβάλ, εγκαινιάζονταν επίσης το Συμπόσιο στο Club des Pins, νέο συγκρότημα χτισμένο έξω από την πόλη. δίπλα στις πολλές αντιπροσωπείες που ήρθαν από όλες τις αφρικανικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης αυτής από το Βασίλειο την Λιβύης που μόνο τον επόμενο σεπτέμβρη  θα γίνει Δημοκρατία με το χτύπημα του  Muhammar Gheddafi, και σε διάφορες περιπτώσεις όχι κυβερνήσεων αλλά των αναγνωρισμένων αφρικανικών Κινημάτων Απελευθέρωσης, κάθονταν εκπρόσωποι της Al Fatah, του Βιετναμέζικου FLN, των βορειοαμερικανών Black Panther, και πολλές διεθνείς προσωπικότητες του κόσμου του πολιτισμού και της τέχνη (αφρικανιστές, εθνολόγοι, συγγραφείς μουσικοί, κλπ.).

μέσα στα επίσημα πρακτικά, ένα μήνυμα διανοούμενων και καλλιτεχνών βραζιλιάνων, ανάμεσα στους υπογράφοντες φιγουράρουν ο συγγραφέας Jorge Amado, ο αρχιτέκτονας Oscar Niemeyer, ο σκηνοθέτης Glauber Rocha, οι μουσικοί Caetano Veloso και Gilberto Gil (από το 2003 έως το 2008 θα είναι υπουργός Πολιτισμού της βραζιλιάνικης κυβέρνησης ), ξαναφέρνει στην μνήμη μας το βραζιλιάνικο παρελθόν πορτογαλικής αποικίας, ένα Κράτος αποικιακό με πρωτεύουσα την Bahia που ένωνε την δυτική αφρικανική ακτή και την Μοζαμβίκη με την Βραζιλία, για να επιβεβαιώσει »την απόρριψη κάθε είδους αποικιοκρατίας, τόσο της Πορτογαλίας στους αφρικάνους όσο και του Ισραήλ στους παλαιστινίους” και να εκφράσει ιδιαίτερα την υποστήριξη  “στα αδέλφια μας της Angola, Guinea-Bissau και Mozambico”.

στο Συμπόσιο, μετά το “νέφος των επίσημων μικροζητημάτων” (G.W.Shepherd, Reflections on the Pan-African Cultural Conference in Algiers, in Africa Today Vol.16 n.4), η συζήτηση αποσυνέδεσε τον παναφρικανισμό από την έννοια της νεγρικότητας. ως εκ τούτου το φεστιβάλ του Αλγερίου ειδώθηκε σαν ένα προσπέρασμα του Φεστιβάλ των Νέγρικων Τεχνών του Ντακάρ,  Festival des Arts Nègres di Dakar, που προωθήθηκε το 1966 από τον Léopold Senghor, τον πρόεδρο-ποιητή της Σενεγάλης ο οποίος μαζί με τον Aimé Césaire είχε συλλάβει τον ορισμό της negritudine, [νεγρικότητας]. ο ουρουγουανός συγγραφέας Mario Benedetti, που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας (ένα in memoriam su Carmilla) και που πήρε μέρος εκεί, φτιάχνει μια σύνθεση κατ’ αυτόν τον τρόπο :

