Ιστορική συγγνώμη του IRA για τα θύματα του αγώνα.

(Από την ιστοσελίδα της ΕΡΤ) Μαζί με μερικά δικά μου σχόλια και αναμνήσεις

«Συγνώμη για τον ''πόνο'' που προκάλεσε στις οικογένειες των ''αγνοουμένων'', των αμάχων που απήχθηκαν ή σκοτώθηκαν από μαχητές της οργάνωσης στη διάρκεια της τριανταετούς σύγκρουσης στη Βόρεια Ιρλανδία, ζήτησε την Παρασκευή, ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός (IRA). Η συγγνώμη ήρθε αμέσως μετά την αναγνώριση από την ιρλανδική αστυνομία του λείψανου που βρέθηκε σε παραλία της κομητείας του Λουθ, το οποίο ανήκε στη Ζαν ΜακΚόνβιλ, μια Καθολική, μητέρα δέκα παιδιών, η οποία απήχθη και σκοτώθηκε από τον IRA το 1972. Τη δεκαετία που ακολούθησε των ειρηνευτικών συμφωνιών του Απριλίου του 1998, ο IRA έδωσε πληροφορίες στην ιρλανδική αστυνομία για να εντοπίσει τις σορούς περίπου 6 αμάχων, μεταξύ των οποίων και η Ζαν ΜακΚόνβιλ. Ωστόσο χρειάστηκαν πολλές έρευνες για τέσσερα χρόνια, προτού ένας περαστικός βρει κατά τύχη τα λείψανα της ΜακΚόνβιλ σε μια παραλία της Ιρλανδίας, κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Ιρλανδία. Η Ζαν ΜακΚόνβιλ είχε κατηγορηθεί άδικα από την ιρλανδική οργάνωση ότι έδωσε πληροφορίες στο βρετανικό στρατό, απλώς επειδή είχε προσφέρει βοήθεια σε ένα βρετανό στρατιώτη που είχε τραυματιστεί από επίθεση μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της, στο δυτικό Μπέλφαστ». Στο δυτικό Belfast…… το ghetto των πολιορκημένων καθολικών. Για όσους διάβασαν την αυτογραφία του Gerry Adams “Before the dawn”, η εκφρασθείσα συγγνώμη δεν θα πρέπει να αποτελεί και μεγάλη έκπληξη καθώς ο αρχηγός του Sinn Fein, στον πρόλογό της αυτοβιογαφίας αυτής, αναφέρει επί λέξη: “….who can forget the grief and pain that have neen suffered and inflicted? No section of our people has a monopoly on suffering. We have all been hurt. And we have all inflicted harm. We must forgive each other as part of a necessary healing process ”. Αυτά από μία οργάνωση που αγωνίστηκε για την ιρλανδική γλώσσα, κληρονομιά, αξιοπρέπεια, πολιτική ακόμη και θρησκευτική ελευθερία, που είδε μέλη της να βασανίζονται, να δολοφονούνται, να πεθαίνουν από απεργίες πείνας στις φυλακές (ο μακαρίτης ο Bobby Sands ήταν κι εκλεγμένο μέλος του Βρεταννικού Κοινοβουλίου) μία οργάνωση που πέτυχε την επανειλημμένη καταδίκη του Ηνωμένου Βασιλείου για σωρεία παραβιάσεων των διεθνών συνθηκών που αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα, παραβιάσεων νομικά θεσμοθετημένων στο Prevention of Terrorism Act, αλλά και μία οργάνωση που επίσης δολοφόνησε, κατέστρεψε τη ζωή χιλιάδων οικογενειών σε μία ανελέητη σύγκρουση με το κράτος για ιδανικά και οράματα που τελικά μεταβλήθηκαν σ’ εφιάλτες για μία κουτσουρεμένη ιρλανδική επαρχία και για ένα ολόκληρο λαό που είχε την ατυχία