η πέτρα στην σφεντόνα la pietra nella fionda

– η μετατροπή της οικονομίας διαμέσου ενός νέου τρόπου συνεργατικής παραγωγής του Robert Kurz https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/05/11/%CE%B7-%CF%80%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%86%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B1-la-pietra-nella-fionda/

Posted on 11/05/2015 by kleovis πέμπτη 7 MAGGIO 2015

la pietra nella fionda

Oltre il Mercato e lo Stato πέρα από την Αγορά και το Κράτος
– La trasformazione dell’economia attraverso un nuovo modo di produzione cooperativo – η μετατροπή της οικονομίας διαμέσου ενός νέου τρόπου συνεργατικής παραγωγής
του Robert Kurz

υπάρχει ένα όνειρο χαρακτηριστικό της νεωτερικότητας : το όνειρο της κοινωνικής χειραφέτησης, της αυτοδιάθεσης του ανθρώπου, μιας αυτόνομης παραγωγής ζωής. την ίδια στιγμή, η ιστορική διαδικασία της νεωτερικότητας κατέστρεψε την αγροτική οικονομία, έδωσε ελεύθερη πρόσβαση στην παραγωγή εμπορευμάτων  και μετέτρεψε όλες τις κοινωνικές σχέσεις σε σχέσης νομισματικές. θεσμοί λίγο εξελιγμένοι, όπως το Κράτος και η Αγορά, έχουν γίνει υβριδικές μορφές και άρχισαν να γεμίζουν τον κοινωνικό χώρο. που πήγε το όνειρο κοινωνικής χειραφέτησης ?

τα σχέδια κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, εθνικής απελευθέρωσης και σοσιαλισμού, βασίστηκαν, δίχως εξαιρέσεις, στον κρατικό έλεγχο της αγοράς. το κεϋνεσιανικό κοινωνικό Κράτος της Δύσης πρότεινε να αποσυρθεί το νομισματικό πλεόνασμα και να μεταφερθεί στα οφέλη των κοινωνικών προγραμμάτων.  σαν »γενικός επιχειρηματίας», το σοσιαλιστικό Κράτος της Δύσης και του Νοτίου ημισφαιρίου διεκδικούσε το δικαίωμα να διατάζει στην αγορά τις τιμές και τους μισθούς του. και στις δυο περιπτώσεις, οι άνθρωποι ήταν απλά αντικείμενα μιας γραφειοκρατίας που τελικά κατέρρευσε κάτω από το βάρος της παγκοσμιοποιημένης αγοράς.

αντίθετα από αυτά που λέει ο φιλελευθερισμός, η αγορά δεν είναι μια σφαίρα αυτόνομης δράσης για τους ανθρώπους αλλά, απλούστατα, η αντιστροφή του ίδιου νομίσματος.  η ίδια η αγορά  είναι υπεύθυνη για την υπαγωγή των ανθρώπων στην »βουβή δικτατορία» του χρήματος και της οικονομικής κερδοφορίας. είναι για αυτό που η κριτική του Κράτους, που γίνεται από την φιλελεύθερη αγορά, είναι επίσης ελάχιστα χειραφετική της κριτικής της αγοράς που γίνεται από το σοσιαλιστικό Κράτος. η οικονομική φιλελευθεροποίηση χρησιμεύει μόνο για να ματαιώσει τις τελευταίες ελπίδες κοινωνικής ευθύνης, συγκεκαλυμμένες στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό σαν μάσκες γραφειοκρατικές του κρατικού μηχανισμού.

στο κατώφλι του  XXI αιώνα, το υβριδικό σύστημα που συγκροτείται από το Κράτος και την αγορά μοιάζει να φτάνει στα άκρα του παραλόγου. όντως, εάν αυτό το σύστημα δεν είναι πλέον σε θέση να ενσωματώσει κοινωνικά εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, τότε είναι καταδικασμένο να πάψει να είναι η κυρίαρχη, η επικρατούσα μορφή κοινωνίας.  συνεπώς, ένας όλο και μεγαλύτερος αριθμός φωνών, ξεσηκώνονται για να προτείνουν νέες μορφές κοινωνικής αναπαραγωγής, εκτός από το Κράτος και την αγορά. στην »κριτική της οικονομικής αιτίας» του,  Nella sua «Critica della ragione economica», ο γάλλος κοινωνιολόγος André Gorz εισάγει την έννοια των αυτόνομων δράσεων, οργανωμένων διαμέσου της ένωσης εθελοντών στις κοινωνικές μικροσφαίρες των συνοικιών και των περιφερειών.