τι, είναι τέλος πάντων, η νεγρικότητα? ρώτησε. o εφευρέτης του όρου, ο ποιητής απ’ τις Αντίλλες Aimé Césaire, του έδωσε έναν ορισμό αρνητικό: “η νεγρικότητα δεν είναι ούτε ένας πύργος ούτε ένας καθεδρικός.” ο σύγχρονος πρόσφατος υπερασπιστής του, ο Léopold Sédar Senghor, για τον οποίον η νεγρικότητα είναι μια οντολογία όπως επίσης και ένας μεσσιανισμός, προσπάθησε να την ορίσει θετικά, όμως το αποτέλεσμα είναι η ακόλουθη αφαίρεση: “η νεγρικότητα είναι το σύνολο των αξιών του πολιτισμού – πολιτιστικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί, που χαρακτηρίζουν τους μαύρους πληθυσμούς.” οι Sartre, Fanon, Mphaelele, Depestre, Sékou Touré και άλλοι συγγραφείς που αμφισβήτησαν την νεγρικότητα αναγνωρίζουν πάντως την σημασία που αυτή η τοποθέτηση είχε σαν πρώτο σύμπτωμα εξέγερσης, σαν πρώτη αναζήτηση μιας ταυτότητας. είναι οι παρούσες εκτροπές που μετέτρεψαν  (με τις έξυπνες αποκλίσεις που πραγματοποίησε ο Senghor) σε ένα σημαντικό στοιχείο της νέο-αποικιοκρατίας.  από την πλευρά μου πιστεύω πως η νεγρικότητα, στην σύγχρονη φάση της, βρίσκεται στην Αφρική όπως ο στρουκτουραλισμός βρίσκεται στην λευκή Ευρώπη. ο Sartre είπε πως ο στρουκτουραλισμός  “είναι το τελευταίο φράγμα που η αστική τάξη μπορεί ακόμη να χτίσει ενάντια στον Marx” (περιοδικό L’Arc, n. 30, Paris 1966). έχω την εντύπωση πως η νεγρικότητα, όπως ο στρουκτουραλισμός, είναι μια τελευταία προσπάθεια υπεκφυγής των βασικών επιλογών και των θεμάτων της σύγχρονης πολιτικής ζωής.

(Africa 69, στα Cuadernos de marcha, Montevideo 1969, που ανακτήθηκαν από τον René Depestre, in Bonjour et adieu la négritude, Seghers 1980)

πεπεισμένος παναφρικανιστής θα παραμείνει ο Stokely Carmichael, που μετακομίζει εκείνη την χρονιά στην Guinea Conakry όπου θα προσλάβει το όνομα του Kwame Toure, τιμώντας έτσι τους αφρικανούς  leaders  Kwame Nkrumah και Ahmed Sékou Touré. η ρήξη του με τους Black Panthers είχε ήδη καταναλωθεί, και στην διάρκεια του Φεστιβάλ οι σχέσεις του με τον Eldridge Cleaver βρίσκονταν σε κατάσταση τέτοια που να μην βαθαίνουν εντάσεις.

ο Eldridge Cleaver είχε αποβιβαστεί στο Algeri προερχόμενος από την Cuba, όπου είχε παράνομα καταφύγει και είχε περάσει τους πρώτους μήνες εξορίας του, για να αποφύγει την σύλληψη μιας και είχε παραβιάσει την υπό όρους ελευθερία του. είχε συλληφθεί δύο ημέρες μετά την δολοφονία του  Malcolm X, κατόπιν ανταλλαγής πυρών ανάμεσα στους Μαύρους Πάνθηρες και την αστυνομία του Oakland (California); αποτέλεσμα της μάχης: ένας Πάνθηρας νεκρός, οκτώ συλλήψεις, και τρεις αστυνομικοί τραυματίες. είχε στην συνέχεια καταφέρει την απελευθέρωση με εγγύηση (habeas corpus) και είχε θέσει υποψηφιότητα για την Προεδρία με το e Peace and Freedom Party, δυνατός λόγω της επιτυχίας του βιβλίου του,  Soul on Ice.

αντί να παραδοθεί στις σωφρονιστικές αρχές, ο Cleaver πέρασε στην παρανομία και πήγε στην Κούβα, όπου όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως περίμενε, μιας και παρέμεινε στην ανωνυμία. οι κουβανοί του εγγυήθηκαν άσυλο μεμονωμένο και δεν ήθελαν η παρουσία του να πάρει διαστάσεις μεγάλες από τον Τύπο; ούτε έβλεπαν με καλό μάτι μια πολιτική δράση επικεντρωμένη στις φυλετικές διακρίσεις. ο Eldrige περίμενε αντιθέτως να μπορέσει να έχει στην διάθεσή του μια μόνιμη οργάνωση ικανή να παράγει και να διαδίδει πληροφορίες ; ήλπιζε να έχει ένα πρόγραμμα στο Radio Avana, όπως ο Robert Williams που μετέδιδε στις Ηνωμένες Πολιτείες το δικό του  Radio Free Dixie. όταν ένας δημοσιογράφος του Reuters αποκάλυψε το κρησφύγετό του, οι κουβανοί του πρότειναν να μεταφερθεί στην Αλγερία. τον συνόδευσαν δίδοντάς του διαβατήριο για το transito, και στο Algeri ξαναβρήκε την γυναίκα του  Kathleen, έγκυο στον όγδοο μήνα, και τον Emory Douglas, που είχαν φθάσει νόμιμα διαμέσου του Παρισιού.

