Η ΝΑ Μεσόγειος, η Συρία και το κίνημα στην Ελλάδα-Κύπρο

Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος στο στόχαστρο του Δυτικού ιμπεριαλισμού και των παραφυάδων του. Συρία, Λίβανος, Παλαιστίνη, Ιράν: οι ακόμα ανεκπλήρωτοι πόθοι τους

 

Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος στο στόχαστρο του Δυτικού ιμπεριαλισμού και των παραφυάδων του.

Συρία, Λίβανος, Παλαιστίνη, Ιράν: οι ακόμα ανεκπλήρωτοι πόθοι τους

Εδώ και δυο χρόνια στη Συρία καταβάλλεται μια προσπάθεια από πλευράς Τουρκίας, Ισραήλ, Κατάρ και Σαουδικής Αραβίας, Λιβυοποίησης ή και Ιρακοποίησης της χώρας. Με την σύμπραξη των δυτικών δυνάμεων και κυρίως από πλευράς ΗΠΑ, Αγγλίας-Γαλλίας, η Συρία βρίσκεται στο μέσο της διελκυστίνδας, με τη Ρωσία να παίζει το ρόλο του κηδεμόνα της, για να τη χρησιμοποιεί ως έξοδο στη Μεσόγειο αλλά και ως χώρο για στρατιωτική βάση. Στο εσωτερικό της, ένας εμφύλιος πόλεμος έχει κοστίσει αμέτρητα θύματα αμάχων και μαχητών, μεταξύ της αντιπολίτευσης, η οποία είναι κατακερμασμένη, και του κράτους του Άσαντ που χρηματοδοτείται από τη Ρωσία και υποστηρίζεται πολιτικά από το Ιράν. Πρωταγωνιστές σ’ αυτή τη σφαγή είναι κατ’ εξοχήν ο εθνικός στρατός και οι αντίπαλοί του που υποστηρίζονται στρατιωτικά και χρηματικά από τους Σαουδάραβες και το Κατάρ, με την Τουρκία πολιτική εμπροσθοφυλακή και χώρο διαπραγμάτευσης κυρίων, να εξάγει την εσωτερική της κρίση. Το Ισραήλ στην ίδια κατεύθυνση συγκρούεται με τη Χεσμπολάχ στο Λίβανο παίζοντας το ρόλο των παράπλευρων χτυπημάτων «μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια» ενώ σφάζει τους Παλαιστίνιους που βρίσκονται διχασμένοι ανάμεσα στη θρησκευτική διαμάχη μεταξύ σουνιτισμού και σιιτισμού και παράλληλα της αντίθεσης με το ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Η Αίγυπτος βρίσκεται σε ένα παιχνίδι διχασμού αλλά υποστήριξης ακόμα και των αντιτιθέμενων για μια δυτική λύση στη Συρία. Μια επίσης λαίλαπα αναδύεται από τα βάθη του θρησκευτικού διχασμού που έχει τις πολιτικές προεκτάσεις στο παιχνίδι των μεγάλων δυνάμεων και των παραφυάδων τους: ο θρησκευτικός πόλεμος ανάμεσα στο κοσμικό και φονταμενταλιστικό Ισλάμ ενώ οι χριστιανοί στην περιοχή παίζουν ρόλο σάκου μποξ του φανατικού Ισλάμ, που προωθεί μέσω του θρησκευτικού μίσους τις επεκτατικές του αντιφατικές επιδιώξεις. Ένα σχεδόν αξεδιάλυτο κουβάρι συντηρεί ένα αδιέξοδο περιφερειακής σύγκρουσης με αμέτρητα θύματα και με την προοπτική μιας επέμβασης υπό τα όμματα της ανθρωπότητας. Μιας επέμβασης που σημαντικό ρόλο θα διαδραματίσουν όχι απλά οι Αμερικάνοι (που αδυνατούν να «σηκώσουν» μια οικονομικά δυσβάστακτη επέμβαση) και οι σύμμαχοί τους Άγγλοι και Γάλλοι στρατιωτικοί (με τη Γερμανία να καιροφυλακτεί όπως και στη Λιβύη για λόγους που αφορούν την εναντίωσή της σε κάθε σχεδόν αμερικανικό σχέδιο στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ηγεμονισμού) αλλά κυρίως οι περιφερειακές του παραφυάδες-ντόπιοι χωροφύλακες.

