Τι ειναι μικροαστος ?

.........................

Πως οριζεται η μικροαστικη συμπεριφορα , εκτος απο αυτη που προσπαθει να μιμηθει τον αστικο τροπο ζωης , και θεωρει ως υπρτατη αξια την ιδιοκτησια?Αναριτιωμουν το αν ειμαι, οποτε συζαταω διαφορους ορισμους . Ευχαριστω

από ΑΛΕΚΟΣ 31/10/2003 8:22 μμ.


μικροαστός πρέπει να το βρείς εσύ. Το μόνο που μπορώ εγώ να σου πώ για να σε βοηθήσω ίσως είναι οτι σύμφωνα με τον συνήθη μαρξιστικής προέλευσης, ορισμό των τάξεων, η μικροαστική τάξη περιλαμβάνει τα μεσαία στρώματα της αστικής κοινωνίας. Ο ακριβής ορισμός της μικροαστικής τάξης είναι δυσχερής λόγω έλλειψης αυστηρών κριτηρίων για το καθορισμό της ταυτότητας και των ορίων της. Κατά τη Μαρξιστική θεωρία, η ταξική συγκρότηση της αστικής κοινωνίας είναι συνάρτηση των σχέσεων με τη παραγωγή, μέσω των οποίων τα άτομα διαμορφώνουν μια αντίστοιχη ταξική συνείδηση. Ανάμεσα στην αστική τάξη, κάτοχο των μέσων παραγωγής, και την εργατική τάξη, κάτοχο της εργατικής της δύναμης, εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε σταδιακά ένα πλήθος αυτοαπασχολούμενων μικρών παραγωγών χωρίς σαφή ταξική συνείδηση, καθώς και διάφορες εισοδηματικές κατηγορίες που οι περισσότεροι κοινωνιολόγοι (και ο ίδιος ο Μάρξ) αποκαλούν μεσαία τάξη(ή μεσαίες τάξεις). Στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, όπου παρατηρείται σημαντική αύξηση του τομέα των υπηρεσιών και των ελεύθερων επαγγελμάτων, η τάξη αυτή τείνει να συμπεριλάβει την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ορισμένοι κοινωνιολόγοι, προκειμένου να περιγράψουν τα κοινωνικά στρώματα, χρησιμοποίησαν την έννοια της "κοινωνικής θέσης" του Μ.Βέμπερ, η οποία αναφέρεται στις καταναλωτικές συνήθειες, στο κοινωνικό και επαγγελματικό γόητρο και γενικά στο τρόπο ζωής. Η μεσαία τάξη διακρίνεται απο τη τάση να αποστασιοποιηθεί απο το τρόπο ζωής και τις αξίες της εργατικής τάξης και να μιμηθεί τη καθ'εαυτό αστική τάξη, εξού και ο ορισμός της ως "ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΗΣ". Οι μικροαστοί χαρακτηρίζονται απο μια αντιπαραγωγική και κυρίως συντεχνιακή νοοτροπία, στην οποία τους οδηγεί η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για τη κοινωνική τους θέση. Για τον ίδιο λόγο, οι πολιτικοί τους προσανατολισμοί είναι ασταθείς, φτάνοντας ακόμα και στην υποστήριξη λαικιστικών ή και φασιστικών κινημάτων, ενώ αποδέχονται τις υπάρχουσες κοινωνικές ιεραρχήσεις. Σήμερα, η μικροαστική τάξη αποτελεί σε μεγάλο βαθμό τη κοινωνική βάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην οποία έχει δώσει το στίγμα της. Διαλέγεις και παίρνεις αγαπητέ φίλε. Ελπίζω να σε βοήθησα.

από Γιάννης Εψιλον 31/10/2003 8:27 μμ.


ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ Κατ’ αρχάς να πούμε ότι υπάρχουν τρεις κατηγορίες μικροαστών: 1.Οι μικροαστοί που καθορίζονται από τη σχέση που έχουν με την οικονομική-ταξική τους θέση μέσα στην οικονομία της «ελεύθερης» αγοράς(ιδιοκτήτες μικρών βιοτεχνικών μονάδων,ελεύθεροι επαγγελματίες,καταστηματάρχες,αγρότες που καλλιεργούν πανω από 200 στρέματα κλπ). 2.Οι μικροαστοι που καθορίζονται από τη μικροαστική συνείδηση,ή την κυρίαρχη ιδεολογία.(Ατομισμός,αδιαφορία για τα κοινά,απατηλα,όνειρα για πλουτισμό,ιδιοτέλεια κλπ).Αυτοί οι μικροαστοί αποτελλούν τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων απ’όλες τις τάξεις στις κοινωνίες των οικονομικά ανεπτυγμένων κρατών,συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. 3.Οι συνειδητοί μικροαστοί.Είναι αυτοί που έχουν μικροαστική συνείδηση «εκ’ πεποιθήσεως».Αυτοι οι μικροαστοί την έχουν φιλισοφήσει τη δουλειά και έχουν καταλήξει συνειδητά στη φιλοτομαριστική και φίλαυτη στάση ζωής.Άπ το δικό τους βρωμόστομα θ’ακολυσεις εμετικά του τύπου: «κοιτάζω την πάρτυ μου και να παν να γαμηθούν όλοι».Αυτή η τελευταία κατηγορία είναι και η πιο σιχαμερή κι επικίνδυνη.Συνήθως είναι μέλη κομματων του κονοβουλίου αλλα προέρχονται κι απ τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο. Η συνομοταξία των μικροαστοειδών λοιπόν συμπυκνώνει ότι πιο μοχθηρό,βδελυρό και μικρό.Συνεπώς το ρητό «ο μικροαστός έχει μικρό μυαλό,μικρή ψυχή και μικρη τσέπη» με βρισκει απολύτως σύμφωνο. Οι μικροαστοί αντλούν τους πόθους τους(που στην πραγματικότητα είναι κομπλεξική ζήλεια)απ’ τους παρα πολύ πλούσιους.Το κρυφό ή φανερό τους όνειρο,είναι ν’ αποκτήσουν κάποτε τη χλιδή ενός υπερεπιχειρηματιά κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Τον κομπλεξισμό που κυριαρχεί στον μικρόκοσμο των μικροαστών τον ξεσκεπάζει η συμπεριφορά τους όταν πηγαίνουν σε μια δημόσια υπηρεσία να εξηπηρετηθούν: «Τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι,απ τους δικούς μου φόρους πληρώνεσε κι αντι να δουλεύετε πίνετε όλη μέρα καφέδες και βάφετε τα νύχια σας».Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι ο πόθος του προαναφερόμενου μαλάκα είναι να γίνει κάποια στιμή κάτοχος επιχείρησης,μεγέθους δημόσιας υπηρεσίας.Και δεύτερον,ο προναφερόμενος μαλάκας νομίζει πως τα λεφτά που του κλέβει το κράτος πηγαίνουν κατ’ευθείαν στις τσέπες των δημοσίων υπαλλήλων.Τι να πει κανείς για νοημοσύνη αντίστοιχη μ’ αυτήν των βοοειδών? Αυτός ο μέγας πόθος για προαγωγή σε ανώτερη τάξη και η αμφιταλάντευση ανάμεσα στα ελλιπή εισοδήματα και τον πιθανό πλουτισμό που τροφοδοτεί με ελπίδες τους μικροαστούς,μοιάζει πολύ με τον πόθο των χριστιανών να πάνε στον παράδεισο. Όπως ο χριστιανός θέλει να «ζήσει»στον παράδεισο μετα το θάνατό του, έτσι και ο μικροαστός.Μόνο που ο μικροαστός θέλει να ζήσει και τον επίγειο με τα λεφτά που ονειρεύεταιΠράγμα που δε θα γίνει ποτέ φυσικά.Αν και οι περισσότεροι μικροαστοί είναι συγχρονως και χριστιανοί.Σκέφτεται ο τσάκαλος ο μικροαστός: «Άμα δεν αποκτήσω τον επίγειο παράδεισο, τοτε τι γίνεται?Στάσου ν’ανάψω καμιά λαμπάδα το Πάσχα να με συμπαθήσει ο θεός,να βολευτώ όταν πεθάνω.» Κι όταν τους μιλάς για ‘έναν καλύτερο κόσμο σε λεν ρομαντικό κι ουτοπιστή. Ε όχι ρε μικροαστικά σκουλίκια,δε θα μας τρελάνετε εσείς.Εμείς θα σας τρελάνουμε. Ενδεικτική της μικροαστικής ηλιθιότητας είναι η παρακάτω λίστα των μικροαστικών αντιφάσεων: 1.ΛΕΕΙ Ο ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ(Μ/Α) «Η φοροδιαφυγή πρέπει να παταχθεί» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Αποκρύβει μετά μανίας,εισοδήματα και κλέβει στο ΦΠΑ. 2.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «Το ρουσφέι για τους διορισμούς πρέπει να σταματήσει» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Γλέιφει το βουλευτή για να διορίσει τα παιδιά του στο δημόσιο 3.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «τα πουτανί που ήρθαν απ το ανατολικό μπλόκ ξελογιαζουν παντρεμένους και διαλύουν οικογένειες» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Το βράδυ παει στην PUB για να πηδηξει πουτανί απ το ανατολικό μπλόκ 4.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «πρεπει ν’ αποσυμφορηθούν οι πόλεις απ’ τον πολύ κόσμο» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Ο «πολύς κόσμος» είναι όλοι οι άλλοι εκτος απ την οικογένεά του.Γι αυτό μαζεύει λεφτά για ‘αγοράσει δεύτερο διαμέρισμα.Στην πόλη βέβαια. 5.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «το νέφος δεν υποφέρεται πια» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Πηγαίνει για κατούρημα με το αυτοκίνητο. 6.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «να φύγουν οι ξένοι γιατί είναι εγκληματίες» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Στο χωράφι ,στην οικοδομή κλπ παίρνει ξένους κι όχι Ελληνες 7.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «οι ξένοι θα μας φάνε για τι γενάνε σαν τα κουνέλια» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Δεν παίρνει παντρεμένες στη δουλειά του για να μην φορτωθεί τα έξοδα κύησης που προβλέπει ο νόμος.Επισης αδιαφοεί για τη «δυνατότητα» που έχει ένα ζευγάρι να συντηρησει αριθμό παιδιών μεγαλύτερο του δυο 8.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι όλοι τεμπέληδες» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Αν ήταν στη θέη τους θα τεμπέλιαζε ακόμη περισσότερο 9.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Να σταματήσει επιτέλους η μάστιγα των ναρκωτικών» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Καταναλώνει αλκοόλ,καπνίζει και τρώει μεταλλαγμένες τροφές.Επίσης,έχει μπερέψει τα στραγάλια με τα φάρμακα,γι αυτό κλεινουν αβέρτα τα ξηροκαρπάδικα και θησαυρίζουν οι φαμακοβιομηχανίες. 10.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «οι πολιτικοί εινι όλοι πουλημένοι και κλέφτες» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Ψηφίζει κάθε φορά ένα απ τα δυο μεγάλα κόμματα. 11.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Είναι εγκλημα να πεθαίνουν τα παιδια απ την πείνα στις φτωχές χώρες.Πρέπει επιτέλους κάτι να γίνει». ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Το κάτι θα το κάνει οποιοσδήποτε άλλος εκτός απ αυτόν. 12.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Τι κρίμα που τα καημένα τα γυφτάκια τριγυράνε ξυπόλυτα μέσα στο κρύο». ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Εχει δώσει λεφτά σε γυφτάκι όσες φοράς εχει κάνει το σταυρό του ένας ισλαμιστής. 13.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Εδώ που τα λέμε πρέπει να σταματήσουν τα πειράματα με ζώα» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Χρησιμοποιεί καλυντικά και φοράει δερμάτινα και γούνε. 14.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Αμάν πια μ αυτά τα καθάρματα που ρίχνουν φόλες στ’αδέσποτα.Τους χρειάζεται κρεμάλα». ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Ας τολμήσει κάποιο σκυλάκι να κατουρήσει στη ρόδα του αυτοκινήτου του. 15.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «Εγω πάντως το παραδέχομαι:δε θα μπορούσα να σφάξω ζώο.» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Στη δουλειά του περιμένει αγωνιωδώς το διάλειμα για να πάει να πλακωθεί στους γύρους 16.ΛΕΕΙ ΟΜ/Α «δεν ασχολούμαι με την πολιτική και τη βρίσκω εντελώς βαρετή» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Ασχολείται η πολιτική μαζί του και δεν βρίσκει καθόλου βαρετό να του κάνει τη ζωή μαρτύριο 17.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «εγω είμαι καλλιεργημένος γι’αυτό και δεν ασχολούμαι μα ανούσια πράγματα» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Τον πιάνει στεναχώρια για τη γρατζουνιά στο αυτοκίνητο,μαλώνει με την πεθερά του και ζηλεύει το μπατζανάκι του που έχτισε εξοχικό. 18.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «Πάντως ότι και να λένε,εγω πιστεύω πως μια ανώτερη δύναμη υπάρχει» ΚΑΝΕΙ ΟΜ/Α Δεν ξέρει που παν τα τέσσερα 19.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «Α όλα κι όλα εγω είμαι φυσιολάτρης» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Στις διακοπές νοικιάζει δωμάτιο με τηλεόραση,θερμοσίωνα,στρώμα,τηλέφωνο κλπ 20.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «Εγώ είμαι προοδευτικός ανθρωπος» ΚΑΝΕΙ Ο Μ /Α Δηλαδή ρατσιστής,μικρόψυχος,τσιγκούνης,μονογαμικός,ατομιστής κλπ κλπ 21.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Αν γίνει εργοδότης θα παίρνει μετανάστες στη δουλειά του. 22.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «οι ομοφυλλόφιλοι και οι λεσβίες είναι όλοι ανώμαλοι και λάθη της φύσης» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Νοινιάζει κρυφά πορνοταινίες,του αρέσουν οι ζατιέρες,ο στοματικός έρωτας,ο σοδομισμός και να τον δέρνουν ή να δέρνει.Μπορεί και να «επισκέπτεται» τραβεστί. 23.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «Οι νέοι ντύνονται σαν καρναβάλια» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Φοράει καρώ πουκάμισο κι από πάνω γαλάζιο «μπουφάν»,λαδί παντελόνι με πιέτες και ωραίο σκαρπινάκι.Όμορφο ντύσιμο να χαρώ εγώ. 24.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «οι νέες είναι ξετσίπωτες και ξεπαρθενιάζονται απ τα 13 τους» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Στην καλύτερη περίπτωση αυνανίζεται φαντασιώνοντας κάποια μαθήτρια.Στην χειρότερη πηγαίνει σε μπουρδέλα με ανήλικες. 25.ΛΕΕΙ Ο Μ /Α «Εγω΄δεν είμαι σκλάβος του χρήματος» ΚΑΝΕΙ Ο Μ./Α Δουλεύει μέρα νύχτα σα μαλάκας 26.ΛΕΕΙ Ο Μ/Α «εγω δε φοβάμαι το θάνατο» ΚΑΝΕΙ Ο Μ/Α Τρεχει στο γιατρό για μια παρανυχίδα.

από ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ 31/10/2003 8:46 μμ.


ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΦΙΛΕ!!

από ΑΛΕΚΟΣ 31/10/2003 9:02 μμ.


οτι ο φίλος "Γιάννης Εψιλον" δίνει με απόλυτη ακρίβεια το πρακτικό ορισμό, πάνω στο θέμα της "μικροαστικής τάξης", και πάνω στο θεωρητικό ίδιο ορισμό που σου έδωσα και εγώ. Και όλα αυτά που λέει ο "Γιάννης Εψιλον" και είναι η πραγματικότητα στην Ελλάδα, οφείλονται όπως έχω πεί και σε άλλο πόστ (περί Μηχανιώνας) σε μια νεφελώδη ψυχοσυνθετική αταξική συνείδηση η οποία έχει την αιτία της στο οτι η Ελλάδα δεν έζησε Βιομηχανική επανάσταση, στο μοναδικό στο κόσμο ελληνικό φαινόμενο δικτύου πελατειακών και οικογενειακών σχέσεων(ρουσφέτι και μπαξίσι) και στο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας συνδυασμός μιας κουλτούρας που έχει μίξη αρχαιολατρείας, χριστιανισμού, και εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Ψάξου.....

από tryhrtf 31/10/2003 10:36 μμ.


Teleio!o akribis orismos tou malaka mikroastou,se 26 protaseis!

από ΛΕΩΝ 01/11/2003 5:29 πμ.


Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο-

από XL 01/11/2003 12:29 μμ.


Σωστός ο Γιάννης Έψιλον αλλά ξέχασε μια σημαντική κατηγορία μικροαστών, που αφορά στην πλειοψηφία των χρηστών του indy. Υπερεπαναστάτες νέοι, σχετικά καλοβολεμένοι, με ελάχιστη συμμετοχή στην παραγωγή, που χλευάζουν ή υπεροπτικά δίνουν μαθήματα επαναστατικής αγωγής σε ανθρώπους και ομάδες που έφαγαν τη ζωή τους σε αγώνες ταξικούς, φυλακές, εξορίες και μεροκάματα.

από ΑΛΕΚΟΣ 01/11/2003 4:24 μμ.


έχεις απόλυτο δίκιο. Φυσικό επακόλουθο νέων νεοελλήνων που είναι γόνοι συνήθως μικροαστών πασοκων γονιών, πολλών απο αυτών της πουλημένης των ιδίων τους ιδεών, σιχαμένης γενιάς του Πολυτεχνείου που έχουν κάνει τα παιδιά τους κομπλεξικά ακριβώς επειδή οι γονείς τους μέσα απο τον ενθουσιασμό της εφηβικής τους και φοιτητικής τους επαναστατικότητας, υιοθετούσαν ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ τις φιλοσοφίες και ιδέες του ώριμου πολιτικά εκτός Ελλάδας κόσμου, περί σοσιαλισμού, φεμινισμού, και άλλων. Και αυτοί λοιπόν οι πρώην "επαναστάτες" έγιναν μπροστά στα μάτια των παιδιών τους "παίκτες" στο Χρηματιστήριο μήπως και πλουτίσει περισσότερο ο μικροαστικός ατομισμός τους. Μη ξεχνάς οτι στη δεκαετία του '80 κάποιες "σοσιαλίστριες" φεμινίστριες γυναίκες και "σοσιαλιστές" άντρες, εξέλαβαν τον φεμινισμό ως σεξουαλική απελευθέρωση και επιδώθηκαν στις γνωστές "παρτούζες". Αλλη μια μικροαστική επανάσταση των μικροαστών πεινασμένων σεξουαλικά Ελλήνων εφήβων της γενιάς του πολυτεχνείου μας. Αλλωστε την επταετία της χούντας ο μέγας και τρανός μεγαλοαστοσοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου βλέποντας ως αυτοεξόριστος στη Σουηδία το μεγαλύτερο κίνημα ΑΝΑΡΧΟΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ που υπάρχει στο κόσμο, την έκανε απο εκεί με ελαφριά πηδηματάκια και απόφασισε να συνεχίσει την ΑΥΤΟ-εξορία του στη Γαλλία μαζί με άλλους χχμμμ πώς να το πώ τώρα, ας πούμε "συντρόφους" όπως τη Μελίνα Μερκούρη και άλλους. Θα έχεις δεί τα γνωστά ντοκυμαντέρ της προπαγανδιστικής κρατικής τηλεόρασης ΕΤ1 και ΝΕΤ που δείχνει τους κακόμοιρους ΑΥΤΟ-εξόριστους να τρώνε ξύλο μέσα απο πολλές σαμπάνιες και μπόλικα επαναστατικά τραγουδάκια να αγωνίζονται για να έρθει η δημοκρατία στην Ελλάδα εβρισκόμενοι φυσικά μακρυά απο αυτήν. Οταν κάποιοι πραγματικά όχι ΑΥΤΟ-εξόριστοι "εις στας κοσμικάς Ευρώπας", αλλά εξόριστοι στην Ελλάδα έτρωγαν "φάλαγγα" στα γυμνά τους ποδιά και ηλεκτρισμό χιλιάδων WATT με καλώδια μέσα στο πέος τους όπως αγωνιστές σαν στον ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ και πολλών άλλων εβρισκόμενων σήμερα στο ΚΚΕ και στην Ελληνική Αριστερά γενικά. Κρίμα όμως γι΄αυτήν την Αριστερά που ολιγώρησε στην επαναστατικότητα της κάνοντας πραγματικούς ήρωες στα μάτια του λαού τότε την 17Ν, και που αρνήθηκε να πάρει τις ευθύνες της γι΄αυτό λόγω του ότι πέταξε στα σκουπίδια την επανάσταση. Που είναι η επανάσταση "σύντροφοι" της Αριστεράς και του ΚΚΕ; Που είναι οι ευθύνες σας που σήμερα οι "πολιτικοί αγώνες" έχουν ονομαστεί απο τους μικροαστούς πρώην σοσιαλιστές "κοινωνικοί αγώνες" (κινήματα για τη προστασία των ζώων, επιτροπές για το ΚΥΤ, επιτροπές για τα Αρχαία, επιτροπές για την οικολογία, Φόρουμ, και χίλια άλλα δυό) όταν όλα αυτά πειρικλείονται στη λέξη "πολιτικοί αγώνες"; Η λεγόμενη Ελληνική Αριστερά λοιπόν που διαλύθηκε σε εκατοντάδες κόμματα και έγινε κομματάκια, διεκδικώντας το καθένα επαναστατικότητα στη θεωρία όμως πια και όχι στη πράξη, μέσα απο κομματικά σωματεία και κομματικούς συνδικαλιστές εργατοπατέρες που "σκότωσαν" το εργατικό κίνημα. "Το πουλάκι πέταξε "σύντοφοι" της Αριστεράς πια και είναι πλέον αργά. Και η αριστερά κατάντησε τόσο "παραδοσιακή" που πλέον έφτασε τα όρια της "γραφικής". Γιατί σύντροφοι; Ετσι λοιπόν τις "θυσίες" κάποιων "πολιτικών αγωνιστών" τις διαδέχθησαν οι δήθεν αγώνες κάποιων ΜΙΚΡΟΑΣΤΩΝ μουσάτων κυρίων με μούσι λενινιστικού και μαρξιστικού τύπου μούσι γιατί ήταν και αυτό απο τη δεκαετία του '80 και μετά, δείγμα σοσιαλιστή και καλά διανοούμενου μικροαστού κουλτουριάρη τύπου, που αγωνίζεται σήμερα κατα της ρύπανσης της ατμόσφαιρας ενώ έχει ξεχάσει να περάσει απο ΚΤΕΟ το τζίπ τύπου Τσερόκι.(το 27ο ατόπημα του μικροαστού φίλε "Γιάννη Εψιλον"). Ευτυχώς όμως αγαπητέ φίλε XL ξεφεύγω απο αυτά τα μικροαστικά Ελληνικά δεδομένα γιατί πηγαίνω συχνά πυκνά στο εξωτερικό και παίρνω κουράγιο βλέποντας τα ώριμα Αναρχοσυνδικαλιστικά κινήματα όπως στη Γερμανία και στη Σουηδία, προσπαθώντας να βρώ και εγώ κάτι για να "πιστεύω", με πολιτική ωριμότητα όμως. Γιατί όταν είμαι εδώ φίλε XL νιώθω και εγώ "μικροαστός" όπως είμαστε όλοι πιά. Κι ας μην έχουμε το θάρρος να το παραδεχτούμε.

από μικροαστός 01/11/2003 4:44 μμ.


είναι μια κατηγορία που επινόησαν οι αυτοαναγορευόμενοι ως ορθόδοξοι μαρξιστές για να εξουδετερώσουν οποιονδήποτε διαφωνούσε μαζί τους και να αναδειχθούν οι ίδιοι σε γνήσιους προφήτες του νόμου. Άμα καταφέρεις και κολλήσεις σε κάποιον τη ρετσινιά του "μικροαστισμού", τότε αυτός ο κάποιος είναι φανερό ότι δεν μπορεί να έχει τις σωστές επαναστατικές απόψεις, αλλά είναι παρεκκλίνων.

από ΑΝΤΙ-ΜΗΧΑΝΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ 01/11/2003 10:02 μμ.


Θα συμφωνήσω με τον παραπάνω στην επισήμανσή του αλλά ακόμη περισσότερο με τον ακόμη πιο αποπάνω. Να προσθέσω απλώς ότι στο Σοβιετικό(;) Λεξικό στο λήμμα "Αναρχισμός" υπάρχει η εξήγηση ότι είναι... "μικροαστικό" κίνημα!!! (Ή κάτι τέτοιο τέλων πάντων). Μιλάμε για πολύ γέλιο. Η σταλινική προπαγάνδα και οι δολοφόνοι της Κρονστάνδης τολμάνε να πιάσουν στο στόμα τους τους επαναστάτες του ΄36 στην Ισπανία και να ξαναπροδώσουν έναν ολόκληρο αγώνα του κινήματος που αποτελεί την ελπίδα του κόσμου μας μαζί με όλες τις απελευθερωτικές δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτά από τους άρχοντες του φρουρίου του Περισσού. Ούστ, σταλινοφασίστες.

από Σταύρος από Ιλίσια 01/11/2003 10:37 μμ.


Το στρώμα της αγροτιάς είναι ένα μικροαστικό στρώμα. Αυτό το έλεγε και ο Μαρξ και από όσο ξέρω δε γίνεται να ήταν σταλινικός μια και πέθανε θαρρώ πριν γεννηθεί ο Στάλιν. Οι φτωχοί και μεσαίοι αγρότες, που ήταν μικροαστοί αποτέλεσαν μαζί με τους προλετάριους το θεμέλιο της σοσιαλιστικής κοινωνίας στην ΕΣΣΔ, από το 36 ως το 53. Μικροαστός είναι αυτός που έχει γη, μικρό κεφάλαιο και που από την ίδια του την κοινωνικοοικονομική θέση, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Το μικρό του κεφάλαιο του δίνει την συνείδηση του μικρού αφεντικού, του νοικοκύρη που θέλει να κάνει κουμάντο στο βιός του, την περιουσία του. Ο ίδιος όμως ο καπιταλισμός τον τσακίζει καθημερινά από τα δυσβάσταχτα χρέη μέσω του πιστωτικού συστήματος και των σιδερένιων νόμων της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής. Σε χώρες όπου οι μικροαστοί είναι υπολογίσιμο μέρος της κοινωνίας το προλεταριάτο πρέπει να συμμαχήσει με την αγροτιά στο δρόμο προς τη σοσιαλιστική επανάσταση και το σοσιαλισμό. Η συμμαχία αυτή πρέπει να βασιστεί στην πείρα και στον αγώνα της αγροτιάς στο βασικό εχθρό της που είναι το κεφάλαιο. Αυτός που πρώτος κατηγορεί τους αναρχικούς ως μικροαστούς είναι ο Μαρξ. Ο αναρχικός Προυντόν ήταν αυτός που υποστήριζε τη διατήρηση της μικρής ιδιοκτησίας και αντιδρούσε στην κοινωνικοποίηση, στη συλλογική ιδιοκτησία της παραγωγής και των μέσων παραγωγής που αντέτεινε ο Μαρξ και που ιστορικά πρώτη φορά με την Κομμούνα του 1871 επιβεβαιώθηκε. Ο Προυντόν έφτασε στο σημείο να καταδικάζει την αναγκαιότητα της επανάστασης. Ψαχτήρι μου το από το λεξικό του Ρόζενταλ Γιουντίν Δε πρόκειται να μάθεις πολλά πράγματα για αυτές της διαμάχες στο εργατικό - επαναστατικό κίνημα. Αν θες ψάξε στην αλληλογραφία των Μαρξ - Έγκελς, στο βιβλίο του Μαρξ "Η αθλιότητα της φιλοσοφίας".

από Kartan 01/11/2003 11:19 μμ.


Υπηρξε πληροτητα ορισμων . Το μικροαστικο πνευμα πιστευω οτι το απεδωσε περιφημα ο Γιάννης Εψιλον αν και στην στην 26απλη λιστα του διδει στους μικροαστους περισσοτερες ευαισθησιες απο οτι εχουν. Δεν νομιζω να απασχολιουνται και πολυ για τα πειραματα στα ζωα , και για τις φολες. Μαλλον θα λενε «ελα μωρε αδελφε με τα ζωα θα ασχολουμαστε τωρα». Παρολα αυτα εδωσε ρεστα. Τελικα δεν πιστευω οτι ειμαι μικροαστος (αν και με βαση το Σοβιετικο Λεξικο δεν αποκλειεται να ειμαι ). Απλα καμια φορα πεφτουμε στην μικροαστικη λουμπα, αλλα αυτο δεν πιστευω οτι σημαινει φιλε Αλεκο οτι τελικα ανηκουμε στην κλαση των μικροαστων.

από Σταυρος απο Βριλισια 01/11/2003 11:37 μμ.


Πως γινεται να υπηρχαν μικροαστοι στην Σοβιετικη ενωση εφοσον δεν υπηρχαν αστοι? Μικροιδιοκτησια πρεπεινα υπαρχει καλα τα λεει ο Προυτον. Δηλαδη πρεπει να χεζουμε ολοι στην ιδια κοινη τουαλετα για να ειματε επαναστατες ? Απλα αυτο που πρεπει να απαγορευτει ειναι η κληρονομια πραγμα που και ο ιδιος ο Προυτον την θεωρει κλοπη.