οι κουβανοί του μετέφεραν πως στην συνέχεια θα άφηνε το Αλγέρι για ένα παλαιστινιακό στρατόπεδο στην Ιορδανία, διότι οι αλγερινή διοίκηση δεν ήταν πολύ ευχαριστημένοι με την παρουσία του; οπότε ο Eldridge, που ανησυχούσε για τις αλλαγές στα προγράμματα και τα ψεύδη που ανακάλυπτε, έψαξε άλλες επαφές. τηλεφώνησε στον Mario Andrade, εκπρόσωπο τουMPLA, ο οποίος του γνώρισε τον Charles Chikarema, που στο Αλγέρι εκπροσωπούσε την Zimbabwe African People’s Union (ZAPU) και με τον οποίον μοιράζονταν, εκτός από την γλώσσα, μια συγκεκριμένη εχθρότητα προς την κουβανική κυβέρνηση, μιας και είχε απελαθεί χρόνια πριν από την Cuba εξ αιτίας των διεκδικήσεών του υπέρ των αφρικανών φοιτητών στην Αβάνα.

ο Chikarema του παρουσίασε την Elaine Klein, ένα πρόσωπο ενάντια στο οποίο οι κουβανοί τον είχαν θέσει σε επιφυλακή. η γυναίκα, καταγωγής new-yorkese, είχε σπουδάσει στην Γαλλία, όπου είχε υποστηρίξει το αλγερινό FLN, και είχε μεταφερθεί στο Αλγέρι μετά την ανεξαρτησία, εργαζόμενη στο γραφείο τύπου του Προέδρου Ahmed Ben Bella. φίλη του Frantz Fanon, που είχε συνοδεύει στις ΗΠΑ για μια θεραπεία της ανίατης ασθένειάς του, είχε πολύ καλές επαφές με την Αλγερινή διοίκηση, και ανακάλυψε πως αυτή αγνοούσε την ίδια την παρουσία του  Cleaver.

το μικρό διπλό παιχνίδι των κουβανών πιθανόν εξηγείται λόγω του γεγονότος πως η Κούβα είχε από ανέκαθεν υποστηρίξει το FLN και είχε συμμαχήσει με την Αλγερία του Ben Bella. όταν αυτόν εκτόπισε ο δεύτερος τη τάξει, ο άγνωστος λοχαγός Houari Boumedienne, η Cuba κατήγγειλε το πραξικόπημα ενάντια σε εκείνη που θεωρούσε μια από τις πλέον προοδευτικές κυβερνήσεις της ηπείρου, με την οποίαν είχε μια σχέση προνομιακή. και ήταν ο ίδιος ο Ernesto Che Guevara αυτοπροσώπως, με τις επίσημες και όχι μόνον επισκέψεις του, που την εδραίωσε.

η Elaine Klein, που εργάζονταν στο Υπουργείο επικοινωνίας, έλαβε την επίσημη εγγραφή των Cleaver και μιας ολόκληρης αντιπροσωπείας των Black Panthers στο Festival Panafricano. αυτό, αν και δίχως την άμεση σχέση με την αλγερινή κυβέρνηση ή ένα επίσημο καθεστώς πρόσφυγα, ήταν το στοιχείο που επέτρεψε στον φυγά να εμφανιστεί εκ νέου δημοσίως. εξ άλλου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν πλέον πρεσβεία (τα συμφέροντά τους διαχειρίζονταν η ελβετική) εξ αιτίας της υποστήριξής τους στο Ισραήλ στον πόλεμο των Έξι ημερών, σύγκρουση κατά την οποίαν οι αλγερινές δυνάμεις είχαν λάβει μέρος στο πλευρό των αιγυπτιακών, οπότε δεν υπήρχε ο κίνδυνος σύλληψης και απέλασης μιας και έλειπαν οι διπλωματικές σχέσεις.

