Πρόσκληση στους πνευματικά πλούσιους για σαμποτάζ Invito al sabotaggio ad uso dei ricchi di spirito

{ μερικά αποσπάσματα από το γραπτό μου Invito al sabotaggio ad uso dei ricchi di spirito, που περιλαμβάνεται στον τόμο: Sabotaggio mon amour, εκδόσεις Gwynplaine , 2013, σελ. 119-150. εδώ παρέλειψα τις πολλές αναφορές στην θεωρία του επαναστατικού σαμποτάζ (Émile Pouget, IWW, ecc.), καθώς και τα ανέκδοτα και τις πιο »ελαφριές» πτυχές που βρίσκονται διάσπαρτες στο κείμενο. Καλή ανάγνωση. }

06 δευτέρα ιανουαρίου 2014

δημοσιεύτηκε από τον Carmine Mangone in anarchiaCarmine Mangoneuna nuova Comune

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/05/23/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%B6-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BF/

Posted on 23/05/2015by kleovis

 

ο πολιτισμένος άνθρωπος δεν φτιάχνει πράγματα και σχέσεις για να τις χρησιμοποιήσει άμεσα, αλλά μάλλον για να παράξει διαμεσολαβήσεις ανάμεσα στα ατομικά του όρια και τις ιστορικές ανάγκες της κοινωνίας στην οποίαν ζει. με άλλα λόγια, τα δημιουργημένα εργαλεία από την ανθρώπινη εφευρετικότητα γίνονται προθέσεις, νομιμοποιήσεις, αναγκαστικές συνδέσεις με τον κόσμο, και είναι όλο και πιο αποξενωτικές όσο περισσότερο αποκαλύπτονται απαραίτητες στην αναγνώριση μιας έννοιας, μιας κοινωνικής ταυτότητας. 

αυτές οι εξεγέρσεις του ανθρώπου γεννιούνται λοιπόν από την ανάγκη ή από την επιθυμία να νικήσει τις διαμεσολαβήσεις που τον αιχμαλωτίζουν : ιεραρχίες, πατριαρχία, Κράτος, κεφάλαιο.

όταν το δοχείο που μετρά έχει γεμίσει, οι ατομικές μοναδικότητες ή κοινοτικές ρίχνονται στην μάχη ενάντια στις κοινωνικές ρυθμίσεις, εφευρίσκουν τακτικές για να αμυνθούν ή για επίθεση, ψάχνουν συνάφειες και συνεργούς για να αναπτύξουν τον αγώνα.  η υπέρβαση της ποσότητας που έχει οριστεί από το κοινωνικό συμβόλαιο, πυροδοτεί σε ατομικό επίπεδο μια δυναμική εξέγερσης, μια ρήξη.  όταν στην συνέχεια οι ενσυνείδητες ατομικές εξεγέρσεις  (οι μικροεξεγέρσεις) συγκεντρώνονται γύρω από μια θέληση απελευθερωτική κοινού χαρακτήρα, έχουμε την ανάπτυξη μαζικών εξεγερτικών διαδικασιών που μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματικές κοινωνικές επαναστάσεις. 

κάθε διαδικασία ριζοσπαστικής μετατροπής της ανθρώπινης κοινότητας είναι πάντα μια διασταύρωση πολλών γραμμών αλλαγής, μια αύξηση της έντασης και της θέλησης των ανθρώπων που κοινωνικοποιεί τις εκφράσεις τους στέλνοντάς τες εκ νέου πολύ πέρα από τον δικό τους χώρο γέννησης ή εφαρμογής. 
κάθε επανάσταση, κάθε εξέγερση η οποία γενικεύεται οριζόντια, δίδεται όντως από την άνθιση ενός έντονου σχεδίου πάνω στο οποίο διανέμονται και ξεδιπλώνονται πολλαπλές μικροεξεγέρσεις. 

η μικροεξέγερση είναι μια ιδιαίτερη κίνηση έκτακτης ανάγκης των μοναδικοτήτων, καθώς και κοινής αναπαραγωγής των πραγματικοτήτων τους – μια απώλεια του κατακερματισμού, της κοινωνικής αλλοτρίωσης – διαμέσου της ενσυνείδητης κατασκευής  (της αυτοπαραγωγής) μιας ροής συνέχειας ανάμεσα στα ζωτικά στοιχεία του κόσμου; ροής που παρακάμπτει τους πολιτικούς μηχανισμούς διαχείρισης της άρνησης ψάχνοντας την ίδια στιγμή να τεθεί αποφασιστικά κάπου αλλού σε σχέση με την αυταρχική ομοιοστασία του κεφαλαίου.

