Πριν μας «πείσει» η καθημερινή της Κυριακής

ας θυμηθούμε δυο κείμενα(ιός-17Ν)

Οι εκβιασμοί, η 17Ν, ο κ. Μιχαλόπουλος και τα ρητορικά ερωτήματα Η ιστορία μιας προκήρυξης "Του Νίκου Κακαουνάκη του αναγνωρίζω ότι κάνει ρεπορτάζ" (Νίκος Ευαγγελάτος, Alter, 22/1/03) Η υπόθεση που ξεκίνησε ως αποκάλυψη των εκβιασμών που διενεργούσε η 17Ν εις βάρος υποψήφιων θυμάτων-στόχων της, καταλήγει σιγά-σιγά σε ροζ σκάνδαλο μητροπολιτών και σε ενδοοικογενειακές έριδες μεγαλοεπιχειρηματιών. Ο άνθρωπος που "φωτογραφήθηκε" σε δημοσιεύματα και τηλεοπτικά κανάλια ως ο "σύνδεσμος του Γιωτόπουλου" στις επιχειρήσεις εκβιασμού, θεωρείται ήδη σήμερα πρόσωπο-κλειδί στην υπόθεση, αλλά δεν τεκμηριώνεται οποιαδήποτε σχέση του με τις ένοπλες ομάδες. Πρόκειται για το μεγαλύτερο φιάσκο στην πορεία των "αποκαλύψεων" του τελευταίου εξαμήνου. Υπάρχει μόνο ένα αναπάντητο ερώτημα, το οποίο επανέρχεται κάθε λίγο και λιγάκι στους παραδημοσιογραφικούς προβληματισμούς για να ενισχύσει τις υπόνοιες ότι ο κ. Μιχαλόπουλος είχε τελικά κάποια σκοτεινή σχέση με την τρομοκρατική οργάνωση. Πρόκειται για τη δημοσίευση τον Αύγουστο του 1981 στην εφημερίδα του "Νέοι Ανθρωποι" μιας εκτενούς προκήρυξης της 17Ν, γεγονός καταρχήν ανεξήγητο, εφόσον η οργάνωση επέλεγε με προσοχή τους αποδέκτες των προκηρύξεών της και πάντως δεν είχε ποτέ απευθυνθεί σε έντυπα του χώρου της "δεξιάς" και πολύ λιγότερο σε περιθωριακά φυλλάδια της "ακροδεξιάς". Το ευλογοφανές αυτό ερώτημα επισημαίνεται σχεδόν καθημερινά από τον Στέλιο Βορίνα στο δελτίο του Νίκου Ευαγγελάτου και κανείς από τους παρευρισκόμενους συναδέλφους του που κατά δήλωσή τους κάνουν ρεπορτάζ (Νίκος Κακαουνάκης, Μιχάλης Δημητρίου, κ.λπ.) δεν έχει τίποτα να απαντήσει. Ολοι μάς κλείνουν το μάτι και συνομολογούν ότι "κάτι περίεργο κρύβει αυτή η ιστορία". Το ίδιο ερώτημα διατυπώνεται ρητά και σε πολλές εφημερίδες. Χαρακτηριστικό το ακόλουθο απόσπασμα από το "Εθνος" της περασμένης Κυριακής: "Στα μύρια όσα ερωτηματικά, επισημαίνονται μερικά ακόμη που ήλθαν να προστεθούν μετά τις τελευταίες εξελίξεις, κάτω από το κείμενο της 17Ν που απεστάλη και δημοσιεύτηκε το καλοκαίρι του 1981 στην εφημερίδα 'Νέοι Ανθρωποι' δίχως να προηγηθεί ένοπλη ενέργεια της οργάνωσης και αποτελεί κριτική στους εμπρησμούς των πολυκαταστημάτων Μινιόν και Κατράντζος, καθώς και στη συμπλοκή της AEG και φέρει τίτλο 'για την ανάπτυξη του επαναστατικού και λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα'. Η επιλογή του εντύπου αφενός αλλά και η επικριτική στάση της 17Ν έναντι των ενεργειών αυτών δεν έχουν ερμηνευτεί". Από κοντά και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ που επιμένει στη θεωρία της "συνάντησης των άκρων" και μάλιστα επαυξάνει, σε άρθρο που φέρει την υπογραφή του διευθυντή της Αντώνη Καρακούση: "Τα άκρα θα συναντηθούν, οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος σχεδόν θα συλλειτουργήσουν, ο Μιχαλόπουλος θα δηλώσει χρόνια μετά ότι έβλεπε τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο" (19/1/03). Η λύση του μυστηρίου Δυστυχώς για τους οπαδούς της θεωρίας των άκρων, η δημοσίευση της προκήρυξης της 17Ν στους "Νέους Ανθρώπους" δεν κρύβει κανένα μυστήριο, πέρα από τη διάθεση του κ. Μιχαλόπουλου να παίξει κι αυτός λίγο με την εφήμερη δόξα της "αποκλειστικότητας". Οπως αποδεικνύει το δικό μας ρεπορτάζ, η προκήρυξη αυτή δεν στάλθηκε ποτέ στους "Νέους Ανθρώπους", απλώς ο κ. Μιχαλόπουλος προμηθεύτηκε ένα από τα αντίγραφά της που κυκλοφορούσαν εκείνη την περίοδο σε δημοσιογραφικούς και αστυνομικούς κύκλους και σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι η "Ελευθεροτυπία" δημοσίευσε μόνο αποσπάσματα του κειμένου. Αλλωστε θα ήταν εντελώς άτοπο για τη 17Ν να απευθυνθεί σε ακροδεξιό έντυπο, ειδικά εκείνη την περίοδο που προσπαθούσε ακόμα να πείσει ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη CIA ή με σταγονίδια ή με προσωπικούς αντιπάλους του Μάλλιου, κ.