ο Eldridge Cleaver θα εισέλθει εκ νέου στην δημόσια σκηνή με μια συνέντευξη τύπου που χειρίστηκαν άτεχνα τα δυτικά μέσα. ήταν περιτριγυρισμένος από μια πυκνή ομάδα Πανθήρων, που ο Emory Douglas είχε φέρει από τις ΗΠΑ όπου είχε σταλεί για να μεταφέρει το υλικό για το φεστιβάλ. 
η παρουσία των Black Panthers στο Αλγέρι γίνεται το γεγονός μέσα στο γεγονός, και ο William Klein, μόλις τελείωσε το film για το Festival Panafricano, γυρίζει αμέσως ένα άλλο, πάντα με την υποστήριξη του αλγερινού οργανισμού, ακριβώς για τον  Eldridge Cleaver (στην εικόνα ψηλά, το poster; στην foto εδώ, του Bruno Barbey της Magnum, παρουσιάζονται οι Black Panthers με μια παλαιστινιακή αντιπροσωπεία σε μια συνέντευξη τύπου).

φυσικά επίσης στις ΗΠΑ οι Πάνθηρες, και ιδιαίτερα η ομάδα που επέστρεψε από το Αλγέρι με τον David Hilliard, που είχε γίνει Chief Executive του Κόμματος ελλείψει της ηγετικής τριάδας που περιελάμβανε εκτός από τον  Eldridge Cleaver, τον Huey Newton και τον Bobby Seale που ήταν φυλακισμένοι, δεν άφησαν την ευκαιρία να δημοσιοποιήσουν τα πράγματα.
Panthers in the Kasbah, ήταν ο τίτλος στην εφημερίδα τους, αν και στην πραγματικότητα κανείς από αυτούς ούτε το γραφείο τους  βρίσκοντανσε εκείνη την συνοικία. όμως η  Casbah, σε ένα υποβλητικό φόντο ανατολικού μυστικισμού, ανακαλεί στην μνήμη κυρίως Την μάχη του Αλγερίου, La battaglia d’Algeri, το film του Gillo Pontecorvo που έκανε τον κόσμο να γνωρίσει τον απελευθερωτικό πόλεμο των αλγερινών, δείχνοντας για πρώτη φορά την πραγματικότητα του αστικού ανταρτοπόλεμου και παρουσιάζοντας την τρομοκρατία κάτω από μιαν άλλην οπτική.

η Casbah, στην κυριολεξία: το φρούριο, είναι η απαραβίαστη συνοικία που έχτισε ο  Mori, με τους λαβύρινθους από δρομάκια-σοκάκια, αυλές, στενά περάσματα, και είναι ένας τόπος όπου κατέφευγαν ο Ali La Pointe και οι αντάρτες του FLN, καλυπτόμενοι και υποστηριζόμενοι από τον άραβα πληθυσμό, και έγινε με αυτό τον τρόπο συνώνυμο συγκεκριμένο της αρχής που θέλει τον επαναστάτη να κινείται »σαν ψάρι στο νερό».

να υπενθυμίσουμε πως το περίφημο φιλμ, που για καιρό ήταν απαγορευμένο στην Γαλλία (αλλά και αλλού, όπως στις  USA), ήταν συχνά το μοναδικό στοιχείο γνωριμίας με την χώρα που οι εξόριστοι, οι φυγάδες και οι επαναστάτες από την δύση, ξεκινώντας από τον Eldridge, είχαν πριν αποβιβαστούν.
έτσι, εκμεταλλευόμενοι τις συμπτώσεις και τις ευκαιρίες που παρουσιάζονταν, οι Black Panthers έχτισαν μια δικιά τους διεθνή έδρα, με βάση το Algeri όπου άνοιξαν μια »πρεσβεία», που ανέπτυξε πολλές επαφές, ταξίδια και επισκέψεις.