εάν η νικιλιστική εξέγερση εξαντλείται στον εαυτό της διατυπώνοντας εκ νέου αποστειρωμένα ή αισθητικά τον ατομικισμό του αστικού κόσμου, η μικροεξέγερση φέρνει μαζί της ήδη την αναγνώριση μιας συνέχειας με τις άλλες πιθανές μοναδικές εξεγέρσεις, τίθεται ήδη σε ένα άνοιγμα και σε μιαν αποφασιστικότητα ικανές να την εκπαιδεύσουν γύρω από έναν σκοπό συλλογικό,  διευρυμένο, υπέρ-ατομικό.  η μικροεξέγερση είναι η ανταρσία πουσημειώνει, που λαμβάνει υπόψιν της  την πιθανή γενίκευσή της.  και είναι ακριβώς σε αυτή την τάση της για ενότητα και στην ενδυνάμωση των μοναδικών, ατομικών ταραχών που μπορεί να γεννηθεί μια συνοχή, μια συνέπεια για την γενικευμένη εξέγερση. 

η μικροεξέγερση διαφοροποιείται τότε από την »ηρωική» εξέγερση, ανολοκλήρωτη, κυρίως ξεκινώντας από την άρνησή της σε κάθε πρέπει, σε κάθε καθήκον, σε κάθε θυσιαστική περίπτωση (φύσης πάντα φιντεϊστικής, fideistica- με τυφλή πίστη δηλαδή, όπως επίσης και ιδεολογικά), και αυτό υπέρ μιας δημιουργικότητας και μιας ελεύθερης έρευνας της συγγένειας, της συναλλαγής, του μοιράσματος, της κοινής εξεγερτικής δυνατότητας. 

αντί να περιορίζεται να καταστρέφει, η μικροεπανάσταση αποφεύγει τις ηττοπαθείς δυναμικές, »αυτοκτονικές», και χτίζει μια πλοκή δυνατοτήτων διαμέσου δράσεων και ιδεών που τείνουν στην άμεση επανοικειοποίηση του παρόντος. οι εξεγερτικές διαδικασίες δεν θέτουν κρίση.  

η ροή τους διαχωρίζεται από τις επικρατούσες κοινωνικές διαμεσολαβήσεις, τις απορρίπτει, τις αδειάζει από νόημα, και με αυτό τον τρόπο δημιουργεί μια κινητή δύναμη, μια αναρχία σε κίνηση,  δηλαδή την μοναδικότητα σε γίγνεσθαι μιας κοινότητας δίχως πλέον αφεντικά. 

σε αυτή την τάση προς κίνηση, κίνημα προς μια μοναδική κοινότητα ζώντων, έρχονται να πέσουν οι διαχωρισμοί ανάμεσα σε ατομικότητα και κοινότητα, ανάμεσα στο παρόν και το διαχρονικό, ανάμεσα στον άνθρωπο και την αφηρημένη τοποθέτησή του σε έργο, σε πράξη  : ο καθένας γίνεται μέρος μιας γενικότητας που αναφέρεται και επικρατεί άμεσα. 

Τώρα, αναλύοντας τις καπιταλιστικές διαδικασίες του τελευταίου αιώνα και το στάδιο εκμετάλλευσης του πλανήτη, μοιάζει προφανές πως ο σκοπός και οι πιο αυθεντικές προτροπές του ανθρώπου θα διαμένουν όλο και περισσότερο στις προσπάθειές του να αποφύγει, να κάνει δίχως κεφάλαιο, δηλαδή να διαχωριστεί, να αυτονομηθεί σε σχέση με τις δυναμικές καπιταλιστικής αξιολόγησης, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. 

δεδομένου ότι το κεφάλαιο τείνει στο ανόργανο και στην πιο προωθημένη δυνητικότητα, θέτοντας σε κίνδυνο την αυτονομία των ζώντων και τις ίδιες τις ζωτικές διαδικασίες, ο ενσυνείδητος άνθρωπος οδηγείται αναπόφευκτα να βρει λύσεις για να »από-κεφαλαιοποιήσει» τον κόσμο. 

σε κάθε ιστορική κατάσταση, αναδύονται ή επιμένουν στοιχεία κριτικής και ρήξης εξεγερτικής στο εσωτερικό των ανθρώπινων σχέσεων. ακόμη και όταν η ριζοσπαστική μετατροπή δεν συμβαίνει, ακόμη και όταν αυτή δεν μετουσιώνεται κοινωνικά, η δυνατότητά της συνεχίζει να ζει σε κάθε κίνηση άρνησης των κοινωνικών διαμεσολαβήσεων. 