Κοντά σ’ αυτό το θανατηφόρο παιχνίδι που γίνεται για μια σειρά από λόγους που ξεκινούν από τον έλεγχο της ενέργειας (πετρέλαιο, ΑΟΖ, κλπ.) μέχρι πολιτικούς που αφορούν την κυριαρχία και τον ανταγωνισμό στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, μικροί παράγοντες, αποφύσεις της Δύσης, που ήδη βρίσκονται σε κηρυγμένη κρίση, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, παίζουν το ρόλο της πολιτικής και πρακτικής επικουρίας σ’ αυτήν την επέμβαση. Τακτοποιώντας σ’ ένα μεγάλο βαθμό τις σχέσεις τους με τους περιφερειακούς δυνάστες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με λειτουργικά μορατόριουμ ή μνημόνια συνεργασιών (Ελλάδα-Τουρκία, Κύπρος-Ισραήλ), συνεχίζουν σε ένα μεγάλο βαθμό τη απόλυτη υπαγωγή στους νέους συσχετισμούς με την πλευρά της Δύσης (επικείμενη χρήση των βάσεων της Σούδας Κρήτης και της Δεκέλειας Κύπρου) και των περιφερειακών τους συμμάχων, μετά το 1990, σύμφωνα και με τις νέες δυνάμεις που προέκυψαν π.χ. Κίνα ή ανέκαμψαν π.χ. Ρωσία ή ξεπρόβαλαν π.χ Ισλάμ με όλες τις εσωτερικές αντιφάσεις που αφορούν και τη διαφαινόμενη γεωπολιτική διάσπασή του. Η Ελλάδα και η Κύπρος από πλευράς πολιτικών ηγεσιών παίρνουν την κατάλληλη θέση μιας άβουλης υποστήριξης με στόχο την καλλιέργεια ρόλου παράγοντα που θα αποκομίσει γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη από τη μοιρασιά. Μάταια!

Από την άλλη, οι νίκες από πλευράς Άσαντ απέναντι στην τυχοδιωκτική αντιπολίτευση, είναι αυτές που άλλαξαν το σκηνικό της προβλεπόμενης ήττας του, παράλληλα με την ευνοϊκή για το καθεστώς κρίση στην Αίγυπτο και στην Τουρκία, αλλά και με τον ανολοκλήρωτο ακόμα πόλεμο επιβολής του Ισραήλ στο Λίβανο. Η Νέα Τάξη Πτωμάτων του πατέρα Μπους φαίνεται ότι βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή διεθνώς κι αυτό φαίνεται κυρίως στη Λατινική Αμερική, στον ακόμα ανολοκλήρωτο πόλεμο που έχει κηρύξει τα τελευταία 20 χρόνια στην κεντρική Ασία (Αφγανιστάν-Ιράκ) στις ανεφάρμοστες απειλές προς το Ιράν αλλά και στην ήττα που υπέστη η αντιπολίτευση στη Συρία, παρά τις προσπάθειες των αδελφών μουσουλμάνων για τον ίδιο σκοπό, έχοντας και έναν κοινό αντίπαλο από το Λίβανο: τη σιίτικη Χεσμπολάχ.