από Μπούτας - Πατάκης από Βιοκαρπέτ 02/11/2003 μεσάνυχτα


σχόλιο 151837 Σταύρος από Ιλίσια μιλώντας την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2003 για τους αγρότες το 1941-49 προσπαθώντας να πείσει ότι έφτιαξαν ...εργατικά συμβούλια στα βουνα της Ελεύθερης Ελλάδας: "Ξέρεις στο στρώμα της αγροτιάς υπάρχουν: 1) τσιφλικάδες 2) αστοί του χωριού - κουλάκοι 3) μεσαίοι αγρότες 4) φτωχοί αγρότες 5) μισοπρολετάριοι καιθώς και η εργατική τάξη του χωριού 6)εργάτες γης Για πες μου λοιπόν, να δούμε ποιος είναι ημιμαθής ποιες από τις τέσσερις αυτές τάξεις συμμετείχαν στην επανάσταση; " σχόλιο 152364 Σταύρος από Ιλίσια μιλώντας (Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2003) για τους αγρότες γενικότερα..., "Το στρώμα της αγροτιάς είναι ένα μικροαστικό στρώμα. Αυτό το έλεγε και ο Μαρξ..."

από Σταύρος από Ιλίσια 02/11/2003 12:49 πμ.


για να δούμε λοιπόν τι είπα και κατά πόσο αυτό που είπα έρχεται σε αντίθεση με κάτι άλλο που είχα πει. Στη Ρωσσία και γενικά σε χώρες όπου το αγροτικό ζήτημα δεν έχει λυθεί και ο αγροτικός πληθυσμός είναι αρκετά μεγάλος υπάρχουν οι πλούσιοι αγρότες - οι κουλάκοι, οι λεγόμενοι αστοί του χωριού. Ε, αυτοί δεν είναι μικροαστοί δεν είναι όμως και η πλειοψηφία των αγροτών. Η πλειοψηφία των αγροτών είναι φτωχοί, μεσαίοι αγρότες οι οποίοι από την ίδια τους τη θέση στην κοινωνία είναι μικροαστοί. ΄Τώρα στη Ρωσσία μέχρι το 29 όταν δηλαδή έλαβε χώρα ένα λαικό κίνημα φτωχών αγροτών και εργατών γης οι κουλάκοι εξαλείφθηκαν ως τάξη (πράγμα που δεν είχε γίνει το 17 - όταν εξαλείφθηκαν οι τσιφλικάδες καθώς και οι αστοί των πόλεων) και η αγροτική οικονομία κολλεκτιβοποιήθηκε, δηλαδή δημιουργήθκαν συνεταιρισμοί - κολχόζ στους οποίους προσχώρησαν όλοι οι αγρότες και στους οποίους τα βασικά μέσα παραγωγής (τραχτέρ) παρέχονταν στα κολχοζ τζαμπέ από το κράτος. Στα κολχόζ η συνείδηση του μικροιδιοκτήτη υπήρχε ακόμη δεν μπορούσε να αλλάξει μέσα σε μια νύχτα. Η νέα γενιά που θα δρούσε μέσα στα κολχόζ σε μια νεα οικονομική βάση - τη συναιτεριστική θα αποκτούσε σοσιαλιστική συνείδηση. ο φίλος που αναφέρεται στον Προυντόν δεν έχει ιδέα από το τι έλεγε ο Προυντόν. Ο Προυντόν δεν έβλεπε την τάση του καπιταλισμού προς την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, την αναγκαιότητα της συλλογικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής από τους προλετάριους. Υποστήριζε ότι η ιδιοκτησία της γης έπρεπε να διατηρηθεί και ότι μέσω ενός νέου τύπου πιστωτικού συστήματος σταδιακά όλοι οι καταπιεσμένοι θα είχαν τη δυνατότητα να έχουν την ιδιοκτησία τους. Ήταν το περίφημο σύστημα του μουτουελισμού (αν δεν κάνων λάθος - κάτι σαν αμοιβαιότητα ανάμεσα στους ιδιοκτήτες). Ε, αυτό το πράγμα ήταν απόρροια της μικροαστικής συνείδησης του αναρχικού Προυντόν που τον οδήγησε στο να αρνηθεί την ίδια την επανάσταση και να καταλήξει ρεφορμιστής. Η εθνικοποίηση της γης, δηλαδή η γη να ανήκει στο κράτος και να την παρέχει σε ιδιοκτήτες να την εκμεταλλεύονται είναι ένα κατεξοχήν αστικό αίτημα. Η εθνικοποίηση της γης απελευθερώνει το κεφάλαιο από ένα μεγάλο βραχνά : την απόλυτη γαιοπρόσοδο που οφείλει να πληρώνει ο καπιταλιστής στον μονοπωλητή της γης (πχ τσιφλικά) από την υπεραξία που καρπώνεται από τους εργάτες που εργάζονται σε εγκαταστάσεις στη γη του μονοπωλητή της. Δεν παύει όμως η εθνικοποίηση της γης να είναι ιστορικά προοδευτικό αίτημα σε χώρες όπου το αγροτικό ζήτημα δεν έχει λυθεί και που θα λυθεί από το "ριζοσπάστη αστό", ο οποίος στην εποχή του ιμπεριαλισμού - του μονοπωλιακού καπιταλισμού - που διανύουμε σήμερα είναι ο αγρότης. Και θα λυθεί με τη συμμαχία αγρότη - εργάτη. Αυτό έγινε ουσιαστικά στην ΕΣΣΔ. Το επαναστατικό - προλεταριακό αίτημα δεν είναι καν η κολλεκτιβοποίηση της γης, η οποία σε χώρες σαν τη Ρωσσία ήταν το αμέσως επόμενο βήμα μετά την εθνικοποίηση της γης, αλλά η κοινωνικοποίηση της γης: δηλαδή η γη μετατρέπεται σε κοινωνικό κεφάλαιο και όλοι οι αγρότες σε εργάτες γης χωρίς να έχουν καμία ιδιοκτησία, δηλαδή χωρίς να έχουν προσωπικό δικαίωμα στην εκμετάλλευση της (πχ να πουλάνε τον καρπό, την παραγωγή). Αυτό το αίτημα είναι άμεσο για χώρες σαν την Αγγλία, ή τη Γερμανία στην οποία μεν Αγγλία εδώ και 150 χρόνια δεν υπάρχουν αγρότες και στη Γερμανία οι αγ΄ρότες είναι κάπου 4%

από Σταύρος από Ιλίσια 02/11/2003 3:28 πμ.


