Το βέλος και ο στόχος La freccia e il bersaglio

από την ιστορία του επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/06/03/%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%87%CE%BF%CF%82-la-freccia-e-il-bersaglio/

Posted on 03/06/2015 by kleovis Σάββατο SABATO 2 NOVEMBRE 2013

 

La freccia e il bersaglio

 

η ιστορία του επαναστατικού ανταρτοπόλεμου στην δυτική Ευρώπη παραμένει μέχρι και σήμερα αντικείμενο μιας  πραγματικής αφαίρεσης. οι αιτίες μιας τέτοιας αμνηστίας διαμένουν, σε βαθμούς διαφορετικούς από χώρα σε χώρα, σε ένα πλαίσιο νομικό κατασταλτικό που εμποδίζει το δικαίωμα στους πρώην μαχητές να εκφραστούν στο επαναστατικό παρελθόν τους  (στην Γαλλία πρέπει »να απόσχουν από κάθε δημόσια παρέμβαση σε σχέση με τα αδικήματα στα οποία έχουν υποπέσει») και απαγορεύει να αμφισβητηθεί η »επίσημη» ιστοριογραφία  (στην Γερμανία, οποιοσδήποτε δηλώσει πως οι κρατούμενοι της  R.A.F., φυλακισμένοι στο Stammheim, »αυτοκτονήθηκαν»κινδυνεύει να διωχθεί και να καταδικαστεί, για »παράβαση ενάντια στο Κράτος», ή για »προπαγάνδα υπέρ μιας τρομοκρατικής οργάνωσης»); όμως επίσης  (στην Ιταλία, με τον νόμο για την »διάσταση») διαμέσου της παραχώρησης ελαφρύνσεων στην ποινή σε εκείνους τους πολιτικούς κρατούμενους που αρνούνταν δημόσια την συμμετοχή τους στην »ένοπλη βία».

τέτοιες ειδεχθείς μορφές κατάστασης εξαίρεσης αφήνουν επίσης στους δημοσιογράφους – ειδικευμένους και αντί-επαναστάτες ιστορικούς  (τόσο καπιταλιστές όσο και κομουνιστές) – την πιο μεγάλη ελευθερία έκφρασης, που αρνείται στους άλλους, και έναν δημόσιο χώρο ηγεμονικό  (στην γκραμσιανή έννοια) για την επεξεργασία, την ιστοριογραφική παραγωγή ΄όπως και μνήμης,  (και συναισθηματική) ενός παρελθόντος συμβατού στην κυρίαρχη ιδεολογία.  αυτό το είδος »υγιεινής», ή ιστορικής υπερτροφίας, συμπληρώνει τα δικαστικά μέτρα και διατάξεις που επιτρέπουν τις μανιώδεις επιθέσεις, στην κυριολεξία, ενάντια στους πρώην αγωνιστές που έχουν γίνει σήμερα ακίνδυνοι πολίτες. με την απέλαση, για παράδειγμα, ή με την απειλή να συνεχίσουν να τους κρατούν στην φυλακή για δεκαετίες  (Jean-Marc Rouillan, Georges Ibrahim Abdallah, etc.).

εξάλλου (η περίπτωση «caso Tarnac» Ταρνάκ το αποδεικνύει ξεκάθαρα), η ανησυχία των κυβερνήσεων να δουν να γεννιούνται, από τις ιδεολογικό-πολιτικές στάχτες του χθες, ριζοσπαστικές ομάδες, από την στιγμή »που οι άνθρωποι ριζοσπαστικοποιούνται μπροστά στο προφανές σκάνδαλο που αντιπροσωπεύεται από την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων», για να το πούμε σύμφωνα με τον Agamben. εάν τα πρώην μέλη της  Action Directe περιορίστηκαν αρκετά στην ελευθερία της έκφρασής τους όσον αφορά το επαναστατικό τους παρελθόν, η κατάσταση στο Βέλγιο είναι διαφορετική- η δικαιοσύνη είναι λίγο πιο ανεκτική για τους πρώην μαχητές των Κομουνιστικών Μαχητικών Πυρήνων,  Cellules Communistes Combattantes, που αρνήθηκαν, όχι μόνο να μετανιώσουν, αλλά αρνήθηκαν επίσης όλες τις πολιτικές συνθηκολογήσεις που τους ζητήθηκαν για την απελευθέρωσή τους. έτσι κατάφεραν να κερδίσουν μια επιμήκυνση της κράτησής τους, μαζί με την δυνατότητα να μπορούν ελεύθερα να μιλούν για την εμπειρία τους. το κείμενο που αναφέρεται σε όλα εκείνα που έχουν σχέση με τις πολιτικές και ιδεολογικές αιτιολογήσεις τους, »Το βέλος και ο στόχος», μπορούμε να το διαβάσουμε στο σάιτ τους,«La freccia ed il bersaglio», può essere letto sul loro sito.

