ένα εξαιρετικό κείμενο για το μεταναστευτικό

μια καλή προσπάθεια

Αναδημοσιεύω και προτείνω προς διαδικτυακή συζήτηση -μέσω της φιλοξενίας η οποία προσφέρεται από τους διαχειριστές του ιντιμέντια Αθήνας- το παρακάτω κείμενο. Κατά τη γνώμη μου παρόλη την απόλυτη τραγωδία -που προέκυψε από την εγκληματική και ρατσιστική δράση του Λιμενικού- που συνοδεύει τις πρακάτω γραμμές του κειμένου, αυτό, προσφέρεται ως ΤΟΜΗ στην αντίληψη για το μεταναστευτικό ζήτημα. Κι αυτό όχι τόσο για την ιδεολογική του οριοθέτηση αλλά για την εκφραση μιας συνθετικής εικόνας γύρω από αυτό. Είναι καιρός να διαφανούν συνολικά οι αιτίες και οι οποίες θίγονται ή κάποιες υποννούνται μέσα σ' αυτό το θαρραλέο κείμενο που μπορούν να προσανατολίσουν και σε σημαντικές κατευθύνσεις ανάλυσης και δράσης. Διαφορετικά "για τους μετανάστες" χωρίς τους ίδιους τους μετανάστες θα μιλάμε όπως μιλάμε εδώ και πολλά χρόνια σαν πουκάμισα αδειανά. Με όσες συνέπειες είχε, έχει και θα συνεχίζει να έχει αυτό.

α)Κομβικό στοιχείο αποτελεί ο ρόλος που έχει η χώρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη συνέχιση της μετανάστευσης και την ανατριχίλα που αποκαλείται στο κείμενο ως "διαλογή" των ανθρώπων αυτών που φεύγουν από τις πατρογονικές τους εστίες.Αυτό λέγεται "Δουβλίνο" Ι και ΙΙ και το ΙΙΙ που μέλλεται να έρθει. Η συμφωνία αυτή αποτελεί εξέλιξη της ιστορικής πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης και κηδεμονίας του ελληνικού κράτους από το 1950 και μετά, το οποίο αποτελεί απόφυση της Δύσης με όποιες μορφές αυτή έχει πάρει κατά καιρούς (Αμερικανοκρατία-συνδυασμός της με την ΕΟΚ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, και σήμερα Γερμανία) εξάρτησης που στέρησε κατόπιν στρατιωτικών, πολιτικών και πολιτιστικών επεμβάσεων, από το Δεκέμβρη του 1944 μέχρι και την υπαγωγή της χώρας στην Τρόικα, κάθε παραγωγική και πολιτική ικανότητα αυτοκαθορισμού. Χωρίς αυτό πάντα λες πολύ λιγότερα από τα μισά.

2)Αυτό σε συνάρτηση με την ιστορία της αποικιοκρατίας και του επεκτατισμού (διάβαστε Νίκο Ψυρούκη χωρίς τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις για τις οποίες όμως μάτωσε) στην Αφρική, στην Ασία, στα Βαλκάνια (Ανατολικό ζήτημα που είναι ακόμα ζωντανό αν και πιο σύνθετο) και σαφώς στην κοντινή μας (λόγω μεγάλης ενασχόλησης του εδώ κινήματος) ...Λατινική Αμερική μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους για τους οποίους η μετανάστευση έχει πάρει αυτές τις διαστάσεις. Χώρες, πρώην "ανεξάρτητοποιημένες" αποικίες της Δύσης από τη δεκαετία του 60-70 στις οποίες επιβλήθηκε περίπου το ίδιο μοντέλο πολιτικής κηδεμονίας και οικονομικής εξάρτησης αλλά και πολιτισμικού προσανατολισμού, σήμερα ολοένα και περισσότερο διαλύονται από όλες τις απόψεις με πληθυσμούς που μεταναστεύουν ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΧΩΡΕΣ που ήταν αυτές που τις κατείχαν και τις κατέχουν επί της ουσίας. Αυτό που πρέπει να προσεχτεί και λείπει είναι: το τι συμβαίνει στους μετανάστες ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΦΟΝΙΚΟ ΕΒΡΟ-ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΦΟΝΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ, πριν να έρθουν στη φονική ΛΑΜΠΕΝΤΟΥΖΑ. Υπάρχει εκεί ένα τεράστιο κενό. Η διόγκωση του ρόλου της Κωλοπετεινίτσας και της Ψωροκώσταινας όχι μόνο δεν βοηθάει την ίδια την αλήθεια και τις αιτίες αλλά και την αντιμετώπιση του ζητήματος είναι και άδικη για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας που ούτε Τζήμερος είναι (να τους βάλουμε να δουλεύουν δωρεάν), ούτε Μίχας (ευλογία η μετανάστευση, μας αυξάνει το ΑΕΠ και γνωρίζουμε και νέες κουζίνες, νέα ρούχα κλπ), ούτε Κασιδιάρης (να τους σφάζουμε ανηλεώς).

