Ας γελάσει όποιος θέλει ! Rida chi vuole! …..για τον Κώστα Γουρνά και την δίκη του ΕΑ που έρχεται

συνεχίζω, με όλο τον σεβασμό προς τον αγωνιστή και την ομάδα του, κείμενα προς υπεράσπισή τους, με αγάπη προς αυτούς και υπερηφάνεια που υπήρξα κι εγώ στα νιάτα μου, μαχητής της ελευθερίας !

Posted on 21/04/2015 by kleovis SABATO 18 APRILE 2015

https://aenaikinisi.wordpress.com/wp-admin/post.php?post=6821&action=edit&message=6&postpost=v2

Ας γελάσει όποιος θέλει !  Rida chi vuole!

Ροβεσπιέρος  Robespierre
του Franco Fortini  

[ο Franco Fortini, ψευδώνυμο του Franco Lattes (Firenze10 σεπτεμβρίου 1917 –Milano28 νοεμβρίου 1994), υπήρξε ποιητής, è stato un poeta, κριτικός λογοτεχνίας ,critico letterario,  δοκιμιογράφος, saggista και ιταλός διανοούμενος,  intellettuale italiano. Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, θεωρείται από πολλούς ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες του πολιτιστικού πανοράματος του Εννιακόσια, Figura controversa, è annoverato da alcuni tra le personalità più interessanti del panorama culturale delNovecento.]

http://francosenia.blogspot.gr/2015/04/rida-chi-vuole.html

σύντομα ξεκίνησε να μεταβάλλεται σε μάσκα ή μαριονέτα.  Πρώτα, το τέρας. ο Λευκός Τρόμος, με τις σφαγές του, περιεργάστηκε τα χαρακτηριστικά της.  στην συνέχεια υπήρξε ο εφιάλτης, και για τους μετέπειτα κληρονόμους των ιακωβίνων.  «Robespierre s’aggira», »ο Ροβεσπιέρος περιπλανιέται», «Der Robespierre geht um» ήταν η επωδός, το ρεφρέν των προλετάριων του Στρασβούργου, στα τέλη του Οκτακόσια. Το σχήμα, η καρικατούρα του Αδιάφθορου, του άφθαρτου, του παγωμένου ορθολογιστή,  του φανατικού ιδεολόγου είναι ήδη ολοκληρωμένη, στα χρόνια της Αυτοκρατορίας.

ποιος κατάλαβε, γύρω στα τέλη της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα, την εξαιρετική αμφιβολία που ο  Manzoni, γράφοντας σαν ηθικιστής καθολικός,  έθετε στους Αποκαταστάτες με την δική του – ήρεμη φαινομενικά και αγχώδη κατά βάθος – κρίση για τον Ροβεσπιέρο ?

και η ικανότητα να μειώνεται η ιστορία σε μελόδραμα δεν βρίσκεται μόνο σε μισό αιώνα ταινιών ,  μαζί με όλες τις αποχρώσεις της προστυχιάς, φτάνοντας στον Wayda: υπήρξε, στην διάρκεια των δικών μας δεκαετιών, και η ποιητική ανάγνωση, (που επρόδωσε  το επαναστατικό πάθος διαμέσου των σκληρών του σκηνών ) η οποία δίνει στον εαυτό της, για την χρήση των καλών συναισθημάτων, τον »Θάνατο του Νταντόν» του Georg Buchner, 1830.

τουλάχιστον οι νεοναζoί γερμανοί φοιτητές που, γύρω στα 1950, του εμπόδισαν μια μεταφορά στην σκηνή είχαν καταλάβει περί τίνος επρόκειτο. και από τότε η μάσκα Danton, με την »αιματηρή του ανθρωπιά», όπως γράφεται μέχρι και σήμερα, κάνει ζευγάρι και συμβολική αντίθεση, για όλες τις χρήσεις, με εκείνη του Μαξιμιλιανού, του καταπιεσμένου, του σαδιστή, του παγερού εραστή της αρετής, κυριευμένου και μαγεμένου  από τον »θεατρικό και φρικτό» Saint-Just, όπως τον αποκάλεσε ο Chateaubriand (στον οποίον δεν έλειπε, πρέπει να το πούμε, η αίσθηση των επιθέτων ).

ο Danton, με το χέρι στο στήθος, φωνάζει στα όπλα από το άγαλμά του στην λεωφόρο όπως η  Μασαλλιώτιδα στην Αψίδα του Θριάμβου, sull’Arc de Triomphe; ο Robespierre δεν έχει, στο Παρίσι, ούτε πέτρα ούτε λόγο. στο  Hotel de Noubise, υπάρχει μόνο το φύλλο με την υπογραφή του που διέκοψε μια κηλίδα χρώματος κοκκινωπού, το αίμα από την απόπειρα αυτοκτονίας, την βραδιά της 28ης ιουλίου   1794.