Αντιθέτως, στο σάιτ Laboratoire Urbanisme Insurrectionnel, απ’ όπου έχουμε αντλήσει αυτή την μικρή εισαγωγή, μπορούμε να διαβάσουμε μια συνέντευξη στον un’intervista a Bertrand Sassoye, ιδρυτικό μέλος της ένοπλης βέλγικης οργάνωσης, που επικεντρώνεται στα θέματα με τα οποία ασχολείται το σάιτ και έχουν σχέση με τον ανταρτοπόλεμο στις πόλεις.

Πηγή, FonteLaboratoire Urbanisme Insurrectionnel

    Πέμπτη GIOVEDÌ 27 GIUGNO 2013

 

στην Γαλλία in Francia

 

« αναπτύξαμε σαν στόχο, την θέληση να παλέψουμε ενάντια στην άρνηση και την λήθη. »  – διευκρινίζει ο Hazem el Moukaddem ο οποίος στο βιβλίο του »Πανόραμα των ένοπλων επαναστατικών γαλλικών ομάδων, από το 1968 έως το 2000,  «Panorama des groupes révolutionnaires armés français, de 1968 à 2000«, ακολουθεί την άγνωστη διαδρομή των ένοπλων ομάδων στην Γαλλία μετά το ’68, τις ριζοσπαστικές τους εμπειρίες, ψάχνοντας να προσφέρει τροφή για σκέψη στην σημερινή πραγματικότητα. μια ιστορία, αυτή, που αγνοείται πολύ συχνά; η ιστορία του γαλλικού ένοπλου αγώνα πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας εργατικής τάξης που περιέχει πολλούς μετανάστες και, τότε, αναπτύσσεται δίνοντας προτεραιότητα στα διεθνή προβλήματα και τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, σε μια κατάσταση κατά την οποίαν η παραδοσιακή άκρα αριστερά αρνείται την επαναστατική βία, και όπου όλα τα κόμματα συμφωνούν να εκφράζουν την αποδοχή τους προς την ποινικοποίηση και την αποπολιτικοποίηση της ένοπλης πάλης.

ο Hazem el Moukaddem αρνείται την θεωρία σύμφωνα με την οποίαν ο ένοπλος αγώνας θα εγγράφονταν στο εσωτερικό μιας μειοψηφικής προσέγγισης για το ζήτημα της δημιουργίας ενός εξεγερτικού κινήματος πλατύτερου και προτιμά να διαβάσει απευθείας τις εφημερίδες και τα φυλλάδια των επαναστατικών ομάδων, για να μελετήσει το πολιτικό περιεχόμενό τους. η ένοπλη πάλη στην Γαλλία, όπως και σε όλον τον κόσμο, αναπτύσσεται ξεκινώντας από την συγκυρία που εμφανίζεται τον μάιο του  1968. το γαλλικό κράτος, με τις πτυχές του που κληρονομεί από την αποικιοκρατία και τον γκωλισμό, υιοθετεί αμέσως μέθοδες καταστολής άκρως αποτελεσματικές; η αντί-τρομοκρατία ,στην Γαλλία, βασίζεται στην αντί-πληροφόρηση και στην άρνηση της σύγκρουσης.  το να διατρέξουμε την ιστορία των ένοπλων επαναστατικών ομάδων στην Γαλλία, επιτρέπει να φέρουμε ξανά στο φως μια μνήμη που έθαψαν θεληματικά.

η προλεταριακή Αριστερά, La Gauche prolétarienne (GP) και η Νέα λαϊκή αντίσταση  Nouvelle résistance populaire (NRP) προωθούν την ανάπτυξη της ένοπλης πάλης στα χρόνια που πηγαίνουν από το 1969 στο 1973. η Gauche prolétarienne, μαοϊκή ομάδα, πολλαπλασιάζει, σε κείνη την περίοδο, τις βίαιες δράσεις της προσανατολισμένη στο χτύπημα της άκρας δεξιάς και των αφεντικών.  « Παντού, οι δράσεις των παρτιζάνων πολλαπλασιάζονται: ξυλοδαρμοί των ηγετίσκων, σαμποτάζ, πυρκαγιές … »,  η  Gauche prolétarienne υπογραμμίζει όλο και περισσότερο την ανάγκη λαϊκής αυτοάμυνας ικανής να αντιμετωπίσει την καταπίεση και την καταστολή του κράτους.