λπ. Θυμίζουμε ότι (σύμφωνα και με την επίσημη έκδοση των προκηρύξεων από τον "Κάκτο") η προκήρυξη αυτή ταχυδρομήθηκε στις 24 Ιουλίου 1981 σε διάφορες εφημερίδες της Αθήνας. Η απόρρητη έκθεση των βρετανικών υπηρεσιών που δημοσιεύτηκε στα "Νέα" (12/8/02) περιλαμβάνει λεπτομερή κατάλογο των προκηρύξεων της 17Ν, με αναφορά στο πού αφέθηκε καθεμιά και σε ποιον απευθυνόταν. Στην επίμαχη προκήρυξη δεν υπάρχει καμιά αναφορά, σημάδι ότι πρόκειται για κείμενο που ταχυδρομήθηκε σε πολλούς αποδέκτες. Το μέγεθός της (14.023 λέξεις) ήταν εξαρχής απαγορευτικό για πλήρη δημοσίευση. Η "Ελευθεροτυπία" δημοσίευσε μια εκτενή περίληψη την Παρασκευή 31 Ιουλίου 1981, με πρωτοσέλιδο τίτλο "Με 25σέλιδη επιστολή-προκήρυξη η 'οργάνωση-φάντασμα' ξεκαθαρίζει: '17 Νοέμβρη' Οχι στους εμπρησμούς". Η εφημερίδα σημείωνε ότι "η προκήρυξη, της οποίας σήμερα δημοσιεύουμε αποσπάσματα -υπολογίζοντας και στις συνέπειες του περί Τύπου Νόμου- φέρει ημερομηνία 'Μάης 81', αλλά ταχυδρομήθηκε στις 26 Ιουλίου από την πλατεία Συντάγματος μέσα σε λευκό μεγάλο φάκελο". Δύο μέρες αργότερα, την Κυριακή 2 Αυγούστου 1981, η "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" δημοσιεύει ολόκληρο το κεφάλαιο της προκήρυξης που αναφέρεται στην κριτική των εμπρησμών των πολυκαταστημάτων με υπότιτλο "Το αυτούσιο κείμενο της προκήρυξης" και την παρατήρηση ότι "ορισμένα από τα άλλα πέντε κεφάλαια της προκήρυξης δεν δημοσιεύονται διότι εμπίπτουν στις διατάξεις του αντιτρομοκρατικού νόμου 774". Σημειώνεται ότι "άλλα θα δημοσιευτούν σύντομα". Η υπόσχεση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Την επομένη ξεσπούν οι μεγάλες πυρκαγιές εκείνου του καλοκαιριού και μονοπωλούν για πολλές μέρες το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Για τους ίδιους λόγους δεν κάνει χρήση του υλικού αυτού καμιά από τις εφημερίδες-αποδέκτες της προκήρυξης. Μοναδική εξαίρεση η εφημεριδούλα "Νέοι Ανθρωποι". Ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος εξασφαλίζει, χάρη στις επαφές του με το δημοσιογραφικό κόσμο και τις αρχές, κάποιο αντίγραφο που κυκλοφορούσε και το δημοσιεύει πλήρες... Καημένε Μιχαλόπουλε Οπως ήταν φυσικό, αναζητήσαμε καταρχήν το "σώμα του εγκλήματος", δηλαδή το φύλλο της εφημερίδας "Νέοι Ανθρωποι" από το γραφείο της "Τηλε-Τώρα", όπου στεγάζεται το επιτελείο του κ. Μιχαλόπουλου. Οι υπεύθυνοι της εφημερίδας μετά από "διαβουλεύσεις" μισής ώρας αποφάσισαν ότι δεν μπορούν να μας δώσουν το φύλλο, ούτε καν αντίγραφό του. Δεν μας επέτρεψαν ακόμα και να το δούμε. Αναμενόμενος ο πανικός, εφόσον το αφεντικό της εφημερίδας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα, αλλά είναι κάπως υπερβολικό να βγει ....στην παρανομία και το αρχείο της. Ας είναι καλά ο ...ΕΛΑ, ο οποίος λίγες μέρες μετά την έκδοση των "Νέων Ανθρώπων" θέλησε να απαντήσει στη 17Ν και εξέδωσε φυλλάδιο με τίτλο "Για την ανάπτυξη του επαναστατικού και λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα" (22/9/81). Στο πολυγραφημένο αυτό φυλλάδιο, εκτός από τις θέσεις του ΕΛΑ που καταλαμβάνουν 78 σελίδες, περιλαμβάνεται και φωτοαντίγραφο των "Νέων Ανθρώπων" με την επίμαχη προκήρυξη. Στο φυλλάδιο επιβεβαιώνονται όσα γράφουμε πιο πάνω: "Στις 31 Ιούλη - αρχές Αυγούστου 81 εμφανίστηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία αρχικά και στα μέσα με τέλη Αυγούστου 81 και στην εφημερίδα Νέοι Ανθρωποι, ένα κείμενο με σήμα και την υπογραφή της οργάνωσης 17 Νοέμβρη που ταχυδρομήθηκε στα τέλη Ιούλη 1981". Ο ΕΛΑ κάνει κριτική στην 17Ν, επειδή αρκείται να στέλνει τα κείμενά της σε μερικές εφημερίδες, με αποτέλεσμα -όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση- να είναι στη διακριτική ευχέρεια των εφημερίδων αυτών η δυνατότητα να