πράγμα που συνεπάγεται, για οποιονδήποτε φιλοδοξεί σε μια ανθρώπινη κοινότητα δίχως κεφάλαιο ούτε αφεντικά, να αναλάβει την ευθύνη κάποιων θεωρητικών-πρακτικών προβλημάτων, δηλαδή : να ανιχνεύσει και να ενισχύσει τα μικροεξεγερτικά στοιχεία σε κάθε ανθρώπινο περιβάλλονr; να καταλάβει πως μπορεί να τα συνδέσει μεταξύ τους και να τα ενισχύσει αμοιβαία; να αναπτύξει τις δυναμικές ρήξης για να περάσει από την ατομική ανταρσία στην συλλογική εξέγερση . (…)

στην καπιταλιστική διαδικασία, είναι τα πράγματα – δηλαδή τα εμπορεύματα, το χρήμα σαν παγκόσμιο εμπόρευμα – που δίνει μια τιμή στους ανθρώπους και τις ζωές τους; είναι τα εμπορεύματα, σαν πράγματα που αποκτούν αξία, που αποτιμώνται εκ των προτέρων και αφηρημένα, για την ανταλλαγή παγκοσμίως των ανθρώπων. να το γιατί του μίσους που μπορεί να εκδηλωθεί απέναντι στα πράγματα και των στοιχείων που μειώνονται σε πράγματα, που καταντούν τέτοια. να και ο κοινός τόπος της εκμετάλλευσης όπου παίρνει μορφή και συνοχή η περιφρόνηση προς τα εμπορεύματα. 

αυτός που τον εκμεταλλεύονται για να παράγει και να καταναλώνει πράγματα, μπορεί πράγματι να αποφασίσει να μην συναινέσει με κάθε τρόπο στην εκμετάλλευσή του. υπάρχει αυτός που οπλίζεται με ιδέες, φαντασία και με επιδεξιότητα με σκοπό να επανοικειοποιηθεί ενός μέρους του εαυτού του. να καταστρέφει τα εμπορεύματα,  να επιβραδύνει την παραγωγή τους ή να βελτιώνει την ποιότητα με έναν τρόπο μη αποδοτικό για το κεφάλαιο, είναι άλλοι τόσοι τρόποι για να ανοίξει μια ρωγμή, για να ανακαλύψει τους χώρους της ανακολουθίας του εχθρού, για να ανιχνεύσει την δύναμή του και να την θέσει σε κυκλοφορία. (…)

σαν βία, σε γενικές γραμμές, εννοείται μια εφαρμογή δυνάμεων με σκοπό την κατηγορηματική μετατροπή  (»αναγκαστική») μιας φυσικής κατάστασης, ενός κοινωνικού περιβάλλοντος. 

εάν η βία τοποθετείται μέσα σε μια νομιμότητα κωδικοποιημένη από το φυσικό δίκαιο ή θετικό, είναι πάντα η εκδήλωση μιας δύναμης που προέρχεται από μια εξουσία, η οποία μπορεί επίσης να είναι φυσικά εμβρυακή, επίσης στα σκαριά.σε περίπτωση αντίθετη, εφόσον το ξέσπασμά της δεν διαφυλάττει ή θέτει σε εφαρμογή οποιαδήποτε νομική ρύθμιση, η βία θα είναι ένα σύνολο δυνάμεων ουσιαστικά αναρχικών και που αντιτίθενται στις θεσμισμένες εξουσίες.  

ξεκινώντας από σκοπούς που θεωρούνται σωστοί ή από μέσα που πιστεύουμε πως είναι δικαιολογημένα, η βία εν συνεχεία εγκρίνεται και κατευθύνεται, στην μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, ή από μια εξουσία ή από ροές ρήξης της κανονικότητας, ρήξης του κανόνα. στην δεύτερη περίπτωση, όταν το κίνημα άρνησης εξαπλώνεται ριζώνει και ριζοσπαστικοποιείται σε κοινωνική σκάλα, μπορούμε να περάσουμε από επεισοδιακές παραβάσεις, »εγκληματικής» φύσεως, σε μια ενδημική εξεγερτική ροή, συνειδητή, ενωτική.  

υπάρχει λοιπόν μια βία που φτιάχνει και διατηρεί την εξουσία και υπάρχει μια βία που δηλώνει δυναμικές απελευθέρωσης δίχως να θέτει στον εαυτό της κανένα »νομικό» όριο. 
η νομιμοποίηση της βίας συνεπάγεται και προϋποθέτει μια συγκεκριμένη ζώνη συγκατάθεσης περισσότερο ή λιγότερο πλατιά, της οποίας η διαχείριση αφορά αποκλειστικά την ρυθμιστική εξουσία του Κράτους.  λογικά, η βία που αντιτίθεται και αντιμετωπίζει ή καταστρατηγεί το κρατικό δίκαιο, δημιουργεί ένα κίνημα διατάραξης ή εξέγερσης που ανοίγει νέες περιπτώσεις, νέες πιθανότητες.   