τελικά, ο μαοϊσμός της  GP, όπως και αυτός της ομάδας »Ζήτω η επανάσταση»,  Vive la révolution (VLR), μοιάζει πολύ πιο αυθόρμητος παρά ορθόδοξος μαρξιστικός-λενινιστικός. σε ένα κείμενο της  GP του 1970, ο αγώνας των παρτιζάνων διαμέσου της ένοπλης δράσης συνδέεται με την λαϊκή υποστήριξη.  « η παρουσία μας στις μάζες δυναμώνει, η λαϊκή υποστήριξη μεγαλώνει και σε κάποια μεγάλα εργοστάσια το έδαφος αρχίζει να τρέμει κάτω από τα πόδια των αφεντικών και της συνδικαλιστικής αστυνομίας. » εν τω μεταξύ το κράτος προσπαθεί να ζωγραφίσει την GP σαν μιαν ομαδούλα περιθωριακή. και να γιατί ο ένοπλος αγώνας πρέπει να συνοδεύεται από μια έντονη πολιτική προπαγάνδα, ικανή να διατηρήσει μια σύνδεση με τον πληθυσμό.

έτσι, η GP καταγγέλλει « τους αστυνομικούς με πολιτικά του κομουνιστικού κόμματος PCF και των συνδικάτων » που αντιτίθενται στην αληθινή λαϊκή εξουσία. η ένοπλη πάλη, σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει « να σπάσει την ειρηνιστική νομικίστικη ιδεολογία, ιδεολογία υποταγής που διατηρείται από τα συνδικάτα ». το νομικό και συνδικαλιστικό πλαίσιο εμποδίζει την επίθεση στην καπιταλιστική τάξη, για αυτό τον λόγο η  GP προτείνει μιαν επαναστατική στρατηγική ικανή να φυτευτεί στα εργοστάσια και στους τόπους συγκέντρωσης των προλετάριων, όπου οι δράσεις πρέπει να επιτρέψουν, κυρίως, »την ανάπτυξη πρωτοβουλιών από τις μάζες»  και την εντατικοποίηση του αυθορμητισμού της εξέγερσης.

μέσα σε αυτή την συγκυρία, η Nouvelle résistance populaire αποφασίζει να βγάλει από την μέση τον  Nogrette, υπεύθυνο των Ανθρώπινων Πόρων της Ρενώ, responsabile delle Risorse Umane alla Renault. στην Renault, ένας φύλακας έχει σκοτώσει έναν αγωνιστή που διένειμε φυλλάδια. όμως η NPR δεν έχει σκοπό την εκτέλεση του  Nogrette σαν πράξη εκδίκησης ; σκοπεύει κυρίως να καταγγείλει την πολιτική της  Renault που απολύει τους εργάτες και που έχει καθιερώσει ένα βασίλειο του τρόμου, σημαδεύοντας, την ίδια στιγμή, τους εταιρικούς υπεύθυνους που επιβάλλουν ιεραρχία και πειθαρχία.

η NRP ψάχνει την λαϊκή υποστήριξη, όμως όχι την υποστήριξη των πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων που αρνούνται να ξεφύγουν από τα όρια της νομιμότητας  « οι παράνομες πρακτικές, άμεσες, εκείνες δηλαδή οι πρακτικές που αναστατώνουν την παραδοσιακή πολιτική ζωή, είναι απαραίτητα ανεπιθύμητες σε εκείνες τις οργανώσεις οι οποίες, παίρνουν μέρος σε αυτή την παραδοσιακή πολιτική, που βασίζεται σε ένα σύστημα εκλογών, »αντιπροσώπευσης», δηλαδή παράβλεψης της λαϊκής θέλησης . » όμως η  NPR υπογραμμίζει πως  « είναι προφανές πως η επανάσταση είναι η κίνηση των μεγάλων μαζών, και οι δράσεις των μικρών ομάδων μπορούν μόνο να βοηθήσουν την επανάσταση; ποτέ δεν την κάνουν. »

όμως μειοψηφικές δράσεις μπορούν να επιτρέψουν σε ένα μαζικό κίνημα να αναπτυχθεί. κυρίως, πρακτικές αγώνα όπως το σαμποτάζ και η απαγωγή μπορούν να διαδοθούν. ενάντια στην ιδεολογία της Αντίστασης και της εθνικής Ενότητας, η NRP επιμένει στον ταξικό αγώνα. όμως, αυτή η ένοπλη ομάδα περιορίζεται σε συμβολικές δράσεις. οι δράσεις της  NRP δεν καταγράφονται στην δημιουργία μιας σχέσης δύναμης, αν και οι μαοϊκοί προσπαθούν να δημιουργήσουν λαϊκές πολιτοφυλακές και ομάδες εργατικής αυτοάμυνας για να πολεμήσουν τα αφεντικά. κυρίως η NPR στοχεύει να διαδώσει την επαναστατική βία και να την θέσει στην ημερήσια διάταξη του συνόλου του πληθυσμού.