δημοσιεύουν αποσπάσματα κατά την κρίση τους: "Η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε ορισμένα 'κοψίδια' του κειμένου, προφανώς για να το προσαρμόσει στα δικά της μέτρα και να εξυπηρετήσει -με το πετσόκομμα- τις δικές της επιδιώξεις". Οσο για τους 'Νέους Ανθρώπους', αφήνεται να εννοηθεί ότι η δημοσίευση σ' αυτή τη "φασιστική εφημερίδα" (όπως γράφουν) ήταν τυχαία και οι ίδιοι το έμαθαν "λίγο-πολύ συμπτωματικά". Ούτε καν διανοούνται οι συντάκτες του κειμένου του ΕΛΑ ότι υπήρξε επιλεκτική αποστολή του κειμένου από τη 17Ν στην εφημερίδα του κ. Μιχαλόπουλου. Τα μπρος πίσω Η περιπέτεια της προκήρυξης δεν τελειώνει εδώ. Ο ΕΛΑ έκανε ένα λάθος ...βιβλιοδεσίας. Η έκτη σελίδα της προκήρυξης μπήκε στη θέση της δωδέκατης, με αποτέλεσμα να γίνεται μπλέξιμο. Βέβαια ο αναγνώστης αμέσως αντιλαμβάνεται το λάθος, εφόσον δεν υπάρχει συνέχεια στις φράσεις. Δυστυχώς δεν το αντελήφθη ο Γιώργος Καράμπελας, ο οποίος ανατύπωσε στο βιβλίο του "Το ελληνικό αντάρτικο των πόλεων 1974-1985" (εκδόσεις Ρόπτρο, Αθήνα 1985) την προκήρυξη μπερδεμένη, με αποτέλεσμα να ενισχύεται το μυστήριο. Ο συγγραφέας αναφέρει ως πηγή του την έκδοση του ΕΛΑ καθώς και το τεύχος 42 του περιοδικού "Αντιπληροφόρηση", το οποίο όμως αντελήφθη το λάθος και το έχει επανορθώσει. Μερικά χρόνια αργότερα, η ίδια η 17Ν θα αισθανθεί την ανάγκη να αναφερθεί στην ίδια προκήρυξη, κατά την απάντησή της στον Γιώργο Βότση (14/3/88, εφημερίδα "Εθνος"). Εκεί αναφέρεται ρητά ότι το κείμενο το έστειλαν στην "Ελευθεροτυπία" και αποφεύγεται οποιαδήποτε αναφορά στους "Νέους Ανθρώπους". Ο αναγνώστης παραπέμπεται στο βιβλίο του Καράμπελα, αλλά προειδοποιείται για τα λάθη: "Το κείμενο αυτό έχει δύο ελλείψεις, μέσα στο βιβλίο. Ο εκδότης έχει ανακατέψει τα κεφάλαια με αποτέλεσμα να γίνεται μερικές φορές ακατανόητο, και επί πλέον υπάρχουν αρκετά λάθη στις λέξεις, π.χ. υπό, υπέρ κ.α. Πάντως σ' αυτό υπάρχει η πληρέστερη ανάλυση των λόγων της δράσης, κυρίως στο κεφάλαιο 'Οι σωστές πολιτικές ενέργειες λαϊκής βίας'". Από όλη αυτή τη μικρή περιπέτεια της προκήρυξης-μανιφέστου της 17Ν δεν προκύπτει λοιπόν η περιπόθητη σύνδεση των δύο άκρων ούτε τεκμηριώνεται η πολυσυζητημένη διαπλοκή Γιωτόπουλου-Μιχαλόπουλου. Η αγχώδης προσπάθεια μερίδας των μέσων ενημέρωσης να φορτώσουν στους υπόδικους του Κορυδαλλού και τις ατιμωτικές κατηγορίες του εκβιασμού ή των συμβολαίων θανάτου πρέπει να βρει άλλους τρόπους να εκτονωθεί. (Ελευθεροτυπία, 25/1/2003) ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 33η [ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ TOY ΤΥΠΟΥ] 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1989 Στάλθηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ Αθήνα 2-2-89 Για άλλη μια φορά ο τύπος φάνηκε αντάξιος του εαυτού του, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Ψευδολογίες, αλλοπρόσαλες θέσεις, κυνισμός, συμφέροντα, προσωπικές και συλλογικές σκοπιμότητες είναι εξώφθαλμες σε βαθμό που νάναι μάταια και να περιτεύει οποιαδήποτε προσπάθεια "διαλόγου". Άλλοι λένε ότι ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ (!), άλλοι ότι αποσταθερο-ποιούμε, άλλοι ότι μας καθοδηγούνε οι μυστικές υπηρεσίες, άλλοι ότι είναι ύποπτο το γεγονός ότι γίνονται βίαιες ενέργειες σε περίοδο κρίσης (!), άλλοι ότι τρομοκρατούμε τους δικαστές για να μην κά-νουν κάθαρση (!). Άλλοι δεν πτοούνται μπροστά στις μεγαλύτερες ασυναρτησίες και ψευδολογήματα, όταν υποστηρίζουν ότι στην Ιτα-λία 7000 αντάρτες πόλης ήταν ενεργούμενα των μυστικών υπηρεσιών (!). Άλλοι ψεύδονται όταν αποδίδουν την επίθεση στον εισαγ-γελέα Ανδρουλιδάκη στις Αντιεξουσιαστές Μάζες και συνεχίζουν να ψεύδονται συνειδητά πια, όταν αντί να επανορθώσουν γράφουν ότι οι ασφαλίτικοι μηχανισμοί ευθύνονται για τις πρόσφατες βομβιστικές ενέργειες, ενώ γνωρίζουν ότι αυτές έγιναν είτε από μεμονωμένους αγωνιστές είτε από νέες μικρές ομάδες αγωνιστών της άκρας αριστεράς. Επαναλαμβάνοντας έτσι το παλιό τους ψέμα με το οποίο είχαν αποδώσει βόμβες του ΕΛΑ ενάντια σε αμερικάνικα αυτοκίνητα, σε παρακρατικούς του Αβέρωφ σαν δήθεν απάντηση για την εκλογή του Ράλλη σαν αρχηγού της Ν.