Sex & Drugs & Revolution?

έναν χρόνο αργότερα, τον σεπτέμβρη του 1970, ένα άλλο γεγονός, αρκετά μοναδικό, φέρνει εκ νέου την προσοχή στις δραστηριότητες του  Eldridge στο Algeri: η άφιξη του Timothy Leary.
ο Leary ήταν, μαζί με τον Jerry Rubin και τον Abbie Hoffmann, μια από τις εξέχουσες προσωπικότητες του κινήματος Yippie. καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Harvard, ξεκίνησε να πειραματίζεται με την χρήση λυσεργικού οξέος, που τότε παράγονταν πλατιά σύμφωνα με την φόρμουλα του ελβετού χημικού Albert Hoffmann της Sandoz, για να την θεωρητικολογήσει στην συνέχεια σαν απελευθερωτικό εργαλείο, και να καταστεί υπέρμαχος της διακίνησής του σαν elisir κοσμικής σωτηρίας. ο »Πάπας του LSD», Il ‘Papa dell’LSD’, εκτός του ότι εκδιώχθηκε από το πανεπιστήμιο, συνελήφθη για κατοχή κάποιων  joint di marijuana και καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια.

ύστερα από λίγους μήνες, η απόδραση: οργανωμένη και κατευθυνόμενη από τους Weathermen, ομάδα από ηγετικά στελέχη του φοιτητικού κινήματος (SDS, Students for a Democratic Society) που πέρασαν στην παρανομία, και που κινητοποίησαν για την περίσταση πάνω από μια εικοσαριά αγωνιστών. οι Weather Underground είχαν ανάγκη από χρήματα, και μια ομάδα υποστηριχτών του Tim Leary που είχαν αρκετά, η Brotherhood of Eternal Love (Αδελφότητα της Αιώνιας Αγάπης, Fratellanza dell’Amore Eterno) χρηματοδότησε την ενέργεια με 20’000 dollari.

η απελευθέρωση του ανθρώπου της αντικουλτούρας ήταν έτσι κι αλλιώς ένας στόχος που ήταν κοινός, διεκδικήθηκε και εορτάστηκε απ’ όλες τις συνιστώσες του κινήματος. “οι Weatherman Underground έχουν την τιμή και την ευχαρίστηση να βοηθήσουν την φυγή του Dr. Timothy Leary από το στρατόπεδο φυλακισμένων πολέμου dal campo San Luis Obispo, California,» έγραψε Bernardine Dohrn στην τέταρτη ανακοίνωση από την παρανομία.

μετά την απόδραση από την φυλακή χαμηλής ασφάλειας, σκέφτηκαν την παράνομη αναχώρηση για το εξωτερικό. ο Stewart Albert ταξίδεψε στο Algeri για να προετοιμάσει την άφιξή του και να τον περιμένει. ο Tim Leary αποβιβάστηκε έτσι στο αεροδρόμιο του Dar-el-beida στο φως της ημέρας.
μια αλληλουχία της άφιξης αναπαράγεται στην ταινία  The Weather Underground (Sam Green & Bill Siegel, 2002): τον καλωσόρισε ο Eldridge,  και τον Tim Leary χαρακτηρίζει το περίφημο μεταδοτικό του χαμόγελο.