η ιδέα του είναι προσανατολισμένη, κυρίως, προς δραστηριότητες πολιτιστικές και κοινωνικές, όπως, για παράδειγμα, η δημιουργία παιδικών σταθμών και οίκων ανάπαυσης, όμως στοχεύοντας επίσης στην παραγωγή τροφίμων και αγαθών πρώτης ανάγκης. ο  Jeremy Rifkin, οικονομολόγος και κοινωνικός κριτικός βορειοαμερικανός, φτάνει μέχρι το σημείο να φαντάζεται μια »εποχή μετά την αγορά»,  una «era post-mercato», με την ανάπτυξη ενός τριτογενούς τομέα που φαίνεται σαν ένα αυτόνομο κοινωνικό επίπεδο.

δεν πρόκειται, όπως μπορεί να φανεί με την πρώτη ματιά, για καθαρά θεωρητικούς στοχασμούς. τα τελευταία δέκα με είκοσι χρόνια, ο κόσμος είδε την αύξηση της σπουδαιότητας ενός κοινωνικού χώρου εκτεταμένου, ανάμεσα στο Κράτος και την αγορά. δεν αναφέρομαι εδώ στην »άτυπη οικονομία», η οποία συχνά δεν είναι άλλο παρά μια αγορά παράνομη και που κακοποιεί. αντιθέτως, ο τριτογενής τομέας αποτελείται από την ένωση αμέτρητων εθελοντικών ομαδοποιήσεων, με στόχο τον περιορισμό, την συγκράτηση της κοινωνικής φτώχεια και να φράξουν τον δρόμο στην οικολογική καταστροφή.  το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ομάδων παρέχει τεράστια αξία στην αυτόνομη διαχείριση. σε πρακτικό επίπεδο, αυτές καταλαμβάνουν τον χώρο τον παρατημένο από την αγορά και το Κράτος λόγω της χαμηλής κερδοφορίας ή της έλλειψης χρηματοδοτικών πόρων.

οι δραστηριότητές τους πηγαίνουν από την δημιουργία δημόσιων γευμάτων [δημόσιες κουζίνες], καλλιέργεια περιβολιών και συλλογή σκουπιδιών, μέχρι τις υπηρεσίες παιδικών σταθμών, οίκων ανάπαυσης και οργάνωση ειδικών σχολείων. ανάμεσα στα ονόματα που αναφέρονται από τον   Rifkin, υπάρχουν οργανισμοί όπως  «Travaux d’Utilité Collective«, στην Γαλλία, «Jichikai» (κοινότητα αμοιβαίας βοήθειας), στην Ιαπωνία , οι «Organizaciones Económicas Populares«, στην Χιλή, ή οι ενώσεις γειτόνων σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.  για να τους δοθούν τίτλοι, επινοήθηκαν τα ονόματα »Οργανώσεων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα»,  di «Organizzazioni senza fine di lucro» και »μη κερδοσκοπικών Οργανώσεων»,  «Organizzazioni non-governative»,  έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο πως δεν πρόκειται για εμπορικές ή γραφειοκρατικές πρωτοβουλίες.

αποφασιστικό ζήτημα είναι εκείνο του να γνωρίζουμε εάν ο τριτογενής τομέας περιέχει τις συνθήκες για να γίνει ένα νέο παράδειγμα κοινωνικής αναπαραγωγής. μέχρις ότου αυτό να είναι δυνατό, πρέπει να πάει πέρα από τα απλά ανακουφιστικά μέτρα  ή έκτακτης ανάγκης, που έχουν σκοπό απλά να επουλώσουν τις πληγές ανοιχτές από το »αόρατο χέρι» της παγκοσμιοποιημένης αγοράς».  εάν  δεν υπάρχει πλέον καμιά εστία οικονομικής ανάπτυξης, όπως πολλοί ακόμη ελπίζουν, ο τριτογενής τομέας θα πρέπει να διατυπώσει την δική του προοπτική ανάπτυξης για τον  XXI αιώνα, αντί να είναι ένα απλό σύμπτωμα περαστικό της κρίσης.