είναι το 1973, όταν ο Puig Antich τουιβηρικού Κινήματος απελευθέρωσης, Movimiento iberico de libéracion (MIL) συλλαμβάνεται από το ισπανικό κράτος, βασανίζεται και δολοφονείται. οι Ομάδες διεθνιστικής και επαναστατικής δράσης Groupes d’action révolutionnaire internationaliste (GARI) σχηματίζονται τότες, προς υποστήριξη του νεαρού αναρχικού, και συγκροτούν παλιούς ακτιβιστές του  MIL και των αυτόνομων ομάδων της Τουλούζης και της Ισπανίας ; οργανώνουν επιθέσεις και απόπειρες σε orgaυποδομές όπως σιδηρόδρομοι, λιμάνια, όλες τις οδούς επικοινωνίας, για να μπλοκάρουν την εμπορική ροή ανάμεσα στην Ισπανία και την Γαλλία. στο ίδιο χρονικό διάστημα, στοχοποιούν εκείνους τους επαναστατικούς χώρους που καταγγέλλουν τις πράξεις τους σαν τρομοκρατικές και μειοψηφικές, παραμένοντας στην τελείως ακίνδυνη ρουτίνα τους.

το 1974, σχηματίζονται οι διεθνείς Ταξιαρχίες,  Brigades internationales (BI) που συγκεντρώνουν στις τάξεις τους παλιούς μαοϊκούς της  GP και νεαρούς αυτόνομους. επιτίθενται σε διάφορες πρεσβείες. οι  BI καταγγέλλουν την δικτατορία στο Iran, που υποστηρίζεται από το γαλλικό κράτοςs. « οι ένοπλες επιχειρήσεις είναι συμβολικές και αποτελεσματικές στο μέτρο κατά το οποίο η αποτελεσματικότητα είναι συμβολική : αυτή δείχνει πως υπάρχει η δυνατότητα να τελειώνουμε με τις μαζοχιστικές και ειρηνιστικές πρακτικές της γαλλικής αριστεράς. » – γράφουν οι BI, αυτή η ομάδα που αρνείται την παρανομία, της εξειδίκευση και την στρατιωτικοποίηση .

άλλοι παλιοί ακτιβιστές της  GP, μαζί με νεαρούς αυτόνομους, δημιουργούν, με την σειρά τους, την  Noyaux armés pour l’autonomie populaire (NAPAP), το 1977, παραπέμποντας στην ιταλική Αυτονομία.  «εκείνο που μας κάνει εντύπωση και μας ενδιαφέρει, στο ιταλικό παράδειγμα, είναι οι αληθινές νίκες των επαναστατικών λαϊκών δυνάμεων στον τρόπο με τον οποίον σκέφτονται, δρουν, αλλά κυρίως ζουν το 1977 ».

αυτή η ομάδα ενθαρρύνει τα κινήματα που αναπτύσσονται έξω από τα κόμματα και τα συνδικάτα, υποστηρίζει τις αυτόνομες επιτροπές στα εργοστάσια, έτσι όπως και τις καταλήψεις και τις αυτομειώσεις. η πολιτική ανυπακοή καθίσταται μια πρακτική που πρέπει να διαδοθεί ενάντια στον καπιταλισμό σε όλες τους τις μορφές της καθημερινότητας.  ο  Tramoni, ο φύλακας που σκότωσε τον Pierre Overney στην Renault, ενσαρκώνει τον τρόμο των αφεντικών στο εργοστάσιο: η NAPAP αποφασίζει να τον σκοτώσει. « η ‘εκτέλεση του μπάτσουe Tramoni εγγράφεται στον παρόντα αγώνα των εργαζομένων για να πάρουν στα χέρια τους την τύχη τους. ξεκινώντας άμεσα με αυτό τον τρόπο να παίρνουν την εξουσία στην καθημερινότητά τους ».

