ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ; τι σημαίνει το απωθημένος μας "Ε"

Ένα μικρό σχόλιο, για προβληματισμό, μ' αφορμή ένα δίκαιο σύνθημα που ακούγεται ευρέως.

 

Προς τη ΣΟ: Γνωρίζοντας ότι μπορεί και να μην αναρτηθεί το παρακάτω, το στέλνω με την υποψία ότι μπορεί ένας προβληματισμός να υπερνικήσει κάποιες μανιχαϊστικές αντιλήψεις που έχουν βλάψει σε μεγάλο βαθμό το κίνημα.Το ζήτημα είναι τεράστιο και δεν αναλύεται σε λίγες γραμμές. Έχετε πιθανόν μια μεγάλη ευθύνη στο τι απορρίπτετε και  στο τι δέχεστε να αναρτηθεί και σας καταλαβαίνω. Όμως διαβάστε το προσεχτικά σε μια εποχή που ακόμα κι αν δεν το επιθυμούμε οι "ταυτότητες" μπορούν να παίξουν το ρόλο ή ενός κενού (για το κίνημα) που θα καλυφθεί από στενοκέφαλους αντικομμουνιστές φιλοιμπεριαλιστές Γρίβες (Κύπρος 1955-1974) ή ναζιστές-πράκτορες Μιχαλολιάκους και νταβατζήδες τύπου Φαήλου. Η εποχή είναι πολύ δραματική και δεν σας ρίχνω το ανάθεμα ακόμα κι αν το αγνοήσετε ως κείμενο ενός εθνικιστικού τρολ. Ευχαριστώ

Ε μαζί με τ' άλλα τα Α

Αυτοί που φωνάζουν το σύνθημα (και καλά κάνουν) πρέπει να γνωρίζουν ότι μετά τη συμφωνία του Λιβάνου και της  Καζέρτας, δεν υπήρξε ούτε μια ενέργεια του ΕΛΑΣ που δεν είχε την έγκριση της συμμαχικής άτυπης κυβέρνησης άρα δηλαδή του στρατηγείου της Μέσης Ανατολής, άρα των Εγγλέζων. Βγήκε το δίκαιο μίσος των γύρω χωριών που υπέφεραν από αυτά τα καθάρματα των Ταγμάτων Ασφαλείας αλλά η εντολή ήταν από τη συμμαχική κυβέρνηση (αγγλόφιλων, βασιλικών και ΕΑΜ): διαλύστε τα. (Για να τα χρησιμοποιήσουν βεβαίως το Δεκέμβρη). Είναι απολύτως δικαιολογημένο το μένος αυτών που το φωνάζουν και είναι απόλυτα δικαιολογημένη η "άκρη" του νήματος που πιάνουν από την ιστορία. Είναι η δική μας ιστορία αυτή που ηττήθηκε από την εποχή αυτών των συμφωνιών και επιγραμματικά τελείωσε στο ύψωμα 51 ("έλα μωρέ ένα παλιούψωμα είναι" είχε πει ο Χ.Φλωράκης όταν του το διαβίβασαν ως προανάκρουσμα της τελικής μας ήττας). Καλώς πιάνεται από κει η ιστορία διότι οι "αντιφασιστικές πολιτοφυλακές" της Ισπανίας είναι πολύ μακριά και μιλάμε για μια επανάσταση που έγινε σε πολύ διαφορετικές συνθήκες από αυτές στην Ελλάδα. Εδώ είχαμε ένα αυτοργανωμένο (στο μεγαλύτερο μέρος του) κίνημα αγροτών, διαννοουμένων, εργατών, στρατιωτικών που υποτάχθηκε στο ΚΚΕ με τις γνωστές συνέπειες. Η παλινωδίες στις διαταγές, η εξάρτηση από τη Σοβιετική Ένωση και τον Ιωσήφ Στάλιν που ανακάλυψε την Ορθοδοξία για να μπορέσει να πολεμήσει του γερμανούς ναζί η Ρωσία, το άβατο των πολιτικών αποφάσεων από μια ηγεσία που δεν λειτουργούσε δημοκρατικά και με σοβαρή ανάλυση, ο μικρός εσωτερικός εμφύλιος που κόστισε τη ζωή σε αρκετούς διαφωνούντες, δείχνουν ότι το εθνικο-απελευθερωτικό ΜΑΣ κίνημα, το ΕΑΜ ακολούθησε ένα λάθος πολιτικό δρόμο: Το δρόμο της διαμεσολαβημένης πολιτικής από τις Κεντρικές Επιτροπές και τα Πολιτικά Γραφεία.Αυτό είναι το διαχρονικό πολιτικό ζήτημα της ανθρωπότητας, ο δρόμος της πολιτικής που διαμορφώνει ηγεσίες στις οποίες οι μάζες υπακούν άνευ αντιλογίας. 

Έτσι ηττήθηκε το πιο μεγαλειώδες επαναστατικό κίνημα μετά το 1821 ακολουθώντας τις ίδιες μεθόδους και τα ίδια λάθη στον πυρήνα της σκέψης του. Ο δύσκολος δρόμος της πολιτικής ισότητας και με στόχο την οικονομική δημοκρατία στη σύνθετη κατάσταση της άνευ προηγουμένου οικολογικής καταστροφής μας βάζει σε ένα πιο σύνθετο και απλό δρόμο της αποτίναξης ενός νέου ζυγού: της αποικίας χρέους στο σήμερα. Ένα νέο Εθνικό και Ταυτοχρόνως Διεθνιστικό Εξισωτικό όραμα ίσως είναι κάτι παραπάνω από αναγκαιότητα σήμερα. 

ΥΓ: Επειδή η παρεξήγηση περί "εθνικού" μπορεί να ξενίσει (όχι απλά να ξενίσει αλλά και να δημιουργήσει εχθρούς ακόμα κι από αυτούς που προσκυνάνε στα συνθήματα του ΕΑΜ)  και να απαντηθεί εύκολα και ανενδοίαστα με το γνωστό σλόγκαν της σύγχυσης για αυτούς που "κοιμούνται πατριώτες και ξυπνούν εθνικιστές" καλό είναι πολλοί να ψάξουν ιστορικά τη διαφορετική ανάπτυξη των εθνών-κρατών της Δυτικής Ευρώπης που αποτελεί πλέον το ιστορικό πρότυπο για την "εθνογένεση" με την περιφέρεια των αποικιών και των εξαρτήσεων. Ας ψάξουν τη διαφορετική ανάπτυξη των εθνών στα Βαλκάνια στην Ανατολή, στη Λατινική Αμερική, στην Ασία, στην Αφρική για να δουν ότι τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Ας δουν επιτέλους ότι υπήρχαν καταδυναστευόμενα έθνη ας δουν ότι άλλο προλετάριος στη Γαλλία το 1871 κι άλλο προλετάριος στις αφρικανικές και ασιατικές αποικίες της. Κι από άποψη θεωρητική μπορούν απλά να στοχαστούν: αν υπάρχουν εθνικές και φυλετικές καταπιέσεις οικουμενικά στο σήμερα (γλώσσα, θρησκεία, φυλή, πολιτισμός κλπ) που αντιστοιχούν και σε πολιτικές και οικονομικές και δεν το αναλάβουν οι επαναστάτες τότε ποιοι θα το αναλάβουν; Ας δουν επιτέλους ότι όταν λέμε για "Ε" ΛΑΣ ή για "Ε" ΑΜ τα "Ε" σημαίνουν ΕΘΝΙΚΟ. Όταν μιλούν για αλληλεγγύη (και καλά κάνουν) σε όλα τα Λατινοαμερικανικά "NATION" (π.χ. ELZN) ή όταν λένε για C"N"T (για το ιστορικό συνδικάτο των αναρχικών συντρόφων στην Ισπανία) ομιλούν όχι απλά για έθνος αλλά για γένος μια ακόμα πιο αρχαϊκή έννοια της συγγένειας που σχετίζεται με το αίμα. Αλλά το "Εθνικό", στην Ελλάδα γιατί ακόμα ενοχλεί όταν σε συνθήκες αποικίας χρέους έρχεται ένας Σόιμπλε κι αποφασίζει δίνοντας κατευθύνσεις στους νεο-Κουίσλιγκς; 

ΥΓ: Πώς θα ενωθούμε πραγματικά μες τους μετανάστες και τους πρόσφυγες για να γίνουν διεθνείς αγώνες (και στη χώρα μας και στις χώρες τους που όλες είναι νεοαποικίες) ενάντια σε κάθε ζυγό; Πώς θα βοηθήσουμε σαν άνθρωποι όχι μόνο καταπιεσμένων οικονομικών στρωμάτων, όχι μονάχα ως πολιτικοί όμηροι μιας ανύπαρκτης δημοκρατίας αλλά και φτωχά μέλη ενός ιστορικά καταπιεσμένου έθνους να γίνει μια διεθνής επανάσταση για την αποτίναξη του καπιταλισμού και του κράτους ως πηγής πολιτικών θεσμών καταπίεσης και δεινών; Όλοι έχουμε ευθύνες. Κι αυτές δεν εξορκίζονται με όλα τα αποδομητικά "αντι".

από ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 22/07/2013 4:39 μμ.