τι είναι, τελικά, η οικονομική λογική τέτοιων δραστηριοτήτων ? τραβάει την προσοχή το γεγονός πως συγγραφείς όπως οι  Gorz h Rifkin περιγράφουν ακόμη το πρόβλημα σύμφωνα με τις κατηγορίες που επιβάλλονται από την οικονομία της αγοράς. ο Gorz, εκτός από το ότι προτείνει την πληρωμή σε χρήμα ενός εγγυημένου εισοδήματος για όλους τους εργαζομένους, υποδεικνύει την χρήση μιας υψηλής τεχνικής παραγωγικότητας με σκοπό να ελαττώσει την εργάσιμη ημέρα. ο ελεύθερος χρόνος θα χρησιμοποιείτο προς όφελος των εθελοντικών οργανώσεων που βρίσκονται στις παρυφές της αγοράς και του Κράτους. ο Rifkin, αντιθέτως, προσδοκά να δημιουργηθούν αρκετές »επικερδείς απασχολήσεις», στο εσωτερικό των ίδιων των συνεταιρισμών.

σε αμφότερες τις περιπτώσεις, ωστόσο, ο τριτογενής τομέας εμφανίζεται όπως ο μικρότερος αδερφούλης της αγοράς, από την στιγμή που οι πηγές »χρηματοδότησης»είναι απαραίτητα τα ψίχουλα της φιλανθρωπίας που πετιούνται από την παραγωγή που είναι στραμμένη στο κέρδος.  σύμφωνα με τους αντικειμενικούς νόμους της αγοράς, η αύξηση της τεχνικής παραγωγικότητας δεν υποδηλώνει την μείωση της εργάσιμης ημέρας, αλλά μόνον την μείωση των παραγωγικών εξόδων. στις σύγχρονες συνθήκες, αυτό ισοδυναμεί στην μαζική ανεργία για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ενώ η αύξηση της παραγωγικότητας καταναλώνεται για να αντιμετωπιστεί ο ανταγωνισμός στις παγκόσμιες αγορές.  οι απόψεις των Gorz και Rifkin απειλούν να παραμείνουν ένα απλό μοντέλο επιχορήγησης για τις πλούσιες χώρες, ένα είδος αλτρουιστικού πασατέμπου για τους πρωταθλητές της αγοράς.

είναι δίχως αμφιβολία αδύνατον να συλλάβουμε την πλήρη και άμεση αντικατάσταση του συστήματος της αγοράς, από πλευράς του τρίτου τομέα. μπορούμε να φανταστούμε, ωστόσο, ένα νούμερο όλο και μεγαλύτερο προσώπων, των οποίων οι ανάγκες ικανοποιούνται δίχως την χρήση χρήματος, διαμέσου της χρήσης υπηρεσιών οργανωμένων με κοινοτικό τρόπο. αυτό ήδη συμβαίνει σήμερα, γύρω από πολλές από αυτές τις πρωτοβουλίες.  η πλήρης ή μερική ανυπαρξία επιχορηγήσεων, σημαίνει πως οι δραστηριότητες, ο χρόνος και οι πόροι αυτού του τομέα, είναι »αποσυνδεδεμένοι» από την νομισματική λογική.
η ιστορία του εργατικού κινήματος καταγράφει μια ανάλογη προσπάθεια σε αυτό, με την μορφή των συνεταιρισμών.