  https://youtu.be/eYnD-PPfkgY   άνοιγε με αυτό τον τρόπο ένα μικρό μα αλλόκοτο κεφάλαιο. ένα παράδοξο ήταν τότε ήδη φανερό, και αναφέρθηκε ο Jonah (Jomo) Raskin στο άρθρο που έγραψε στο The Realist. μια μουσουλμανική χώρα, που θεωρεί τα ναρκωτικά, όπως ακριβώς βλέπουμε στην Μάχη του Αλγερίου, ένα εργαλείο της αποικιακής καταστολής και καταπίεσης που πρέπει να ξεριζωθεί, υποδέχεται τον πιο γνωστό ανάμεσα στους υποστηριχτές της χρήσης ναρκωτικών, τον προφήτη της ψυχεδέλειας ?   η εξήγηση δεν βρίσκεται στις δηλώσεις νέας επαναστατικής πίστης του Tim Leary, αλλά στο γεγονός πως για τους αλγερινούς δεν ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν πραγματικά ο νεοαφιχθείς. το αίτημα υποδοχής προέρχονταν από τον Eldridge Cleaver, όπως συνέβη σε προηγούμενες περιπτώσεις για δυο μαχητές του  BPP σε φυγή από την αμερικανική »Βαβυλωνία». φαίνεται πως φαντάζονταν έναν ακόμη αφροαμερικανό, όχι έναν λευκό, εξ άλλου το γεγονός πως επρόκειτο για έναν »καθηγητή ψυχολογίας», όπως ακριβώς ο Frantz Fanon, πρέπει να έπαιξε έναν ρόλο παραπλανητικό.   αυτή λοιπόν είναι η εκδοχή που έκανε πλατύ το χαμόγελο του  Tim. διηγείται ο  Stew Albert (στο Death of a Salesman) πως στην αρχή ο Eldridge ήταν καχύποπτος, όμως θαύμαζε τον Tim και την φυγή του, και κατά βάθος βαριόταν στην εξορία, η ζωή του είχε αποκτήσει μιαν όψη γραφειοκρατική τυπική των διπλωματών και είχε βυθιστεί σε μιαν κουλτούρα αλγερινή φτιαγμένη από πουριτανικό επαναστατικό ζήλο και προσωπικής διαφθοράς. και ο  Tim, ο guru »της θετικής ενέργειας», σε ιδιωτικές συζητήσεις επίσης είχε γίνει ακόμη πιο κυνικός: “θα πρέπει να είμαι δημοφιλής στον τρίτο κόσμο; έκανα πολύ περισσότερα εγώ απ’ οποιονδήποτε στην ιστορία για να καταστρέψω τα μυαλά από ένα σωρό παιδιά της λευκής αστικής τάξης…”. ο Stew θυμάται μεταξύ άλλων την διαφωνία μεταξύ τους, όταν για τα γενέθλια του Tim, ο Eldridge αρνήθηκε να του χαρίσει ένα πιστόλι. στην κηδεία του Stew Albert, σπάνια φιγούρα αγωνιστή που παρέμεινε δεσμευμένος μέχρι θανάτου,  2006, η Kathleen Cleaver θα θυμηθεί με χιούμορ εκείνες τις αλγερινές στιγμές. η  Bernardine Dohrn επίσης έκανε ένα πολύ καλό επικήδειο, που δημοσιεύτηκε στην Monthly Review, όπου οι Yippies παρουσιάζονται σαν  “kissing brothers” των Weathermen. εγκαταστάθηκαν, ο Timothy Leary και η γυναίκα του Rosemary, ακριβώς στο σπίτι του Eldridge και της Kathleen Cleaver, μια βίλα επιπλωμένη με χαλιά, μαξιλάρια και στρώματα, όπου παίζει μουσική των Leonard Cohen και Bob Dylan. οι τέσσερις απεικονίζονται γυμνοί κάτω από το ίδιο σκέπασμα στο πρωτοσέλιδο σχέδιο του Realist, που προσκαλεί τον αναγνώστη να »εξετάσει τις δυνατότητες» (στην εικόνα, από το The Realist Archive Project). σε καιρούς κατά τους οποίους η επανάσταση ήταν επίσης και ένας σεξουαλικός πειραματισμός και η ακολασία στην ημερήσια διάταξη, ο συνειρμός δεν ήταν πιο κακόβουλος από ένα κλείσιμο του ματιού.   