3)Οι ρίζες του εγχώριου φασισμού οφείλουν να αναζητηθούν, όχι μονόπλευρα-αναγωγικά σε όψεις αυταρχισμού ή σε ιστορικές αναφορές επί του Ανατολικού ζητήματος (άλλο είναι ο επεκτατικός σωβινισμός, άλλο είναι ο πατριωτικός αλυτρωτισμός) αλλά στο γεγονός ότι αυτός ήταν ενεργούμενο στο διεθνές πλαίσιο της εξάρτησης και της αποικιοκρατίας. Σημαντικές ιστορικές τομές το απέδειξαν με τον πιο ειδεχθή τρόπο (1944-1949, 1950-1967, 1974-1979, 2012-2013)

4)Ένα αξιοπρόσεχτο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας (κι όχι η ελληνική κοινωνία όπως διαφαίνεται από τον όγκο κειμένων καταγγελίας της εδώ και 30 τουλάχιστον χρόνια) κατέντησε οιονεί δουλοκτητικό κατόπιν μιας σειράς σχετικά συστηματικών βημάτων από πλευράς των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) βασισμένων στο διεθνή ρόλο στο σύστημα καταμερισμού εργασίας από τους διεθνείς οργανισμούς σύγχρονής αποικιοκρατίας και "παγκοσμιοποίησησης". Η απόλυτη τριτογενοποίησης της οικονομίας, η διαρκής ένταξη στο διεθνές σύστημα Ασφαλείας, η πολυπολιτισμικότητα και η προσπάθεια επιβολής μοντέλων ζωής, η σκλήρυνση του θεσμικού πλαισίου σε συνδυασμό με την επιβολή ενός μοντέλου "υποδοχής" μεταναστών, μετέτρεψε τη χώρα σε ένα συρματοπλεγμένο στρατόπεδο. Όσες παρακαταθήκες από το παρελθόν υπήρξαν απλά χρησιμοποιήθηκαν για αυτό το ρόλο. Δεν ήταν αυτές η αιτία.

5)Οι έννοιες κράτους και παρακράτους όσο δεν ξεδιαλύνονται αποτελούν ένα πεδίο σύγχυσης ειδικά για την Ελλάδα και την ξεχωριστή της ιστορία. Το παρακράτος είναι ένα κράτος μέσα στο κράτος και έχει διάρκεια πρωταγωνιστή όσο το ίδιο το επίσημο κράτος αδυνατεί να επιβάλει τις απαρέγκλητες επιβουλές των υπερεθνικών οργανισμών. Αυτό ζήσαμε ιστορικά από το 1944 μέχρι και σήμερα το 2014. 70 χρόνια έχουμε τη συστηματική ανάπτυξη ενός κράτους μέσα στο επίσημο κράτος, που βγαίνει στην επιφάνεια να λειτουργεί ατιμώρητα και ως αντινομία του, με συγκεκριμένες ημερομηνίες λήξης. (Η "εξαίρεση" του 1967, στην ουσία δεν αποτελεί εξαίρεση με την έννοια του διχασμού εκ μέρους των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως μπροστά στις αντιφάσεις του Κυπριακού ζητήματος καθώς και για τη συνέχιση της διασφάλισης του δόγματος Τρούμαν για την ελληνοτουρκική συνεργασία).