Από την άλλη ο αναρχικός Μπακούνιν ήταν υπέρμαχος της κολλεκτιβοποίησης, ενός βήματος μετά την εθνικοποίηση, το οποίο αποτελεί αναμφίβολα ένα μικροαστικό αίτημα. Αν ο Προυντόν έτρεφε την αυταπάτη ότι με την "αστική" εθνικοποίηση ήταν δυνατό η μεγάλη ιδιοκτησία να σπάσει σε μικρότερες, ο Μπακούνιν έτρεφε την αυταπάτη ότι οι "μικροαστικοί" συνεταιρισμοί θα μετατρέπονταν σε μια νύκτα σε κομμούνες!!! Ο Μαρξ αρκετά νωρίς είχε μελετήσει τον τρόπο της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής και είχε φτάσει στο συμπέρασμα ότι το προλεταριάτο - γέννημα θρέμμα του καπιταλισμού πρέπει να καταλάβει την πολιτική εξουσία και να συγκεντρώσει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις στα χέρια της δημοκρατίας όπου κυρίαρχη τάξη θα ήταν το προλεταριάτο και το οποίο θα έλεγχε τις παραγωγικές δυνάμεις προς όφελός του και συνάμα προς όφελος όλης της κοινωνίας. Η πείρα των επαναστάσεων του 48 εως το 52, όπου το προλεταριάτο χάριζε ουσιαστικά την εξουσία σε άλλο δυνάστη οδήγησαν στο Μαρξ στο συμπέρασμα ότι το προλεταριάτο πρέπει να τσακίσει την αστική κρατική μηχανή, να εγκαταλείψει την κοινοβουλευτική δημοκρατία και να επιβάλλει την εξουσία του. Με την Κομμούνα του 1871, επιβεβαιώνονται πλήρως για πρώτη φορά οι Μαρξ Έγκελς. Οι κομμουνάροι τσακίζουν την αστική κρατική μηχανή, επιβάλλουν την εξουσία τους, αντικαθιστούν το αστικό κράτος με το δικό τους το προλεταριακό, κοινωνικοποιούν τα μέσα παραγωγής στην βιομηχανία, επιβάλλουν τη ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ. Η Κομμούνα του 1871 είναι η πρώτη πείρα της μορφής που έλαβε στην ιστορία η πολιτική εξουσία του προλεταριάτου: Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ. Το προλεταριακό κράτος, η οργάνωση δηλαδή του προλεταριάτου ως κυρίαρχη τάξη έχει ως στόχο την ρύθμιση της οικονομίας, την απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων που στενάζουν εδώ και 1,5 αιώνα από τις παρωχημένες κεφαλαιοκρατικές σχέσης παραγωγής, τη ραγδαία ανάπτυξή τους σε τέτοια βαθμό που θα ξεπεραστούν οι αντιθέσεις ανάμεσα στην αγροτική οικονομία και τη βιομηχανία, που θα θέσουν το έδαφος για την εξάλειψη της αντίθεσης ανάμεσα στην χειρωνακτική και πνευματική εργασία. Με την εξάλειψη αυτών των αντιθέσεων το προλεταριακό κράτος θα αρχίσει να απονεκρώνεται μια και δε θα είναι ιστορικά αναγκαίο και θα δώσει τη θέση τους σε διοικητικά ανεξάρτητες κομμούνες. Αυτή θα είναι η ανώτατη φάση του κομμουνισμού. Κάποια από τα τελευταία βέβαια δεν είναι συμπεράσματα των Μαρξ και Έγκελς, μια και οι Μαρξ και Έγκελς δεν έζησαν την εποχή του σοσιαλισμού. Αυτά είναι παρακαταθήκες του Λένιν και του Στάλιν. Ο Λένιν είναι ο πρώτος που θα υποστηρίξει ότι και μέσα στο σοσιαλισμό η ταξική πάλη συνεχίζεται λαμβάνει όμως διαφορετικό χαρακτήρα από ότι στον καπιταλισμό. Οι ταξικές αντιθέσεις είναι συναγωνιστικές και θα λυθούν βαθμιαία στην πορεία προς τον κομμουνισμό. Επί Στάλιν το 29 εξαλείφεται η τελευταία εκμεταλλεύτρια τάξη των αστών του χωριού - των κουλάκων, το 36 παιδιά της εργατικής τάξης και της κολχόζνικης αγροτιάς που βγαίνουν από τα πανεπιστήμια της δικτατορίας του προλεταριάτου αντικαθιστούν τους εναπομείναντες αστούς ειδικούς ως διευθυντικά στελέχη της βιομηχανίας. Ο Στάλιν γενικεύει θεωρητικά την πείρα του σοσιαλισμού και εμπλουτίζει με νέα συμπεράσματα τον μαρξισμό: το προλεταριακό κράτος δε θα απονεκρωθεί από την κατώτερη φάση του κομμουνισμού (το σοσιαλισμό) προς την ανώτατη φάση του κομμουνισμού αλλά θα ενισχυθεί. Η ενίσχυση του προλεταριακού κράτους εκφράζει ακριβώς την ύπαρξη της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό, τις συναγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στο προλεταριάτο, την κολχόζνικη αγροτικά και τους κόκκινους ειδικούς. Το κράτος θα απονεκρωθεί όταν θα πάψουν να υπάρχουν αυτές οι αντιθέσεις, η ταξική πάλη. Όταν ο έλεγχος της παραγωγής και η καταγραφή των εργατοωρών θα γίνεται από τις πλατειές μάζες των εργατών, όταν η κριτική από τα κάτω αγκαλιάσει όλη τη σοσιαλιστική κοινωνία. Όταν η οικονομία αναπτυχθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να αυξηθεί σημαντικά η παραγωγική δύναμη της εργασίας, μειωθεί ο μέσος κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας, όταν ο εργάτης αρχίσει να δουλεύει 6, 5 και λιγότερες ώρες (στην ΕΣΣΔ είχε επιτευχθεί το 7ωρο - νομίζω πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο, δεν είμαι σίγουρος γι αυτό - καθώς και είχε εξαλειφθεί η ανεργία) και θα είναι σε θέση να αφοσιωθεί σε μια ολόπλευρη πολυτεχική μόρφωση ώστε το μέσο επίπεδο των εργατών να φτάσει το επίπεδο του τεχνικού διευθυντή, όταν η σοσιαλιστική άμιλλα (κίνημα των σταχανοφιτών εργατών και των ουντάρνικων κολχόζνικων, που αναπτύχθηκε το 29 και που οδήγησε σε μεγάλο βαθμό στην θεαματική ανάπτυξη της βιομηχανίας - η σοσιαλιστική άμιλλα δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στους κολχόζνικους μια και η συνείδηση του μικροιδιοκτήτη παρέμενε στον κολχόζνικο και τον απέτρεπε παλαίψει ως πρωτοπόρος της παραγωγής τραβώντας και τους συναδέλφους του ) που πρώτη φορά συναντάται στην σοσιαλιστική ΕΣΣΔ και που αποτελεί επιβεβαίωση στη πράξη του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας θα αγκαλιάζει όλους τους εργαζόμενους. Ο Στάλιν πριν το θάνατό του προειδοποιεί το κόμμα ότι τυχόν λαθεμένη οικονομική πολιτική από τα διευθυντικά στελέχη (τους κόκκινους ειδικούς) μπορεί να οδηγήσει σε ανταγωνισμούς ανάμεσα στο προλεταριάτο και τους διευθυντές. Δυστυχώς, ο Στάλιν δεν μπορούσε να δει, λόγω έλλειψης ιστορικής πείρας, ότι η λαθεμένη πολιτική του κόμματος μπορούσε να οδηγήσει σε ανταγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στους κόκκινους ειδικούς και το προλεταριάτου. Ο ίδιος έβλεπε και πάλευε τη ρεμούλα των κόκκινων ειδικών (χιλιάδες κόκκινοι ειδικοί θα οδηγηθούν στα γκούλαγκ για υποθέσεις κακοδιαχείρισης, αργομισθίας και ρεμούλας - πολλοί από αυτούς επί Μπρέζνιεφ θα γυρίσουν στα πόστα τους ως "πολιτικοί κρατούμενοι" του Στάλιν) . Θεωρούσε όμως ότι η ρεμούλα αυτή βασιζόταν στο έντονο γραφειοκρατισμό που κάλυπτε τη Ρωσία σε όλη τη σφαίρα της υλικής ζωής, λόγω της υλικής καθυστέρησης (σε σχέση με τις άλλες χώρες) που βασιζόταν σε αντικειμενικές συνθήκες (φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής στην αγροτική οικονομία καθώς και καταστροφές από τον πόλεμο) Εμείς σήμερα προφανώς μπορούμε να εξάγουμε συμπεράσματα από την πείρα της μετά του Στάλιν περιόδου. Η αντίθεση ανάμεσα στην πνευματική και σωματική εργασία (κόκκινοι ειδικοί versus προλεταριάτο) παραμένει συναγωνιστική όσο το προλεταριακό κράτος ελέγχει τη διανόηση (τους κόκκινους ειδικούς) και την αναγκάζει να στρέφει την προσοχή της στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των κολχόζνικων, πράγμα που συνέβαινε επί Στάλιν, να παλεύει για την κριτική από τα κάτω που θα περιορίζει τις προσπάθειες των γραφειοκρατών ειδικών που δρουν εις βάρος του προλεταριάτου, απομονώνοντάς τους και τσακίζοντάς τους. Μετά το θάνατο του Στάλιν θα γίνουν σημεία και τέρατα. Η διανόηση σταδιακά θα πάρει το πάνω χέρι στο κράτος, θα καταλάβει αξιώματα, θα διεισδύσει στο κόμμα, στα σοβιέτ κτλ… Η κολλεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας θα πάει ένα βήμα προς τα πίσω. Το κράτος θα παύει να προμηθεύει τους συνεταιρισμούς με τα βασικά μέσα παραγωγής αλλά θα τα πουλάει στους συνεταιρισμούς. Οι συνεταιρισμοί θα αδυνατούν να κάνουν απόσβεση και η αγροτική οικονομία θα τιναχθεί στον αέρα, παίρνοντας σβάρνα και τη βιομηχανία. Θα υπάρξουν ανταγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα σε ισχυρά κολχόζ (που είχαν προλάβει να αναπτυχθούν) και σε ανίσχυρα καθώς και ανταγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στην αγροτική οικονομία και τη βιομηχανία. Ο νόμος της αξίας θα κυριαρχήσει στη σφαίρα της υλικής παραγωγής και η σοσιαλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής καθώς και το κοινωνικό κεφάλαιο θα δώσει τη θέση του στη ιδιοκτησία του κράτους που θα ελέγχεται από την διανόηση. Η κοινωνικοποίηση της βιομηχανίας, η κολλεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας θα μετατραπούν σε αντίστοιχες εθνικοποιήσεις. Ουσιαστικά η ΕΣΣΔ θα μετατραπεί σε μια ιμπεριαλιστική χώρα. Επί Μπρέζνιεφ θα αναπτυχθεί και η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας. Η επικράτηση του νόμου της αξίας θα φέρει αναπόφευκτα την αναρχία στην παραγωγή και τις κρίσεις υπερπαραγωγής από τις οποίες η σοβιετική οικονομία θα αρχίζει να παραπαίει. Οι θεαματικοί ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας επί Στάλιν θα αποτελούν τρελό όνειρο για τη χρουτσοφική και μπρεζνιεφική κλίκα που θα βλέπει την κατακόρυφη πτώση όλων των δεικτών ανάπτυξης. Το κίνημα της σοσιαλιστικής άμιλλας θα είναι ανύπαρκτο. Εγώ είμαι ο τελευταίος που θα υποστηρίξω ότι δεν υπήρχαν γκούλαγκ στην ΕΣΣΔ, και ότι δεν έγιναν εκκαθαρίσεις. Το οικονομικό όμως θαύμα της ΕΣΣΔ καθώς και η σοσιαλιστική άμιλλα είναι αδιάψευστα στοιχεία ότι αυτή η κοινωνία με όποια προβλήματα είχε, περνούσε στο σοσιαλισμό, ότι σε αυτή οικοδομούνταν ο άνθρωπος νέου τύπου. Άλλωστε η σοσιαλιστική άμιλλα αναπτυσσόταν στο γεγονός ότι ο εργάτης δεν αντίκριζε την εργασία του σαν μια μονότονη, μονόπλευρη διαδικασία που ικανοποιούσε τις ανάγκες της παραγωγής αλλά σαν ένα εργαλείο με το οποίο θα έχτιζε μαζί με τους συντρόφους - συναδέλφους του την κοινωνία όπου θα έπαυε για πάντα η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η Ρωσική κοινωνία είχε να διανύσει μέσα σε 2 δεκαετίες μια περίοδο ανάπτυξης που σε καπιταλιστικά κράτη κράτησε περίπου 100 χρόνια. Ο σοβιετικός λαός πάλεψε, στερήθηκε τα χρειώδη αρκετές φορές, έδωσε το αίμα του σε εμφυλίους, στο β παγκόσμιο για να χτίσει το σοσιαλισμό. Οι αντιθέσεις που υπήρξαν ανάμεσα στα μέλη του κόμματος των μπολσεβίκων και που οδήγησαν σε διαγραφές και εκκαθαρίσεις αφορούσαν τους μεγάλους σταθμούς αυτής της δύσκολης πορείας. Η μια ή άλλη άποψη θα έκρινε κάθε φορά την έκβαση της πορείας αυτής. Το δίλημμα ήταν κάθε φορά : παλινόρθωση ή καπιταλισμός. Σήμερα οφείλουμε πρωτίστως να δούμε τις απόψεις αυτές, τις αντιθέσεις αυτές και να κρίνουμε κατά πόσο η μία ή η άλλη εξέφραζαν τα συμφέροντα του προλεταριάτου, κατά πόσο ήταν σημαντικές και δεν έκρυβαν απλώς πολιτικές αντιπαλότητες και έριδες για την εξουσία. Η άποψή μου είναι ότι ο Στάλιν σε όλες αυτές τις αντιπαραθέσεις είχε δίκιο και ότι η ίδια η ζωή τον επιβεβαίωσε ως το τέλος. Αυτό για να πειστεί κάποιος πρέπει βέβαια να ανοίξει και να διαβάσει την πολεμική του Στάλιν, να κρίνει την αντιπαράθεση πάνω στα δεδομένα της εποχής των ορίων της εποχής και του ατομικού πεπερασμένου των αντιμαχόμενων πλευρών. Γιατί βέβαια μετά από τόσα χρόνια όλοι μπορούμε να βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα. Μετά το θάνατο του Στάλιν, ο Μάο θα στραφεί κι αυτός ανοιχτά στον μικροαστισμό. Αντί να ισχυροποιήσει την κεντρική σχεδίαση της οικονομίας και την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας, ώστε να πραγματοποιήσει συσσώρευση κοίταξε να αναπτύξει παραγωγικούς κλάδους της βιομηχανίας με χαμηλή οργανική σύνθεση κεφαλαίου, μια και αυτές ήταν πιο αποδοτικές και πιο αναπτυγμένες από τη βαριά βιομηχανία. Με αυτό τον τρόπο διευκόλυνε την αστική τάξη της Κίνας που διατηρούσε επενδύσεις σε τέτοιους κλάδους αλλά ενίσχυε αναπόφευκτα την εξάρτηση της Κίνας από το ιμπεριαλιστικό περίγυρο. Χωρίς συσσώρευση, βαριά βιομηχανία η Κίνα θα βασιζόταν στα μέσα παραγωγής των ιμπεριαλιστικών χωρών πράγμα που συνέβαινε στην αρχή με την ιμπεριαλιστική Ρωσία. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο ιμπεριαλιστικών χωρών Κίνας και ΕΣΣΔ θα οδηγήσει στην ρήξη στις σχέσεις του Μάο με τους ηγέτες του ΚΚΣΕ του οποίους οι εφημερίδες της Κίνας θα αποκαλούν ανοιχτά ρεβιζιονιστικά σκυλιά. Θα ακολουθήσει βέβαια και η θεωρητική δουλειά του Μάο για το ρεβιζιονισμό η οποία όμως θα αποκρύπτει την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Κίνα. Βλέπετε ο Μάο ταύτιζε τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην Κίνα με τη κρατική ιδιοκτησία (εθνικοποίηση). Η επίθεση του Μάο στους σοβιετικούς θα βασιστεί στα μενσεβίκικα κηρύγματα των μπρεζνιεφικών περί "ειρηνικής συνύπαρξης", "ειρηνικής πορείας στο σοσιαλισμό", και του δήθεν ιστορικού ξεπεράσματος του κατά Λένιν ιμπεριαλισμού που διέδιδαν οι μπρεζνιεφικοί για να στηρίξουν τη σοσιαλδημοκρατική τους προπαγάνδα στα άλλα ρεβιζιονιστικά ΚΚ ανά την υφήλιο. Οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στην Κίνα και την ΕΣΣΔ θα κορυφωθούν με την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Κίνας στο Βιετνάμ. Ο Χότζα από την άλλη θα κατηγορήσει τον Μάο για ρεβιζιονισμό, κυρίως μετά την "πολιτιστική επανάσταση". Θα εξηγήσει ότι η πολιτιστική επανάσταση ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα στις 2 φράξιες του κόμματος της Κίνας, στο οποίο ο Μάο επιστράτευσε ένα κίνημα στην νεολαία με αναρχικά χαρακτηριστικά το οποίο εξώθησε ενάντια σε όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους στο κόμμα αλλά και στην διοικητική μηχανή με ολέθριες συνέπειες στην οικονομία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, εις βάρος του κινέζικου προλεταριάτου και πάντα προς όφελος τη αστικής τάξης της Κίνας, και το οποίο κίνημα έπειτα τσάκισε ελέγχοντας το στρατό. Από την άλλη ο Χότζα καταφεύγει κι αυτός στον μικροαστισμό αρνούμενος στην πράξη να ενισχύσει τη βαριά βιομηχανία. Ο Στάλιν είχε προειδοποιήσει αρκετά νωρίς τους αλβανούς κομμουνιστές να οργανώσουν την ανάπτυξη της βαριάς βιομηχανίας. Το ΚΕΑ όμως καθυστέρησε να συγκροτήσει το πρόγραμμα οικοδόμησης της βαριάς βιομηχανίας και για αρκετό καιρό ήταν ουραγός της ΕΣΣΔ μέχρι που η τελευταία έκοψε κάθε οικονομική συναλλαγή με την Αλβανία και η αλβανική οικονομία άρχισε να καταρρέι. Ο ίδιος ο Χότζα δεν είχε αντιληφθεί το προτσές της παλινόρθωσης που συνέβαινε στη Ρωσία γι αυτό άλλωστε και δεν είχε προετοιμάσει την οικονομία της Αλβανίας. Ο Χότζα απλώς από πολύ νωρίς κατηγόρησε τους χρουτσοφικούς ως ρεβιζιονιστές μια και χτυπούσαν το Στάλιν, μετά δηλαδή το 56, με το 20ο συνέδριο.

από αραχτός 02/11/2003 3:29 πμ.


Λοιπόν πλάκα είχε αυτό που γραψες και εύστοχο αλλά για εξήγησέ μου: -Γιατί ο προοδευτκός δεν είναι μονογαμικός; -όποιος βλέπει τσόντες, του αρέσουν οι ζερτιέρες και (άκουσον άκουσον!) το στοματικό και το πρωκτκό σεξ είναι ανώμαλος και λάθος της φύσης; Ε, όχι φίλε μου, δεν είναι έτσι. υποθέτω πως τα γραψες από βιασύνη. Γιατί να πιστέψω πως δεν σ αρέσουν οι πίπες, ε, δυσκολεύομαι...

από Σταύρος από Ιλίσια 02/11/2003 3:42 πμ.


το δίλημμα θα ήταν παλινόρθωση ή σοσιαλισμός

από την πλευρά των σταλινικών κουμμουνιστών: Λοιπόν παιδιά, μικροαστός είναι οποιοσδηποτε θέλει να ζήσει την ζωή του είτε ώς όντως καταπιεσμένος μικροαστός αλλα ΚΑΙ το αντίθετο, δηλαδή να ζήσει ώς ελεύθερος, από καταπίεση και κράτος, άνθρωπος (αναρχικοί, αντιεξουσιαστική αριστερά). Δηλαδή, αν δεν θέλεις να έισα, ή να γίνεις, υπηρέτης-σκλάβος-ρομποτ ένος "προλεταρικού" κράτους με γιγάντεια κρατική μηχανή,ηγέτες-θεούς,αυστηρά μόνο στρατευμένη τέχνη και τρομακτική στρατιωτική δύναμη για να εισβάλλει στους άλλους και να τους επιβάλλει τον ""σοσιαλισμό"....ε, τότε φίλε μου είσαι μικροαστός! Αντίθετα, "επαναστάτης" είναι αυτός που θέλει να περάσει την ζωή του σε γκρίζα εργοστάσια σοβιετικού τύπου για την περαιτέρω ενδυνάμωση του "προλεταριακού" στρατού που να κάνει τους "μικροαστούς" να τρέμουν την επέλαση του και την "προλεταριακή" δικτατορία που θα τον συνοδεύσει.

από Σταύρος από Ιλίσια 02/11/2003 12:41 μμ.


μικροαστός είναι αυτό που φοβάται ότι θα χάσει τη ψευδαίσθηση ελευθερίας και ευφορίας που το προσφέρει η μικρή του ιδιοκτησία. Γι αυτό και τρέμει την σοσιαλιστική επανάσταση μήπως και χάσει το μικρό του κεφάλαιο, μήπως και πάψει να είναι αφεντικό. Τρέμει στη σκέψη ότι θα γίνει εργάτης. Αντί να κάνετε κριτική αφ' υψηλού να κοιτάξετε να βρείτε τα λάθη της σοβιετικής εξουσίας και να προτείνετε τι έπρεπε να είχε γίνει. Όλα τα άλλα είναι τρίχες. Τη δικτατορία του προλεταριάτου τη δέχθηκαν ακόμη και αναρχικοί, όπως οι αναρχικοί της Ισπανίας. Διαφωνούσαν με τους σταλινικούς γιατί οι σταλινικοί πολεμούσαν για αστικοδημοκρατική επανάσταση ενώ οι αναρχικοί για σοσιαλιστική επανάσταση. Οι "φίλοι του Ντουρούτι" θα καλούν τους αναρχικούς για την "επαναστατική χούντα του προλεταριάτου". Οι επαναστάτες ,passenger, σε σχέση με κάτι ρεφορμιστές τύπου Proudhon επιλέγουν πάντα τη δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλωστε αυτό δεν έγινε και στην Κομμούνα του 1871; Κι εκεί ΄οι επαναστάτες δεν ήταν μαρξιστές. Ήταν προυντονικοί και μπλανκιστές. Κι όμως επέβαλαν τη δικτατορία του προλεταριάτου. Γιατί μόνο αυτή είναι η μορφή της πολιτικής εξουσίας του προλεταριάτου στο δρόμο προς την ελευθερία του.