Μου φαινεσαι λιγο συγχυσμενος, αν προσπαθεις να ''προωθησεις'' την ιδεα του εθνους

με το επιχειριμα 'υπαρχουν εθνη που δυναστευουν και δυναστευονται αρα εγω υπερασπιζομε

το αδυναμο εθνος' ειναι τελιως λαθος λογικη, με το ιδιο σκεπτικο υπερασπιζεσαι το αδυναμο

κρατος, την αδυναμη εταιρια, τον αδυναμο ΦΑΣΙΣΤΑ..κλπ εναντιωσου στην ιδεα κι οχι μονο

σε αυτον που βγηκε κερδισμενος απ αυτο το συστημα

αλλα αστο αυτο σκεψου οτι ενα εθνος εχει καποια χαρακτιριστικα κοινη γλωσσα κοινο

αιμα κοινα εθιμα που η κοινωνια στην δικια σου περιπτωση η φυλη πρεπει να τα διαφυλαξει

εαν θελει να παραμεινει εθνος, τα συνορα βοηθανε σε αυτην την διαφυλαξη, αν δεν

το κανει θα χαθει απ την πολυγλωσσια και τις φυλετικες αναμειξεις...

για μενα δεν ειναι ουτε η κοινη γλωσσα ουτε το κοινο αιμα το ζητουμενο για να

ζησουμε ολοι μαζι ευτυχισμενοι ειναι οι κοινες ιδεες η ελευθερια,η ισοτητα, η αλληλεγυη

για αυτα αξιζει να παλεψεις για μια αναρχικη κοινωνια..

από αναρχος 22/07/2013 7:14 μμ.


οι αναρχικοι δεν εχουν δουλεια ουτε με το εαμ ελας.Παλι τα ιδια θα λεμε;

από Ε 23/07/2013 12:06 πμ.


Δύσκολος ο διάλογος μετο πληκτρολόγιο αλλά κάπως πρέπει να γίνει αφού δεν συζητιώνται αυτά τα θέματα. "Πάλι τα ίδια θα λέμε"; αναφωνεί ο "άναρχος" και με το δίκιο του όπως και για αυτά που λέει ο "ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ" αφού στη συνείδηση των περισσοτέρων το έθνος ταυτίζεται με το κράτος κατά τη δυτική  φιλελεύθερη και μαρξιστική αντίληψη. Εκεί τίθεται ένα σοβαρό ιστορικό ζήτημα κομβικό για την περεταίρω εξέλιξη της επαναστατικής πορείας αφού απομειώνοντας τη δυναμική μιας ανθρώπινης ανάγκης να οριοθετείται πολιτισμικά (η φυλή και το αίμα είναι κάτι πολύ μακρινό τουλάχιστον για την ελλαδική ιδιοπροσωπεία και σταματά γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. και κυρίως την εποχή της δημιουργίας των πολυφυλετικών Δήμων και γενικώς των πόλεων -κι όχι των πόλεων/κρατών όπως κάνουν την αναγωγή οι περισσότεροι ιστορικοί) αλλά και να μπορεί ανάλογα με την κουλτούρα της να λαμβάνει από δεξιά και αριστερά επιρροές και να εξελίσσεται. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η πορεία του ελληνισμού,τη δημιουργική αφομοίωση ολοένα και διαρκώς ξενικών στοιχείων ακόμα και μετά την κατάρρευση της δημοκρατίας, της  επέκτασης ενός οικουμενικού ελληνισμού,της διάσπασης και κατάρρευσης σε μικρές εχθρικές δυναστείες,  της προσάρτησης από τους Ρωμαίους, της αφομοίωσης εκ μέρους του χριστιανισμού του πεσμένου ελληνικού πνεύματος και της ανάδειξής του ακόμα και για να μπορεί να τον επιπλήττει, της βυζαντινής αναγέννησης εν μέσω Ανατολικής και Δυτικής επεκτατικότητας,της προσαρμογής ως "θρησκευτικής" οντότητας μέσω της κυριαρχίας στην παραγωγή στο εμπόριο και στις υπηρεσίες,της επιβίωσης μέσα σε συνθήκες δουλείας,της εξέγερσης μέσα στις συνθήκες που Ανατολικά και Δυτικά απέβλεπαν στις ζώνες απιρροής του Ανατολικού ζητήματος μέχρι και την δημιουργία ενός κράτους (κράτος όχι με την αρχαιοελληνική έννοια της ισχύος αλλά με τη ρωμαϊκή της εκδοχή της γραφειοκρατίας) ομοιώματος του δυτικού έθνους-κράτους. Εκεί είναι και το σοβαρό ζήτημα,όπου το έθνος αυτοεγκλωβίζεται στη λογική του κράτους και της ταύτισης με την πολιτική διοίκηση όπως την ξέρουμε και την πολεμάμε. Για να γίνει όμως αυτό έγινε ένας εμφύλιος μεταξύ 1824-1826 εν μέσω Ιμπραήμ με θύματα το Μεσσολόγγι που αποτελεί διεθνές υπόδειγμα αντίστασης. Υπενθυμίζω μονάχα την υπόθεση της Άνδρου και  της γεννάιας στάσης της πλειψηφίας -μάλλον- του νησιού να το ανακυρήξει σε κομμούνα πριν μπουν τα στρατεύματα του ημιεπίσημου κράτους. Πολλά γεγονότα (που δεν χρήζουν απλά φυγόκεντρων τάσεων όπως αυτά που εκφράστηκαν με αρχηγούς και τοπάρχες) ήταν αυτά που δείχνουν ότι η υπήρξε μια επανάσταση μέσα στην εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 21 η οποία ηττήθηκε και στη συνέχεια ένα εξαρτημένο έθνος πολιτικά και εθνικά εγκλωβίστηκε μέχρι και την περίοδο 1942-49. Μέχρι τότε οι προσπάθειες για απελευθέρωση και εθνική λύτρωση ταυτίστηκαν στην επέκταση των συνόρων στις περιοχές που κατοικούσαν έλληνες (κι όχι μόνο) που όμως στέναζαν υπό τον οθωμανικό ζυγό. Εκεί που έπρεπε να δωθεί μια μάχη ήταν η προσπάθεια για συνεργασία με τους λαούς των βαλκανίων και του; καταπιεσμένους τούρκους. Δεν θα μπορούσε όμως το κράτος με τη μορφή που το ξέρουμε να το κάνει. Αυτό ήταν χρέος των επαναστατών και μεταρρυθμιστών της εποχής κι αυτοί δεν κατάφεραν να το φέρουν εις πέρας. Από τη μια υπήρχαν οι φιλοβαλκανικοί που προέβλεπαν τον τουρκικό εθνικισμό από το κατερρέον Τανζιμάτ (αριστερά κλπ) κι από την άλλοι οι φιλοοθωμανικοί που είχαν και μεγαλύτερες προσβάσεις στην εξουσία και απέβλεπαν σε ελληνοτουρκική ομοσπονδία (Ίωνας Δραγούμης-μια παρεξηγημένη μορφή που προσέγγισε στα χρόνια της εξορία του τον μπολσεβικισμό και τον αναρχισμό, σύμφωνα με το εκδιδόμενο ημερολόγιό του). Βασικά  πλέον το κράτος που εγκλώβισε το έθνος στη λογική του ακολούθησε τις μεγάλες δυνάμεις και αγκιστρώθηκε ή γινόταν έρμαιο αυτών δημιουργώντας σφαίρες επιρροής. (Από κει και η κομματοκρατία) Αποτέλεσμα ήταν το 22 και η μικρασιατική σφαγή, αποτέλεσμα της νεοτουρκικής θηριωδίας (γενοκτονίες ελλήνων αρμενίων αράβων) της οποίας άνοιξε τις θύρες ο ελληνικός ιμπεριαλισμός ως σκατούλα του αγγλογαλλικού ιμπεριαλισμού. 

Και ξαναπάμε στο εμφύλιο μιας και σ' αυτή τη χώρα μόνο μέσα από ένα εμφύλιο μπορούμε να συνειδητοποίήσουμε αυτό που είμαστε και να μπορούμε να το επικοινωνήσουμε με όλους τους άλλους λαούς και τους καταπιεσμένους όλων των χωρών. "Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και παναθρώπινη τη Λευτεριά" έλεγε το τραγούδι του ΕΛΑΣ. Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν ξύπνησαν εθνικιστές την επόμενη. Βρέθηκαν κυνηγημένοι, σφαγμένοι, διωγμένοι, φυλακισμένοι, εξόριστοι, εκτελεσμένοι, δολοφονημένοι, συκοφαντημένοι. Κι αυτό για το περίφημο λάθος,της πολιτικής εξάρτησης από ένα κόμμα που όμως ενέπνεε εμπιστοσύνη και ακολουθούσαν τις εντολές του. Την ιεραρχία που οφείλουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας. 

Αυτά κι άλλα πολλά. Αύριο τα καλύτερα για όποιον αντέχει το διάλογο

Ε με όλα τα Α

 

ΥΓ: Γνωρίζω ότι αυτά ξενίζουν αλλά πρέπει να κοιτάξετε την ιστορία της καταπίεσης στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Μην τσιμπάτε στα μεταμοντέρνα παραμυθάκια περί "ανοχής" κλπ. Δεν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο. Υπήρξε μια ενορχηστρωμένη καταπίεση: οικονομική, πολιτική και κοινωνική. Ό,τι άλλο αφορούσε μια τάξη διαννοουμένων που βρισκόταν ως συνεργάτις τις περισσότερες των περιπτώσεων.Ο λαός λιμοκτονούσε και δούλευε για το χαράτσι. 