η αρχική συνεταιριστική ιδέα δεν συνίστατο μόνο στον αγώνα για μισθούς υψηλότερους και για καλύτερες συνθήκες εργασίας, αλλά επίσης για την προστασία, διαμέσου αυτόνομων δραστηριοτήτων, ορισμένων τομέων της ζωής που συμπιέζονταν από την μισθωτή εργασία.  τα σοσιαλιστικά κόμματα και τα συνδικάτα υποστήριξαν τέτοιες »κοινοτικές οικονομίες», όπως, για παράδειγμα, τις κοινότητες κατανάλωσης, παραγωγής και κατοικίας. αυτό το συνεταιριστικό έμβρυο, εντούτοις, συνετρίβη από την ιστορική εξάπλωση της αγοράς.  μετά την κατάκτηση αυξήσεων μισθολογικών σημαντικών και της μείωσης της εργατικής ημέρας στους βιομηχανικούς τομείς, τα συνδικάτα έχασαν ενδιαφέρον στο συνεταιριστικό κίνημα.

το Κράτος, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έβλεπε με καλό μάτι την δημιουργία μιας σφαίρας αυτόνομης ; οι προσπάθειές του επικεντρώθηκαν στην μετατροπή του συνεταιριστικού κινήματος σε μια δραστηριότητα κερδοσκοπική, για να μπορέσει στην συνέχεια να επιβάλλει φόρους στις νομισματικές εισροές που προέκυπταν. εν μέρει αναγκασμένοι από τους νόμους, εν μέρει αυθόρμητα, οι συνεταιρισμοί μετατράπηκαν σε επιχειρήσεις άριστα προσαρμοσμένες στην αγορά  ; όταν δεν συνέβαινε αυτό, ήταν καταδικασμένες να εξαφανιστούν σιγά-σιγά. εδώ υπάρχει μια ιστορική ειρωνεία  : ενώ σε πολλές χώρες τα συνδικάτα ρευστοποιούν τα τελευταία απομεινάρια της παλαιάς »κοινότητας» που εξαντλήθηκε από το κεφάλαιο, ο τρίτος τομέας γεννιέται από τα κάτω με ανανεωμένη δύναμη,  μιας και το Κράτος και η αγορά είναι ανίκανοι να αρπάξουν την ζωή στην ολότητά της.

οι οικονομολόγοι λένε με σιγουριά πως ο τρίτος τομέας δεν θ’ αντέξει στην αγορά, μιας και τα έξοδα των απαραίτητων επενδύσεων στις αυτόνομες πρωτοβουλίες είναι πολύ υψηλά, και η παραγωγή τους θα ήταν δυνατή μόνο με μέσα πρωτόγονα. αυτό είναι απολύτως αληθές για την παραγωγή συγκεκριμένων αγαθών, όπως υπολογιστές, μηχανές και αυτοκίνητα, εργαλεία, κλπ.   για τις αρχικές δραστηριότητες του τριτογενούς τομέα, η παρασκευή τέτοιων εμπορευμάτων αποκλείεται. όσον αφορά τα αγαθά κατανάλωσης και υπηρεσιών, όμως, το προγνωστικό των οικονομολόγων είναι τελείως αβάσιμο.  σε τεχνικό επίπεδο, όντως, η μικροηλεκτρονική επανάσταση πυροδότησε μια μικρογράφηση και, σε οικονομικό επίπεδο, μια τεράστια πτώση των τιμών και των μέσων παραγωγής.

υπολογιστές και μηχανές, που μόνον είκοσι χρόνια νωρίτερα καταλάμβαναν τον χώρο ολόκληρων κατοικιών και είχαν ανάγκη μιας σημαντικής επένδυσης κεφαλαίου, σήμερα έχουν συρρικνωθεί σε διαστάσεις τσέπης και είναι προσβάσιμοι στην μεγάλη πλειοψηφία. γιατί λοιπόν αυτή η έντονη ανάπτυξη κεφαλαίων στην βιομηχανία καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών ? ο λόγος είναι απλός :  «σαν κερδοφόρες επιχειρήσεις, αυτοί οι τομείς είναι αναγκασμένοι να συναγωνίζονται με τα κέρδη της βιομηχανίας των μέσων παραγωγής και με τις αποδόσεις της χρηματιστικής αγοράς. είναι γι αυτό που γονατίζουν μπροστά στην τάση της συγκεντροποίησης κεφαλαίου και είναι επικερδείς μόνο όταν κυριαρχούν σε μεγάλες φέτες της αγοράς.

