δάση από τσιμέντο Foreste di cemento

από την ιστορία του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος

Posted on 29/04/2015 by kleovis MERCOLEDÌ 25 MARZO 201525 μαρτίου τετάρτη

http://francosenia.blogspot.gr/search?updated-max=2015-03-30T18:33:00%2B02:00&max-results=20&start=4&by-date=false

«ακριβώς το 1965, όταν δημοσίευσα τοquando »Στρατηγική του ανταρτοπόλεμου στις πόλεις»- «Strategia della guerriglia urbana», οιTupamaros είδαν ένα φως, μιας και έλεγα πως  «τα δάση από τσιμέντο είναι πιο ασφαλή από τα δάση με δένδρα». και πως οι πόλεις έχουν περισσότερους πόρους ανεφοδιασμού από την ύπαιθρο. και από την στιγμή που ο πολιτισμός μας είναι καπιταλιστικός, και πως αυτός συγκεντρώνει το κεφάλαιο και τον πληθυσμό στις πόλεις με έναν ολοένα αυξανόμενο ρυθμό, σε χώρες όπως η Uruguay, που έχει περισσότερο από το 80% αστικού πληθυσμού, ήταν ανόητο να πας να κάνεις τον επαναστατικό πόλεμο στην ύπαιθρο, όπου υπήρχαν περισσότερες αγελάδες και πρόβατα παρά αγροτικός πληθυσμός.»

αξίζει τον κόπο να ξοδέψουμε περισσότερες από μια λέξεις για τον  Abraham Guillén, έναν από τους πρώτους θεωρητικούς του ανταρτοπόλεμου στις πόλεις, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; συγγραφέα, το  1965, εκείνου του »Στρατηγική του αντάρτικου στις πόλεις» -«Strategia della guerriglia urbana», που στην συνέχεια θα εμπνεύσει τόσο τον βραζιλιάνο επαναστάτη  Carlos Marighella όσο και τους Tupamaros, στην Uruguay και τους Montoneros in Argentina. στην Λατινική Αμερική, ο Guillén φτάνει το 1948, από διάφορες οδούς, από την Ισπανία. πολιτικός κομισάριος της 14.του Τομέα και του Τέταρτου Σώματος Στρατού, που διοικούσε ο  Cipriano Mera, στη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ο Gullén θα ξαναβρεθεί στην Αλικάντε στις 4 απριλίου 1939 –  4 aprile del 1939 ad Alicante, μαζί με άλλους είκοσι χιλιάδες μαχητές που μάταια περιμένουν τα καράβια της Διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής.

συνελήφθη  από τους φρανκιστές και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που μετατράπηκε στην συνέχεια σε είκοσι χρόνια, διαφεύγει το 1942. συλλαμβάνεται εκ νέου το 1943, διαφεύγει για δεύτερη φορά και περνάει παράνομα στην Γαλλία, από όπου, το 1948, θα μεταναστεύσει στην  Argentina. θα είναι εκεί που θα αναμιχθεί με τον περονιστικό ανταρτοπόλεμο, παίρνοντας μέρος στην ομάδα των  Uturuncos, που ήταν οι πρώτοι που έπραξαν, ανάμεσα στα 1959 και τα 1960, τον αγροτικό και αστικό ανταρτοπόλεμο στα βόρεια της χώρας. συνελήφθη, φυλακίζεται και ελευθερώνεται, το 1961 βρίσκεται στην Cuba, σαν στρατιωτικός εκπαιδευτής. μετά την ρήξη με την ηγετική κουβανική ομάδα, σχετικά με τον προτιμησιακό προσανατολισμό του για το αστικό προλεταριάτο  (το βιβλίο του για τον αστικό ανταρτοπόλεμο είχε ήδη μεταφραστεί στα αγγλικά, και είχε έρθει σε γνώση της Νέας Αριστερά των ΗΠΑ στα χρόνια του 1960), περνά στο Montevideo, στην Uruguay, όπου συνεργάζεται με τους  Tupamaros, και όπου δημοσιεύει, με το ψευδώνυμο  Arapey, διάφορες εργασίες για την λατινοαμερικάνικη οικονομία και για την τακτική του ανταρτοπόλεμου.

είναι του 1969, το βιβλίο του»Πρόκληση για το Πεντάγωνο» – «Desafío al Pentágono”, όπου διατυπώνει μιαν κριτική για τον »φοκισμό», dove formula una critica del «foquismo». το 1973 επιστρέφει στο Buenos Aires, όπου συνεργάζεται με άλλες επαναστατικές ομάδες, για να »εξοριστεί» στην συνέχεια στην  Lima, στο Perù, το 1974.  αργότερα, μετά τον θάνατο του  Francisco Franco, επιστρέφει στην Ισπανία, όπου θα πεθάνει το 1993.