και ο Tim Leary είχε ήδη σταθμεύσει σε ένα φημισμένο κρεβάτι: εκείνο του John Lennon και της Yoko Ono των bed-in για την ειρήνη. στο αλγερινό κρεβάτι οι Eldridge και Tim, με κλεψύδρα και την υδρόγειο σφαίρα, δίδουν συνεντεύξεις για το ζήτημα των ναρκωτικών  (l’audio δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό): το άνοιγμα του  Eldridge στην ψυχεδελική κουβέντα, εάν μπορούμε να το πούμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, αντιστοιχούσε στο ενδιαφέρον του για τις δυνατότητες να συμπεριληφθούν και άλλες πλευρές του κινήματος, να πειστούν οι ειρηνιστές και οι φρήκς γα την αξία της ενότητας ανάμεσα στους εξεγερμένους που έπρεπε να στηρίξουν τους  Black Panthers e Weathermen.   λίγες εβδομάδες μετά την άφιξη του Leary, μια κοινή αντιπροσωπεία των δυο συνιστωσών του κινήματος, οι  Yippies και οι Weather Underground, με την Anita Hoffmann, σύζυγο του Abbie που χρηματοδότησε το ταξίδι, η Marty Kenner υπεύθυνη του ταμείου για την υπεράσπιση των Black Panther, ο Brian Flanagan, των Weather Underground, η Jennifer Dohrn, αδελφή της ιστορικής ηγέτιδας τωνs Weather, Bernardine, και ο Jonah Raskin που στην συνέχεια έγραψε το χρονικό, ταξιδεύει στο Algeri σε »επίσκεψη αλληλεγγύης», φιλοξενούμενη των Black Panthers.   η αυταρχική συμπεριφορά του Eldridge Cleaver κάνει κυριολεκτικά την Anita Hoffmann να το σκάσει, ενώ το υπόλοιπο της αντιπροσωπείας παραμένει πιστό στον φιλοξενούμενο και στην συνέχεια  περιθωριοποιεί τους Hoffmann. η ιστορία τελείωσε, με κακό τρόπο, την επόμενη χρονιά, όταν ο  Eldridge θέτει σε »κατ’ οίκον περιορισμό» τους  Leary. αυτοί ανακτούν χρήματα από τους πλούσιους αμερικανούς χρηματοδότες τους, που και αυτοί αρχίζουν να αγανακτούν για τις πληρωμές, και λαμβάνουν την άδεια να αναχωρήσουν για την Ελβετία, όπου ο Timothy συλλαμβάνεται αλλά δεν εκδίδεται λόγω έλλειψης νομικής βάσης.   το 1972 κυριολεκτικά τον άρπαξαν στο Afghanistan πράκτορες του  Bureau of Narcotics and Dangerous Drugs και τον μετέφεραν στην φυλακή του Folsom, στο κελί δίπλα σε εκείνο του Charles Manson. την πλήρωσε φτηνά διότι συνεργάστηκε με τις αρχές, γεγονός που τον απομάκρυνε ακόμη περισσότερο από υπάρχουσες φιλίες και αλληλεγγύη. θα διηγηθεί 35 anni μετά τον Jonah Raskin που ήταν ο ίδιος που ενημέρωσε τον Cleaver πως ο Leary είχε δώσει ονόματα θέτοντας σε κίνδυνο την οργάνωση. o Raskin, του νομικού δικτύου των Weather, επέστρεψε στην New York από αυτό το τελευταίο ταξίδι με την αίσθηση πως εκείνοι οι δυο ήταν τρελοί.   η αναφορά του για το ταξίδι της αντιπροσωπείας, στο Realist που αναφέραμε νωρίτερα, μιλούσε για »έναν τουριστικό επαναστατικό γύρο» που έγινε στο Αλγέρι, »πόλη ξένη για τους Tim, Eldridge και τους Yippies του Lower East Side”, και κατέληγε λυρικά για την αναμονή του τέλους της θανατηφόρας αμερικανικής  μηχανής και την γέννηση ενός νέου κόσμου: “στην Algeria, getting higher and higher, we felt that day moving toward us faster and faster.” (κάτι σαν: στην Αλγερία, όλο και πιο φτιαγμένοι, νιώθαμε εκείνη την μέρα να πλησιάζει όλο και πιο γρήγορα ). (2 – continua)   http://lapattumieradellastoria.blogspot.it/2009/07/algeri-porto-delle-rivoluzioni-2.html#comment-form

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License