ΥΓ: Εγώ θα το βάλω βρε "ΜΕΛΙΓΑΛΑ" το "εθνικό"; Υπάρχει ιστορικά και μας καθορίζει δίπλα στους άλλους καημούς της ανθρωπότητας να ζήσει "μια ελεύθερη και ειρηνική ζωή". Κι όχι μόνο εδώ αλλά σε όλους σχεδόν τους λαούς που κουβαλάνε ένα ιστορικό εθνικών,πολιτικών, οικονομικών και πολιτισμικών καταπιέσεων.Το ταξικό είναι θέμα το ότι κάποιος το θέτει; Δεν υπάρχει οικονομική καταδυνάστευση; Το πολιτικό κάποιος το θέτει; Δεν υπάρχει ανισότητα στις αποφάσεις; Το οικολογικό κάποιος το θέτει; Δεν έχουν ξεσκίσει το σύμπαν μετην οικονομική ανάπτυξη; Ονόμασέ το όπως νομίζεις αλλά κράτα την ουσία του. Το ζήτημα είναι το ποιος το θέτει. Πάντως ξεχώρισε τη φυλή από το έθνος. Τελικά έκανε μεγάλο κακό αυτή η ρομαντική "αδιάλλειπτη" συνέχεια του έθνους και σ' αυτούς που την αντιμάχονται. Στη ρατσιστική φιλοιμπεριαλιστική θεωρία του κυρίου Φαλμεράιερ απάντησε με το ίδιο οπλοστάσιο για τη συνέχεια της φυλής κι ο κύριος Παπαρηγόπουλος. 

ΥΓ: Όλα οφείλουμε να τα βλέπουμε στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής τους. Διαφορετικά γεννάμε τέρατα. Ας είναι όσο γίνεται λιγότερα

από ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 23/07/2013 3:28 μμ.


Δεν μπερδευω το κρατος με το εθνος (αν και πιστευω πως το κρατος γεννηθηκε απ την αναγκη του ανθρωπου να συντηρισει και να διαδωσει τα εθνικα του χαρακτιριστικα)αλλα ακομη και στην πιο καλη μορφη του(ακρατικο εθνος) θα υπαρχει αυτη η αναγκη συντηρησης και διαδωσης της γλωσσας, εθιμων..που εμποδιζουν την ιδεολογικη ενοτητα με προσταγμα την εθνικη ενοτητα

ουτε την φυλη μπερδευω με το εθνος (απλα μιλαγα πιο γενικα φυσικα το ελληνικο αιμα ειναι σιγουρα μυθος αν και τωρα υπαρχουν φυλλα αλβανικα πακιστανικα που οι ελληναραδες φοβουνται να τα αφομιώσουν γιατι θα 'βρωμιστουν', η διημιουργια γκετο αλλων φυλων δεν χρεωνεται ολη στον ελληναρα, αλλα και στην αναγκη ενστικτοδους αγαπης για τον ομογλωσσο, τον ομοαιματο..ειναι στη φυση ολων μας αυτο, το θεμα ειναι να το βλεπεις και να κανεις κατι για αυτο.

Ωραιο και το τραγουδακι του ελας αλλα δεν πειθει αν θελουν παναθρωπινη την λευτερια τοτε γιατι αναφερουν την πατριδα ΤΟΥΣ? γιατι ειναι πατριωτες(που δεν σου λεω οτι ειναι εγκλημα,ετσι ειναι η φυση απλα αυτο δεν εχει σχεση με την αναρχια) και καποιοι απ αυτους κι εθνικιστες(που ως γνωστον στο λεξικο εθνικιστης=υπερπατριωτης) οποτε θελει προσοχη το ενστικτο συνεχισης του ειδους σου και των χαρακριστικων σου..μπορει να δυναμωνει την στιγμη που μιλαμε..

ΥΓ. Αυτο που λες ''Όλα οφείλουμε να τα βλέπουμε στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής τους''1.μπακουνιν γεννηθης 1814 2.θυμισου οτι εαμ και ελας πολεμαγαν τον Χιτλερ και τον Μουσολινι εξαιτιας του εθνικιστικου τους ξεσπασματος, τωρα αν δεν μπορουσε ο Βελουχιωτης η αρχηγαρα να δει τους κινδυνους που κρυβει η ιδεα του εθνους τι να κανουμε σιγουρα θα μπορουσαν αλλοι που απλα τους ειχε καπελωσει ,και ειχαν κανει μοκο, με το ηγεμονικο του ταλεντο.. 

αντι και δι εθνιστικα συντροφικα


Εδώ και κάποια λίγα χρόνια (όχι πάνω από 6-7) το παλιό ανέκδοτο ("έχουμε ταξικό πόλεμο" -έλεγε ένας μαρξιστής- κι απαντούσε ένας αναρχικός "ναι το Β2 με το Β3") έχει σχεδόν ξεχαστεί και αντί της διαχωριστικής γραμμής εξουσιαστές-εξουσιαζόμε...νοι καθώς και τη μάχη ενάντια σε όλες τις εξουσιαστικές αντιλήψεις, ιδεολογιες και σχέσεις έχει σχετικά πρόσφατα επικρατήσει μια σχεδόν απόλυτη προσχώρηση σε μια εύπεπτη κι αλλοιωμένη εκδοχή μαρξικής ανάλυσης, όπου τάχα όλα είναι ταξικός πόλεμος. Προσχώρηση που έχει τις εξαιρέσεις και τις εξηγήσεις της αλλά κατά τη γνώμη μου δεν αντισταθμίζεται πλήρως απ' την προσθήκη "κοινωνικός" (στο "ταξικός πόλεμος). Ο πόλεμος που μαίνεται ή θα είναι ενάντια σε κάθε εξουσία ή θα την αναπαράγει.

Δεν γεννιέται ελευθερία (αταξική κοινωνία) με ανελεύθερα μέσα (δικτατορία του προλεταριάτου). Δεν αποτινάσσεται κάθε μορφή εκμετάλλευσης με την αποδοχή κάποιων μορφών κατ' εξαίρεση (εθνική κυριαρχία). Σαν να το έχουμε ξεχάσει αυτό. Δε θεωρώ τον καθένα που σηκώνει σημαία φασίστα και δεν ξεμπλέκεις με το Μαρξ ή το ΕΑΜ με αφορισμούς. Όμως δεν μπορώ -εδώ αναγκαστικά επιγραμματικά- να μην επισημάνω την αντίφαση. Μέχρι και για Μελιγαλά και Ε.Α.Μ (ΕΘΝΙΚΟ) μιλάνε κάποιοι με άνεση ανιστόρητη την ίδια ώρα που φωνάζουν "ξεφτίλες πατριώτες". Γήπεδο το κάναμε. Ποια ανάλυση έχει το ένα και ποια το άλλο από πίσω; Πώς μπορούν να φωνάζονται ταυτοχρονα; Απλώς γιατί ακούγονται "ωραία"; Άντε στο όνομα του γηπεδικού αντιφασισμού να φωνάξουμε σε λίγο σύνθημα και για την ΟΠΛΑ που είχε φάει κόσμο και ντουνιά όχι μόνο απ' τη δεξιά αλλά κι απ' ότι ξέφευγε απ' το σταλινισμό και εφάρμοζε την "οικογενειακή ευθύνη".

Η αντεξουσιαστική σκέψη και δράση έχει μόνο ως εύπεπτο, εύληπτο υποσύνολο την ταξική παράμετρο. Γιατί αν είναι κυρίαρχο άντε ξέμπλεξε μετά. Σταλίνα δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Το ίδιο και αναρχικός. Νομίζω.

Να το πω απλά. Οπως το καταλαβαίνω κι αν το καταλαβαίνω, ο αναρχικός (στο βαθμό που μπορεί στον καπιταλισμό μέσα να αγωνίζεται να είναι αναρχικός) δεν ενδιαφέρεται για την κατάληψη της εξουσίας αλλά για την κατάργηση κάθε εξουσίας. Η έννοια του "ταξικού πολέμου" είτε το θέλουμε είτε όχι παραπέμπει στην επικράτηση μιας τάξης εις βάρος μιας άλλης. Βάζει ο Μανωλιός τα ρούχα του αλλιώς και έχεις μια απ' τα ίδια. Η θεωρία της "καλής κυβέρνησης" (της δικής μας) αναιρεί τη θεμελιώδη αναρχική προταγματική αρχή του ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ (χωρίς καμία εξουσία). (Και μετά όχι μόνο μπέρδεμα, αλλά τραβάς και στις εκλογές μεριά, ψηφίζοντας "φίλιο περιβάλλον" κι ούτε παίρνεις χαμπάρι για πότε σε αφομοίωσαν...)

 

από πολυ 23/07/2013 5:30 μμ.


ίσως είναι καιρός να ανοίξουν πάλι όλες οι συζητήσεις.

λες οτι ο βελουχιώτης δε μπορούσε να δει τους κινδύνους του έθνους

 

μήπως όλες οι έννοιες(δημιουργίες ανθρώπινων μυαλών) δεν ενέχουν κινδύνους; Δεν είδαμε τους κινδύνους της δημοκρατίας και του κομμουνισμού? ακόμα και της αναρχίας σε μικρότερη μέχρι τώρα κλίμακα?