6)Προσπάθεια για τη διασαφήνιση του σε τι ιστορική πραγματικότητα ζούμε. Εδώ δεν είναι ούτε Μπρίξτον, ούτε Βερολίνο του 33, ούτε Μπρονξ, ούτε αμερικανικός Νότος. Δεν είναι Αφρική ούτε Ασία. Δεν είναι Κεντρική ούτε Δυτική Ευρώπη. Είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση που χρειάζεται επεξεργασία και ανάλυση προκειμένου χωρίς μια εύκολη συνθηματολογία να μπούμε γερά στο διεθνισμό και στην αλληλεγγύη των λαών.

7)Οι λαοί οι άλλοι είναι ήδη εδώ, ως μετανάστες. Με την ξεχωριστή τους ιστορία, με τις παραδόσεις τους, με τη γλώσσα τους, με τις προσδοκίες τους. Μαζί τους.

Ελπίζω ότι το κείμενο της ΑΚΑ να μας κάνει να ξεπεράσουμε το απόλυτο σοκ αυτής της μαζικής δολοφονίας ανθρώπων από τους χρυσαβγίτες και της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από το επίσημο κράτος, όπως πολύ εύστοχα αναφέρουν. Κάθε συμβολή στο διάλογο αυτόν είναι θεμιτή, με περιεχόμενο που να σέβεται μια ανώνυμη διαδικασία σχολιασμών στο υψηλό επίπεδο μιας πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνίας.

Ε

 

Το πρωί της Δευτέρας 21 Ιανουαρίου 2014, σκάφος που μετέφερε τουλάχιστον 28 μετανάστες βυθίστηκε ενώ έπλεε στα ανοιχτά του Φαρμακονησίου.
 Ο πνιγμός 12 μεταναστών, μεταξύ των οποίων και 9 παιδιά, ήρθε να προστεθεί στον τεράστιο κατάλογο θανάτου που έχει ανοίξει εδώ και χρόνια στα νερά του Αιγαίου και στα ελληνικά σύνορα, μόνο που αυτή τη φορά συνοδευόταν από τις σαφείς μαρτυρίες των επιζώντων μεταναστών για τις συνθήκες του γεγονότος.
Η έκπληκτη για μια ακόμα φορά ελληνική κοινωνία, που φαίνεται να ξεχνά πόσες φορές τα τελευταία χρόνια έχει ακούσει για παρόμοια γεγονότα, πληροφορείται πως τα «γενναία παλικάρια» του λιμενικού σώματος προσπάθησαν να απωθήσουν βίαια προς την πλευρά των τουρκικών χωρικών υδάτων το σκάφος εν μέσω θαλασσοταραχής ενώ απέτρεψαν τη μετεπιβίβαση των επιβατών του σκάφους και άφησαν όσους έπεσαν στο νερό στην τύχη τους. Στη συνέχεια ζήσαμε ακόμα πιο προχωρημένες οργουελιανές σκηνές, όταν υπουργοί της κυβέρνησης επέμεναν να διαψεύδουν τη δημόσια μαρτυρία ενός χαροκαμένου πατέρα σε συνέντευξη τύπου στο Σύνταγμα. Δίπλα στο μαχαίρι του χρυσαυγίτη που κυνηγά μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας, έχει θέση η μπότα του λιμενικού που χτυπά τον μετανάστη που προσπαθεί να σωθεί από τον πνιγμό ....