από Γιάννης Εψιλον 02/11/2003 12:57 μμ.


Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις Ινδιάνικες(πίπα της ειρήνης)! Ας σοβαρευτούμε τώρα (σιγά μη σοβαρευτούμε δηλαδή). Ο μικροαστός άλλα σκέφτεται, άλλα λέει κι άλλα κάνει.Γι' αυτό ενέταξα τα παραδείγματα που αναφέρεις στη λίστα. Η (δήθεν) μονογαμικότητα απορέει απο το συντηρητισμό ή και απο το σκοταδισμό της θρησκευτικής ηθικής. Μ' αυτήν την έννοια επ ουδενί δεν είναι προοδευτικός ο μικροαστός που μιλάει για μονογαμία. Η άποψή του (άποψη να την πει ο θεός των ελλήνων δηλαδή)εκρέει απο την οπισθοδρομικότητα του μυαλού του κι όχι απο την πίστη (που είναι πράγματι προοδευτική) στο δικαίωμα του καθε ανθρώπου να αυτοκαθορίζεται σε σχέση με την ερωτικές του επιλογές -συμπεριφορές. Τουτέστιν, τα ίδια ισχύουν και για όσα αποκαλεί ο μικροαστός "ανωμαλίες" και "λάθη της φύσης".

από περίεργος 02/11/2003 1:35 μμ.


Καλά για τους μικροαστούς, για τις πίπες ο Στάλιν τι λέει;

από Ιωσήφ Στάλιν 02/11/2003 1:51 μμ.


Πονηρούλη, χε χε

από passenger 02/11/2003 4:27 μμ.


Τα εισαγωγικά δεν τα έβαλα στην τύχη στο κειμενό μου. Και στην Ισπανία η CNT είχε μόνο έναν(!) μόνιμο υπάλληλο δεν είχε γραφειοκράτες δικτάτορες και πεφωτισμένους καθοδηγητές που θα αποφάσιζαν πότε είναι οι καλύτερες συνθήκες για την εγκαθίδρυση του αταξικού-ακρατικού κουμουνισμού. Το πρόβλημα στην Σ.Ε. είναι ότι χάθηκε , σκόπιμα, ο στόχος. Γιατί ο στόχος δεν ήταν ένα υπερσυγκεντρωτικό στρατιωτικό κράτος. Εργάτης να γίνεις προς όφελως της ζωής σου και της κοινωνίας, όχι προς όφελως των γραφειοκρατών διακτατόρων και των σιδερένιων στρατών, μόνιμο χαρ/κό ολοκληρωτικών καθεστώτων, που θα σε κρατήσουν στην μιζέρια. Από κει και πέρα κάποιοι κρίνουν τον αναρχισμό ς μικροαστικό(!!) επειδή αντιτείθεται στην μεγαλομανία τους και τον ολοκληρωτισμό και επιδιώκει τον πραγματικό στόχο: την ελευθερία.

από Σταύρος από Ιλίσια 02/11/2003 5:13 μμ.


οι μπολσεβίκοι πάρουν στην εξουσία δεν υπήρχε κανένας γραφειοκράτης υπάλληλος. Προφανώς, υπήρχε γραφειοκρατία όπως υπάρχει σε κάθε οργάνωση είτε αυτοχαρακτηρίζεται αναρχική είτε κομμουνιστική. Η γραφειοκρατία δε λύνεται απλώς με αιρετότητα και ανακλητότητα (βασικά συστατικά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού) αλλά και με ενίσχυση της αυτοκριτικής των μελών, της εσωκομματικής δημοκρατίας, της κριτικής από τα κάτω, από τη πλατιά μάζα του κόμματος, με την σωστή πολιτική ανάδειξης στελεχών που αναθέτουν σωστά τις δουλειές στα μέλη, που θα αναδεικνύουν τους πρώτοπόρους κτλ... Οι μπολσεβίκοι σε σχέση με όλα τα άλλα κόμματα μελέτησαν διεξοδικά τους υλικούς όρους που αναπαράγουν το γραφειοκρατισμό στην κοινωνία, στο κόμμα και επεδίωξαν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους και στα όρια της εποχής τους να την παλέψουν.

από erase it 03/11/2003 2:43 πμ.


H diktatoria tou Stalin pou yposthrizeis? Kai exalou sthn Ispania den leme gia kommata alla gia synomospondia(cnt) ap'oti xerw. Allo pragma.

από Σταύρος από Ιλίσια 03/11/2003 2:36 μμ.


αλλά δεν μπήκες καν στον κόπο να το διαβάσεις. Όσον αφορά τα περί "συνομοσπονδίας", πίσω από CNT υπήρχε και μια FAI, μη ξεχνιόμαστε έτσι; Τα περί δικτατορίας του Στάλιν, διάβασε παραπάνω τι γράφω για τον "μικροαστικό" χαρακτήρα του αναρχικού κινήματος στη Α Διεθνή και μετά κρίνε.

από Σταύρος από Ιλίσια 03/11/2003 2:42 μμ.


σε αυτά που είχα γράψει περί μικροαστικού στρώματος της αγροτιάς;

από Stauros apo Melissia 04/11/2003 8:15 μμ.


Telika den antifaskeis. Apla se ena koumounistiko ka8estos den exei noima na xaraktiriseis kapoion mikroasto efoson den uparxei o astos. Esu profanws anafer8ikes oti i mikroasti agrotes ksekinisan tin epanastasi. ola O.K ta leme

από ΑΛΕΚΟΣ 06/11/2003 7:37 μμ.


λίγα ιστορικά στοιχεία για την αποκατάσταση της αλήθειας. Η Διεθνής Οργάνωση Εργαζομένων ιδρύθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1864, στο Σαίν Μάρτιν Χώλ του Λονδίνου. Στην αρχή επικρατούσαν στις τάξεις τα Γαλλικά τμήματα που ήταν Προυντωνικά και θέλανε να διαδηλώσουν τις θέσεις τους για την αλληλασφάλεια. Με την εξασθένηση των Γαλλικών τμημάτων που διώχθηκαν απο τις αρχές του 1867, και την είσοδο των Μπακουνικών της "Συμμαχίας", που είχαν διαρρήξει τους δεσμούς με τις αλληλοασφαλιστικές θέσεις για να υιοθετήσουν τις κολλεκτιβιστικές, το ρεύμα άρχισε να αλλάζει πορεία: τα συνέδρια των Βρυξελλών (6-13 Σεπτεμβρίου 1868) και της Βασιλείας (6-12 Σεπτεμβρίου 1869), υιοθέτησαν τις κολλεκτιβιστικές προτάσεις που ήταν πολύ πιο κοντά στον κομμουνισμό του Μάρξ, και μπορούσε κανείς να ελπίζει ότι, παρά την αμοιβαία τους αντιπάθεια που εκδηλώθηκε απο τη πρώτη τους συνάντηση στο Παρίσι το 1844, ο συγγραφέας του "Εναρκτήριου λόγου" του 1864 και ο Ρώσος συνομώτης μπορούσαν τελικά να συμφωνήσουν. Αλλά χωρίς καν να περιμένει το συνέδριο της Βασιλείας που τον έφερε αντιμέτωπο των "μαρξιστών" στο θέμα του δικαιώματος της κληρονομιάς, ο Μπακούνιν, σε ένα γράμμα του προς τον φίλο του Χέρτζεν, δεν απέκρυπτε τη διαμάχη που προετοιμαζόταν. Εγκωμιάζοντας τον Μάρξ, υπογράμμιζε οτι η αντίθεση τους οφειλόταν σε ένα ζήτημα αρχής. Στον "αυταρχικό κομμουνισμό". Και διευκρίνιζε λέγοντας: "Ο αγώνας μεταξύ μας(Μπακούνιν-Μάρξ) θα είναι έως θανάτου". Η διαμάχη που χώριζε τον Μάρξ και τον Μπακούνιν, αν και οξύνθηκε σίγουρα απο προσωπική αντιπάθεια, ξεκινούσε αναμφισβήτητα απο ιδεολογικές διαφορές. Αλλωστε μπορεί να το διαπιστώσει ο οποιοσδήποτε αυτό, όταν αναλογιστεί οτι μετά το θάνατο του Μπακούνιν, το συνέδριο της Βέρνης προσπαθούσε μάταια να συμφιλιώσει τους "φιλελεύθερους" με τους "αυταρχικούς". Υπήρχε πρώτα το πρόβλημα του Κράτους. Για τον Μπακούνιν ήταν φανερό οτι έπρεπε να αρχίσει κανείς απο αυτό. Ελεγε λοιπόν: "είναι απόλυτα αναγκαίο να καταστραφούν τα κράτη". Οι θέσεις του Μάρξ, όπως είναι γνωστό, είναι λιγότερο απόλυτες. Αλλο σημείο διαφωνίας ήταν η σημασία της πολιτικής δραστηριότητας στο επαναστατικό κίνημα. Στο σημείο αυτό ακριβώς, με τη περίφημη απόφαση αρ. 9 της Διασκέψεως του Λονδίνου το 1871, πραγματοποιήθηκε η διάσπαση. Οι "φιλελεύθεροι" του Μπακούνιν αρνήθηκαν κάθε είδους πολιτικής δραστηριότητας ως "μέσου" επαναστατικού. Να υπογραμμίσω όμως οτι ο Μπακούνιν με την άρνηση της πολιτικής δραστηριότητας, δεν υιοθετεί αυτό που έκαναν αργότερα οι αναρχοσυνδικαλιστές, δηλαδή την υιοθέτηση αποκλειστικά της "οικονομικής" δραστηριότητας και δράσης. Οι αρχές του Μπακούνιν αλλά και η ιδιοσυγκρασία του τον κατεύθηναν μάλλον προς πραξικοπήματα του τύπου της αποτυχημένης ανταρσίας της Λυών ή της Κομμούνας της Μασσαλίας....... Στη Λυών, στις 28 Σεπτεμβρίου του 1870, μια "Επαναστατική Ομοσπονδία των Κοινοτήτων", δημιούργημα της φαντασίας του Μπακούνιν, κάλεσε σε εκδήλωση τους ανέργους μπροστά στο δημαρχείο. Το δημαρχείο καταλήφθηκε χωρίς να πέσει πυροβολισμός και ανακαταλήφθηκε το ίδιο βράδυ απο την εθνοφρουρά που μπήκαν μέσα, όπως γράφει με μνησικακία ο Μάρξ, "απο μια πόρτα που λησμόνησαν να βάλουν φρουρούς"..... Οσον αφορά τη Κομμούνα της Μασσαλίας, δημιούργημα μερικών φίλων του Μπακούνιν, όπως του Μπαστέλικα, διαδραματίστηκε σχεδόν υπό τις ίδιες συνθήκες και είχε το ίδιο τέλος. Αυτό στις 1-3 Νοεμβρίου του 1870. Αλλά υπάρχει ένα άλλο σημείο πολύ πιο άμεσο στο οποίο οι διαφωνίες ήταν ευθύς αισθητές και υλοποιήθηκαν απο την πρώτη στιγμή. Το σημείο αυτό ήταν η προσπάθεια του Μάρξ και του Γενικού Συμβουλίου να προσδώσουν στη Διεθνή συγκεντρωτικό χαρακτήρα. Εως την εποχή της Κομμούνας του Παρισιού, η διαμάχη παρέμεινε τοπική και περιοριζόταν στα Μπακουνικά τμήματα της περιοχής του Ιούρα. Συγκροτημένο ένα χρόνο πρίν, το Ελβετικό(Γαλλόφωνο) τμήμα της Διεθνούς που το εμψύχωναν συνειδητοί Μπακουνιστές, όπως ο Τ. Γκιγιώμ και ο Αντεμάρ Σουιτζγκέμπελ, διασπάστηκε στο τοπικό συνέδριο της Σώ ντέ Φέντ(4 Απριλίου 1870). Οι "Μαρξιστές" συγκροτήθηκαν σε Ομοσπονδιακή Επιτροπή της Γενεύης και αποκλείσανε τον Μπακούνιν και τούς φίλους του απο το τμήμα της Γενεύης. Συγκαλώντας τότε οτι απόμεινε απο την Ελβετική Ομοσπονδία Γαλλόφωνων Εργατών, (στη πραγματικότητα την πλειοψηφία), ο Γκιγιώμ πρότεινε στο συνέδριο του Σαίντ Ιμιέ (9 Οκτωβρίου 1870) τη μετατροπή της σε Ομοσπονδία του Ιούρα. Η ιδέα ξανασυζητήθηκε ένα χρόνο αργότερα στα πλαίσια του συνεδρίου της Σονβιλλιέ(12 Νοεμβρίου 1871) που κατηγορώντας τον Μάρξ και το Γενικό Συμβούλιο οτι κατεργάζεται τη μετατροπή της Διεθνούς σε μιά "ιεραρχική και αυταρχική οργάνωση πειθαρχημένων τμημάτων", ανήγγειλε το σχηματισμό της Ομοσπονδίας του Ιούρα, που βρισκόταν σε πλήρη διάσταση με το Γενικό Συμβούλιο. Το τελευταίο αυτό, αφυπνισμένο απο την Κομμούνα, αποφάσισε επιτέλους να επέμβει. Η Κομμούνα, την οποία διεκδικούν αλλά και επικρίνουν όλοι, δεν ενδιαφέρει παρά μόνο έμμεσα την ιστορία του αναρχικού κινήματος. Πρόωρη εξέγερση, "πράξη καθαρής τρέλας" γαλουχημένη απο αναμνήσεις της Γαλλίας των Ιακωβίνων του 1792, τη χαρακτήριζε το Γενικό Συμβούλιο στις 9 Σεπτεμβρίου 1870. "Φοβερό παράδειγμα εξεγέρσεως χωρίς καθορισμένο σκοπό" την αποκάλεσε ο αναρχικός Κροπότκιν. "Πολιτική μορφή, που επιτέλους βρέθηκε και με την οποία είναι δυνατή η απελευθέρωση της Εργασίας", τη θέλει η διακύρηξη της 30ης Μαίου 1871, περισσότερο γνωστή με τον τίτλο "Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία". "Αυταρχικός μικρόκοσμος, γεμάτος κομματικά πάθη, γραφειοκρατία και στρατοκρατία", τη θέλει ο Νετλάου στη "Σύντομη ιστορία του Αναρχισμού". Το σπουδαίο στη περίπτωση είναι ότι η Κομμούνα και η κατάρρευση της, πέρα απο τα ίδια γεγονότα που δημιούργησαν το μύθο της, αναζωογόνησαν, τόσο τη Διεθνή όσο και τον Μπακουνισμό, σε πολλές χώρες και κυρίως στην Ιταλία, και ισχυροποιήσαν τα "αυταρχικά" ρεύματα του διεθνούς εργατικού κινήματος. Από 102.000 μέλη το 1871, το Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έφτασε τις 350.000 το 1874 και τις 493.000 το 1877. Για τον Μάρξ και τους συντρόφους του η ήττα της Κομμούνας αποτέλεσε επιχείρημα για τον Συγκεντρωτισμό της Διεθνούς, για τις "αυταρχικές" αποφάσεις και πολύ περισσότερο, για την οργάνωση του προλεταριάτου σε πολιτικό κόμμα. Η διάσκεψη του Λονδίνου της Διεθνούς, που συνήλθε λίγο μετά (17-23 Σεπτεμβρίου 1871) κατέληξε στη λήψη δύο αποφάσεων που στρέφονταν φανερά εναντίον των Μπακουνιστών: τη περίφημη απόφαση αρ.9 για τη πολιτική οργάνωση του προλεταριάτου, απόφαση αρ.9 που λέει: "ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΩΣ ΤΑΞΗ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΡΑΣΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΣΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ". Απαράδεκτη η απόφαση αρ.9 για τους αναρχικούς και την προδρομικά μπολσεβικική απόφαση αρ.16, που υπενθυμίζοντας τη διάλυση της Μπακουνικής "Συμμαχίας", απαγόρευε για το μέλλον τη συγκρότηση "ομάδων διαχωριστικών τάσεων" στο εσωτερικό της Διεθνούς. Στις αποφάσεις αυτές ήρθε να προστεθεί, με εισήγηση του ίδιου του Μάρξ, η διεξαγωγή μυστικών ανακρίσεων για τη "δραστηριότητα" του Μπακούνιν, μέτρο που δικαιολογούσε απο μόνο του τις κατηγορίες για "στρατοκρατικές αντιλήψεις" που είχαν εξαπολύσει τα τμήματα του Ιούρα και τις οποίες επανέλαβε πιο ενεργητικά ακόμα η Ιταλική Συνομοσπονδία, μέλος της Διεθνούς. "Πρίν απο τη Κομμούνα του Παρισιού", δήλωσε ο Ιταλός αναρχικός Κόστα το 1873, "η Διεθνής μπορούμε να πούμε οτι ήταν ανύπαρκτη στην Ιταλία. Δημιουργήθηκε όταν ο Ματσίνι εξύβρισε τους Παρισινούς Εργάτες". Πραγματικά, οι επιθέσεις της "Ρόμα ντέλ Πόπολα" κατά της Κομμούνας και των "Διεθνιστών", έμελε να ολοκληρώσει την εργασία της αποσαφηνήσεως της κατάστασης που ανέλαβε ο Μπακούνιν απο το 1866. Πολύ περισσότερο μάλιστα οταν ο Μπακούνιν, δημοσιεύοντας την "Πολιτική Θεολογία του Ματσίνι και της Διεθνούς"(1871), πέταξε εναντίον του γηραιού Ιταλού πατριώτη(τελευταίου θεματοφύλακα του θρησκευτικού, μεταφυσικού και πολιτικού ιδεαλισμού) μιά απο τις βόμβες εκείνες που μόνο αυτός γνώριζε το μυστικό τους....... Το 22ο συνέδριο των εργατικών συνδικάτων (Ρώμη 1-6 Νοεμβρίου 1871) αποτέλεσε την αφορμή της οριστικής διακοπής των σχέσεων μεταξύ Ματσινικών και Σοσιαλιστών. Απο τότε, 'οπως σημειώνει και ο Ενγκελς, ο "Θεός και ο Λαός" έπαψαν να αποτελούν "το σύνθημα της Ιταλικής εργαζόμενης τάξεως". Αλλά κυρίως η επίθεση όλου σχεδόν του Ιταλικού τύπου εναντίον της μυστηριώδους "διεθνούς οργανώσεως" που κινητοποίησε τον Παρισινό λαό, επετέλεσε για τον Σοσιαλισμό προπαγάνδα ανώτερη απο τις καλύτερες μπροσούρες. Το όνομα της Διεθνούς διέτρεξε όλη την Ιταλία σαν καπνός μπαρουτιού. Εργατικά σωματεία συγκροτήθηκαν, και στο πείσμα των αστυνομικών καταδιώξεων(το πρώτο τμήμα της Διεθνούς στην Ιταλία, εκείνο της Νάπολης, ιδρυμένο το 1869, διαλύθηκε απο την αστυνομία στις 18 Αυγούστου 1871), η Διεθνής κέρδισε σε λίγους μήνες πολλές χιλιάδες μέλη και 20 νέα τμήματα που τα εμψύχωναν οι αναρχικοί Κάρλο Καφιέρο, Ερρίκο Μαλατέστα, Αντρέα Κόστα, Λοντοβίκο Μαμπρούζι, κ.α., όλοι νέοι και ενθουσιώδεις οπαδοί του Μπακούνιν. Αφού προσπάθησε μάταια να συμφιλιώσει των Μπακούνιν με τον Μάρξ, ο νεαρός Καφιέρο, γράφει στον Ενγκελς στις 19 Ιουνίου 1872: "Η Ιταλία θα υποδεχθεί με χαρά το θάνατο του Γενικού Συμβουλίου". Το πρώτο συνέδριο του Ιταλικού τμήματος της Διεθνούς που έγινε στο Ρίμινι στις 4 εως 6 Αυγούστου 1871, πήρε παμψηφεί θέση υπέρ του Μπακούνιν και της Ομοσπονδίας του Ιούρα και απέρριψε την απόφαση αρ.9. Αποφάσισε επίσης να διακόψει κάθε σχέση με τον "αυταρχικό γερμανικό κομμουνισμό" του Γενικού Συμβουλίου, και χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα του συνεδρίου της Χάγης, το συνέδριο εκδηλώθηκε υπέρ της προσεχούς "αντιαυταρχικής" διασκέψεως του Σαίντ Ιμιέ. Η συνέχεια των ιστορικών στοιχείων επί της οθόνης αργότερα........λόγω ανειλλημένων υποχρεώσεων.