για όλη του την ζωή, είχε παραμείνει πιστός στις αναρχικές του ρίζες, η στρατιωτική του όμως εμπειρία τον είχε φέρει, ανάμεσα στα χρόνια του 1960 και του 1970, στην τροχιά των ομάδων που έκαναν πράξη τον ένοπλο αγώνα, και που ήταν όλα εκτός από αναρχικοί. σε μια συνέντευξη του 1978, στο περιοδικό »Ποδήλατο» –  In un’intervista del 1978, rilasciata alla rivista «Bicicleta», ο Guillén προσπαθεί να συνοψίσει και να ξεκαθαρίσει την εμπειρία του. μεταφράζω, το τελευταίο μέρος, [γράφει ο ιταλός], εκείνο που πιστεύω πως μας ενδιαφέρει πιο στενά :

Biciclete: αλλάζοντας ήπειρο, ποια είναι η γνώμη σου για τον τρόπο με τον οποίον η  R.A.F., στην Γερμανία, ή οι ερυθρές Ταξιαρχίες ,στην Ιταλία, θέτουν σε πράξη τον αστικό ανταρτοπόλεμο ?

Abraham Guillénοι Brigate Rosse έχουν δείξει την αποτελεσματικότητα του αντάρτικου πολέμου στις πόλεις με σκοπό την δημιουργία πολιτικών συνθηκών, οδηγώντας πρακτικά την χώρα στο χείλος της πολιτικής κατάρρευσης. οπότε, κατά κάποιον τρόπο, ο »ιστορικός συμβιβασμός» των ιταλών κομουνιστών και των χριστιανοδημοκρατών υπήρξε συγκλονίστηκε σαν να τον χτύπησε σεισμός πολιτικός. από τακτικής άποψης, οι ερυθρές Ταξιαρχίες, κάνοντας χρήση λίγων ανδρών και λίγων γυναικών, δημιούργησαν καταστάσεις, υπό την μορφή του αστικού ανταρτοπόλεμου, που δεν θα ήταν δυνατόν να δημιουργηθούν διαμέσου του αγροτικού ανταρτοπόλεμου. αυτό δείχνει πως ο αστικός ανταρτοπόλεμος δεν ψάχνει την μεγάλη μάχη, ούτε τα οδοφράγματα, ούτε να ελευθερώσει μια πόλη, όπως έκαναν οι σαντινίστας ενάντια στον Σομόζα, αλλά να παράξουν μια πολιτική κατάσταση ευαίσθητη που να μπορέσει, για παράδειγμα, να εξολοθρεύσει μέσω της χρήσης κάποιων ανταρτών, τον ιταλικό »ιστορικό συμβιβασμό» χριστιανοδημοκρατών/κομουνιστών.

ωστόσο, η στρατηγική της απελπισίας δεν είναι καθόλου η καλύτερη για τον θρίαμβο του αστικού ανταρτοπόλεμου, όπως συνέβη στην Γερμανία και την Ιταλία, από την στιγμή που η αντεπίθεση της εξουσίας μπορεί να θέσει σε εφαρμογή κανόνες του παιχνιδιού κατά τους οποίους τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται πλέον σεβαστά.  έτσι έχουν τα πράγματα, εάν οι ανταρτοπόλεμοι στις γερμανικές και ιταλικές πόλεις δεν κινητοποιήσουν καθόλου τους πληθυσμούς που βρίσκεται στην βάση των δράσεών τους, εάν αυτές οι οπλισμένες μειοψηφίες δεν πείθουν καθόλου τις άοπλες λαϊκές μάζες, τότε δεν θα υπάρξει ο θρίαμβος της επανάστασης.  πρέπει λοιπόν να αναρωτηθούμε : σε τι χρειάζεται η δραματικοποίηση του αγώνα?  εκτός εάν πρόκειται να αποσταθεροποιηθεί μια χώρα, ή να εκδιωχθεί ένα κόμμα από την εξουσία, έτσι ώστε ένα άλλο να πάρει την θέση του  (θα είναι όμως καλύτερο ή χειρότερο?), το να ωθήσεις στα άκρα την βία δεν δικαιολογείται, εάν μετά πηγαίνεις στο κυνήγι για να κάνεις άλλους να κυνηγούν.