το κίνημα της επαναστατικής βίας αποκαλύπτει πάντα μια συλλογική θέληση, μια κοινή δύναμη. αυτή ορμά, ξεχύνεται ενάντια στα όρια που επιβάλλονται από το κεφάλαιο και το Κράτος, δεν εξαντλείται όμως στην απλή αντίθεση σε αυτά.  τείνει όντως να δημιουργήσει ένα νέο επίπεδο, ένα νέο σχέδιο κοινών σημείων, ένα ανανεωμένο ηθικό πλαίσιο, ένα είδος ηθικής σε κίνηση μέσω της ίδιας της εμπειρίας των άμεσων σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους.  

με άλλα λόγια, η επαναστατική βία δημιουργεί νέες ισορροπίες δυνάμεων, δεν τις αποκρυσταλλώνει όμως απαραίτητα σε δομές δικαίου. το οποίο πάει να πει επίσης κάτι άλλο : όταν το εξεγερτικό κίνημα φτάνει στο σημείο να δομήσει τα δικά του στοιχεία δικαίου ή ένα νέο »κοινωνικό συμβόλαιο», σημαίνει πως αρχίζει να εξαντλείται, παραποιούμενο, ή πως βρίσκεται σε εξέλιξη μια αποκατάστασή του λιγότερο ή περισσότερο ανώδυνη από πλευράς των παλιών ή νέων εξουσιών. 

η προοπτική της ριζοσπαστικής εξέγερσης ξεπερνά με ένα άλμα τις αντινομίες βία/μη βία και νομιμότητα/ανομία. αυτές οι διχοτομήσεις όντως παρακάμπτονται ή θρυμματίζονται με βάση τις ισορροπίες δυνάμεων και τις ενδεχόμενες αναγκαιότητες του αγώνα, καθώς επίσης και αναφορικά με τις δυνατότητες άμεσης αυτονομίας στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων του ανατρεπτικού κινήματος.  

στο κοινωνικό-πολιτικό κρατικίστικο πλαίσιο, η »αληθινή» βία, δηλαδή εκείνη που πρέπει να στιγματιστεί και να πολεμηθεί, είναι πάντα η εφαρμογή μιας δύναμης δίχως νομική νομιμοποίηση ή σύμβαση νομιμότητας. από την φύση του, το Κράτος απαγορεύει και καταστέλλει όντως κάθε τύπο βίας προς τους μηχανισμούς και τις κανονιστικές και πρότυπες δομές, μη μπορώντας σίγουρα να ανεχθεί την επίτευξη σκοπών ή την χρήση μέσων που θα έθεταν σε απειλή εκείνες τις ίδιες τις δομές.  

και παρόλα αυτά, κάθε ελευθεριακός ανατρεπτικός γνωρίζει πως δεν υπάρχει φυσικό δίκαιο ή θετικό που ισχύει, στον αγώνα ενάντια στο Κράτος και την καπιταλιστική καταπίεση. κάθε ανατρεπτικός ελευθεριακός, υφαίνοντας κοινά στοιχεία και γνώσεις, ψάχνει να αποκτήσει την απαραίτητη δύναμη για νααυτοπροσδιορίζεται και να νομιμοποιείται από την ίδια του την δράση, από την ίδια του την κοινή επιθυμία, που κοινοποιείται.  τα όρια της επαναστατικής βίας προέρχονται από τα όρια του ανατρεπτικού κινήματος. 

περισσότερο είναι δυνατό το κίνημα, λιγότερο θα χαθεί σε βίαιες πράξεις  για τους δικούς του λόγους [δεν είναι αυτοσκοπός η επαναστατική βία];

περισσότερο απαγκιστρώνεται το κίνημα από τους χώρους και τις περιπτώσεις της εξουσίας και από τις ροές της κεφαλαιακής ενίσχυσης, μικρότερη θα είναι η ανάγκη να αντιμετωπίσει το Κράτος στον χώρο (ευνοϊκό γι αυτό) του εμφυλίου πολέμου. 

η πρακτική του επαναστατικού σαμποτάζ, με την επίθεση στα πράγματα και τις διαδικασίες που διαιωνίζουν την εκμετάλλευση, πηγαίνει επίσης να ραγίσει και να σπάσει τους μηχανισμούς πολιτικούς-συνδικαλιστικούς της ανάθεσης, της αντιπροσώπευσης. και ίσως βρίσκεται σε αυτό το »προπατορικό αμάρτημα» του σαμποτέρ, το φταίξιμο που τον καθιστά τόσο μισητό στους υπερασπιστές της εξουσίας   : το ότι δρα σε πρώτο πρόσωπο, δίχως εντάλματα ούτε πληρεξούσια, νικώντας τόσο τις αυταρχικές κοινωνικές διαμεσολαβήσεις, όσο και το αίσθημα αδυναμίας και  υποταγής που αυτές διαχέουν. (…)

το σαμποτάζ χτυπά την ελευθερία του εμπορεύματος, την ελευθερία της παραγωγής και κατανάλωσης εμπορευμάτων. στην κυριαρχία του κεφαλαίου, ο άνθρωπος είναι μόνος μπροστά στα εμπορεύματά του. μόνο σε σχέση με το εμπόρευμα, μόνο διαμέσου αυτού, ο άνθρωπος αποκτά επισήμως μιαν ελευθερία. η ελευθερία του ανθρώπου κατοικεί ως εκ τούτου στην ελευθερία των εμπορευμάτων του.  