Ο παραπάνω παραλληλισμός απεικονίζει γλαφυρά το πρόσωπο της κυριαρχίας και του καθεστώτος εξαίρεσης που θέλει να επιβάλει. Ο φασισμός, πολύ παραπάνω από την ιδεολογία μερικών χιλιάδων ψηφοφόρων της χρυσής αυγής, αποτελεί την βαθύτερη και καθαρότερη μορφή του πνεύματος της κυριαρχίας και της ανισότητας. Είναι η πεμπτουσία κάθε κρατικής εξουσίας, που βρίσκεται κρυμμένη μέσα στις δομές της όταν υπάρχει σταθερότητα, ηρεμία και σχετική ευδαιμονία, αλλά εκδηλώνεται ξεκάθαρα σε περιόδους και συνθήκες κρίσης.
Όπως ακριβώς αυτές που ζούμε σήμερα. Όταν μάλιστα τον έλεγχο του κρατικού μηχανισμού έχει μια δεξιά κυβέρνηση, στην ηγεσία αλλά και στους συμβούλους της οποίας κυριαρχούν τα ακροδεξιά στοιχεία, τότε οι φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές παύουν να αποτελούν απλά μια λύση ανάγκης για την επιβίωση της εξουσίας και την επιβολή καταστολής. Εντάσσονται οργανικά και γίνονται αναπόσπαστο τμήμα στον κεντρικό πολιτικό σχεδιασμό. Και την υλοποίηση τους αναλαμβάνουν αυτοί που πρόσφατα χαρακτηρίστηκαν από ανώτατο δικαστήριο ως «σκληρός πυρήνας του κράτους που χρήζει ειδικής προστασίας και μεταχείρισης», δηλαδή τα σώματα ασφαλείας (αστυνομία, αντιτρομοκρατική, λιμενικό) και ο στρατός. Συνεπώς, ο πνιγμός των 12 μεταναστών στη θάλασσα του Φαρμακονησίου, είναι ένα ακόμα αποτέλεσμα της άσκησης μιας πολιτικής ολοκληρωτισμού, αποκλεισμού και καταστολής (Ο υιός Πλεύρης πρόσφατα είχε υποστηρίξει πως θα υπάρξουν νεκροί μετανάστες στα σύνορα. Η ευχή του εκπληρώθηκε πολύ γρήγορα). Είναι ένα ακόμα επεισόδιο της επίθεσης της κρατικής εξουσίας ενάντια στην κοινωνία, είναι ένα ακόμα επεισόδιο του πολέμου που έχει κυρηχθεί από την αστική τάξη στις τάξεις των καταπιεσμένων.
Του ίδιου πολέμου που σκοτώνει τους χιλιάδες που «αυτοκτονούν με τη θέληση τους» τα τελευταία χρόνια, που σκοτώνει αυτούς που καίγονται από μαγκάλια και ξυλόσομπες στην προσπάθεια τους να ζεσταθούν, που σκοτώνει όσους πνίγονται στα νερά της Μεσογείου στην προσπάθεια τους να μεταναστεύσουν.
Είναι ένα ακόμα επεισόδιο του ταξικού πολέμου που, μονόπλευρα προς το παρόν, εντείνεται και από τον οποίο, ας είμαστε έτοιμοι να μετράμε και «Έλληνες λαθρομετανάστες» τα επόμενα χρόνια, ανάμεσα στους πνιγμένους στα σαπιοκάραβα για Ευρώπη και στην κάθε Λαμπεντούζα. Άλλωστε, και οι ίδιοι οι μετανάστες θύματα του ίδιου ταξικού πολέμου που μαίνεται στις πατρίδες τους είναι. Αυτός τους ξερίζωσε από τους τόπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Από την άλλη πλευρά σε αυτόν τον πόλεμο, παίρνουν μέρος οι δουλέμποροι και συνεργαζόμενα δίκτυα διεθνών κυκλωμάτων, εθνικών κρατών, υπηρεσιών ασφαλείας, φασιστών, μεγαλοκαπιταλιστών. Όλοι αυτοί που, τώρα που οι μετανάστες δεν είναι πια φτηνότεροι από τους ντόπιους εργάτες, χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως χώρα τράνζιτ, στην οποία γίνεται και μια αρχική διαλογή των καλύτερων υποζυγίων για τα εργοστάσια και τα γιαπιά της Ευρώπης.