αυτό το πρόβλημα, εξ ορισμού, παραμένει αποκλεισμένο από τις οργανώσεις δίχως κερδοσκοπικό χαρακτήρα : η παραγωγή τους έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά με στόχο τις ανάγκες του καταναλωτή, και όχι το εισόδημα του κεφαλαίου.

ένα καλό παράδειγμα είναι οι ενσωματωμένες επιχειρήσεις. ένας επενδυτής κεφαλαίου δεν ενδιαφέρεται απλά να χτίσει  σπίτια ή κτίρια, αλλά θέλει, κυρίως, μια επιστροφή για το κεφάλαιό του που να είναι τουλάχιστον ίση με το κέρδος που του είχαν αποφέρει άλλες επενδύσεις. τα μέλη ενός συνεταιρισμού, αντιθέτως, θέλουν να κατοικίσουν στα σπίτια που κατασκευάζουν. δεν έχουν ανάγκη κανενός πρόσθετου κέρδους, αλλά μονάχα του κεφαλαίου για να πληρώσουν τις πρώτες ύλες και το ειδικευμένο εργατικό δυναμικό. πολλές υπηρεσίες μπορούν να πραγματοποιηθούν από αυτούς τους ίδιους. κοινωνικά κριτήρια,  αισθητικά και οικολογικά μπορούν ν’ αναλυθούν με ιδιαίτερη προσοχή, μια φορά που τα κέρδη δεν εισέρχονται στο θέμα.

για παρόμοια σχέδια, βέβαια, χρειάζεται χρόνος, χώρος και μια επαρκής νομική συμβουλευτική. επάνω σε αυτές τις βάσεις, μπορούμε να προβλέψουμε μια μεγάλη σύγκρουση, στο μέλλον. το οικονομικό και νομικό σύστημα  βασίζεται στην ικανότητα προσέλκυσης ιδιωτικών ή κρατικών πόρων.  η αγορά θεωρεί φυσικό η εργατική δύναμη να τεθεί στην διάθεση του κέρδους ; αυτός που δεν έχει »εργασία» πρέπει να ζητήσει στα γόνατα να αποκτήσει. η πολιτική τάξη θεωρεί φυσικό τον άνθρωπο να διαχειρίζεται το Κράτος. έτσι όπως και στο παρελθόν, οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί του σήμερα δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την δημιουργία ενός αυτόνομου και εξωτερικού στον έλεγχό τους  τομέα.

στο μέτρο κατά το οποίο η αγορά υψώνει το επίπεδό της κερδοφορίας, ο αριθμός άδειων γραφείων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο, τα μέσα παραγωγής απενεργοποιούνται σε διαστάσεις τρομακτικές, και τα μεγάλα κτήματα και ακίνητα παραμένουν μη παραγωγικά. αυτοί οι πόροι δεν χαρίζονται στις μη κυβερνητικές οργανώσεις ONG ούτε σε αυτές μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, αλλά παραμένουν υπό την επίβλεψη μιας αφηρημένης ιδιοκτησίας, που μπορεί να είναι ιδιωτική ή δημόσια, δίχως να απολαμβάνουν και να δέχονται μια συμπεριφορά κατάλληλη.

λόγοι σαν αυτούς, μας φέρνουν στο σημείο να καταλήξουμε πως ο τρίτος τομέας θα είναι ένας πολιτικός παράγοντας βαρύτητας. ή καλύτερα, ένας αντιπολιτικός παράγοντας ή μετά-πολιτικός, μιας και οι νέες πρωτοβουλίες δεν μας αφήνουν να βάλουμε ετικέτες σύμφωνα με τις παλιές κατηγορίες της σύγχρονης πολιτικής.  μια παρόμοια τάση είναι ακόμη λίγο εμφανής, μιας και, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, οι πολιτικοί, οι αριβιστές και οι τρομοκράτες του Κράτους απολαμβάνουν στα Μέσα περισσότερης προσοχής απ’ όση δέχονται τα μεγάλα κινήματα του τριτογενούς τομέα. αυτό επίσης και σαν αποτέλεσμα, εν μέρει, της συστολής αυτών των ομάδων, της απουσίας ενός κοινωνικού λόγου με μεγαλύτερη τραχύτητα. μέχρι στιγμής, τα μέλη τους δεν αναγνωρίστηκαν σαν ιστορική δύναμη ανανεωτική.