 

είναι παγκοσμίως μια ιστορική συγκυρία που για να προχωρήσουμε πρέπει να γυμώσουμε τις έννοιες από τα επίκτητα χρακτηριστικά που τους έχουν δωθεί (με την πάροδο του χρόνου και τις κατα καιρούς συνθήκες), να τις αποφορτίσουμε από θετικά και αρνητικά συναισθήματα και να μελετήσουμε τα δομικά χαρακτηριστικά τους.

 

Αν θέλουμε να προτείνουμε κάτι βιώσιμο για την ανθρωπότητα στο πνεύμα της ελευθερίας και της ισότητας θα πρέπει να σκεφτούμε ότι θα μπορούν να συνυπάρχουν (μη ηγεμονικα) περισσότερα από ένα πολιτικά συστήματα βασιζόμενα σε κοινές αρχές ανθρωπισμού και ελευθερίας, αλλά με τα ιδαιτερα χαρακτηριστικά που επιθυμούν οι πληθυσμοι που τα εφαρμόζουν.

 

αυτά εν συντομία ελπίζω να μην είμαι εκτός θέματος

από χρονομηχανή δεν υπάρχει (ακόμα) 23/07/2013 6:51 μμ.


Δεν ξέρουμε τι θα έκανε και τι θα έλεγε ο Βελουχιώτης σήμερα. Ούτε ξέρουμε τι θα κάναμε και τι θα λέγαμε εμείς στην εποχή του Βελουιχιώτη.

από ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 23/07/2013 7:14 μμ.


Σιγουρα ολες οι εννοιες εμπεριεχουν κινδυνους και παγιδες που καλο θα ηταν να αναδειξουμε για να μπορουμε να τα αντιμετωπισουμε.

Αλλα σιγουρα δεν ειναι ολα επικτητα κι αλλα τα ανακαλυπτουμε τωρα σε πρακτικο και θεωριτικο επιπεδο, ισως να ειναι και αχωριστα κομματια της ιδεας,εννοιας η πολιτικου συστηματος

''να τις αποφορτίσουμε από θετικά και αρνητικά συναισθήματα και να μελετήσουμε τα δομικά χαρακτηριστικά τους''

Ωραια ο πατριωτισμος ειναι ενα ενστικτο αγαπης για τον τοπο που γεννηθηκες και για τους ανθρωπους που ειναι κοντα σου, που κανουν οτι κανεις και μιλανε οπως εσυ, ειναι κι αυτο ακομα ενα ενστικτο επιβιωσης, βλεπεις τον εαυτο σου στους ομοιους σου(οχι τους ομοιδεατες) οπως βλεπει ο πατερας στο παιδι τον εαυτο του, κατευθιαν χανεται η αντικιμενικοτητα, αγαπας κατι παραπανω απ οτι του ''αξιζει'' γιατι αυτο το κατι εισαι εσυ η συνεχεια σου.

''Αν θέλουμε να προτείνουμε κάτι βιώσιμο για την ανθρωπότητα στο πνεύμα της ελευθερίας και της ισότητας θα πρέπει να σκεφτούμε ότι θα μπορούν να συνυπάρχουν (μη ηγεμονικα) περισσότερα από ένα πολιτικά συστήματα βασιζόμενα σε κοινές αρχές ανθρωπισμού και ελευθερίας, αλλά με τα ιδαιτερα χαρακτηριστικά που επιθυμούν οι πληθυσμοι που τα εφαρμόζουν.''

Συμφωνω, δεν σου ειπα να γινουμε ολοι αναρχικοι αλλα απ το σημειο που καποια πατριωτικη(η αλλη) κοινωνια αρχισει να επιβαλει κανονες για το συμφερον των εθνικων χαρακτιριστικων της..που θα αναγκαστει να το κανει αλλιως θα χαθει στην ιστορια, θα αντισταθουμε..

κι ολα μελι γαλα

από Ε μαζί με όσα Α που μας ενώνουν 24/07/2013 11:38 πμ.


 

Κατά τη γνώμη μου στο διάλογο (ευτυχώς όχι απόλυτα) κυριαρχεί μια σύγχυση της αναρχίας με τη μεταφυσική. Προσοχή, όχι με τα πανανθρώπινα ιδανικά, αλλά με τη μεταφυσική. Δηλαδή με ένα θρησκευτικό προορισμό, ένα παράδεισο επί της γης όπου θα εκλείπει κάθε καταναγκασμός, που είναι όντως απόρροια της εξουσίας (εκτός ουσίας ή εκ της ουσίας;-ιδού το ερώτημα). Από την άλλη κυριαρχεί ένας α-ιστορισμός (δηλαδή μια συνειδητή απόρριψη της μελέτης της ιστορίας) και ένας ανιστόρητος λόγος (δηλαδή φως σε γεγονότα κι όχι σε κάποια άλλα με αποτέλεσμα να εξάγονται ερμηνείες απόλυτες που προσιδιάζουν στις φαντασιακές κοινότητες μιας αναρχίας ή σε μια αναρχογένεση, αντίστοιχοι όροι με το έθνος ως φαντασιακή κοινότητα και με το εθνογένεση. Όλα αυτά βεβαίως έχουν ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα αν ορίσω το «ελάχιστη» ως έναν υπαρκτό ιδεαλισμό σαν τον πλατωνισμό από αντιεξουσιαστική θέση. Κι αυτό διότι η πραγματικότητα και η ιστορία βγάζει κάθε φορά τη γλώσσα της.

Ας πιάσουμε το ζήτημα του έθνους το οποίο μπερδεύεται με το κράτος ως μια οργάνωση της κοινωνίας διαχωρισμένη από τον πληθυσμό και επί του πληθυσμού, με τη φυλή, με το γένος κλπ. (ιστορικά υπήρξαν πολυεθνικά κράτη με διακριτές σχέσεις στο εσωτερικό του άρα το κράτος δεν ταυτίζεται με το έθνος, όπως και έθνη τα οποία έζησαν και χωρίς κράτη).Αυτό που επιτείνει το μπέρδεμα δεν είναι παρά το γεγονός ότι στα μυαλά πολλών το έθνος έχει την εγγενή τάση να κυριαρχεί στα γύρω του ενώ αυτό πραγματοποιείται από το κράτος που ομογενοποιεί τους ανθρώπους με ξεχωριστές εθνικές ταυτότητες που συμπεριλαμβάνει. Το έθνος αντίθετα με τη φυλή είναι έθος-ήθος = πολιτισμός. Μια διαδικασία δηλαδή που ονομάζεται με τον φιλοπαγκοσμιοποιητικό πολίτικαλ κορέκτ όρο ιδιαιτερότητα. Αυτό επίσης που ακόμα περισσότερο επιτείνει τη σύγχυση είναι το γεγονός ότι τα εθνικά χαρακτηριστικά θεωρούνται πάγια (ενώ είναι αυτό ανήκει στις πάγιες προσπάθειες αναπαραγωγής του κράτους-έθνους). Αυτή η παραδοχή είναι πέρα για πέρα αντι-ιστορική και πριμοδοτεί -αν θέλετε- τις ακροδεξιές ή φυλετικές ή εθνικιστικές της εκδοχές. Ο εθνικισμός, δηλαδή η παράλογη ταύτιση γεωγραφικού-εθνικού-κρατικού έκανε τη ζημιά στην ανθρωπότητα και οι ανολοκλήρωτες ιδέες του (μη εξισωτικές, μη διεθνιστικές) των εθνικών αγώνων (θυμηθείτε τους ιταλούς Γαριβαλδινούς πατριώτες που υπερασπίστηκαν την απελευθέρωση της Κρήτης και της κεντρικής Ελλάδας, θυμηθείτε τους αναρχικούς (Τζιπριάνι) που πολέμησαν για τον ίδιο σκοπό, δείτε το τι έγινε στην Αφρική και πώς υποχώρησε ο παναφρικανισμός και η αλληλεγγύη στο πλαίσιο του έθνους-κράτους και στο πλαίσιο της δήθεν ανεξαρτητοποίησης των αφρικανικών κρατών από την αποικιοκρατία, θυμηθείτε ότι η γιαγιά μας, η Κομμούνα στο Παρίσι ξεκίνησε από έναν πατριωτισμό και εκεί έδρασαν και έλληνες και από άλλες εθνότητες μέσα στον ενδοιμπεριαλιστικό πόλεμο Γαλλίας-Πρωσίας και ποιοι και με ποιο τρόπο έδωσαν τη λύση -Θιέρσος και πρωσικός στρατός, χα! δηλαδή οι αντίπαλοι-για να εξοντωθεί η γιαγιά μας η Κομμούνα). Ονομάστε το όπως θέλετε: λαότητα, ιδιαιτερότητα, μιλάμε για το ίδιο πράγμα: την ανάγκη των ανθρώπων να αισθάνονται ότι αποτελούν κοινότητα κι αυτό δεν εξορκίζεται με τη μεταφυσική αναρχία. Διότι πρέπει οι άνθρωποι να συνεννοηθούν, να παράγουν αγαθά, να πάρουν αποφάσεις και να τις εφαρμόσουν, να συνεργαστούν με τους άλλους συνήθως διπλανούς λαούς (δεν ήταν μόνο οι επεκτατικοί πόλεμοι που έφεραν τα διαφορετικά έθνη κοντά. Υπήρχε το εμπόριο, οι ανταλλαγές ιδεών, το ταξίδι, η περιήγηση που έδινε τη δυνατότητα να έρθουν όλοι οι άγνωστοι και οι διαφορετικοί και να ενσωματώνουν και με δημιουργικό τρόπο-πώς στο καλό διαδόθηκαν τεχνικές επεξεργασίας μετάλλου; Φούρνων; Αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής; Μόνο μέσω του πολέμου; Αμάν διάολε!)