να κατοικεί εκεί. Οι κάτοικοι του Belfast, άνθρωποι εύθυμοι, ανοιχτόκαρδοι, ευγενικοί κατέληξαν να ζουν σε μία πόλη, της οποίας ολόκληρο το εμπορικό κέντρο έκλεινε στις 10 το βράδυ σαν φρούριο, σε μία πόλη που έπρεπε να ξέρει κανείς σε ποιό pub να πάει ώστε να αποφύγουν οι συγγενείς του να διαβάσουν την άλλη μέρα στις εφημερίδες γι’ αυτόν. Σε μία πόλη που όποιος οδηγούσε το βράδυ νόμιζε ότι βρίσκεται σε κατεχόμενη πόλη, όπου οι δυνάμεις ασφαλείας δρούσαν κατά τεκμήριο ανεξέλεγκτα αλλά με τη διαφορά ότι ενέπνεαν ένα αίσθημα ασφάλειας στο ένα μέρος του πληθυσμού και ταυτόχρονα ήταν θανάσιμοι, μισητοί εχθροί για το άλλο. Και τι έμεινε τελικά απ’ όλη αυτή την ιστορία; Ο πόνος και η θλίψη των απλών ανθρώπων, αυτών που δεν ζήτησαν να είναι ούτε ήρωες ούτε σωτήρες ούτε θύματα ούτε θύτες, αυτών που γεννήθηκαν γνωρίζοντας ότι μία μέρα δεν θα ήταν πια ούτε μία ανάμνηση και που ζήτησαν να προσπαθήσουν να ζήσουν σαν απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Τα εφηβικά χρόνια του Gerry Adams, όπως τα περιγράφει ο ίδιος, ήταν πράγματι τραγικά αλλά όπως κι αυτός ήταν παιδί μιάς πολύτεκνης οικογένειας και οι περισσότερες καθολικές οικογένειες ήταν πολύτεκνες εξαιτίας του ότι ο καθολικισμός αποδοκίμαζε έντονα την αντισύλληψη, έτσι και τα δέκα παιδιά της μακαρίτισσας της Jean McConville, στερήθηκαν τη μάνα τους με μόνη αιτία το ότι βοήθησε ένα τραυματισμένο στρατιώτη, κάτι που όχι μόνο θα έπρεπε να μας το επιβάλλει η ανθρωπιά μας αλλά και που είναι επιβεβλημένο ακόμη και σε συνθήκες πολέμου και προβλέπεται από τα Πρωτόκολλα της Γενεύης. Ας ελπίσουμε ότι και τα παιδιά της θα φανούν γενναιόδωρα αλλά και ότι η τραγικότητα της κατάστασης αυτής θα αποτελέσει τροφή για το φανατισμένο μυαλό μας, όχι στο να αποκηρύξουμε τους αγώνες αλλά στο να είμαστε ρεαλιστικά άγρυπνοι και να αντιληφθούμε ότι όταν μένουμε οχυρωμένοι μέσα στα πνευματικά μας χαρακώματα το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνουμε εκεί. Ίσως, από μία άποψη, αυτό να είναι μία θεμιτή επιλογή μας αλλά όταν έτσι προκαλούμε και το θάνατο άλλων ανθρώπων που ή διαφωνούν με τα οράματά μας ή δεν ζήτησαν ποτέ να μετέχουν σε αυτά, τότε εμείς είμαστε ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ από αυτούς που πολεμάμε γιατί ακριβώς χρησιμοποιούμε τα μέσα εναντίον της χρήσης των οποίων, υποτίθεται ότι αγωνιζόμαστε.

από Άνευ ονόματος 25/10/2003 1:45 μμ.


Η συγγνώμη τους θα έπρεπε να απευθύνεται και στους ιρλανδούς συντρόφους, που έχουν τραβήξει τα πάνδεινα από τον IRA. Επίσης, καλά θα κάνουν και οι εδώ σύντροφοι να πληροφορηθούν σχετικά πριν ξαναγράψουν συνθήματα υπέρ του IRA (βλ. κατάληψη φιλοσοφικής).

Σε ποιους ακριβώς θα έπρεπε να απευθύνεται η συγνώμη;

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License