Δ. Οι ίδιοι πάλι, συνεχίζουν να κάνουν την παπιά επί ένα χρόνο και να μην απαντούν στο καίριο ερώτημα που βάλανε -κι όχι μόνο εμείς - πέρσυ. Πώς και γιατί ο Μπάαντερ, η Μάινχοφ, οι Γερμανοί αγωνιστές της ΡΑΦ, οι Ιταλοί αγωνιστές των Ερυθρών Ταξιαρχιών ήταν επαναστάτες αντάρτες πόλης "που βρήκαν στην επανάσταση την ανθρωπιά τους", όπως ισχυρίζονταν τότε, κι όχι "εγκληματίες", "δολοφόνοι", "αυτόκλητοι κουμπουροφόροι τιμωροί" που "αφαιρούσαν το δικαίωμα στη ζωή απ' τα θύματα τους", όπως ισχυρίζονται σήμερα; Πώς και γιατί ο Πόλε, ο Φολίνι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι κι όχι εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου; Γιατί ή ήταν επαναστάτες κι άρα πολιτικοί κρατούμενοι και σωστά έγιναν κινητοποίηση κι αγώνας ενάντια στην έκδοση τους, ή ήταν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου "αυτόκλητοι κουμπου-ροφόροι" κλπ. και κακώς έγινε αυτή η κινητοποίηση, όπως άλλωστε δεν έγινε αγώνας για άλλους αλλοδαπούς του κοινού ποινικού δικαίου που εκδόθηκαν. Εκτός πια κι αν το γνωστό κόμπλεξ του Έλληνα μικροαστού απέναντι στη Δυτική Ευρώπη οδηγεί στον παραλογισμό ότι σωστά γίνεται αντάρτικο πόλης στις υπανάπτυκτες, μη δημοκρατικές κι εξαρτημένες Δυτική Γερμανία και Ιταλία και κακώς στην ανα-πτυγμένη, δημοκρατική κι ανεξάρτητη Ελλάδα. Άλλοι πάλι των οποίων τις απάτες και τα ψευδολογήματα ξεσκεπάσαμε πριν τρία χρόνια, συνεχίζουν σήμερα την ίδια τακτική, δίνοντας δίκαιο στον Μπαλζάκ όταν αποκαλούσε τις εφημερίδες "χαμαιτυπείο της σκέψης", "αποθήκες δηλητηρίου" που "περνάνε το πιο βρώμικο εμπόριο όσον αφορά την κερδοσκοπία και τη συ-ναλλαγή". Έχουν το θράσος να παρουσιάζουν σαν έγκυρο και να "σχολιάζουν" ένα γκάλοπ -τη στιγμή που δε χάνουν ευκαιρία να κατακεραυνώνουν ως πλαστό και στημένο οποιοδήποτε γκάλοπ δεν ευνοεί τον πολιτικό τους χώρο- στο οποίο παραβιάζεται βάναυσα η βασική αρχή, που θα το καθιστούσε στοιχειωδώς γνήσιο και αξιόπιστο: Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να απαντήσει ειλικρινά ο ερωτώμενος λόγω του φόβου του χαφιεδισμού. Συσκοτίζοντας τέλος κι αποσιωπώντας το βασικό και κύριο συμπέρασμα ότι ακόμη και μ' αυτές τις κίβδηλες και νόθες προϋποθέσεις, προκύπτει αβίαστα απ' το σύνολο των ερωτήσεων, ότι ένα ποσοστό τουλάχιστον 20% που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνάει το 30 ακόμη και το 40% συμφωνεί και υποστηρίζει το ρεύμα της επαναστατικής αριστεράς και τη 17Ν. Ποσοστό που αντιστοιχεί με το επίσης 20% του επί-σης νόθου γκάλοπ του καλοκαιριού (18% συμφωνούν με τα κείμενα της 17Ν και 21% δεν θα την κατέδιδαν ποτέ). Ποσοστά που, αν λάβουμε υπόψη μας τον κίνδυνο χαφιεδισμού, είναι τεράστια, κι έχουν πανικοβάλλει το σύνολο των καθεστωτικών δυνάμεων: Γιατί ξέρουν καλό ότι στην πραγματικότητα αυτά τα ποσοστά είναι πολύ μεγαλύτερα, ότι νομιμοποιούν την ένοπλη δραστηριότητα μας και δείχνουν με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι πλατιές λαϊκές μάζες βρίσκονται στο πλευρό μας και μας υποστηρίζουν. Ποσοστά που καταρρίπτουν τέλος τις ψευδολογίες και κακοήθειες για "αυτόκλητους", "απομονωμένους απ' το λαό", "εργάτες μειοψηφίας" κλπ. Όλα αυτά τα επιτεύγματα των δημοσιογράφων, ο κυνισμός, η αυθαιρεσία, τα ψέματα, οι "καθημερινές ανώνυμες κακοήθειες τους", "που αντιστοιχούν στις βιαιότητες, στις λεηλασίες, στους εμπρησμούς, τις προδοσίες του πολέμου", όπως λέει ο Μπαλζάκ, μας θύμισε το μυθιστόρημα του: Χαμένες Ψευδαισθήσεις. Ο Ένγκελς έλεγε ότι έμαθε περισσότερα για τη Γαλλία της Παλινόρθωσης και του