συνεπώς, το σαμποτάζ χτυπά ένα βασικό στοιχείο της καπιταλιστικής διαδικασίας. το να χτυπάς τα εμπορεύματα και τους μηχανισμούς εμπορευματοποίησης του υπάρχοντος, σημαίνει να επιχειρείς, να αποπειράσαι άμεσα ενάντια στην καπιταλιστική διαδικασία, στην διαδικασία ενίσχυσης του κεφαλαίου, μιας και το εμπόρευμα, μαζί με το χρήμα  (ισοδύναμό του γενικό και εμπόρευμα το ίδιο), δρα ως φορέας στην αξία ανταλλαγής που αυτονομείται γενόμενη κεφάλαιο. 

και στις επεισοδιακές της εκδηλώσεις επίσης, η επαναστατική βία ενάντια στους εμπορικούς μηχανισμούς αποκλίνει από τις συνήθεις γραμμές της διεκδίκησης και τις κοινωνικές διαβουλεύσεις σπάζοντάς τα με την πανταχού παρουσία της διαδικασίας ανάπτυξης και δημιουργώντας έναν χώρο ασυνέπειας του κεφαλαίου. η μικροεξέγερση αναστέλλει την ασταμάτητη ανάπτυξη των πραγμάτων και των σχέσεων : με ένα άλμα ξεπερνιέται η πολιτική. οι διαμεσολαβήσεις και και οι πολιτικές διατάξεις αφήνουν την θέση στην αμεσότητα των λύσεων. 

δεν υποτάσσεται η δράση της στην κρατικίστικη ρύθμιση των συγκρούσεων. εγκαθίσταται η περιπέτεια και η ποιότητα της ακυβερνησίας ανάμεσα στα μικρά καθημερινά πράγματα. δεν είναι όλα για ξεπούλημα. η αφηρημένη ολότητα του κεφαλαίου πλήττεται από χειρονομίες που δεν αναγνωρίζονται στην αγορά, δεν την αγαπούν. εάν το εμπόρευμα εξατομικεύει τους ανθρώπους ξεκινώντας από την αγοραστική τους δύναμη, εάν η ανταλλακτική αξία μειώνει τα άτομα στην διαπραγματευτική τους δύναμη, η μικροεξέγερση επαναφέρει την άμεση και μη διαπραγματεύσιμη μοναδικότητα των ζώντων. 

ποιος είπε πως χρειάζεται πάντα να εμπορεύεσαι με την ανθρωπιά σου για να συνδέεσαι με τους άλλους? οι ανατρεπτικές ιδέες βρίσκονται στα χέρια οποιουδήποτε έχει στην καρδιά του την μοναδικότητά του και δρα άμεσα, μαζί με τους άλλους, για να μειώσει την κοινωνική αλλοτρίωση. 

είναι απόλυτα κατανοητό λοιπόν γιατί οι πράξεις επαναστατικής βίας ενάντια στα πράγματα, από την σκοπιά του κεφαλαίου και του Κράτους, κυρίως σε περιόδους φαινομενικής »ταξικής ειρήνης», αποτελούν πολύ πιο μισητές και αντιπαθητικές από οποιαδήποτε  παραβίαση εφαρμόζουν οι καπιταλιστές σε παραγωγικό επίπεδο. ένα απλό παράδειγμα: συγκρίνετε τις ποινές που επιβλήθηκαν στην Ιταλία σε αυτόν που νόθευσε με μεθανόλη το κρασί με αποτέλεσμα 23 νεκρούς διαπιστωμένους μέσα στο 1986 – οι δυο ιδιοκτήτες της εταιρείας  Ciravegna, πατέρας και γυιός, καταδικάστηκαν σε  14 και 4 χρόνια εγκλεισμού  – με τις ποινές που επιβλήθηκαν αντιθέτως στους διαδηλωτές που συνελήφθησαν στην Γένοβα τον Ιούλιο του 2001, κάποιοι εκ των οποίων, καταδικασμένοι για το αδίκημα καταστροφής και λεηλασίας, πρ. αρθρ 419 Π.Κ., έχουν να εκτίσουν πάνω από δέκα χρόνια στην φυλακή. 