Ας πιάσουμε το ζήτημα της εξουσίας ή με άλλα λόγια της εφαρμογής αποφάσεων θεσμίσεων και θεσμών. Η έννοια της απόφασης απλά εμπεριέχει σαφώς μια αυτόβουλη δέσμευση και πιθανά μια καταπίεση της μειοψηφίας και το πράγμα γίνεται ακόμα πιο σύνθετο όταν ξεφεύγει από την υπόθεση μιας διαδήλωσης, μιας εκδήλωσης ή κάτι άλλο παρόμοιο που αφορά τη σημερινή πολιτική δράση. Όταν βρεθείς μπροστά στο ζήτημα των πραγματικών εξισωτικών αποφάσεων για την παραγωγή, την άμυνα, την κατοικία, τις υποδομές, την εκπαίδευση, την περίθαλψη, τη συγκοινωνία, την μεταφορά αγαθών θα παρθούν αποφάσεις που πρέπει να εφαρμοστούν. Κι αυτό πέστε το όπως θέλετε αλλά ονομάζεται εξουσία και καταπίεση των λιγότερων που πιθανόν να θέλουν προνόμια στην ιδιοκτησία, στην καθημερινότητα, στην κατανάλωση αγαθών κλπ. Μόνο που αυτή η εφαρμογή των αποφάσεων ή η εξουσία δεν είναι κράτος. Συνελεύσεις, εκπρόσωποι συνελεύσεων άμεσα ανακλητοί κι όχι μόνιμοι, ομοσπονδίες κοινοτήτων πέρα από τα γεωγραφικά εθνικά όρια, συνομοσπονδίες εθνών, λαών, μορφωμάτων που αποφασίζουν να συμβιώσουν ή ιδιαιτεροτήτων (πέστε το όπως θέλετε) που έχουν στόχο την εξάλειψη κάθε προνομίου κοινωνικού, πολιτικού ή οικονομικού και όσο γίνεται σε συνεργασία με τη φύση (για να συνεχιστεί και η ρημάδα η ζωή για όλους τις μορφές ζωής).

Ας πιάσουμε το ζήτημα της διαφορετικής ανάπτυξης των εθνών ή των λαών ή των μορφωμάτων που προέκυψαν ή των ιδιαιτεροτήτων (πειράζει όλα αυτά να τα λέω έθνος και να εννοώ όλους τους ορισμούς που πιθανόν να αναπτυχθούν στο διάλογο;).Λοιπόν δεν υπήρξε μια ενιαία γραμμή ανάπτυξης (π.χ. τα στάδια της ανθρωπότητας που λέει ο μαρξισμός) αλλά υπήρξαν σοβαρές διαφορές. Από κει και οι πόλεμοι και οι υποταγές, οι επιβολές, τα πλιάτσικα, ιεροί πόλεμοι (π.χ. τζιχάντ), η αποικιοκρατία, οι οικουμενικοποιήσεις των εθνών, η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση. Μέσα σε αυτά εκτός από την ανάπτυξη οικονομικών και πολιτικών καταναγκασμών υπήρχαν και εθνικοί καταναγκασμοί που αφορούσαν τον αποκλεισμό, την φορολόγηση, την αγγαρεία, τις περικοπές δικαιωμάτων στο πλαίσιο της ανάδειξης για την κυρίαρχη εθνότητα, τη δουλεία, το ρατσισμό, τις εθνοκαθάρσεις, τη γενοκτονία μέχρι και στις μέρες μας (Χούτου και Τούτσι ας πούμε στη Ρουάντα).Αυτό παίζει ένα σοβαρό ρόλο στον κοινωνικό μετασχηματισμό που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη για τις ιδιαιτερότητες που έχει αυτός ο ντουνιάς. Αν στη Γερμανία οι επαναστάτες μιλούν σαν να βρίσκονται στην Ασία, αν οι επαναστάτες στην Νιγηρία μιλούν σαν να βρίσκονται στα Βαλκάνια, αν οι επαναστάτες στην Ελλάδα μιλούν σαν βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη ή στη «μάνα μας» την Ισπανία, τότε κλάφτα Χαράλαμπε! Από κει την πάτησε και η αριστερά (πέρα από το βασικό της λάθος να υποβαθμίσει τις πολιτικές σχέσεις εξουσίας και την θεωρητική προσδοκία της για τον μαρασμό του κράτους-το απόλυτο, κι όχι το αναγκαίο κακό) και συνεχίζουμε να την πατάμε και όσοι ονειρευόμαστε μια κοινωνία χωρίς κράτος, ιεραρχία, προνόμια, ιδιοκτησία. Αδυνατούμε να συμβάλουμε στον κοινωνικό μετασχηματισμό γιατί τα κενά μας είναι τεράστια όσον αφορά την θετική πρόταση για τη συγκεκριμένη κοινωνία που ζούμε και τα κενά που δεν υπάρχουν στη ζωή συμπληρώνονται από τα τέρατα του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της θρησκείας, του φασισμού και του εθνικισμού, εντός του κράτους ή εντός των υπερκρατικών σχηματισμών.

Συγγνώμη για το «σεντόνι» χάριν του χρόνου που έχω από την άδεια, όπως και συγγνώμη από την ΣΟ που υποβάθμισα (όχι χωρίς περίσκεψη όμως) τις προθέσεις της στην αρχική μου ανάρτηση. Καλά έκανε και δημοσίευσε την εισαγωγική μου σημείωση προς αυτήν. Ελπίζω ότι ήμουν σαφής.

Ε

δικός σας

ΥΓ1: Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν υπόδειγμα ανθρώπου και ηγέτη που πολέμησε δίπλα σε αυτούς που διέταζε, έζησε με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο τις κακουχίες που μοιράστηκαν και δεν πρέπει να συγχέεται με τους ηγέτες του ΚΚΕ που υπέγραψαν στη Βάρκιζα από τη μια τη δική τους προστασία από τα μέτρα κι από την άλλη την ποινικοποίηση χιλιάδων μελών τους αν εξαιρέσουμε και την απαγόρευση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού να αμύνεται απέναντι στους μοναρχικούς, φασίστες, Εγγλέζους ιμπεριαλιστές με την παράδοση των όπλων. Ο Άρης ήταν απλά ένας σύγχρονος άγιος. Δεν είναι το ιδανικό αλλά υπήρξε ως τέτοιο.

ΥΓ2: Η ΟΠΛΑ δεν είναι αυτό που αν διάβασα καλά έκανε απλά δολοφονίες διαφωνούντων και αρχειομαρξιστών. Κάποιοι δίνουν φως με έναν τεράστιο προβολέα και συσκοτίζουν την άλλη πλευρά της ΟΠΛΑ που υπεράσπισε με κάθε τρόπο τις γειτονιές της Αθήνας, το Δεκέμβρη κυρίως. Και η θεωρία τους είναι ο συμψηφισμός της βίας. Βία και οι κομμουνιστές, βία και οι Εγγλέζοι. Βία και οι ΕΛΑΣίτες, βία και οι ναζί. Ίσως μια παράλληλη ανάγνωση του Στίνα με την νέα ιστορική σχολή της δεξιάς (σιγά τη νέα σχολή η απότοκος των ιστορικών του συμμοριτοπολέμου και των νικητών μετά το 1949) να έπειθε για το αδιέξοδο αυτής της εξίσωσης.

ΥΓ: Προσοχή, το δίπολο εξουσιαστές-εξουσιαζόμενοι αδυνατεί να λάβει υπόψη του τις διαφορές και εξισώνει απίστευτα ανόμοιες καταστάσεις. Φτιάχνει ένα κανόνα που τον οδηγεί σε μια θρησκεία. Παράδειγμα: Εξουσιαστής ο στρατιώτης που σφάζει το Παλαιστινιάκι στη Λωρίδα της Γάζας. Εξουσιαστής ο καταπιεσμένος άραβας μπαμπάς του που καταπιέζει τη και τη μαμά του επίσης. Μάνι-μάνι (για να μην αναφέρω άλλα παραδείγματα) σε ένα κοινό πόλο μπαίνουν δυο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Κι αυτό κάνει πολύ κακό και στην υπόθεση της ρατσιστικής εθνοκτονίας των Παλαιστινίων και στην υπόθεση της άρσης των πατριαρχικών θεσμών. Το ίδιο συμβαίνει και σε όλες τις περιπτώσεις εξίσωσης και δημιουργία ενός εξουσιαστικού πόλου που όμως ιστορικά και γεωγραφικά συμβαίνει με διαφορετικό τρόπο. Άλλο: ίδιες όλες οι θρησκείες, εξουσιαστικές κλπ. κλπ. Ε, δεν είναι όλες ίδιες και δεν αντιμετωπίζονται σαν ίδιες. Άλλο οι Λατινοαμερικάνικες θρησκείες, άλλο ο Βουδισμός, άλλο η Ορθοδοξία, άλλο ο Καθολικισμός, άλλο το Σουνίτικο Ισλάμ, άλλο οι Αλεβίτες και πάει λέγοντας. Άλλες διαστάσεις παίρνει ο αγώνας ενάντια στη θρησκεία στον ελλαδικό χώρο κι αλλιώς στο Κατάρ ή στην Τουρκία. Αυτές οι ιδιαιτερότητες όταν δεν αντιμετωπίζονται δυστυχώς γίνονται το παν. Από αυτούς που μας καταδυναστεύουν πραγματικά.

από ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ 24/07/2013 6:48 μμ.


Τωρα καταλαβαινω τον προβληματισμο σου, φυσικα και ολοι εχουμε καποιες ιδιαιτεροτητες(προσωπικα χαρακτηριστικα) που μεσα σε ενα εθνος καποιες απ αυτες ειναι ομοιες(εθνικα χαρακτηριστικα)..το θεμα ειναι αν τις αγαπας και ποσο, και τι εισαι διαθετημενος να κανεις για την διαδωση και συντηρηση τους, δηλαδη το βαθμο πορωσης σου στην παρτη σου (και δεν μιλαμε για ιδεες και φιλοσοφιες μιλαμε για τη γλωσσα, τα εθιμα, τις συνηθειες)

Ονομάστε το όπως θέλετε: λαότητα, ιδιαιτερότητα, μιλάμε για το ίδιο πράγμα: την ανάγκη των ανθρώπων να αισθάνονται ότι αποτελούν κοινότητα κι αυτό δεν εξορκίζεται με τη μεταφυσική αναρχία.

Φυσικα δεν εναντιωνομε στην ανακγη του ανθρωπου να αποτελεσει κοινοτητα αυτο που λεω εγω ειναι,  οι κοινοτητες-'ενωσεις' να εχουν ιδεολογικο-πολιτικο προσημο κι οχι εθνικο(με την εννοια που εχει τωρα το εθνος..της κοινης γλωσσας, συνηθειων)

ΥΓ.Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν υπόδειγμα ανθρώπου και ηγέτη που πολέμησε δίπλα σε αυτούς που διέταζε...

δεν ηταν τιποτα παραπανω απο εναν υπερπατριωτη που ηθελε το καλο του ελληνα, που πιστευε οτι ειναι τοσο καυλεας που με τις αποφασεις του μονο θα καθαριζε την πατριδα του και θα τον δοξαζαν για την αγνοτητα του..μεχρι και με τον Ζερβα ειχε συνεργαστει.


 

…με τον ΕΔΕΣ κι όχι με το Ζέρβα αλλά και με τους Εγγλέζους (Γουντχάουζ) για να ρίξουν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου και καλά έκανε. Πρέπει να κρίνεις τα πράγματα με την εποχή τους και σου συνιστώ να διαβάσεις τις θέσεις του ΕΔΕΣ που ήταν λίγο πιο σοσιαλιστικές από του ΕΑΜ και τις συνέταξε μάλλον ο Κομνηνός Πυρομάγλου, ο οποίος δεν ήταν καθόλου φασίστας. Ο Ζέρβας ήταν φιλλοάγγλος και έπαιρνε λίρες και είδη πολυτελείας (π.χ.ουίσκυ).  Στις τάξεις του αργότερα έβαλε και μετέπειτα ταγματασφαλίτες όπως ο Παπαθανασόπουλος από τα τάγματα των Ψαχνών που εκτέλεσε 17 κομμουνιστές με τα χέρια του και απαλλάχθηκε από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Χαλκίδας λόγω «προτέρου εντίμου βίου» το 1947. Ο Άρης ήταν ένα παλικάρι, ένας αγνός πατριώτης και ήρωας έτοιμος να θυσιαστεί, που αντιλήφθηκε πριν από πολλούς ότι   μπορούσε να δημιουργηθεί ένα σοβαρό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα και κυρίως στην επαρχία, εκεί που τον έψαξαν και που τον βρήκαν πολλοί που τον άκουσαν να μιλάει στον κόσμο της κατεχόμενης Αθήνας. Ο λόγος του στη Λαμία είναι πολύ κατατοπιστικός. Ο Άρης δεν ασχολήθηκε μόνο με την «πατρίδα» του. Στις διασκέψεις στα σύνορα μιλούσε και ενδιαφερόταν για τη συνεργασία με τους λαούς στα Βαλκάνια με το σκεπτικό της εποχής του. Ενσωμάτωνε το πατριωτικό με όλες τις συναρθρώσεις για το πολιτικό και το ταξικό πρόβλημα της εποχής του. Για αυτό σου λέω φώτισε και άλλες πλευρές της ιστορίας που διαβάζεις. Είναι πολύ εύκολο στο σήμερα να αποδομείς ένα ήρωα και θύμα ταυτοχρόνως.

Από την άλλη πράγματι είναι έτσι όπως τα λες σχετικά με το τι εννοεί κανείς έθνος. Σαφώς πρέπει να κρατήσουμε ό,τι καλό έχει μείνει από την παράδοση της «ιδιαιτερότητάς μας» ή της εθνικής ιδιοπροσωπείας μας λέω εγώ, κι όχι ό,τι ταυτίζεται με το προνόμιο και τον καταναγκασμό. Αυτό όμως θα πρέπει να το δούμε ταυτοχρόνως με το τι συμβαίνει και για τα άλλα έθνη. Ας πάρουμε ένα ελαφρύ θέμα, τη γλώσσα. Δεν βλέπεις κι εσύ ότι για λόγους αποικιοκρατίας οι εθνικές γλώσσες του κόσμου παραμερίζονται από την Αγγλική (λόγω αγγλικού και αμερικανικού ιμπεριαλισμού); Ποιος στην Ελλάδα μαθαίνει ή επιθυμεί να μάθει αλβανικά, βουλγάρικα, σλάβικα, τούρκικα, αραβικά που είναι και δίπλα μας; (Τώρα τελευταία μαθαίνουν κινέζικα λόγω νεοαποικιοκρατίας της Κίνας ή ρώσικα λόγω υπερδύναμης που αποβλέπουν ότι μπορεί να διεισδύσει) Ας πάρουμε τον παράγοντα θρησκεία: δεν πρέπει να διατηρηθούν οι θρησκείες αρκεί να επιβαρύνουν οικονομικά και κοινωνικά παρά μόνο αυτούς που τις λατρεύουν; Δεν οφείλουμε να αγωνιστούμε εναντίον κάθε καταναγκασμού και βασανιστηρίου που αυτές προβλέπουν; Οφείλουμε να έχουμε στα πόδια μας ένα τζαμί για λόγους πολυπολιτισμικούς που θα κηρύσσεται η μισαλλοδοξία ή να περιορίσουμε την εγχώρια Ορθοδοξία «μας» σε ένα χώρο εθελοντικής πίστης χωρίς τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά προνόμια που έχει; Να λοιπόν: τα εθνικά χαρακτηριστικά αυτά που δεν δημιουργούν προνόμια οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά μπορούν να υπάρχουν. Βεβαίως και στις κοινότητες των ανθρώπων που ονειρευόμαστε θα υπάρχουν και άλλοι που μιλάνε άλλη γλώσσα. Αλλά η γλώσσα είναι κομμάτι της  ψυχής μας. Ρώτα τον οποιοδήποτε μετανάστη, πες κάτι στη γλώσσα του και θα δεις πώς θα νιώσει. Κάνε όσο θες παρέα μαζί του. Αυτό που τον συγκινεί όπως και κάθε άνθρωπο είναι να βρεθεί με τους «δικούς του» να τραγουδήσει, να μιλήσει, να πει τους εθνικούς καημούς του. Δεν ήρθε εδώ για να βλέπει τα μούτρα μου και τα μούτρα σου και να τραυλίζει σε σπαστά ελληνικά αν θέλουμε να αγοράσουμε κάτι. Φυλακισμένος είναι στην Ελλάδα, για αλλού θέλει να πάει και για το αποικιοκρατικό Δουβλίνο μιλάνε οι φασίστες μόνο. Οι αριστεροί αρέσκονται στις χρηματοδοτήσεις για τα κέντρα «φιλοξενίας» και άλλων βασανιστηρίων και να βγάζουν αντιρατσιστικές κορώνες, το δουλοκτητικό κομμάτι της κοινωνίας τους θέλει με μαστίγιο κι το κοτσάνι του καρότου (πια-ούτε το καρότο ολόκληρο) οι φασίστες σαν σάκο του μποξ και στόχους για μαχαιρώματα και ο «χώρος» σαν ΤΟ υποκείμενο προς αλληλεγγύη και συμπαράσταση.  Για αυτό σου λέω πέρα από το όραμα δες και ποια είναι η πραγματικότητα, δες τα όρια, δες και το πλαίσιο της εποχής. Πώς θα συνεννοηθούμε διεθνώς όταν είναι ακριβώς δίπλα μας το διεθνές; 

από μελι-γαλα 26/07/2013 4:10 μμ.


Σαφώς πρέπει να κρατήσουμε ό,τι καλό έχει μείνει από την παράδοση της «ιδιαιτερότητάς μας» ή της εθνικής ιδιοπροσωπείας μας λέω εγώ, κι όχι ό,τι ταυτίζεται με το προνόμιο και τον καταναγκασμό.