έως ότου οι οικονομικές συνθήκες, πολιτικές, κοινωνικές, ηθικές, δεν είναι ώριμες για μιαν επανάσταση, κάθε ακραία πράξη μπορεί να οξύνει ακόμη περισσότερο την αντεπανάσταση, φέροντας σε μια δικτατορία ναζι-φασιστικού τύπου ή, απλούστατα, σε μια κατάσταση »γουατεμαλτεκοποίησης» μιας χώρας, όπου ο τρόμος που επιβάλλεται από τους σύγχρονους δικτάτορες δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τον  Hitler, Mussolini και Stalin, αγνοώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκτελώντας αδιακρίτως.

δεν έχω μεγάλη πληροφόρηση γύρω από τον ευρωπαϊκό αστικό ανταρτοπόλεμο, όμως φαντάζομαι πως είναι ξεκομμένος από τα συνδικαλιστικά εργατικά κινήματα, ρεφορμιστικά σήμερα  (σοσιαλιστικά ή κομουνιστικά ), που θα μπορούσαν να κινητοποιηθούν από αυτούς τους αντάρτες, για την πρόσβαση σε έναν αυθεντικό σοσιαλισμό. ποιον? πότε? πως? με ποιο πρόγραμμα? εδώ βρίσκεται η αδυναμία του ευρωπαϊκού ανταρτοπόλεμου. ποιο είναι το μήνυμά του? πως θα επιλυθεί η κρίση της μετά-βιομηχανικής κοινωνίας ? εάν η πολιτική είναι κακιά, η στρατηγική δεν μπορεί να είναι καλή; αυτή ηττάται, όχι από δειλία, αλλά από έλλειψη εξυπνάδας.

για να συνθέσουμε : για να είμαστε σε θέση να σηκώσουμε το βάρος της ιστορίας σε μια κριτική στιγμή, ένας επαναστάτης πρέπει να γνωρίζει τους νόμους της διαλεκτικής και της πολιτικής οικονομίας; να κυριαρχεί  την επιστημονική πολιτική; να ενοποιεί την σκέψη του και την δράση του; να γνωρίζει να περιμένει μια ιστορική ευκαιρία, που πάντα παρουσιάζεται, για να μετατρέπει τον κόσμο και να επιλύει τις αντιθέσεις που αντιτίθενται στο γενικό συμφέρον; να μην αναρωτιέται διαρκώς γύρω από εκείνο που μπορεί να επιλυθεί, δίχως να είναι ούτε κεντρώος ούτε οπορτουνιστής; να καταστρέφει μονάχα αυτό που μπορεί να αντικατασταθεί, δίχως να επισπεύδει ούτε να καθυστερεί την αλλαγή των κοινωνικό-οικονομικών δομών, πολιτικών, πολιτιστικών και νομικών.

πάνω από κάθε δόγμα και σεχταρισμό, ένας επαναστάτης πρέπει να είναι πιστός στην αλήθεια και την ελευθερία; να μην μιλά και να μην προχωρεί σαν αλάνθαστος, αλλά να δέχεται την δοκιμή και το λάθος, την πλειάδα των κριτηρίων; να αρνείται την λατρεία της προσωπικότητας; να αφήνει η κοινωνία να κάνει ακόμη καλύτερα, δίχως την προστασία του Κράτους. και να είναι πάντα πρόθυμος να μαθαίνει μέσα από το λάθος, για να φτάνει στην αλήθεια δίχως ποτέ να ξεχνά πως φαίνεται μόνο αυτό που είναι γνωστό και πως, συνεπώς, βλέπουμε πολύ καλύτερα το μέλλον, το παρών και το παρελθόν όταν είναι γνωστά.  οι άνθρωποι βλέπουν λίγα διότι γνωρίζουν λίγα; είναι απαραίτητη μια πολιτιστική επανάσταση διαρκής για να μπορούν οι άνθρωποι, διαμέσου της γνώσης, να έχουν την αυτόνομη ικανότητα και εξουσία να είναι, και μόνον αυτοί, το ενεργό υποκείμενο της ιστορίας, ξεπερνώντας έτσι τους πολιτικούς μηχανισμούς κυριαρχίας μέσα από την αυτοδιαχείριση, δίχως μονοπολιστική αστική τάξη ούτε ολοκληρωτικές γραφειοκρατίες. 

το πολιτικό και στρατιωτικό λάθος της Δημοκρατίας

η ήττα στον Εμφύλιο Πόλεμο

1936-1939

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License