προφανώς, η καταστροφή ενός θωρακισμένου των καραμπινιέρων και κάποιου καταστήματος, για το Κράτος, είναι είναι πιο σοβαρή από 23 νεκρούς. ίσως απλουστευτική παρατήρηση, δίνει όμως μια καλή εικόνα εκείνων που είναι οι προτεραιότητες του δικαστικού μηχανισμού .(…)  δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε τις πιθανές νομοθετικές ρυθμίσεις »έκτακτης ανάγκης», όπως για παράδειγμα τους αντί-τρομοκρατικούς κανονισμούς που θεσπίστηκαν σε πολλές χώρες μετά την 11η σεπτεμβρίου   2001 ή, για να παραμείνουμε στην Ιταλία, το αρθρ. 270 bis Π.Κ. που εισήχθη το 1979 για να αντιμετωπίσει τις ομάδες που »προτείνουν την υλοποίηση πράξεων βίας με σκοπούς τρομοκρατίας ή αναστροφής της δημοκρατικής τάξης». 

στην περίπτωση του  270 bis είναι ξεκάθαρη η εκ των προτέρων ποινικοποίηση της ταυτότητας και των »ανατρεπτικών» ιδεών: τιμωρείσαι γι αυτό που είσαι, για αυτό που »προτείνεις», ως εκ τούτου επίσης για την απλή συλλογική συμμετοχή, ανεξάρτητα από αυτό που έπραξες πραγματικά  (το οποίο συχνά οδήγησε να τεθεί ζήτημα συνταγματικής νομιμότητας, μια και το 270 bis, όπως επίσης το 270, θα έρχονταν σε σύγκρουση με την διάταξη του αρθρ. 18 του Ιταλικού Συντάγματος που εγγυάται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι);

αλλά παρεπιπτόντως η ποινικοποίηση της ριζοσπαστικής διαφωνίας συμβαίνει πλέον κυρίως διαμέσου της πολιτικής και επικοινωνιακής επιβολής μιας τρομοκρατικής ταυτότητας, διότι το να  «καταφέρεις να δώσεις την ετικέτα του τρομοκράτη στον αντίπαλό σου (στην βάση μιας καιροσκοπικής αξιολόγησης ) επιφέρει την απομόνωση των »τρομοκρατών» από πλευράς της διεθνούς κοινότητας και την επακόλουθη ήττα τους .» (Arnaldo Grilli [στρατηγός των Καραμπινιέρων] και Antonio Picci [ποινικολόγος και εγκληματολόγος], Il regno della virtù. Analisi dei fenomeni terroristici, Europolis Editing, 2002), Το βασίλειο της αρετής, Ανάλυση των τρομοκρατικών φαινομένων.

το κεφάλαιο και το Κράτος δεν θα ανεχθούν καμία ελευθερία ενάντια στα εμπορεύματα, εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες είναι το κεφάλαιο το ίδιο που καταστρέφει πρώτες ύλες ή είδη διατροφής για να κρατήσει υψηλή την τιμή στην αγορά. το αστικό δίκαιο έχει ως ξεκάθαρο σκοπό, ως ανομολόγητο, την διατήρηση και την ανάπτυξη των κοινωνικών διαδικασιών ανάπτυξης, εκμετάλλευσης, αξιοποίησης.  

μέσα σε ορισμένα όρια, οι δημοκρατικές διατάξεις καταφέρνουν όμως να απορροφήσουν ένα quantum βίας αρκετά υψηλό επίσης ενάντια σε πράγματα και σχέσεις καπιταλιστικές ; το σημαντικό είναι να μην τίθενται σε αμφισβήτηση τα βασικά συστατικά του κεφαλαίου και να μην φτάσουμε σε μια σύγκλιση και σε μια επικίνδυνη γενίκευση των μικροεξεγέρσεων ενάντια σε κεφάλαιο και Κράτος. 

ο χουλιγκανισμός, για παράδειγμα, πρέπει να παραμείνει στην ματαιωτική διάσταση της απογοήτευσης και του ξεσπάσματος μονάχα, σαν αυτοσκοπός, σαν μηδενιστική πράξη τελείως ξεκομμένη από κάθε πιθανή επικοινωνία του αγώνα και από κάθε αγώνα για την επικοινωνία.  