Λου-δοβίκου Φίλιππου από το Μπαλζάκ παρά απ' όλα τα οικονομικά εγχειρίδια, διαβάζοντας όμως το πάρα κάτω απόσπασμα ,-σε δική μας ελεύθερη μετάφραση - θα δούμε ότι οι αλήθειες που υπάρχουν σ' αυτό το έργο ξεπερνάνε τα χρονικά και τοπικά όρια της Γαλλίας του Λουδοβίκου Φίλιππου. Η ιστορία διαδραματίζεται γύρω στο 1840. Το καθεστώς είναι Συνταγματική Μοναρχία. Ο τύπος βρίσκεται στα πρώτα του βήματα και οι εφημερίδες πουλούνται κυρίως μέσω συνδρομητών. Στη σκηνή που παρουσιάζουμε, μια μεγάλη παρέα έχει μαζευτεί ένα βράδυ, μετά μια θεατρική παράσταση, στο νέο διαμέρισμα μιας ηθοποιού του θεάτρου, της Φλορίν, φιλενάδας ενός δημοσιογράφου, του Λουστώ, όπου τρώει, πίνει και συζητάει. Στην παρέα παραβρίσκονται ένας υπουργός, ένας διπλωμάτης, δημοσιογράφοι, εκδότες, ένας συγγραφέας, ένας θεατρικός συγγρα-φέας, ορισμένοι μεγαλέμποροι, φιλενάδες τους-ηθοποιοί. Επίσης ο κεντρικός ήρωας, ο Λυσιέν, που είναι ένας νεαρός, επαρχιώτης, ταλαντούχος ποιητής και συγγραφέας, που μόλις έχει εγκαταλείψει τη σταδιοδρομία του συγγραφέα κι έχει μπει στη δημοσιογραφία. Μαζί του είναι και η φιλενάδα του ηθοποιός Κοραλί. Τρώνε, πίνουνε λοιπόν και συζητάνε οι δημοσιογράφοι Βινιόν, Μπλοντέ, Λουστώ, ο δημοσιογράφος και εκδότης Φίνο, ο νεαρός συγγραφέας Νάθαν, ο θεατρικός συγγραφέας Ντυ Μπρυέλ, η Κοραλί. Οι υπόλοιποι ακούνε. - Οι εφημερίδες είναι ένα κακό, λέει ο Κλωντ Βινιόν. Η κυβέρνη-ση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτό το κακό αντί να το πολε-μάει. Κι απ' την πάλη που θα προκύψει, ποιος θάναι ο χαμένος; Να το πρόβλημα, - Η κυβέρνηση θάναι η χαμένη, λέει ο Μπλοντέ, έχω βαρεθεί να το φωνάζω. Στη Γαλλία το πνεύμα είναι ισχυρότερο απ' οτιδήποτε, και οι εφημερίδες, εκτός από το πνεύμα, έχουν την υποκρισία του Ταρτούφου. - Μπλοντέ, Μπλοντέ, λέει ο Φίνο, το παρατραβάς: υπάρχουν συνδρομητές εδώ πέρα. - Εσύ βέβαια φοβάσαι, αφού είσαι ιδιοκτήτης μιας απ' αυτές τις αποθήκες δηλητηρίου. Εγώ όμως όλα τα μαγαζάκια σας τα κοροϊδεύω, παρ' ότι ζω απ' αυτά. - Ο Μπλοντέ έχει δίκιο, λέει ο Κλωντ Βινιόν. Η εφημερίδα α-ντί νάναι ιερό λειτούργημα έχει μετατραπεί σε όργανο που βρίσκεται στην υπηρεσία των κομμάτων. Από όργανο έγινε εμπόριο. Κι όπως όλα τα εμπόρια δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο. Όπως λέει ο Μπλοντέ κάθε εφημερίδα είναι ένα μαγαζάκι που πουλάει στον κόσμο λόγια πούχουν το χρώμα πούναι αρεστό στην κοινή γνώμη. Αν υπήρχε εφημερίδα των καμπούρηδων, θα απόδειχνε ολημερίς πόσο ωραίοι, πόσο καλοί, πόσο αναγκαίοι είναι οι καμπούρηδες. Η εφημερίδα δεν γράφεται πια για να διαφωτίζει τον κόσμο, αλλά για να κολακεύει την κοινή γνώμη. Για κάποια εφημερίδα λοιπόν έρχεται μια στιγμή, όπου αυτή είναι δειλή, υποκρίτρια, άτιμη, ψεύτρα, δολοφόνος. Σκοτώνει τις ιδέες, τα συστήματα, τους ανθρώπους και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο αναπτύσσεται. Κι έχει επί πλέον το ε-λαφρυντικό πούχουν όλα τα όντα τα προικισμένα με λογικό: το κακό γίνεται αλλά δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος. Είμαστε όλοι μας, εγώ ο Βινιόν, όπως και ο καθένας σας Λουστώ, Μπλοντέ, Φίνο, ένας Αριστείδης, ένας Πλάτωνας, ένας Κάτων, ήρωες του Πλού-ταρχου. Μετά από κάθε μας κακοήθεια, νίπτουμε τας χείρας μας, είμαστε όλοι αθώοι. Ο Ναπολέοντας εξήγησε αυτό το φαινόμενο ηθικό ή ανήθικο, πάρτε το όπως θέλετε, με μια υπέροχη ρήση που του υπαγόρευσαν οι μελέτες του της Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης: Για τα συλλογικά εγκλήματα δεν υπάρχουν υπεύθυνοι. Η εφημε-ρίδα μπορεί νάχει την πιο φρικαλέα συμπεριφορά, κανένας όμως δη-μοσιογράφος δεν θεωρεί ότι ατιμάζεται προσωπικά. - Η εξουσία όμως θα θεσπίσει κατασταλτικούς νόμους. Τους προετοιμάζει κιόλας, λέει ο Ντυ Μπρυέλ. - Μπα, τι μπορεί ένας νόμος απέναντι στο γαλλικό πνεύμα, το πιο φινετσάτο διαλυτικό, απαντάει ο Νάθαν. - Οι ιδέες εξουδετερώνονται μόνο με τις ιδέες, απαντάει ο Βινιόν. Μόνο η δικτατορία και ο δεσποτισμός μπορούν να καταπνίξουν το γαλλικό πνεύμα του οποίου η γλώσσα επιτρέπει θαυμάσια τον υπαινιγμό με το αμφισήμαντο υπονοούμενο. Όσο περισσότερο θάναι ο νόμος κατασταλτικός τόσο περισσότερο θα λάμπει το πνεύμα, ό-πως ακριβώς μεγαλώνει η ισχύς του ατμού όσο πιέζεται περισσότερο. Υποθέστε π.