από Σταύρος από Ιλίσια 09/11/2003 1:03 πμ.


η επανάσταση του 1917 στην Ρωσσία ήταν προλεταριακή ξεκίνησε από το προλεταριάτο της Πετρούπολης, το προλεταριάτο συγκροτήθηκε σε κυρίαρχη τάξη και καθοδήγησε τους φτωχούς αγρότες στην νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης. τώρα για όσα λέει ο Αλέκος. Το σημαντικό από την ιστορία της 1ης Διεθνους είναι ότι η Κομμούνα έδειχνε στο προλεταριάτο για πρώτη φορά το δρόμο προς την απελευθέρωσή του. Η 1η Διεθνής ήταν μια υποχώρηση από το πρόγραμμα του κομμουνιστικού μανιφέστου, μια υποχώρηση αναγκαία έτσι ώστε ο μαρξισμός να διαδοθεί πλατιά στους εργάτες της Ευρώπης. Μετά την κομμούνα ο στόχος αυτός είχε επιτευχθεί για τους Μαρξ - Έγκελες. Οι αναρχικοί διαφωνούσαν με την ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το προλεταριακό κίνημα όμως είχε την συνείδηση πλέον και έπρεπε να παλέψει να επιβάλει τη δικτατόρία του προλεταριάτου. Η συμμαχία με τους αναρχικου΄ς δεν είχε νόημα, ήταν εμπόδιο στην πορεία της επανάστασης. Γι αυτό και ουσιαστικά ο Μαρξ διέλυσε τη 1η Διεθνή αφού πρώτα διέγραψε του αναρχικούς.

από Ηρω 27/01/2005 1:28 πμ.


ψαχνω εναν επιστημονικο ορισμο του μικροαστου. το χρειαζομαι για μια εργασια. ευχαριστω

Στην κυριολεξία έχει να κάνει με τη θέση του στην κοινωνική πυραμίδα. Μεταφορικά το χρησιμοποιούν αλλιώς. Είναι αυτός που επιζητά διαρκώς να φαίνεται κάτι καλύτερο από αυτό που είναι, που δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια η το ψέμα του, αλλά αποκλειστικά και μόνο η γνώμη των αλλων, που δεν κοιτάει την ουσία αλλά τους τύπους, που κυνηγάει την ποσότητα γιατί δεν μπορεί να έχει ποιότητα, που χρησιμοποιεί το κοινωνικό- ταξικό  πλέγμα σαν θέατρο σκιών. Αυτός που με τους ομοίους του έχουν βάλει τις βάσεις ώστε να καταντήσουν πολλά δίκτυα κοινωνικής αλληλεπίδρασης "κοινωνικά καλούπια". Δεν έχει πολιτική ταμπέλα μπορεί να ανήκει παντού και να αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει η νομίζει. Κατά βάση αυτό είναι. 


Υπάρχουν οι ορισμοί της αστικής κοινωνιολογίας για τον μικροαστό , υπάρχει και οι ορισμοί της μαρξιστικής κοινωνιολογίας.Και η αστική κοινωνιολογία είναι επιστήμη και η μαρξιστική κοινωνιολογία είναι επιστήμη.Εάν σε ενδιαφέρει η μαρξιστική ανάλυση τότε μπορείς ακόμα και στο διαδίκτυο στην εύρεση γράφεις <μικροαστός μαρξιστική κοινωνιολογία> και βρίσκεις πολλές θέσεις μαρξιστών.------------------------------------------------------Κάποια αποτελέσματα από την εύρεση στο διαδίκτυο--------------------------------------------Η διάκριση ανάμεσα σε τμήματα της μικροαστικής τάξης βασίζεται στα διακριτικά χαρακτηριστικά της παραγωγικής διαδικασίας και όχι σε διακριτές σχέσεις με το κεφάλαιο. Η ενότητα της μικροαστικής τάξης συγκροτείται ιδεολογικά και όχι στη βάση μιας από κοινού σχέσης με το κεφάλαιο.-------------------Η μαρξιστική θεωρία των τάξεων και οι μικροαστοί.Η μαρξιστική θεωρία των τάξεων έχει ως αφετηρία την έννοια του τρόπου παραγωγής.5 Ο τρόπος παραγωγής αποτελεί την έννοια που συμπυκνώνει τους δομικούς-αιτιακούς καθορισμούς κάθε ιστορικά ιδιαίτερου συστήματος εκμετάλλευσης. Αναφέρεται δηλαδή αποκλειστικά στον πυρήνα των ταξικών σχέσεων, όχι στις ταξικές σχέσεις καθαυτές. Κάνοντας αφαίρεση από όλες τις ιδιαίτερες ιστορικές μορφές ύπαρξης των ταξικών σχέσεων, κάθε τρόπος παραγωγής παραπέμπει σε δύο μόνον τάξεις: την τάξη των κυριάρχων-εκμεταλλευτών, οι οποίοι κατέχουν τα μέσα παραγωγής και ιδιοποιούνται το παραγόμενο υπερπροϊόν και την τάξη των κυριαρχούμενων-παραγωγών –που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης. Στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ορίζονται έτσι η τάξη των κεφαλαιοκρατών και η τάξη των μισθωτών εργατών.Με βάση τις θέσεις που ως εδώ συνοψίσαμε, καλούμαστε τώρα να αποκρυπτογραφήσουμε την ταξική θέση των μικροαστών, που σε όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες, δηλαδή τις κοινωνίες στο εσωτερικό των οποίων έχουν διαλυθεί οι προκαπιταλιστικοί τρόποι παραγωγής (κοινωνικο-οικονομικές μορφές που ανάγονται στη φεουδαρχία, τον ασιατικό τρόπο παραγωγής ή τη δουλοκτησία), καταλαμβάνουν τον «ενδιάμεσο χώρο», μεταξύ των δύο βασικών τάξεων. Οι μικροαστοί εντάσσονται σε δύο εύκολα διακρινόμενα υποσύνολα, με βάση τη θέση ένταξής τους στις σχέσεις παραγωγής:Πρόκειται καταρχάς για την παραδοσιακή μικροαστική τάξη, των αυτοαπασχολούμενων παραγωγών που είναι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής με τη χρήση των οποίων παράγουν άμεσα οι ίδιοι απλά εμπορεύματα, δηλαδή εμπορεύματα που δεν περιέχουν κέρδος.Πρόκειται αφ’ εταίρου για τη νέα μικροαστική τάξη, η οποία προκύπτει ως αποτέλεσμα της στελέχωσης των μηχανισμών και διαδικασιών άσκησης της καπιταλιστικής εξουσίας από μισθωτούς εργαζόμενους, δηλαδή από φορείς που δεν εντάσσονται στην κυρίαρχη τάξη των καπιταλιστών.


γι αυτό υπάρχουν και πολλοί ορισμοί. Η κοινωνιολογία (είτε μαρξιστική είτε αστική είτε οτιδήποτε δεν είναι επιστημονικό πεδίο) Σε γενικές γραμμές μπορείς να το ορίσεις όπως θέλεις μικρή σημασία έχει, εξάρταται από τις προκείμενες που θα χρησιμοποιήσεις. Κάθε καημένος έχει βγάλει και έναν ορισμό μπορείς να πάρεις κάποιον ή ακόμα καλύτερα να φτιάξεις ένα δικό σου επιστημονικό ορισμό! Είναι πολύ εύκολο, όλοι το κάνουν!

Για όσο το δυνατόν καλύτερη επιστημονική προσέγγιση θα σου πρότεινα να ψάξεις κοινωνιολογικοστατιστικές μελέτες και να δεις εκεί πως χρησιμοποιούν τον όρο και τις διαφορές από έρευνα σε έρευνα. Ρίξε μια ματιά και σε βιβλια λογιστικής να δεις αν παίζει και εκεί τίποτα.

από . 02/03/2019 11:52 πμ.


Φίλε από πάνω υπάρχει επιστημονικό ορισμός του μικροαστού , αυτό που λες είναι δεν υπάρχει δόγμα, ή αξίωμα. Από αστική κοινωνιολογία οι Μαξ Βέμπερ, Ντιρκέμ, Κόντ ήταν επιστήμονες κοινωνιολόγοι από Μαρξιστική κοινωνιολογία ο Μάρξ αλλά και οι πρόσφατοι καθηγητές πανεπιστημίου όπως Πουλατζάς , Φίλιας ήταν επιστήμονες κοινωνιολόγοι. Το ότι δεν δίνουν τον ίδιο ορισμό δεν σημαίνει ότι είναι αντιεπιστημονικοί οι ορισμοί γιατί η κοινωνιολογία δεν είναι μαθηματικά να έχει αξιώματα. Έχει σαν επιστήμη διαφορετικές ερμηνείες αλλά αυτά που συγκροτούν επιστήμη <Ο όρος επιστήμη με την ευρεία έννοια αρχικά δήλωνε το οργανωμένο σώμα της εξακριβωμένης και τεκμηριωμένης γνώσης---Η επιστημονική διαδικασία είναι η συστηματική έρευνα της νέας γνώσης σε ένα σύστημα.> υπάρχουν. Καταλαβαίνω βέβαια πως το θέτεις με όρους θετικών επιστημών ότι αφού δεν έχουν καταλήξει σε ακριβή ορισμό δεν υπάρχει επιστημονικός ορισμός αλλά η κοινωνιολογία δεν είναι μαθηματικά και φυσική, είναι άλλη επιστήμη ως μέθοδο, παραδοχές, τεχνική και πολλά άλλα. Θα έλεγα στο φίλο αρχικό δημοσιευτή να βάλει στην εύρεση <κοινωνική διαστρωμάτωση> και με αυτόν τον τρόπο θα διαβάσει πολύ υλικό.