το ίδιο σαμποτάζ, όταν περιορίζεται σε μια μεταβολή στην ένταση του εργατικού-δυναμικού με όρους κωλυσιεργείας, όπως στην περίπτωση μιας τοπικής επιβράδυνσης της εργασίας, ή μιας επέκτασης των χρόνων παραγωγής ανά μονάδα προϊόντος (όπως στο work-to-rule), παραμένει ακόμη μέσα στο οικονομικό παραγωγίστικο πλαίσιο της κοινωνίας, μη θέτοντας καθόλου υπό συζήτηση την εκμετάλλευση και την μισθωτή εργασία, εκτός εάν η τακτική  της διαταραχής της καπιταλιστικής αξιοποίησης εξαπλώνεται παράλληλα και μαζικά σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής αλλοτρίωσης : παραγωγή, μεροκάματο, εμπορευματοποίηση, κατανάλωση, ατομικισμός, μαζοποίηση, κλπ. (…)

στην προοπτική μιας αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικοποίησης, χρειάζεται το σαμποτάζ να είναι συγχρόνως μέθοδος αγώνα, λουδική συμπεριφορά εν αντιθέσει της κοινωνικής αλλοτρίωσης, όπως επίσης εργαλείο για να δοκιμάσει και εξελίξει τα όριά της, τους φόβους της. 

εάν τις ζούμε σαν ένα πρώτο βήμα προς την ανάκτηση της καθημερινής μας ζωής, οι πράξεις σαμποτάζ μπορούν να δώσουν τον σωστό »τόνο» στην εξέλιξη της ριζοσπαστικότητας, με την παιχνιδιάρικη και φωτεινή αντίθεσή τους τόσο στις μαζικές τελετουργίες της πολιτικής  (εκλογές, εκδηλώσεις στις πλατείες, διεκδικισμό, κλπ.) ,όσο και στις χορωδιακές επαναλήψεις της τηλεκατευθυνόμενης υπέρβασης. 

την σήμερον ημέραν, βλέποντας την αξιοσημείωτη πολυπλοκότητα και την το εύθραυστο του συστήματος διαχείρισης του υπάρχοντος, καθώς και την διασπορά του στον χώρο, οι δυνατότητες να το ενοχλήσουμε και να το παρεμποδίσουμε πολλαπλασιάστηκαν με τρόπο εκθετικό, και μπορούν να αποδειχτούν απλές και πολύ λίγο ανέξοδες. 

ξέροντας που να βάλουμε τα χέρια, και προσέχοντας να μην διατρέξουμε πολλούς κινδύνους, να μην ρισκάρουμε πολύ, φθάνει λίγη δημιουργικότητα, μια συνετή προμήθεια υλικών, και ίσως η αρχαία τέχνη της μεταμφίεσης, για να κάνουμε δυνατό να αποκαλυφθεί σε μεγάλο βαθμό διάτρητος ο κοινωνικός μηχανισμός ελέγχου (το Internet έχει επίσης εξαπλωθεί και έχει θέσει στην διάθεση όλων, σε αυτές τις τελευταίες δεκαετίες, επίσης το πιο »προχωρημένο» know-how, όπως για παράδειγμα το  The Anarchist Cookbook του William Powell ή τις αναρίθμητες μπροσούρες των λιγότερο ή περισσότερο ριζοσπαστικών επιγόνων του και λιγότερο ή περισσότερο αξιόπιστων ).

ενάντια στο κεφάλαιο του κυβερνοχώρου και την αβιοτική πολιτική του του XXI αιώνα, καθώς επίσης ενάντια στον υπολειμματικό ντετερμινισμό των παραγωγικών δυνάμεων, τόσο αγαπητό στους διαλεκτικούς υλιστές που έχουν βγει με σπασμένα τα κόκαλα από τις επαναστάσεις του Εννιακόσια, χρειάζεται να εξαπολύσουμε ένα διάχυτο σαμποτάζ, δημιουργικό, ακυβέρνητο, κινούμενοι σαν σμήνη σφηκών διαμέσου κάθε πεδίου της ανθρώπινης παρέμβασης. 

μια ροή πράξεων και λιποταξιών δίχως θεραπεία θα πρέπει να σαμποτάρει την παραγωγή, την κατανάλωση, την πολιτική της κουλτούρα την συνεργαζόμενη με το σύστημα, την βιομηχανία των διασκεδάσεων, την επιθυμία που έχει εμπορευματοποιηθεί, την αγάπη και το συναίσθημα που διαχειρίζονται σαν μια αξία συναλλαγής, την ταυτότητα, τον διαχωρισμό από την κοινή λεκάνη της ζωής, τις ιδεολογίες, την υποδούλωση στην γραμμική χρονολογική στιγμή, την έλλειψη περιπέτειας, τον φόβο, το χρήμα, τις απόψεις που εξουδετερώνουν. 