και η υποστήριξη επίσης από πλευράς της ομάδας της πολιτικής αριστεράς, παραμένει εξίσου αμφίβολη. η προσκόλλησή της στην έννοια του Κράτους είναι ακόμη πολύ δυνατή για να αποδεχτούν τα κινήματα του τριτογενούς τομέα σαν πιθανό σύμμαχο. είναι περισσότερο πιθανό πως οσφρίζονται στις συνεταιριστικές δραστηριότητες έναν επικίνδυνο  πολιτικό ανταγωνισμό, και όχι μια υποσχόμενη μορφή κοινωνικής χειραφέτησης.

οι παλιοί μαρξιστές προτιμούν να συνθηκολογήσουν μπροστά στον νεοφιλελευθερισμό παρά να υπερβούν κριτικά το παρελθόν τους. ίσως θα έπρεπε να είναι περισσότερο εκλεπτυσμένο να δημιουργήσουμε έκπληξη στους δεσμευμένους νεοφιλελεύθερους  με την απάντηση που ακολουθεί : εσείς έχετε δίκιο, η προσωπική πρωτοβουλία και η αποκεντρωμένη οργάνωση είναι ανώτερες από τους δεινόσαυρους του κρατισμού, όπως ο Δαυίδ είναι ανώτερος του Γολιάθ; ποιος όμως μας λέει πως η εναλλακτική πρέπει να αναλάβει χαρακτηριστικά εμπορικά?

οι οργανώσεις δίχως σκοπούς κερδοσκοπικούς και οι ΜΚΟ δεν μπορούν να περιορίζονται στις τοπικές δραστηριότητες, μιας και ήδη σήμερα σχηματίζουν ένα διεθνές δίκτυο. ίσως το μέλλον το μέλλον βρίσκεται στα χέρια μιας »φυσικής μικροηλεκτρονικής οικονομίας» , βασισμένης σε συνεργατικούς δεσμούς. είναι ίσως το ολοκληρωτικό σύστημα της οικονομίας της αγοράς  (έτσι όπως το Κράτος ) είναι αυτό το ίδιο ένας Γολιάθ εύσωμος, για τον οποίον ήδη οπλίστηκε η πέτρα στην σφεντόνα, σε αναμονή της σωστής και ακριβούς στιγμής για να ρίξει κάτω τον γίγαντα.

– Robert Kurz – δημοσιεύτηκε στην «Folha de S. Paulo» με τον τίτλο «Para além de Estado e mercado», την 03.12.1995 –

πηγή: EXIT!

http://francosenia.blogspot.gr/

από @στ. κατσαρος 12/05/2015 9:20 μμ.


Δεν  προτότυπο .Πριν είκοσ περίπουι αιώνες στις χώρες της ντιοανατολικης Μεσογείου οι χριστιανοί είχαν οργανώσει αναλογες δραστηριότητες που στηρίζονταν στον << τριτογγενή τομέα>> κατά κάποιο τρόπο . Ηταν τα λεγόμενα δείπνα της αγάπης .τους απασχολούσε μόνο η κατανάλωση και δεν έδιναν σημασία στην παραγωγή .για αυτό θα φροντιζοε ο καλός θεούλης . Σημερα όμως που δεν υπάρχει πρέπει καποιος από μάς να κάνει τη δουλιά αυτή

Να συμφωνήσουμε οτι το υπάρχον συστημα έχει ήση καταρεύσει και γιά να επιβιώσει η ανθρωπότητα κάποιο αλλο θα πρέπει να το αντικαταστήσει Ωωστόσο επειδή στην ιστορία δεν θπάρχουν μόνο θετικά πρόσημα θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και καθόλου απόλυτοι

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License