από χαιρετούρας βλαχοδήμαρχος 18/03/2019 1:56 μμ.


Μην ξεχνάτε ότι μικροαστοί είναι και όσοι καταναλώνουν τον εαυτό τους σαν επαναστατικό θέαμα, καπελώνοντας και κουνώντας το δάχτυλο,  ακούνε αντάρτικα όλη μέρα, λες και δεν έχουν κινητά.

Αυτοί θα μοιραστούν την ήττα. Μεταξύ τους.


Παρατήρηση, αναφορικά στο συμπέρασμα του Χαιρετούρα:

Η ήττα δεν ανήκει στους προσκηνημένους. Αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν θα πήγαιναν μακριά. Εξορισμού οι μικροαστοί είναι χαμένα κορμιά - ζουν σ' ένα παγωμένο χρόνο, ο καθένας στη μικροφυλακή του (το αναψυκτήριό του, την ομαδούλα των κολλητών, την πολιτιστική αναπαράσταση της άμεσης δράσης, τον μετα/μετα/μεταχρονολογημένο αριστερίστικο πασιφισμό, τον κλασματοποιημένο φραξιονισμό των «περιεχομένων» χωρίς ζωντανό περιέκτη κλπ). Δεν θα πεθάνουν ούτε ταχύτερα, ούτε αργότερα, διότι δεν έχουν επαφή με την ιστορικότητα ενγένει.

Μεταξύ τους συναντιούνται μόνο για να απωθήσουν την κατότερη πλέμπα, όταν αυτή παρεισφρύει ενοχλητικά στους νοικοκυρεμένους χώρους τους. Δεν είναι ικανοί να αναγνωρίσουν την αντικοινωνικότητα μέσα στις διάχυτες αστικές σχέσεις. Όταν πρόκειται για την ίδια την τάξη τους, των κατά συνείδηση ελλήνων (ή παρακάμπτονας τον ειδικό προσδιορισμό, για να μείνει μόνο η γενική γεω-ταξική ταυτότητα, των «αυτόχθονων», των «κατοίκων»), των «κακόμοιρων» που χάνουν τα ζύγια μέσα στο μύλο του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού, τότε, όλες οι ευθύνες ανήκουν στο μεγάλο φετίχ, στο κράτος. Όταν κάποιος μιλάει για τις βρωμιές τους, αυτοί μιλάνε για απρόσωπες δομές και συνθήκες - η «κοινωνία» να μείνει στο απυρόβλητο. Πραγματικά, αυτό που επιδιώκεται να μην διαταραχτεί είναι η κοινωνική ειρήνη. Η κοινωνική επανάσταση πρέπει να περιμένει μέχρι να κουμπώσει στον συντηρητισμό τους. Οι εκδηλώσεις κοινωνικής εξέγερσης χρειάζεται να εξαφανιστούν μέχρι, κατ' επίκληση της επανάστασης να έχει οργανωθεί η ηγεμονία της αντεπανάστασης.

Όταν έρχονται αντιμέτωποι με τις ισοπεδωτικές πράξεις της ισοπεδωμένης ταξικής βάσης και την μαζική δυναμική της (πχ η κυριαρχία της gangsta κουλτούρας), η αντικοινωνικότητα γίνεται ορατή. Τότε, οι ευθύνες συγκεκριμενοποιούνται ως συνέπεια μιας αμετάθετης αναγκαιότητας έκτακτης αντίδρασης στα παράγωγα της κρίσης που χαλάνε τις συντηρητικές μανιπουλάτσιες (πχ τις προϋποθέσεις ισχύος για την πολιτική εκπροσώπηση του μικροαστισμού)  και συγκεκριμενοποιούνται πάλι απρόσωπα και με όρους ταξικούς από τα πάνω, ρατσιστικούς. Η ταξική αλληλεγγύη, έχοντας μετουσιωθεί/απουσιωθεί σε ιδεατό (παρελθόντος και μέλλοντος), γίνεται η επίφαση ατελέσφορων προσπαθειών ταξικής εκκαθάρισης της ανοικοκύρευτης πλέμπας.

Το ταξικό υπόβαθρο των φασιστικών εκκαθαριστικών παρεμβάσεων του μικροαστισμού μέσα στο κοινωνικό πεδίο (από τον Άγιο Παντελεήμονα, στην Πλατεία Εξαρχείων, στο Πεδίο του Άρεως και στα Βίλια) εκφράζεται ακέραια με την αποξένωση και αποανθρωποποίηση των στοχοποιούμενων κοινωνικών υποκειμένων. Άπαντες αυτοί οι τόποι θεωρείται ότι έχουν ή είχαν καταληφθεί από σώματα που δεν χωράνε στην αυτοαναγορευμένη κυρίαρχη κουλτούρα της εκάστοτε τοποθεσίας, από ετερότητες με τις οποίες ούτε μπορούμε να συνυπάρξουμε, ούτε υπάρχει χώρος μετασχηματισμού. Πράγματι, η εξουσιαστική δυστοπία είναι γεμάτη από τέτοιες ετερότητες. Ωστόσο, όταν ο μικροαστός έρχεται πρόσωπο με τον καθρέφτη του, είναι ανίκανος να δει δομές, δυναμικές διεργασίες και προοπτικές μετασχηματισμού, καθώς έχει απεμπολήσει την δυνατότητα κοινωνικής διάδρασης - δεν έχει γνωρίσει ποτέ τι σημαίνει δυναμική κοινωνικού πεδίου, δεν έχει μετάσχει ποτέ στην προλεταριακή αυτοργάνωση, γιατί αρνείται ν' ανοιχτεί σε κάτι κατότερο των προσδοκιών του, που και θα έθετε σε διακύβευση τα ταξικά προνόμιά του, την ιδιοταυτότητά του και τις πολιτικές βεβαιότητές του. Οι μικροαστοί βρίσκονται σε μια ιδεολογική κατάσταση προ Διαφωτισμού - σκοτάδι και «φως» με όρους ρατσιστικούς, δηλαδή, πυχτό σκοτάδι.  Η εχθρική ετερότητα, με τα γυαλιά των μικροαστών δεν βρίσκει ούτε υλιστική κατανόηση, ούτε διαλεκτικό μέτρο, ούτε κατά πρόσωπο στοχοποιήσεις βάσει συγκεκριμένων πράξεων. Οι μικροαστοί επιθυμούν να τελειώνουν έυκολα, γρήγορα κι ανέγγιχτα. Δεν αμφιβάλλουν για τον ενεργητικό ταξικό ρόλο τους, την «κοινωνικοποίηση» της ταξικής καταστολής. Δεν τους ενδιαφέρει ούτε καν αν το πρόβλημά τους θα μετατοπιστεί στον παραδίπλα μικροαστό. Δεν είναι η κοινωνική κατάσταση αυτή που πρέπει να αλλάξει, αλλά να φύγουν οι παρείσακτοι. Οι μικροαστοί κάνουν ντου στο δημόσιο χώρο - δεν κατοικούν εκεί, δεν είναι αλήτες, κατοικούν σε προφυλαγμένους κι απόλυτα προσημασμένους χώρους - και ξαναλουφάζουν στα ιδιωτικά μνήματά τους, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα της παρέμβασής τους.

Ενκατακλείδει, οι μικροαστοί δεν χαμπαριάζουν από ιστορικές νίκες ή ήττες. Σημειώνοντας, ότι η διαπίστωση της αναπαραγωγικότητας της αντικοινωνικότητας της αστικής κοινωνίας δεν είναι αρκετή για να πούμε ότι οι μικροαστοί μας φταίνε για κάτι. Σε τι να φταίνε αυτοί που δεν δημιουργούν τίποτα; Πως γίνεται να είναι ισχυρότεροι από την κοινωνική αυτοδιεύθυνση αυτοί που δρουν με κίνητρο την ιδιοτέλεια; Αν φαίνονται περισσότεροι από αυτούς που δημιουργούν κοινότητα ελευθερίας και ισότητας επιτόπου, μάλλον πρέπει να ψαχτούμε, κατά πόσο έχουμε αποδομήσει τον μικροαστισμό μας. Υπάρχουν στεγανά στη μοιρασιά της ιστορίας;

 

από χαιρετουρας βλαχοδημαρχος 20/03/2019 4:54 μμ.


Η μπετόν πλήξη, άραγες, και η διαρκής υπαρξιακή στέρηση νοήματος ή κοιν. αλληλεπίδρασης δεν διατρέχει οριζόντια όλες τις τάξεις; Δεν νιώθει γρανάζι ποτέ ο μικροαστός; Και γιατί το "κίνημα" δεν αποδέχτηκε αυ-το-κρι-τι-κά κάποιες καταβολές που έχει, επιλέγοντας να κάνει τον "ηθικό λαικό ήρωα", σε ένα έδαφος μάχης που έχει επιλέξει ο εχθρός; Μηπως πρόκειται για κακομασημένος Μαης του 68 με φόντο την περίφημη παγκοσμιοποίηση; Και μετά από αυτό τι; Πάμε πιο παλιά εάμ-ελάς-μέλι-γάλα και ευχολόγια... και ποιος μας είπε ότι ο καπιταλισμός δεν βρήκε τις θεωρητικές του απαντήσεις από τη νίκη του πάνω στο ανατολικό μπλόκ. Σε μας τι έμεινε πλέον, παρά η ανανεωμένη διαλεκτική της εξουσίας και ο μετρονόμος των διανοουμένων της. Το σχόλιό μου αναφερόταν στο γνωστό συσπειρωτικό σύνθημα, "εαν δεν μοιραστούμε την νίκη θα μοιραστούμε την ήττα". Φυσικά και θα μας πάρει η μπάλα όλους, αλλά χυλός δεν γίνομαι για κανένα, για να μη με πουν βολεμένο μικροαστό, αντιλαβού; Το "κίνημα" θα παίξει το άσπρο-μαύρο, το κόκκινο-μαύρο, το με μας ή με τους μικροαστούς για να μας αναγκάσει να διαλέξουμε στρατόπεδο; Όχι δεν θα μοιραστώ τα θεαματικά(!) λάθη και την καθοδήγηση, καμιάς αντρικής παρεούλας που νομίζει ότι παίζει σε κάποιο κινηματικό τηλεπαιχνίδι που χρησιμοποιεί, όπως να ναι τα όπλα της, για να δείξει ότι τάχει και άρα δεν είναι βολεμένη, αλλά μάχιμη και πρωταγωνίστρια. Το παραμύθι έληξε! Την ισοπέδωσε το αινιαίο αντιφασιστικό μέτωπο, αριστερής εμπνεύσεως. Μπεγλερίστε την επαναστατική, τάχα μου, διαλεκτική σας πάρα- πέρα... Μην εμπιστεύεστε και τόσο πολή την πανεπιστημιακή σας παιδεία. Στο κάτω κάτω το σύστημα σας την έδωσε για να κάνετε "μια δουλειά" για να το υπηρετήσετε και ίσως παίζοντας αυτό το ρόλο να απολαύσετε κάποια κοιν. αναρρίχηση. Δεν σας την έδωσε για όπλο εναντίον του, ακριβώς όπως και το ίδιο δ ε ν αλλάζει από τα μέσα. Δεν απαλοτριώνεται η γνώση έτσι εύκολα, πρέπει να κάνεις ριφιφί, να σκάψεις μόνος με το κουταλάκι σου. Η δική μας γλώσσα, δεν θα ναι π ι α οι ρητορίες και τα μαιμουδίσματα της εξουσίας!

Υγ...Μητσο από πάνω σε παρακαλώ μην πάρεις προσωπικά τα όσα αναφέρω, σε ευχαριστώ για το χρόνο που διαθεσες.

από .... 21/03/2019 1:22 μμ.