Οι παραγωγικά άχρηστοι, οι αδύναμοι, τα παιδιά, οι γέροι μπορούν να ταίσουν τις αλανιάρες τσιπούρες στο Ιόνιο, το Λυβικό, το Αιγαίο .... Πολύ περισσότερο από την αλληλεγγύη μας στην ταυτότητα του μετανάστη, που την αναγνωρίζουμε ως μια συνθήκη ακραίου και βίαια εξωθούμενου στην εκμετάλευση υποκειμένου, υπερασπιζόμαστε τους μετανάστες ως ανθρώπους της τάξης μας. Αναγνωρίζουμε μια κοινότητα που εδράζεται στην κοινή ταξική θέση και με βάση αυτό επιδιώκουμε την κοινωνική ένταξη των μεταναστών στο πλαίσιο μια συνολικής συγκρότητησης κοινοτήτων αγώνα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεζόμενων. Ακριβώς κατά τον ίδιο τρόπο που θεωρούμε και αντιμετωπίζουμε συνολικά ως εχθρούς μας τους πλούσιους και τους ισχυρούς, τους εξουσιαστές, τους μαφιόζους και τους φασίστες όλου του πλανήτη. Είτε ζουν στην Ελλάδα, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, το Πακιστάν, ή τη Σομαλία. Ως διεθνιστές είμαστε ενάντια τόσο στα εθνικά σύνορα, όσο και στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου που αντικαθιστά και εξαργυρώνει αυτά τα σύνορα με την μπίζνα του δουλεμπορίου.
Η επιλογή μας, που θεωρητικά αναγνωρίζουμε ως ορθή κοινωνικά και ταξικά, είναι να μένουμε στον τόπο που μεγαλώσαμε και να αγωνιζόμαστε για την ανατροπή. Και για όποιους θελήσουν αυτό να το προσάψουν ως επιχείρημα ενάντια στον ερχομό των μεταναστών, θα γελάγαμε ειρωνικά, αναλογιζόμενοι τόσο την κατάπτυστη υποταγή του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας στους δυνάστες της, όσο και τη διογκούμενη τάση μετανάστευσης των Ελλήνων (προφανώς μετανάστες «καλής ποιότητας») στις ίδιες ακριβώς χώρες που προτιμούν και οι υπόλοιποι (και κατά τον Δένδια «κακής ποιότητας») μετανάστες. Αναγνωρίζουμε ότι η "σύγκρουση" του κράτους με τον άμεσο πολιτικό εκφραστή του φασισμού, τη χρυσή αυγή, δεν είναι τίποτα άλλο από ενδοεξουσιαστική διαμάχη. Η ασκούμενη φασιστική πολιτική, οι μέθοδοι και πρακτικές της, ενσωματωμένα στο καθεστώς, στράφηκαν ενάντια στη χρυσή αυγή, όταν τα μυαλά της ηγεσίας της πήραν αέρα και φαντάστηκαν ότι με ένα ρεσάλτο το παρακράτος θα γινόταν κράτος. Ο καυγάς γίνεται για τη δύναμη και τα πρόσωπα που θα την κρατάνε στα χέρια τους. Τη δύναμη να μαχαιρώνουν τον Παύλο Φύσσα ή να πνίγουν μετανάστες. Μπροστά στο γεγονός ότι δολοφονούν ανθρώπους της δικιάς μας τάξης οι διαφορές κράτους και παρακράτους είναι επουσιώδεις. Για εμάς είναι απόλυτη αλήθεια το να πούμε ότι τον Φύσσα τον έσφαξε το κράτος και τους μετανάστες στο Φαρμακονήσι τους έπνιξε η χρυσή αυγή. Κρατικός και παρακρατικός ο φασισμός είναι ένας. Και θα του κάνουμε τον βίο αβίωτο.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2014 18:00 ΜΜ

 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ.

 Αναρχικοί για την Κοινωνική Απελευθέρωση (ΑΚΑ)

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License