Action directe (AD) η Άμεση δράση δημιουργείται το 1979, μια κλειστή ομάδα που μπαίνει στην παρανομία, σφίγγοντας σχέσεις με άλλες ένοπλες ομάδες στην Ευρώπη, ανάμεσα στις οποίες η γερμανική  Rote Armee Fraktion  (RAF). η AD εξουδετερώνει τον στρατηγό  Audran, υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου Άμυνας της Γαλλίας, και τον Georges Besse, αφεντικό τυραννικό της Renault. στη συνέχεια, μαζί με την RAF, προχωρούν στην εκτέλεση επιχειρήσεων ενάντια στο NATO και ενάντια στην δυτική Ευρώπη ωσάν κέντρο του ιμπεριαλισμού. η AD, στην ανακοίνωση ανάληψης ευθύνης για τον θάνατο του  Besse, υποδεικνύει την  Renault σαν ένα εργαστήρι στο οποίο το κράτος προσπαθεί να επιβάλει συνθήκες εργασίας όλο δυσκολότερες, διαμέσου της ευελιξίας και του ελέγχου των μισθών. η ομάδα θα συνεχίσει τον πολιτικό της προβληματισμό και σκέψη από την φυλακή, πάνω σε ένα κοινωνικό κίνημα που πλέον αναπαύεται στην  «τριλογία της »σοσιαλδημοκρατίας» του αντιπολιτευτικού ομοιώματος:  κρατισμός, παραγωγισμός και ηθικολογία ».

ο Jean-Marc Rouillan, μέλος της  AD, θα εξετάσει την διαδρομή του σε μια συνέντευξη, στα  2007. το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του φαίνεται σαν μια νέα μαχητική απάτη.  η αριστερά της αριστεράς και οι no-global δεν θέλουν με τίποτα έναν άλλον κόσμο αλλά, μάλλον, έναν άλλον καπιταλισμό. οι πρόσφατοι κοινωνικοί αγώνες δεν εγγράφονται πλέον σε μιαν προοπτική ρήξης με την υπάρχουσα τάξη.  τώρα το προλεταριάτο πρέπει να χτίσει και να επανοικειοποιηθεί τους αγώνες του. 

όμως και δίχως να είναι ένοπλες ομάδες, τα κινήματα πραγματοποίησαν την βίαιη άμεση δράση, στους αγώνες ενάντια στην φυλακή, ενάντια στα πυρηνικά, ή για την διεθνή αλληλεγγύη, η βία φαίνεται να διαχέεται. με αρχή από το  1975-76, η πολιτική αυτονομία εκτιμά την παρανομία. αυτά τα κινήματα συγκεντρώνουν τις νέες προλεταριακές φιγούρες, όπως τους ανέργους, τους επισφαλείς.  η λεηλασία και το σαμποτάζ γίνονται πρακτικές αγώνα. « σιδηρούν Παραπέτασμα στην ανατολή, παραπέτασμα καπνού στην δύση: η τυποποίηση του τρόπου σκέψης  (εκείνο του άσπρου ανθρώπου με την γραβάτα) δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνον διαμέσου της φυσικής και πολιτιστικής γενοκτονίας όλων εκείνων που δεν θέλουν να υποταχθούν », παρατηρούν οι Hooligans internationalistes.

στην διάρκεια των χρόνων ’80, ο ριζοσπαστικός αντιφασισμός σπάζει την μονοτονία του σοσιαλιστικού καθεστώτος. στην περιοχή της  Toulouse αναπτύσσονται οι «Scalp» (Section carrément anti Le Pen), αλλά και οι «Black War«, που πράττουν τον ένοπλο αγώνα. στα χρόνια  ’90, οι Franc tireurs et partisans (FTP) αγωνίζονται ενάντια στο Front National στην περιοχή της Μασσαλίας. κάποια μαγαζιά του  Fronte του Le Pen δέχονται επιθέσεις με εκρηκτικά.

αυτές οι ιστορικές εμπειρίες μπορούν να εμπνεύσουν νέες πρακτικές αγώνα. οι ένοπλες ομάδες προσπαθούν να χτίσουν έναν χώρο έξω από τον ζουρλομανδύα των των κομμάτων και των συνδικάτων, συνδεδεμένων με τον σεβασμό στην νομιμότητα. αν και υπάρχει άρνηση της βίας και των όπλων, μοιάζει πλέον απαραίτητη η έξοδος από την αγωνιστική ρουτίνα με τις διαδηλώσεις-βόλτες, τις συντεχνιακές απεργίες και τα κινήματά τους που ελέγχονται από τους γραφειοκράτες. κυρίως, αυτές οι επαναστατικές ομάδες επιμένουν στην σημαντικότητα της σύγκρουσης.  σήμερα, η εσωτερίκευση των κρατικών κανόνων και της αγοράς μεταφράστηκε στον θρίαμβο του κονφορμισμού, του καθωσπρεπισμού δηλαδή, της υποταγής και του citizenism.

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/lotta%20armata

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License