χ. ότι βασιλιάς κάνει κάτι καλό και η εφημερίδα είναι αντιμοναρχική, θα γράψει τότε ότι ο τάδε υπουργός του έκανε το καλό κι όχι ο βασιλιάς και αντίστροφα. Αν η εφημερίδα γράψει μια αισχρή συκοφαντία που επινόησε, είναι γιατί κάποιος της έδωσε την πληροφορία. Σ αυτόν που διαμαρτύρεται για την συκοφαντία, δίνει μια συγγνώμη και ξεμπλέκει. Αν η εφημερίδα οδηγηθεί στα δικαστήρια, παραπονείται γιατί δεν της ζήτησαν προηγουμένως να επανορθώσει. Αν όμως της ζητήσετε την επανόρθωση, θα σας την αρνηθεί γελώντας, θα θεωρήσει το έγκλημα της απλό καλαμπουράκι. Τέλος χλευάζει το θύμα της, αν αυτό θριαμβεύσει δικαστικά. Αν πάλι καταδικαστεί σε βαρύ χρηματικό πρόστιμο, θα χαρακτηρί-σει το μηνυτή εχθρό της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών, της χώρας και της προόδου, θα πει ότι ο κ. Τάδε είναι κλέφτης ε-ξηγώντας ότι είναι ο τιμιότερος άνθρωπος της χώρας. Έτσι τα ε-γκλήματα της εφημερίδας είναι καλαμπουράκια. Οι μηνυτές της είναι τέρατα. Μπορεί σε μια ορισμένη στιγμή να κάνει τους καθη-μερινούς αναγνώστες της να πιστέψουν ό,τι αυτή θέλει. Οτιδήποτε δεν της είναι αρεστό, είναι αντιδημοκρατικό και η εφημερίδα έχει πάντα δίκηο. θα χρησιμοποιήσει τη θρησκεία ενάντια στη θρησκεία, το σύνταγμα ενάντια στο βασιλιά. Όταν η Δικαιοσύνη τη θίξει, θα τη χλευάσει. Και θα την εγκωμιάσει όταν αυτή εξυπηρετήσει τα λαϊκά πάθη. Για να βρει νέους συνδρομητές, θα επινοήσει τους συ-γκινητικούς μύθους, θα κάνει τη φιγούρα της σα θεατρίνα. Η εφημερίδα θα προτιμούσε να ξεγυμνώσει με τους σαρκασμούς της παρουσιάζοντας βορά στο κοινό της τον ίδιο τον πατέρα της παρά να μην μπορέσει να το διασκεδάσει. Είναι ο ηθοποιός που χάνει το παιδί του για να κλάψει πραγματικά, η φιλενάδα που θυσιάζει τα πάντα για τον αγαπημένο της. - Είναι τέλος ο λαός σε ταμπλόιντ, απαντάει ο Μπλοντέ δια-κόπτοντας το Βινιόν. - Ο λαός υποκριτής και χωρίς γεναιοψυχία, συνεχίζει ο Βινιόν. Η εφημερίδα θα εκδιώξει τα ταλέντα, όπως η Αθήνα εξοστράκισε τον Αριστείδη. Θα δούμε τις εφημερίδες, πούχαν στην αρχή σαν διευθυντές άνδρες με ήθος, να διευθύνονται στη συνέχεια από μετρι-ότητες, από τις ελαστικές συνειδήσεις πούναι προικισμένες με την υπομονή και τη δειλία, αυτές τις ιδιότητες που δεν συναντώνται στα θαραλέα πνεύματα. Ή να διευθύνονται πάλι από μπακάληδες με αρκετά χρήματα με τα οποία θα εξαγοράζουν κονδυλοφόρους. Αυτά τα πράγματα τα βλέπουμε κιόλας. Σε δέκα χρόνια όμως το πρώτο γυμνασιόπαιδο που πήρε απολυτήριο, θα θεωρεί τον εαυτό του μεγάλο άνδρα, θάρθει στην εφημερίδα, θα προκαλέσει τους προκατόχους του, θα προσπαθήσει να τους βάλει τρικλοποδιές, να τους μαχαιρώσει πισώπλατα για να πάρει τη θέση τους. Ο Ναπο-λέων είχε δίκηο που φίμωσε τον τύπο. Στοιχηματίζω, ότι αν οι ση-μερινές εφημερίδες της αντιπολίτευσης κατώρθωσαν να σχημα-τίσουν μια δική τους κυβέρνηση, θα την ανέτρεπαν αμέσως μόλις αυτή τους αρνιόταν το παραμικρό. Χρησιμοποιώντας τα ίδια άρθρα και τα ίδια επιχειρήματα, που χρησιμοποιούν σήμερα ενάντια στο βασιλιά. Όσες περισσότερες παραχωρήσεις γίνονται στους δη-μοσιογράφους, τόσο περισσότερο οι εφημερίδες γίνονται απαιτητικές. Οι φτασμένοι δημοσιογράφοι θα αντικατασταθούν από φτωχούς και πεινασμένους. Η πληγή είναι αθεράπευτη, θα γίνεται όλο και πιο ανοιχτή, όλο πιο κακοήθης. Κι όσο πιο μεγάλο θάναι το κακό, τόσο περισσότερο θάναι ανεκτό, μέχρι τη στιγμή που η πλήρης σύγχυση, λόγω της πληθώρας των εφημερίδων, θα κυριαρχ-σει