Το δίλημμα δεν είναι ανάμεσα στο φιλελεύθερο ή το νεοφιλελεύθερο Καπιταλισμό...

Για τις 25 Ιανουαρίου έχει στηθεί το πανηγύρι των εκλογών και όλοι οι τσαρλατάνοι, ψυχοπαθείς και τηλέ-περσόνες έχουν πιάσει τα πόστα τους και σπέρνουν από τη μία φόβο και τρομοϋστερία και από την άλλη φλούδες ελπίδες και κάλπικα χαμόγελα.

Το δίλημμα δεν είναι ανάμεσα στο φιλελεύθερο ή το νεοφιλελεύθερο Καπιταλισμό...

Για τις 25 Ιανουαρίου έχει στηθεί το πανηγύρι των εκλογών και όλοι οι τσαρλατάνοι, ψυχοπαθείς και τηλέ-περσόνες έχουν πιάσει τα πόστα τους και σπέρνουν από τη μία φόβο και τρομοϋστερία και από την άλλη φλούδες ελπίδες και κάλπικα χαμόγελα.

Μέσα στον καταιγισμό μηνυμάτων που δέχεται η κοινωνία από τα τηλέ-παράθυρα και από προεκλογικές ομιλίες, γίνεται αναφορά για είτε έναν πιο σκληρό καπιταλισμό με βάση έναν άγριο νεοφιλελεύθερο μοντέλο με μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, ψαλίδι σε μισθούς και συντάξεις και κόψιμο παροχών που πρόσφερε κάποτε το κράτος [συλλογική κατανάλωση] είτε για ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλιστικού συστήματος και μια εναλλακτική διαχείριση του. Εδώ και δεκαετίες ύπαρξης του καπιταλισμού έχει αποδείξει ότι πρώτη του προτεραιότητα είναι το κέρδος και η κυριαρχία ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους με βάση την ανταγωνιστικότητα και το κοινωνικό κανιβαλισμό. Χρόνια ολόκληρα το καπιταλιστικό σύστημα με τις οικονομικές ελίτ του “παρασιτικού” τραπεζικού συστήματος και την διευκόλυνση των εκάστοτε κυβερνήσεων ρημάζει τους λαούς με ποικίλους τρόπους. Παιχνίδια τύπου “monopoly” με τα τρόφιμα [δημιουργώντας τα ως παράγωγα και τζογάροντάς τα στο χρηματιστήριο] καταδικάζοντας πολλά εκατομμύρια ανθρώπων σε λιμοκτονία στον τρίο κόσμο [βλέπε χρονιές 2006-2008], συνεχείς υφαρπαγή της παραγωγής από μια κάστα τσογλανιών η οποία δεν έχει καμία σχέση μαζί της [τραπεζικός παρασιτισμός], διαμόρφωση του γεωπολιτικού χάρτη βίαια με τεράστιες συνέπειες στους λαούς [εμφύλιοι πόλεμοι, πραξικοπήματα, θρησκευτικός φονταμενταλισμός] και καταστροφή της φύσης για να αποκομίσει κέρδος [πετρελαιοπηγές, εξορύξεις μετάλλων, αποψίλωση δασών κλπ]. Αυτό είναι το πρόσωπο του καπιταλισμού που δεν σταματάει μπροστά σε τίποτα. Τώρα βρίσκεται σε μια αναδιαρθρωτική περίοδο όπου προσπαθώντας να συνεχίσει την ύπαρξή του ψάχνει νέο τρόπο συγκρότησης. Ένα σύστημα πολύ εύκολα προσαρμόσιμο σε νέες συνθήκες και κουβαλώντας στο οπλοστάσιό του μια βαριά ιστορία αναδιαρθρώσεων, προσπαθεί να αντεπεξέλθει στη ενδοσυστιμική του κρίση την οποία αναπόφευκτα προκάλεσε.