κάθε άνθρωπος έχει την δυνατότητα να αρνιέται, τουλάχιστον εν μέρει καιτοπικά, την υποταγή του στους μηχανισμούς της κοινωνίας που αποξενώνουν, αλλοτριώνουν, χωρία να χρειάζεται ως εκ τούτου να υποδουλώνεται σε όποιον έχει την απαίτηση να κυβερνά πολιτικά τις δυναμικές  αμφισβήτησης. 
όμως η δράση δεν μπορεί πλέον να αρκείται να μπλοκάρει ένα γρανάζι στην παραγωγική μηχανή. 

πρέπει να εξασφαλίσουμε την απώλεια εδάφους  ενίσχυσης  της εκμεταλλευτικής  μηχανής που δημιουργεί αξίες  προς όφελος της ανθρώπινης ανασύνθεσης στην κατεύθυνση της αλληλεγγύης και της αναρχικής επικοινωνίας;  να ξεκινήσουμε από την δυσμενή ασυμμετρία των ισορροπιών δυνάμεων για να φωλιάσουμε στις περιοχές ανακολουθίας του εχθρού ; να ξεφύγουμε από τον μαζοχιστικό ηρωισμό ενός πολέμου σε ανοιχτό χώρο; να κάνουμε της ελαφρότητας ένα  όπλο θανατηφόρο; να ξέρουμε να διαλέγουμε το δικό μας έδαφος αγώνα στο άμεσο, στην καθημερινότητα, δίχως να εξοριζόμαστε σε ένα κάπου αλλού φτιαγμένο από απλές πιθανότητες. 

δεν υπάρχει μια ιδανική μορφή δράσης, θα είναι η πρακτική που θα φτιάξει εκ νέου τα στοιχεία της θεωρίας και θα τα επαληθεύει ασταμάτητα. αλλά θα είναι πάντα η θεωρία να χτυπά τον ρυθμό της θέλησης, της επιθυμίας, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο την εξέλιξη της πρακτικής και την εκπλήρωση της ανατροπής στο άμεσο. 

τέλος πάντων, μια γενίκευση της άμεσης δράσης που να λειτουργεί κοινοτικά θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάπτυξη κινημάτων απόσχισης από το κεφάλαιο, τέτοια ώστε να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ολότητα των σχέσεων που αποξενώνουν και αλλοτριώνουν – ξεκινώντας βεβαίως από τον κοινωνικό διαχωρισμό της εργασίας και από την υποταγή στο μεροκάματο –; κινήματα που θα μπορούσαν να είναι το πρώτο βήμα για μια ριζοσπαστική ανατροπή προοπτικής και για μια διάχυτη επίθεση, ανώνυμη και άμεση ενάντια στις καπιταλιστικές διαδικασίες αξιοποίησης και εκμετάλλευσης ή,  χρησιμοποιώντας μεθόδους αρκετά διαφορετικές , για μια ριζική έλλειψη συνεργασίας  απέναντι στους μηχανισμούς που διατηρούν αυτές τις διαδικασίες.

 ο Carmine Mangone είπε:

7 gennaio 2014 alle 20:38 ιανουάριος 2014

προφανώς, εγώ εδώ ελπίζω μια »γενίκευση» όχι από τα πάνω προς τα κάτω των διάφορων μικροεξεγερτικών εμπειριών.  αποφεύγω αντιθέτως το ακανθώδες ζήτημα του πως να οργανωθούν αυτές οι δυναμικές. στο γραπτό για το οποίο συζητάμε υπάρχουν μόνο αόριστε υποδείξεις  (που εξάλλου είναι κομμένες στο post ).

είχα μιλήσει ευρέως στο παράρτημά μου στον τόμο του Ratgeb και λογαριάζω να επιστρέψω προσεχώς. με λίγα λόγια, πιστεύω πως είναι ακριβώς η μοντέρνα κρατικίστικη αίτηση  (η ανάγκη) ενός »κέντρου» που είναι οαληθινός καρκίνος της ανθρωπότητας. χρειάζεται να ξεκινήσουμε εκ νέου από τις κοινότητες βάσης, να [επαν]οικειοποιηθούμε γνώσεις και τεχνικές που θα μας επιτρέψουν μια μεγαλύτερη αυτονομία (για να το πούμε διαφορετικά : που θα μας επιτρέψουν να νικήσουμε πολλές από τις κοινωνικές και πολιτικές διαμεσολαβήσεις που χωρίζουν τις ατομικότητες).

στην συνέχεια, θα χρειαστεί μια οριζόντια σύνδεση ανάμεσα στις διάφορες απελευθερωμένες ανθρώπινες ομάδες, έχοντας στον νου πως ανάμεσα στα πιο καταστρεπτικά προβλήματα – και που δεν τα παίρνουμε με την απαραίτητη προσοχή υπ’ όψιν μας – υπάρχει επίσης το δημογραφικό ζήτημα και η κατά συνέπεια, μαζική ανθρωποποίηση του πλανήτη.

http://carminemangone.com/

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License