όπως στη Βαβυλώνα. Όλοι όσοι είμαστε εδώ, ξέρουμε καλά ότι οι εφημερίδες θα ξεπεράσουν το βασιλιά στην αχαριστία, θα ξεπερά-σουν το πιο βρώμικο εμπόριο όσον αφορά την κερδοσκοπία και τη συναλλαγή, ότι θα καταβροχθίσουν την εξυπνάδα μας, υποχρεώνο-ντας μας να παράγουμε το καθημερινό τους όπιο. Κι όμως συνεχίζουμε όλοι μας να γράφουμε, όπως ακριβώς οι μεταλλωρύχοι ενός χρυσορυχείου εξακολουθούν να εργάζονται σ' αυτό παρ' ότι ξέρουν ότι θα πεθάνουν εκεί μέσα. Να, εκεί πέρα, δίπλα στην Κοραλί, βλέπω ένα παληκάρι, πώς τον λένε; Λυσιέν, εί-ναι νεαρός, ωραίος, ποιητής και επί πλέον είναι πνευματώδης, θα μπει λοιπόν μέσα σ' ένα απ' αυτά τα χαμαιτυπεία της σκέψης που λέγονται εφημερίδες, θα πουλήσει τις ωραιότερες ιδέες του, θα αποξηράνει ·το μυαλό του, θα διαφθείρει την ψυχή του. θα διαπράξει . μια σειρά απ' τις γνωστές ανώνυμες κακοήθειες που αντιστοιχούν μέσα στον πόλεμο των ιδεών στις δολιότητες, στις λεηλασίες, στους εμπρησμούς, στις προδοσίες του πολέμου των κοντοτιέρων. Κι όταν πια θάχει δαπανήσει το μυαλό του όπως τόσοι άλλοι στο βωμό των συμφερόντων των μετόχων της εφημερίδας, αυτοί οι έ-μποροι δηλητηρίου θα τον αφήσουν να πεθάνει της πείνας αν δι-ψάει ή να πεθάνει της δίψας αν πεινάει. - Ευχαριστώ, λέει ο Φίνο. - Αφού τα ξέρουμε όλ' αυτά, λέει ο Κλωντ Βινιόν. Είμαι μέσα στο κάτεργο και η άφιξη ενός νέου κατάδικου μου προκαλεί ευ-χαρίστηση. Ο Μπλοντέ κι εγώ είμαστε πιο δυνατοί απ' αυτούς τους κυρίους που κερδοσκοπούν με το ταλέντο μας, κι όμως αυτοί θα μας εκμεταλλεύονται πάντα. Κάτω απ' την ευφυΐα μας έχουμε καρδιά, μας λείπουν όμως οι σκληρές και άγριες ιδιότητες του εκμεταλλευτή. Είμαστε τεμπέληδες, και μας αρέσει να ρεμβάζουμε, να διερευνούμε, να κρίνουμε: θα καταστρέψουν το μυαλό μας και θα μας κατηγορήσουν για κακή διαγωγή. - Κι εγώ που νόμιζα ότι θάσασταν πιο αστείοι, πιο διασκεδα-στικοί, λέει η Φλορίν. - Η Φλορίν έχει δίκηο, λέει ο Μπλοντέ, ας αφήσουμε τη θερα-πεία των δημόσιων νόσων, σ' αυτούς τους τσαρλατάνους τους δημόσιους άντρες. Όπως λέει κι ο Σαργέτ: "ποτέ δεν πρέπει να φτύνεις το λουφέ". - Ξέρετε τι μου θυμίζει ο Βινιόν; λέει ο Λουστώ δείχνοντας το Λυσιέν. Αυτές τις παχουλές γυναίκες της οδού Αθηνάς, που λένε στα γυμνασιόπαιδα: "αγοράκι μου, είσαι πολύ μικρό για νάρχεσαι 'δω..." Αυτό το καλαμπούρι προκάλεσε το γενικό χάχανο, άρεσε όμως στην Κοραλί. Οι μεγαλέμποροι συνέχισαν να τρώνε και να πίνουν ακούγοντας. Αθήνα 2-2-89 / Επαναστατική Οργάνωση 17ΝΟΕΜΒΡΗ Υ.Γ. 1. Όσα δήλωσαν και έπραξαν οι δικαστές όλες αυτές τις μέρες, αποδείχνει όχι μόνο ότι είχαμε δίκηο, αλλά επί πλέον ότι έχουν απόλυτη συνείδηση ότι είναι ένοχοι. Ομολόγησαν ανοιχτά ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη, ότι "δικάζουν" χρησιμοποιώ-ντας το Δίκαιο ενάντια στη Δικαιοσύνη. Έκαναν μαζική αποχή, καταρρίπτοντας τον ισχυρισμό τους ότι δεν μπορούν ν' αντιδρά-σουν, δείχνοντας έτσι ότι δεν έκαναν μαζική αποχή, ούτε στη Δικτατορία, ούτε όταν αθώωσαν τους Τσάτσους και τους Ανδρεάδηδες, όταν άφηναν ανενόχλητο τον Κοσκωτά να κλέβει. Ομολογούν τέλος μόνοι τους ότι είναι ένοχοι, όταν απαιτούν από τον τύπο να μην αναφέρει τα ονόματα τους. Όλα όσα δήλωσαν και έπραξαν αυτές τις μέρες, αποτελούν την καλύτερη διαφήμιση που θα μπο-ρούσαν να μας κάνουν. 2. Όπως είχαμε δηλώσει στην προκήρυξη μας, δεν είχαμε πρό-θεση να εκτελέσουμε τον εισαγγελέα Ανδρουλιδάκη αλλά μόνο να τον τραυματίσουμε στο πόδι όχι γιατί δεν θα το άξιζε αλλά για άλλους λόγους. Αν του είχε προσφερθεί σωστή ιατρική περίθαλψη, θα ήταν στο σπίτι τους μετά 4-5 μέρες, όπως συνέβη τόσο με τον Καψαλάκη όσο και με τον Ταρασουλέα που όμως πήγαν σε ιδιωτικά νοσοκομεία. Οι ιατρικές περιπέτειες του Ανδρουλιδάκη ξαναβάζουν δραματικά το πρόβλημα της εγκληματικής αδιαφορίας του Κράτους-απατεώνα για την υγεία του λαού. Τον ξεζουμάει με φό-ρους χωρίς να του προσφέρει στοιχειώδη ιατρική περίθαλψη αφού όλοι οι μεγαλόσχημοι, προνομιούχοι πάνε στα ιδιωτικά ιατρεία και στο εξωτερικό με πρώτο και καλύτερο, να δίνει το παράδειγμα που αποτελεί σκάνδαλο, τον ίδιο τον Παπανδρέου. Αν ο Ανδρουλιδάκης είχε μεταφερθεί σε ιδιωτικό νοσοκομείο σήμερα θάχε αποθεραπευθεί όπως και οι άλλοι.