Να κρατησουμε οτι καλο εχει μενει απ την παραδση ολων των ιδιαιτεροτητων(προσωπικων η εθνικων) κι οχι μονο των "δικων μας".Και να σταματησουμε να κοιταμε την ιστορια μεσα απ το εθνικο καλουπι, να την κοιταξουμε σε παν-κοσμιο επιπεδο, γιατι απ ολους εχουμε κατι να διδαχτουμε.

Να λοιπόν: τα εθνικά χαρακτηριστικά αυτά που δεν δημιουργούν προνόμια οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά μπορούν να υπάρχουν. 

Μα φυσικα και θα υπαρχουν δεν το αμφισβιτει κανεις αυτο, αλλα δεν μπορεις να απαγορεψεις και σε καποιον να μην παλευει για την διαδωση και συντηρηση τους, δηλαδη να τα γραφει στα αρχιδια του, και να ασχολειται με πραγματα που πραγματικα ''αξιζουν'' σε αυτην την ζωη.

Αλλά η γλώσσα είναι κομμάτι της  ψυχής μας. Ρώτα τον οποιοδήποτε μετανάστη, πες κάτι στη γλώσσα του και θα δεις πώς θα νιώσει. Κάνε όσο θες παρέα μαζί του. Αυτό που τον συγκινεί όπως και κάθε άνθρωπο είναι να βρεθεί με τους «δικούς του» να τραγουδήσει, να μιλήσει, να πει τους εθνικούς καημούς του. Δεν ήρθε εδώ για να βλέπει τα μούτρα μου και τα μούτρα σου και να τραυλίζει σε σπαστά ελληνικά αν θέλουμε να αγοράσουμε κάτι.

Εγω πιστευω πρεπει να ξεπεραστει αυτο, φυσικα και σε κανενας μας δεν αρεσει να μην μπορει να μιλισει, αλλα μεσα σε μια αναρχικη κοινοτητα θα ενιωθα καλυτερα(απ οτι μεσα στο κολοεθνος μου) ακομη και να μην μπορουσα να συνενοηθω τελεια..

πατριδα μου η αναρχια, πατριωτες μου οι αναρχικοι..

ΥΓ. Ο Αρης δε εχει διαφορα απο ενα ζωο που διωχνει τα αλλα ζωα που ηρθαν να του επιβληθουν στον τοπο του, απλα θελει να σωσει το "ειδος του"(γιαυτο οπως λες  μιλούσε και ενδιαφερόταν για τη συνεργασία με τους λαούς στα Βαλκάνια),ειναι ενα απλο ενστικο εγωισμου και επιβιωσης των ομοιων του, για να ηρεμησουμε λιγο τον καναμε θεο

επισης ξερω οτι εσφαζε μελη ομαδας του Αγι Σινα, για τον αντ-εθνικο τους λογο, και για την χιπικη-αντιπολεμικη συμπεριφορα τους..(ο σινα επηρεασμενος απ την σιγη των οπλων στο 'δυτικο μετωπο' ελεγε οτι οι επιθεσεις στα γερμανικα στρατευματα μονο κακο μπορουν να προκαλεσουν και οτι επρεπε να πεισουν τους γερμανους στρατιωτες να ενωθουν με το ελληνικο προλεταριατο και να επιτεθουν στην αστικη εξουσια και των 2 χωρων...δεν λεω περιεργος ο λογος του αλλα..οχι και για σφαξιμο)


 

Αναμφίβολα ό,τι καλό έχουν όλα τα έθνη οφείλουμε να το βλέπουμε να παραδειγματιζόμαστε και να το υιοθετούμε -και το τόνισα- για αυτό μιλάω και για διεθνισμό και συνεργασία των εθνών. Δεν αισθάνομαι ότι προσθέτει κάτι στο διάλογο που κάνουμε.

Για τα πράγματα που αξίζουν στη ζωή και χωρίς εισαγωγικά: Αν κατάλαβα καλά εννοείς την αναρχική «πατρίδα». Ε, λοιπόν έτυχε να βρεθείς και σε ένα τόπο στον οποίο πάλεψαν και πριν από σένα για κάτι που σου άνοιξε το δρόμο για κάτι τέτοιο που αγωνίζεσαι. Έτυχε λέω κι αυτό είναι καλό, δεν είναι κακό για άλλους-αντίθετα. Μόνο ενδεικτικά: Η Αγορά της αρχαίας Αθήνας βρήκε την εφαρμογή του στα «Αθήναια» των αναρχικών, λέσχες μόρφωσης και διαλόγου, που ονόμασαν έτσι, λόγω της σημασίας που οι Ισπανοί αναρχικοί έδωσαν στην αρχαία ελληνική σκέψη. Η αμφισβήτηση στους θεούς στις παραδόσεις και στους άρχοντες, κάπου μεταξύ 8ου και 5ου αιώνα π. Χ. (Καστοριάδης) ξεκίνησε εδώ σ’ αυτόν τον ιστορικό χώρο και διαδόθηκε ως σκέψη ευρύτερα. Η ελευθερία της έκφρασης, η αμφισβήτηση αυτό που λέμε «ποιητική αδεία» κάπου εδώ έγινε πραγματικότητα και αφετηρία και βεβαίως ως πανανθρώπινη έννοια βρήκε την εφαρμογή της παντού. Η δημοκρατία, αυτό που εμείς λέμε με τον πλεονασμό «άμεση» και πρώτοι οι αναρχικοί στην Ελλάδα (όχι στον κόσμο) χρησιμοποίησαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στο έντυπό τους που ονομαζόταν (άκουσον άκουσον! «Ελληνική Δημοκρατία»), η αρχή της αδιαμεσολάβητης πολιτικής εδώ ξεκίνησε και εδώ κατέρρευσε. Στο μεταξύ, σε μια επόμενη περίοδο που (τι να κάνουμε;) ονομάζεται ελληνιστική, μπορούμε να βρούμε όλες τις σχολές της αμφισβήτησης που μιλάνε για τη θέση της γυναίκας, για ταξικές ανισότητες, για τη δουλοκτησία. Εκείνη την εποχή πραγματοποιήθηκε και η επανάσταση των δούλων της Μικράς Ασίας (Λεκατσάς) μια επανάσταση στην οποία οι δούλοι δεν πήραν τη θέση των κυρίων τους. Δεν πρόλαβαν να αναπτύξουν τον σύγχρονο μεταμοντερνισμό οι αρχαίοι έλληνες και να φτάσουν στα δικαιώματα των ζώων-τους βρήκαν οι Ρωμαίοι που δεν άντεξαν τόση κουλτούρα και την ενσωμάτωσαν τελικά δίνοντας ένα νέο δίκαιο και ένα νέο τύπο κράτους-ισχύος, αυτό που περίπου έχουμε και σήμερα, αν εξαιρέσουμε την βραχύβια ηγεμονία και κατόπιν διάλυση του μέγα κράτους του Αλέξανδρου και τον επεκτατισμό του ελληνισμού. Από την άλλη, σε μια περίοδο που ξεκινάει η Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη ο ιστορικός ελλαδικός χώρος που ήδη βρίσκεται σε πνευματική αναγέννηση (15ος αιώνας μ. Χ.) περνάει σε ένα, ας πούμε, Μεσαίωνα υποχρεωτικά με την επέκταση του Οθωμανικού παράγοντα. Σε γενικές γραμμές ο ελληνισμός αφομοιώνει ιστορικά από τους γύρω του όπως και άλλα έθνη. Είναι μια διαδικασία που γεννά τα υπέροχα αυτού του κόσμου όταν δεν υπάρχει ο ανταγωνισμός και ο επεκτατισμός, όπως σημείωσα και σε προηγούμενο σχόλιο. Και αυτή είναι η κοινωνική διαδικασία που γεννά και αναγεννά τα έθνη. Όλα. Είναι μια διαδικασία που θα συνεχίζεται και μάλιστα εποικοδομητικά στο βαθμό που αντιστεκόμαστε στις σχέσεις εξουσίας -και μεταξύ εθνών.

ΥΓ: Ο προσωπικός παράγοντας που αναφέρεις και είναι και αυτό μια υπόθεση που αναζητήθηκε την περίοδο της αρχαιότητας (διάσταση μεταξύ πολίτη και ιδιώτη=μαλθακός=idiot=κοινωνικά ηλίθιος, σχέσεις ατόμου-κοινωνίας) και συνεχίζεται να αναζητιέται. Κατά την ταπεινή μου γνώμη όχι χωρίς τις κοινωνικές συναρμογές του. Το πρόσωπο, το άτομο (δεν τέμνεται-άλλη μια ανακάλυψη εκείνης της εποχής) είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση καθώς και η ιδιαιτερότητά του. Το ζήτημα είναι το ποια θέση αυτή καταλαμβάνει και πόσο αυτή οφείλει να περιορίζεται. Πάντως οι αναρχικοί με τον όρο αυτοδιεύθυνση (αυτό+δια+ευθύνη, μάλλον σημαίνει Εαυτόν Δια της Ευθύνης) θέτουν το άτομο προ της σημαντικής ευθύνης του για την οργάνωση της κοινωνίας. Μεγαλώνουν οι ευθύνες μας και μια νέα ισορροπία κοινωνίας και προσώπου ας ελπίσουμε ότι θα διαφανεί, διότι κλάφτα Χαράλαμπε!