"Μικροαστισμός" ειναι μια στρατηγικη διαχειρησης της κοινωνιας απο τον -κυριαρχη αφηγηση- τον Αστισμό. Στον "Μικροαστισμό" μετεχουν , αλλοι επρισσοτερο, αλλοι λιγοτερο, ολοι σχεδον μεσα στη κοινωνια -εκτος απο τους αρκετα εως πολύ περιθωριοποιημενους ανθρωπους. Ουσιαστικά ειναι ενας τροπος -ηπιας- συμμετοχης στην κεφαλαιακη σχεση, εξω απο την εργασία ( εννοωντας στην σχεση "κεφαλαιο vs εργασία", να μην εισαι με την εργασια). Η οποια (ηπια) συμετοχη σταθεροποιει το συστημα. Ειναι ομως και ενας ιδεολογικός-πολιτισμικος μηχανισμός πυο σταθεροποιει το συστημα. Αυτο στο οποιο κατα την γνωμη μου εχει μεγαλο δικιο ο "χαιρετουρας βλαχοδημαρχος", ειναι οτι καθε αλλο παρα λειπει ο "μικροαστισμός" απο τους κυκλους υπερεπαναστατων. Ισα ισα συχνα τον βρισκεις εκει και περισσοτερο απο οτι σε καποιες αλλες ομαδες ανθρωπων. Λεγαμε παλια οτι ο αντιαμερικανισμος ειναι το αλλοθι του ελληνικου ιμπεριαλισμου. Ψιλομαλακιες λεγαμε (ειδικα αν το δουμε υπο το πρισμα της σημερινης εποχης, οπου αποδειχτηκε περιστρανα η, χμ,...δυναμικη του ελληνικου "ιμπεριαλισμου"), αλλα δεν ειναι αυτο το θεμα. Το να κατακρινει, εναν imaginary εχθρο, τον "μικροαστό", ειναι το αλλοθι του υπερεπαναστικού μικροαστισμου. Ολοι/ες ειμαστε "μικροαστοι" (πλην των πολυ περιθωριοποιημενων -ειπαμε) -και απο μια αλλη αποψη κανεις επισης. Στην κοινωνια αυτη, αυτό που πραγματικα μετραει ειναι το αν εισαι Αστός. Και επισης μετραει το αν οι Αστοί σου πεταν αρκετό ψωμακι για να εισαι και εσυ ανετος και βολεμενος "μικροαστός" ή αντιθετα δεν σου πετανε και εσενα αρκετο ψωμακι οποτε γινεσαι ενας αγανακτισμένος "μικροαστός". Καλως ηρθατε στην κοινωνια που κυβερναει ο Αστισμός... Τι αλλο περιμενατε δηλαδη; Το αγνο παρθενο "προλεταριατο" που ειναι "γενετικά" προγραμματισμένο να απαλλαξει τον πλανητη απο την κεφαλαιακη σχέση; Καλά κρασά... Δειτε πως συχνα φερονται οι "προλεταριοι" απεναντι σε οποιονδηποτε ειναι κατωτερος στην μοιρασια του ψωμακιου απο αυτους και θα καταλαβετε. Δειτε πχ πως αντιμετωπιζουν οι Γερμανοι ("προλεταριων" συμπεριλαμβανομενων) τους αντιστοιχους Ελληνες αυτα τα χρονια, με σκετο ρατσισμό. Δειτε πως φερεται ο μισθωτος εργαζομενος ("προλεταριος", χα χα χα) μονιμάς του δημοσιου, στους υπολοιπους εδω στην Ελλαδα. Γιατι; Γιατι δεν μετεχει στην διαλεκτικη κεφαλαιο vs εργασία, μονο ως εργασια, για αυτό. Γιατι και το εργασιακό προνομιο, ακομα, κεφαλαιο ειναι. Και η μορφωση επισης. Και οι καταθεσεις στην τραπεζα επισης. Και πολλα αλλα πραγματακια. Για αυτό, οχι, κυριοι "υπερεπαναστατες". Δεν ειναι ο εχθρος μου, το σκιαχτρο που εχετε φτιαξει, οι "μικροαστοι". Εχθρος μου ειναι οι Αστοί. Η Ελιτ.  Και  ανθρωποι μου οι "μικροαστοι" εκείνοι, δηλαδη το μερος της κοινωνιας μας εκεινο, που δεν τρωνε αρκετο ψωμακι, που δεν ειναι βολεμενοι και αρα ειναι αγανακτισμενοι. Το ξερω βεβαια και αυτοι μπορει να εχουν και  αθλιες και μαλακισμενες και φασιστικες ακομα αποψεις και συμπεριφορες. Το ξερω και παιρνω τα μετρα μου και για αυτό οσο μπορω. Οταν ομως λεω παλευω για την κοινωνικη/οικονομική δικαιοσυνη , σημαινει οτι παλευω μαζι με οσους υφισταται την κοινωνικη/οικονομικη αδικια. Και το μεγαλυτερο μερος αυτών, σας αρεσει, δεν σας αρεσει, ειναι αυτοί/ες


Για να ειναι μικροαστοι πρεπει να εχουν ευνοηθει απο το συστημα. Δηλαδη να εχουν παρει περισσοτερα απο αυτα που θα επαιρναν με την αντικειμενικη τους αξια στο ιδιο συστημα. Οσοι εβαλαν βισμα για να πιασουν θεσουλες σε γραφειο για να μη γινουν εργατες (και ας φωναζουν για κομμουνισμο και εργατια) ειναι στους ευνοημενους του συστηματος. Οσοι αγορασαν πτυχια δημοσια πανεπιστημια (!) ειναι στους ευνοημενους του συστηματος, οι αγραμματοι που αγορασαν πτυχια απο ιδιωτικες σχολες και το παιζουν επιστημονες το ιδιο, οσοι ανεβηκαν πατωντας στην αναξιοκρατια το ιδιο. Πολλοι "συντροφοι" ανηκουν σε αυτους. Στην πραγματικοτητα αυτοι δε θελουν να αλλαξουν το συστημα γιατι το χρησιμοποιησαν για να παρουν παραπανω απο οτι αξιζαν και ειναι λογικο να μη θελουν να το αλλαξουν. Αυτοι ειναι που χαμογελανε και πανε σε καμια πορεια για να περασει η ωρα. Αυτοι που επελεξαν να αγωνιστουν με την αξια τους και ειδαν τις αδικιες του συστηματος, αυτοι που ειχαν την ευκαιρια να χρησιμοποιησουν το συστημα και δεν το εκαναν (οντας μη περιθωριοποιημενοι), που ματωσαν,που δε συμβιβαστηκαν αυτοι ειναι οι αναρχικοι περιθωριοποιημενοι η οχι. Ακομα και η περιθωριοποιηση ειναι στο μεγαλυτερο ποσοστο ευθυνη αυτου που την υφισταται, γιατι δεν αντεδρασε οπου επρεπε να αντιδρασει επιλεγοντας κατα καποιο τροπο τις οποιες συνεπειες. Ο πραγματικος πολεμος θα ειναι και εναντια σε ολους αυτους τους μικροαστους.

από ... 24/03/2019 2:01 μμ.


Μολις περιεγραψες το 80-90% της ελληνικης κοινωνιας. Και το περιεγραψες ολοκληρο ως ταχατες εχθρο των αναρχικων. Γιατι αληθεια αυτοι που απο τις νεοτερες γενιες (εννοω ακομα και απο τους σημερινους σαρανταρηδες) απεχανε απο σχολες δημοσιες και ιδιωτικες, ποσοι νομιζεις οτι ήτανε; 10%; 15%; Αμφιβαλω αν ειναι και τόσοι. Ξερεις, ειναι αλλο πραγμα να λες οτι θες να αλλαξεις τη κοινωνια (μαγκια σou, αν ποτε μπορεσεις) και αλλο να θες να της κανεις ...override. Δεν βλεπεις οτι ο  μισος κοσμος που εχει παρει στα πιο προσφατα χρονια πτυχια τα εχει κανει κορνιζα και οτι ο αλλος μισος δουλευει με το πτυχιο του για τρεις και εξηντα; Δεν βλεπεις οτι ολοι αυτοι ειναι βουτηγμενοι στα χρεη και τους παιρνουν και τα σπιτια (αν εχουν) οι τραπεζες και οι εφοριες; Οχι, σπευδεις να τους βγαλεις ολους εχθρους της "αναρχιας". Δεν θα μπω παντως σε διαγωνισμο για το τι ειναι "αναρχικο" και τι οχι. Ειλικρινα δεν με νοιαζει, πλεον

Προς αλλους φιλους αναρχικους. Οσοι αυτοπροσδιοριζεστε ως αναρχικοι -ΠΑΡΑ το οτι αναγκαζεστε να συνυπαρχετε σε εναν "χωρο" με τετοιες αντικοινωνικες αποψεις- καντε τα κουμαντα σας. Εσεις μπορει να εχετε τον τροπο. Προσωπικα δεν τον βρηκα

από 0 24/03/2019 8:47 μμ.


Δε περιγραφουν το 80-90% της κοινωνιας. Πολλοι ανθρωποι πηραν τα πτυχια απο δημοσια πανεπιστημια με την αξια τους και ας μην ειναι αναρχικοι δε βαλαν κομματικο μεσο ουτε πληρωσαν. Πολλοι δε βγηκαν ποτε στον αγωνα και χρησιμοποιησαν το συστημα για να ευνοηθουν. Δεν μπορει κανεις να το παιζει αγωνιστης με στημενη παρτιδα σκακι... Αδικο ειναι το ιδιο το συστημα και οποιος δεν τασσεται εναντια σε ενα τετοιο κοινωνικο συστημα ειναι γιατι ευνοηθηκε απο αυτο και το χρησιμοποιησε για να παρει παραπανω...Δεν προσπαθησα να τους βγαλω ολους εχθρους της αναρχιας, αυτο ειναι ακυρο και αυθαιρετο συμπερασμα. 


Εχεις δικιο -ειχα διαβασει μαλλον βιαστικα αυτο που εγραψες και το ειχα παρερμηνευσει. Καμια φορα κανεις απανταει οχι σε αυτο ακριβως που βλεπει μπροστα του, αλλα σε αυτο που εχει φαει στην μαπα παλιοτερα (και του εχει αφησει απωθημενο). Αυτο που λεμε καιγεσαι με το χυλο, φυσας και το γιαουρτι :)


Προλετάριος είναι ο μισθωτός υπάλληλος (ο άνεργος είναι στην υποκατηγορία που ονομάζεται λούμπεν προλεταριάτο).

Μικροαστός είναι ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος που δεν έχει υπαλλήλους.

Μικροαστός επίσης είναι και ο ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος που το δίνεις για ενοίκιο. Αν κατοικείς στο διαμέρισμά σου δεν είσαι μικροαστός γιατί κάνεις χρήση. Αν έχεις ένα διαμέρισμα άδειο τότε είσαι μικροαστός γιατί το άδειο διαμέρισμα είναι επένδυση.

Γενικά μικροαστός είναι ο μικροϊδιοκτήτης που δεν έχει υπαλλήλους.

Ο μικροαστός δεν είναι καπιταλιστής. Έχει ένα υπαρκτό αλλά μικρό οικονομικό συμφέρον από το σύστημα της ατομικής ιδιοκτησίας. Ο μικροαστός μπορεί να υποστηρίξει την επανάσταση αν φοβάται οτι οι καπιταλιστές (πχ τραπεζίτες) θα του πάρουν την μικροϊδιοκτησία του, αλλά μπορεί να εναντιωθεί στην επανάσταση αν φοβάται οτι οι επαναστάτες θα κάνουν το ίδιο. Πιθανότητα 50-50% ο μικροαστός να είναι επαναστάτης. Ο μικροαστός μπορεί να αλλάξει στρατόπεδο ανά πάσα στιγμή όμως, αν μπει σε επαναστατικές ομάδες μπορεί εύκολα να γίνει προδότης, ωστόσο συνήθως οι αντικαπιταλιστές μικροαστοί απλά χρηματοδοτούν επαναστατικές ομάδες και δεν συμμετέχουν οι ίδιοι προσωπικά. Συχνά οι μικροαστοί με αντικαπιταλιστικές τάσεις τελικά το ρίχνουν στην ψευτοεπανάσταση τύπου ψηφίζω ΚΚΕ και μετά κάθομαι στο καναπέ.

Όταν ο μικροαστός προσλάβει μισθωτούς υπαλλήλους τότε γίνεται μεσοαστός.

Ο μεσοαστός είναι μικρός καπιταλιστής. Οι μεσοαστοί έχουν αρκετά έντονο συμφέρον από τη διατήρηση του καπιταλιστικού συστήματος κι έτσι εναντιώνονται στην επανάσταση. Οι μεσοαστοί όμως βασανίζονται από τους μεγάλους καπιταλιστές (τραπεζίτες-πολυεθνικές) κι έτσι έχουν τάσεις ενάντια στα μονοπώλια ή τις πολυεθνικές (αλλά όχι στο καπιταλισμό γενικά), αυτό μπορεί να εκδηλωθεί ως "προοδευτισμός" (πασοκισμός-συριζαϊσμός). Θέλουν καπιταλισμό αλλά χωρίς πολυεθνικές. Επιχειρηματίες με 10-20-50 υπαλλήλους είναι μεσοαστοί.

Όταν ο μεσοαστός μεγαλώσει και γίνει βιομήχανος-τραπεζίτης με πολλούς μισθωτούς υπαλλήλους τότε είναι μεγαλοαστός.

Ο μεγαλοαστός είναι μεγάλος καπιταλιστής και έχει πολύ έντονο συμφέρον από το καπιταλισμό οπότε δεν διστάζει να χρηματοδοτεί φασίστες για να μαχαιρώνουν τους επαναστάτες. Συνήθως υποστηρίζουν ΝΔ. Επιχειρηματίες με 100-200-500 υπαλλήλους είναι μεγαλοαστοί.

Όταν ο μεγαλοαστός γίνει δισεκατομμυριούχος και έχει πολυεθνικές εταιρίες τότε γίνεται μέλος της παγκόσμιας ελίτ και μπορεί να έχουν συμφέροντα από γεγονότα όπως πόλεμοι και οικονομικές κρίσεις (μπορεί μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος να δημιουργήσουν επίτηδες μια κρίση επειδή μετά από τη κρίση αγοράζουν μαζικά φτηνά ακίνητα και αποτυχημένες μικροεπιχειρήσεις). Αυτοί υποστηρίζουν διεθνείς οργανώσεις όπως Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, κλπ, και αυτοί ελέγχουν με οικονομική πίεση τους πολιτικούς αρχηγούς των κρατών, ουσιαστικά αυτοί κυβερνούν παγκοσμίως. Αυτό που εμείς εκλαμβάνουμε ως ιμπεριαλισμό (της αμερικής ή της ρωσσίας) είναι απλά οι εμφύλιες διαμάχες της παγκόσμιας ελίτ που μαλώνουν μεταξύ τους για τα συμφέροντά τους. Η παγκόσμια ελίτ μας βλέπει ως μυρμήγκια και θέλουν επίτηδες οι προλετάριοι να είναι πεινασμένοι ώστε να αναγκαζόμαστε να δέχομαστε να εργαζόμαστε για πενταροδεκάρες.

Όλα τα παραπάνω είναι όσον αφορά το οικονομικό σκέλος της κοινωνικής τάξης. Υπάρχει όμως και το ιδεολογικό σκέλος. Συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι βασίζουν την ιδεολογία τους στα οικονομικά τους συμφέροντα, αλλά όχι πάντα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν ιδεολογία που είναι ενάντια στα άμεσα οικονομικά τους συμφέροντα.

Οι καπιταλιστές προωθούν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα την αστική ιδεολογία του ατομικιστικού φιλελευθερισμού και αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί προλετάριοι να έχουν μικροαστική ιδεολογία, να πιστεύουν πχ οτι η ατομική ιδιοκτησία είναι κάτι το φυσικό ή να θεωρούν οτι οι επιχειρηματίες είναι καλοί για την οικονομία.

Επίσης, οι καπιταλιστές συχνά μπορεί να κλέβουν στοιχεία της προλεταριακής κουλτούρας και να τα κάνουν δικά τους αφού βγάλουν τα επικίνδυνα στοιχεία και προωθείται έτσι στη κοινωνία μια ασφαλής για τους καπιταλιστές ψευτοπρολεταριακή κουλτούρα. Στον αναρχισμό αυτό το έχουμε δει με τον λεγόμενο lifestyle αναρχισμό, δηλαδή άτομα που δηλώνουν αναρχικοί αλλά δεν έχουν πραγματική διάθεση να εναντιωθούν στο σύστημα και βλέπουν την αναρχία ως έναν τρόπο ζωής μέσα στο καπιταλισμό.

Στη καθομιλουμένη ο όρος μικροαστός μπορεί να χρησιμοποιείται υποτιμητικά για κάποιον που υποστηρίζει το σύστημα ενώ δεν έχει συμφέρον να το κάνει, ή και για κάποιον που ενώ είναι προλετάριος ονειρεύεται να ανοίξει επιχείρηση και να γίνει κι αυτός ένας βρωμερός καπιταλιστής.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License