από Γιαννης Γαλανος 02/11/2003 2:15 πμ.


επειδή έχω κάποιους προβληματισμούς σχετικά με την εξάρθρωση της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ,σας ρωτώ...ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΤΟ ΓΙΑΤΙ Η "ΔΙΑΒΟΗΤΗ" ΑΝΝΑ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ Ρ.ΓΟΥΕΛΣ-23 Δεκέμβρη 1975(που καθόταν μέσα στο "απαλλοτροιωμένο" Σίμκα την ώρα της εκτελεσης) ΚΑΙ ΕΥ.ΜΑΛΛΙΟΥ-14 Δεκέμβρη 1976(που φιλιόταν με τον "Λάμπρο" στην οδό Άτλαντος και Αφροδίτης-γωνία λίγη ωρα πριν την εκτέλεσή του)* ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ(μετά το "καυτό καλοκαίρι του 2002") ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ "ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΗΣ"?? Που χάθηκε ρε παιδιά αυτή η Άννα-εδώ τους ξήλωσαν υποτίθεται όλους και κόλλησαν στην Άννα? Μα τόσο συνομωτική ήταν-και είναι-αυτή η Άννα πιά?? ΑΡΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!! Ερωτήσεις προς προβληματισμό... 1)ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΩΡΑΙΑ ΓΚΟΜΕΝΑ ΨΗΛΗ,ΟΜΟΡΦΗ,ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΗ-ΑΡΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ Ή ΑΠΟΦΟΙΤΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 1975,ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ-ΚΑΤΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ-ΚΑΙ ΓΚΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΛΑΜΠΡΟΥ? (που η ίδια,αλλά και οι υπόλοιποι της συγκεκριμένης ενέργειας-αποκαλούσαν τον Παύλο Σερίφη- (ή "Νίκι Λάουντα")"ο μικρός"!!)**..Και γιατι ο Γιωτοπουλος σε μια παρεμβαση του στο δικαστηριο ανεφερε οτι ΡΩΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΓΟΥΕΛΣ- Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΓΝΩΡΙΖΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ,ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΕΡΙΦΗ ,ΤΗΝ ΑΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ «ΝΙΚΙ ΛΑΟΥΝΤΑ»---ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ----- «Η ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΑΥΤΗ ΕΛΑΒΕ ΧΩΡΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΕΡΙΦΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΤΡΙΑ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙ’ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ»........(Άρα συμπεραίνουμε ότι η Αστυνομία γνώριζε ήδη και πριν τη σύλληψη του Παύλου Σερίφη για τη σύνθεση της αρχικής ομάδας της 17Ν κατά τη δολοφονία Γουέλς!!!!!!!) 2)ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ Η "ΑΝΝΟΥΛΑ" ΜΕ ΤΗΝ "ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ" ΤΗΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ???*** Για σκεφτείτε το λίγο.........! *Υ.Γ.- Από το βιβλίο του Γ.Καράμπελα-"Το Ελληνικό Αντάρτικο των Πόλεων 1974-1985" **Υ.Γ.- Από την κατάθεση του Παύλου Σερίφη στην Ανακρίτρια Θεώνη Μπούρη ***Υ.Γ.-Από το βιβλίο των Παπαχελά και Τέλλογλου,που μπορεί να είναι "φτιαχτό" από μυστικές υπηρεσίες,αλλά εντούτοις εμπεριέχει και κάποια ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΑ στοιχεία,που δεν τους δόθηκε η πρέπουσα βαρύτητα όπως ότι-"ΚΑΠΟΙΟΣ πολύ σημαντικός μάρτυρας μίλησε στις Αρχές,πολύ νωρίτερα από την σύζυγο του Αγγελετου Κανα-Σοφία Κυριακίδου,ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ και από τον υποτιθέμενο "ρουφιάνο"-κατά Βίκτωρα Αναγνωστόπουλο,αλλά και Αλ.Γιωτόπουλο- Ανδρέα Στάικο...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License