Για αυτό το λόγο και απομακρύνεται το ενδεχόμενο μιας Γενεύης κι επανευρίσκεται για μια ακόμα φορά η ευαισθησία της Δύσης για τη χρήση χημικών στον πόλεμο. Είναι σχεδόν σίγουρο πως είτε χρησιμοποιήθηκαν από το καθεστώς είτε όχι, συγκροτημένα θα υπάρξει η σχεδόν θετική ομόφωνη απόφανση των δυτικών δυνάμεων με εργαλείο τον ΟΗΕ, ο οποίος από το 1948 εκδίδει ανεφάρμοστα ψηφίσματα που συμψηφίζουν τη βία επιτιθέμενου και αμυνόμενου και κατά κύριο λόγο ενεργοποιεί το Συμβούλιο Ασφαλείας το οποίο στις περισσότερες των περιστάσεων ευνοεί τους ισχυρούς των συσχετισμών. Μια διαφαινόμενη «λύση» της ανάληψης της εξουσίας από μεταβατικά πρόσωπα (που θα απομακρύνουν την επέμβαση ή την απειλή της και θα δημιουργήσουν μια νέα τάξη στη χώρα που θα συμπεριλαμβάνει μια σύνθεση που θα οδηγήσει σε μια εκ νέου κρίση) αν δεν απομακρύνεται μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις τουλάχιστον μειώνεται η σημασία της. Το τι θα συμβεί είναι μάλλον άγνωστο στη Συρία και το αν θα επικρατήσουν σενάρια αποδόμησης της χώρας μέσω της διάσπασής της αλλά και μέσω μιας πολυπληθούς μετανάστευσης, μιας νέας διαπραγμάτευσης Αμερικανών-Ρώσων για τις επιρροές τους ή της δημιουργίας ενός μόνιμου στόχου όπως το Ιράν.  

Τι πρέπει να κάνει το κίνημα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, σήμερα; Είναι ένα σοβαρό ερώτημα απέναντι σ’ αυτήν την διαχρονική κρίση, στην περιοχή.

-Να στηρίξει με κάθε τρόπο κάθε ειρηνευτική προσπάθεια στη Συρία συνεννόησης των υπαρκτών πλευρών (κυβέρνηση-Χεσμπολάχ, αδελφοί μουσουλμάνοι) στη βάση μιας ιστορικής παραδοσιακής σχέσης ελλήνων-συρίων

-Να αντιταχθεί όχι μόνο στη Δυτική ιμπεριαλιστική αποδυναμωμένη πλέον δύναμη αλλά κυρίως στις περιφερειακές της παραφυάδες.

-Να επικοινωνεί και να στηρίξει τους σύριους αγωνιστές που βρίσκονται ανάμεσα σε ένα δικτατορικό καθεστώς αλλά και στους πληρωμένους φονιάδες ή φανατικούς ισλαμιστές

-Να απαιτήσει να κλείσουν οι βάσεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο 

-Να αγωνιστεί εναντίον κάθε συνεργασίας ή μνημονίου που αποβλέπει στο μοίρασμα της περιοχής από τους περιφερειακούς δυνάστες, Τουρκία, Ισραήλ, σεΐχηδες, εμίρηδες.

-Να προστατέψει τους Σύριους πρόσφυγες από την πολιτική τους χρησιμοποίηση και εργαλειοποίηση

-Να αυτοργανωθεί απέναντι στην επερχόμενη φτωχοκτονία ενός νέου μνημονίου

Είναι πλέον φανερό, ότι μέσω της θρησκευτικής ηγεμονίας ή της ηγεμονίας του έθνους-κράτους ως πολιτικής λύσης δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ο ιμπεριαλισμός και η Αγορά. Αντίθετα, του δίνει με τις ευκαιρίες της πολυδιάσπασης και ένα χώρο να μπορεί να επεμβαίνει και να καταληστεύει την εργασία και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους. Μια νέα συνθετική πρόταση διεθνισμού και ανεξαρτησίας από τις δυτικές δυνάμεις και τις παραφυάδες τους στη Μεσόγειο και στα Βαλκάνια, αναδιανομής του πλούτου, άμεσης δημοκρατίας και οικολογίας, ίσως να είναι η διέξοδος απέναντι στη διαρκή καταστροφή και το χάος. Η ανασύνθεση του πολιτισμού σε όλο του εύρος, αν και δύσκολη, είναι πιο πραγματιστική από την καταστροφική ουτοπία-δυστοπία της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής νομής του πλανήτη.

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License