σε εκείνο το απίθανο μάθημα ανατομίας οστών που είναι η ιστορία της Επανάστασης, εάν προσέχαμε  την έννοια που δεν χρησιμοποιείται πλέον της διαλεκτικής αντίθεσης, θα προσπαθούσαμε να δώσουμε στους νέους να καταλάβουν γιατί οι εργάτες και οι βιοτέχνες στάθηκαν σχετικά αδιάφοροι μπροστά στην πτώση του Ροβεσπιέρου. διαβάζω ξανά από τον παλαιό  Mathiéz: οι θερμιδοριανοί , I termidoriani, φυλακισμένοι από την αντίδραση, θα είναι σύντομα παρασυρμένοι μακρύτερα απ’ ότι επίστευαν και πολλοί από αυτούς θα μετανιώσουν μέσα στα βαθιά γεράματά τους που πήραν μέρος στην 9η θερμιδόρ. σκοτώνοντας τον Ροβεσπιέρο, αυτοί εσκότωσαν, για έναν αιώνα, την δημοκρατική Repubblica. ο Robespierre ήταν ένα παράδειγμα αξέχαστο των ορίων της ανθρώπινης θέλησης που παλεύει ενάντια στην αντίσταση των πραγμάτων».

Ανοίγω τις εφημερίδες, ανοίγω την  Tv.  πόσα πρόσωπα μικρών δικών μας θερμιδοριανών μιας επανάστασης που δεν έγινε ποτέ. και οι κομουνιστές που ντρέπονται  για τον Lenin, δουλοπρεπείς μπροστά στην διάκριση των καλών φιλελεύθερων ψυχών. τουλάχιστον, ο επίσκοπος των Αθλίων υποκλίνονταν μπροστά στον γερο ιακωβίνο που ήταν και »βασιλοκτόνος»; τουλάχιστον υπήρξε ένας Ουγκώ για να τον φανταστεί και να γράψει γι αυτόν.

δεν έχω τίποτα που να με κάνει να ντρέπομαι επειδή έμαθα, με την συγκίνηση ενός μικροαστού αγοριού, στα χρόνια της δολοφονίας του  Matteotti, να αναγνωρίζω τον Ροβεσπιέρο από τις σελίδες του  Michelet και από τους στίχους του  Carducci.

δεν είναι μόνον η κεραυνοβόλα ρυθμική εναλλαγή πολυσυλλαβών που επιβραδύνονται και μονοσυλλαβών που τέμνονται, που μας λέγει μια αλήθεια όχι μόνο λυρική : «αποκεφαλίστε τον Immanuel Kant Iddio/ Massimiliano Robespierre ο βασιλιάς».

όμως η άλλη στροφή, όπου λέει κάτι σαν  «quel che dall’avvenir salìa/ d’orror fremito udì Massimiliàn» che, come il falciatore «gli occhi ebbe al cielo e al lavor la man». »εκείνοι που ανεβαίνουν από το μέλλον, με φρικτή συγκίνηση ακούν τον Μαξιμιλιανό», ο οποίος σαν τον θεριστή »είχε τα μάτια προς τον ουρανό και στην δουλειά το χέρι».

ας γελάσει όποιος θέλει. εκείνο το ρίγος του τρόμου δεν είναι μόνον για τις σφαγές του Τρόμου αλλά για όλες εκείνες τις στρατιές της Αυτοκρατορίας και τους επαναλαμβανόμενους δολοφόνους, για τις επαναλαμβανόμενες δολοφονίες, στον προηγούμενο όπως και στον αιώνα μας, των δημοκρατικών κοινωνιών, Rida chi vuole. Quel fremito d’orrore non è solo per gli eccidi del Terrore ma per quelli degli eserciti dell’Impero ed i ripetuti assassinii, nello scorso come nel nostro secolo, delle Repubbliche democratiche.

ο Ροβεσπιέρος έπεσε λόγω των διαταγμάτων του Ventoso (μάρτιος 1794), δηλαδή λόγω του σχεδιασμού κατάσχεσης των αγαθών των εχθρών της επανάστασης και της δωρεάν διανομής τους στο επαναστατικό προλεταριάτο. οι »αγροτικοί νόμοι» ετρόμαζαν πολύ περισσότερο από την γκιλοτίνα.  ήταν μια ματιά πέρα από κάθε πιθανή πραγματικότητα. ο  Saint-Just και ο  Robespierre προχωρούσαν όπως »οι ιδέες του ορθού λόγου» του Κάντ, στο κενό.

έπρεπε να πέσουν. από εκείνο όμως το σημείο θα έπρεπε να φτάσουμε στο καλοκαίρι του 1848, την άνοιξη του 1871, τον απρίλη και τον οκτώβρη του  1917, τους απελευθερωτικούς αντιαποικιακούς πολέμους,  όπως επίσης, παρόλα αυτά, στο σήμερα που επιμένουμε να αποφεύγουμε.

κάθε επανάσταση, πριν ακόμα την συντρίψουν, παίρνει φωτιά για μιαν στιγμή για να φωτίσει τις αιτίες εκείνης της περιπέτειας.  έτσι υπήρξε με τον Λένιν και τον Mao. κι έτσι συμβαίνει με κάθε μοναδική ύπαρξη. σε εσένα που τώρα χαμογελάς; και σε εμένα. αυτό, και τίποτα άλλο, μου λέει το όνομα του Ροβεσπιέρου, όταν το προφέρω.

– Franco Fortini – ( από το «L’Espresso», ιανουάριος 1989) –

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License