Παραβλέποντας το αυτό [τις ενδοσυστιμικές κρίσεις του καπιταλισμού], διάφοροι επίδοξοι ηγέτες και φέροντες μιας άλλης κοινωνίας - μέσα στον καπιταλισμό - είναι καταδικασμένοι από τώρα στην αποτυχία. Από την όξυνση των κινημάτων περάσαμε στην ανάδυση “αριστερών” κομμάτων προερχόμενα από μία λαϊκή βάση που όσο πιο πολύ βάθαιναν στο κοινοβουλευτισμό τόσο έχαναν την αντικαπιταλιστική τους πρόταση [έστω ότι αυτή υπήρχε εξ' αρχής]. Κόμματα όπως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην Ελλάδα και το Podemos στην Ισπανία ήδη αναφέρουν έναν άλλο καπιταλισμό με ανθρωποκεντρικό πρόσημο, κάτι το οποίο είναι οξύμωρο και ανέφικτο. Μια τέτοια αναφορά εκτός από ανέφικτη είναι και αντεπαναστατική. Σα βαλβίδα εκτόνωσης ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α λιμαίνοντας τους αγώνες των “από τα κάτω” αφομοιώνει όλη την οργή και την δημιουργικότητα, εξαϋλώνοντας τες σε ψήφους στήριξης ενός ανθρωποφάγου και σκληρού συστήματος που πάει να γίνει ο σωτήρας του. Βέβαια το ανταγωνιστικό κίνημα έχει και αυτό το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί, καθώς πρώτον δεν ήταν έτοιμο σε κρίσιμες στιγμές αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση να προτάξει μια συνεπή, συνεχή, διαρκεί και οργανωμένη πρόταση για τη οργάνωση της κοινωνίας στα πλαίσια της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας. Κατά δεύτερον διότι για την διευκόλυνση της πολιτικής του δραστηριότητας και ασφάλειας του, είναι έτοιμο να διευκολύνει την άνοδο μιας εναλλακτικής μορφής διακυβέρνησης του καπιταλισμού, προκαλώντας την εντύπωση ότι το στοίχημα της κοινωνικής επανάστασης και της χειραφέτησης της κοινωνίας είτε περνάει μέσα από το φιλτράρισμα της εκλογικής διαδικασίας κάνοντας την, φορέα κοινωνικής αλλαγής και αναδεικνύοντας τον κοινοβουλευτισμό ως το πιο δημοκρατικό αξίωμα είτε τελικά είναι ένα ουτοπικό και εφηβικό όνειρο που όταν τα πράγματα σοβαρεύουν και οι άνθρωποι ωριμάσουν ξεχνιέται σαν ένα σημείο εξεγερσιακής αναφοράς του ατόμου.

Ως αναρχικοί, και κομμάτι των αντιστεκόμενων κομματιών της κοινωνίας, δεν αναγνωρίζουμε τις εκλογές και τον κοινοβουλευτισμό ως φορέα κοινωνικής αλλαγής. Η αριστερά [Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές, Αναρχικοί...] έχει το καθήκον να διαμορφώσει τα πλαίσια εκείνα τα οποία θα καταστρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα και τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις. Δημιουργώντας έτσι, ένα πολιτικό-κοινωνικό κίνημα με συνεπή, συνεχή και οργανωμένο πολιτικό λόγο και πρόταση, που μπορεί να δημιουργήσει μια κοινωνία οργανωμένη “από τα κάτω” με λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσης, εργατικά συμβούλια και συλλογικά-συντονιστικά και ανακλητά όργανα αντιπροσώπευσης. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν είναι φορέας καμιάς ριζικής κοινωνικής αλλαγής και δεν ανήκει στον κόσμο της αριστεράς. Η Αριστερά [Οι Κομμουνιστές, οι Σοσιαλιστές και οι Αναρχικοί] ή θα είναι αντικαπιταλιστική και αντικοινοβουλευτική ή δεν θα είναι Αριστερά. Ή θα είναι με τον κόσμο του Αγώνα για την κοινωνική Ανατροπή ή στυλοβάτης και σωτήρας του καπιταλιστικού συστήματος.

Το δίλημμα είναι Καπιταλισμός ή Κοινωνική Χειραφέτηση

Για την Παγκόσμια κοινωνική Επανάσταση

Για έναν Κόσμο Ισότητας, Αλληλεγγύης & Ελευθερίας

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License