ΥΓ: Για τον Βελουχιώτη που τον κατηγορείς με αυθάδεια και ιστορική ανευλάβεια, δεν έχω να προσθέσω τίποτε παραπάνω απ’ όσα έκανε ο ίδιος, ενάντια στους εξολοθρευτές ναζί και φασίστες, σε έλληνες καταδότες και συνεργάτες και δυστυχώς όχι στους κομματικούς ινστρούχτορες. Αν την αυτοθυσία του και την υπαγωγή εαυτού στην υπόθεση της απελευθέρωσης την ερμηνεύεις με τη συμπεριφορά ενός σκύλου (ζώου) που προσπαθεί να διώξει τον άλλο σκύλο (το άλλο ζώο) που ήρθε στα μέρη που αυτός είχε κατουρήσει κι αναγνωρίσει ως δικά του, λυπάμαι. Μόνο λυπάμαι, κανένα άλλο επιχείρημα δεν έχω, συνομιλητή μου ΜΕΛΙΓΑΛΑ.

ΥΓ: Για τον Άγη Στίνα (όχι Σίνα) και τις «περίεργες» απόψεις του, απόψεις που εξέφρασε και ο Καστοριάδης και ο Ταμτάκος και ο Αναστασιάδης και άλλοι της εποχής του που περίμεναν να συμβεί ό,τι συνέβη περίπου στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο: Σίγουρα δεν τους άξιζε κυνηγητό και εκκαθαρίσεις οι οποίες βεβαίως στράφηκαν όχι μόνο προς αυτούς αλλά και προς σημαίνοντα στελέχη του ΚΚΕ και αγωνιστές που δε χρειάστηκε να έχουν αυτές τις «περίεργες» απόψεις. (Υπάρχει και το ζήτημα του Κώστα Σπέρα για το οποίο δεν γνωρίζω το πόσο τεκμηριωμένο είναι, όπως κάποιοι προβάλουν στοιχεία, έγινε αντικομμουνιστής αρθρογράφος σε επίσημη εφημερίδα την περίοδο της κατοχής) Σ’ αυτό το πλαίσιο «διαφωνιών» πρέπει να αναζητήσεις γενικώς τις εκκαθαρίσεις συνομιλητή μου. (Αναζητώντας θα βρεις και το πρόσωπο του τραγικού σου «ζώου» Βελουχιώτη και την τραγική του δολοφονία) Έπρεπε να τους αφήσουν, το Στίνα και τους άλλους στα υπόγειά τους και στις κρυψώνες τους, ήσυχους, να εκδίδουν και να μοιράζουν μεταξύ τους τις εφημερίδες τους και τις απόψεις τους που έλεγαν ότι μπορούμε να «τα βρούμε» με τους προλετάριους «ανθρακωρύχους του Ρουρ» που φόρεσαν τη στολή των SS και της Βέρμαχτ «για να κάνουμε την προλεταριακή επανάσταση» την περίοδο που οι ναζί εκτελούσαν χιλιάδες αγωνιστές, με το κλίρινκ καταδίκαζαν τον πληθυσμό σε θάνατο. Σε μια άλλη εποχή η εφαρμογή αυτής της «περίεργης» αντίληψης θα μπορούσε να χωρέσει μάλλον τα δολοφονικά-ρατσιστικά-φασιστικά ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, που, τι είναι αυτός ο κόσμος στο σύνολό του; Αστοί; Βιομήχανοι; Μεγαλοεπιχειρηματίες; Όχι! Είναι παιδιά των εργατών (κι ας λέει το αντίθετο το γνωστό σύνθημα), μικρομαγαζατόρων,  παιδιά ανέργων, παιδιά αγροτών, και παιδιά στρατιωτικών, μπάτσων (που τίνος παιδιά είναι κι οι γονείς τους;) κλπ. 

ΥΓ: Με ειλικρινείς ευχές να ζήσεις αυτό που ονειρεύεσαι σε μια κοινότητα που δεν τα καταλαβαίνεις -λόγω γλώσσας- όλα. Προς το παρόν διαπιστώνω ότι και με την ίδια γλώσσα στην εποχή μας –μεταξύ ομόγλωσσων- το βρίσκω ιδιαιτέρως δύσκολο αλλά όχι ανέφικτο.

ΔΙΑΒΑΖΕ-ΔΙΑΒΑΖΕ-ΔΙΑΒΑΖΕ

Με σεβασμό 

Ε -πάντα με όλα τ’ άλλα Α

από μελιγαλας 30/07/2013 7:57 μμ.


Αναμφίβολα ό,τι καλό έχουν όλα τα έθνη οφείλουμε να το βλέπουμε να παραδειγματιζόμαστε και να το υιοθετούμε -και το τόνισα- για αυτό μιλάω και για διεθνισμό και συνεργασία των εθνών. Δεν αισθάνομαι ότι προσθέτει κάτι στο διάλογο που κάνουμε.

Αυτο που σου ειπα ειναι να δεις το καλο και την ιδιαιτεροτητα του ανθρωπου ως μοναδα-οχι μονο των εθνικων ιδιαιτεροτητων-(δηλαδη την προσωπικη του σκεψη και θεωρια που μπορει να ερχεται σε αντιθεση με τις εθνικες ιδιαιτεροτητες).

Ο προσωπικός παράγοντας που αναφέρεις και είναι και αυτό μια υπόθεση που αναζητήθηκε την περίοδο της αρχαιότητας (διάσταση μεταξύ πολίτη και ιδιώτη=μαλθακός=idiot=κοινωνικά ηλίθιος, σχέσεις ατόμου-κοινωνίας) και συνεχίζεται να αναζητιέται. Κατά την ταπεινή μου γνώμη όχι χωρίς τις κοινωνικές συναρμογές του. Το πρόσωπο, το άτομο (δεν τέμνεται-άλλη μια ανακάλυψη εκείνης της εποχής) είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση καθώς και η ιδιαιτερότητά του. Το ζήτημα είναι το ποια θέση αυτή καταλαμβάνει και πόσο αυτή οφείλει να περιορίζεται.

Ειναι μεγαλη συζητηση αυτη..η ιδιαιτεροτητα του ατομου κρυβει κομματια της κοινωνιας εφοσον ειναι γεννημα της..αλλα απ την στιγμη που η σκεψη του θα αναπτυχθει ατομικα και δεν μεταδωθει στη κοινωνια παυει να ειναι κομματι της

Ε, λοιπόν έτυχε να βρεθείς και σε ένα τόπο στον οποίο πάλεψαν και πριν από σένα για κάτι που σου άνοιξε το δρόμο για κάτι τέτοιο που αγωνίζεσαι. Έτυχε λέω κι αυτό είναι καλό, δεν είναι κακό για άλλους-αντίθετα.

Ετυχε και σ' αλλους τοπους να αγωνιστουνε (μην κατσω να σ κανω ιστορικη αναλυση και εγω) αλλα το θεμα οπως λες, αν ειναι ανοιχτος ο δρομος για την επανασταση.. πιστευω οτι ειναι δυσκολο να ξεκινησει απο εδω, ειδικα με αναρχικο προσημο, σε αλλους τοπους υπαρχουν πιο ωριμα κινιματα (εστω κι αν η σκεψη ελληνων φιλοσοφων ηταν προπηργιο για την διημιουργια τους), φυσικα θα αγωνιστω και εδω αλλα θα φυγω να παω να βρω την επανασταση μολις ξεκινισει καπου.

ΥΓ: Για τον Βελουχιώτη που τον κατηγορείς με αυθάδεια και ιστορική ανευλάβεια, δεν έχω να προσθέσω τίποτε παραπάνω απ’ όσα έκανε ο ίδιος, ενάντια στους εξολοθρευτές ναζί και φασίστες, σε έλληνες καταδότες και συνεργάτες και δυστυχώς όχι στους κομματικούς ινστρούχτορες. Αν την αυτοθυσία του και την υπαγωγή εαυτού στην υπόθεση της απελευθέρωσης την ερμηνεύεις με τη συμπεριφορά ενός σκύλου (ζώου) που προσπαθεί να διώξει τον άλλο σκύλο (το άλλο ζώο) που ήρθε στα μέρη που αυτός είχε κατουρήσει κι αναγνωρίσει ως δικά του, λυπάμαι. Μόνο λυπάμαι, κανένα άλλο επιχείρημα δεν έχω, συνομιλητή μου ΜΕΛΙΓΑΛΑ.

χαχα ισως με μια φυλη μαιμουδων που δεχεται επιθεση στο δεντρο της απο μια αλλη φυσικα οι μαιμουδες θα αμυνθουν για να σωσουν την φυλη τους..εκπληκτικο αυτο το ενστικο επιβιωσης πραγματικα.

αλλα να σου πω μια ιστοριουλα, εχω ενα φιλο μεγαλο ανθρωπο 50 χρονων αριστερος αντι-κκες, με ενα πιατο στον τοιχο του που απεικωνιζει το βελουχιωτη, ακουει τους λογους του κλπ. αυτο που μου ξεφουρνησε πριν μηνες και φρικαρα ηταν "να φυγουν οι αραπαδες και οι πακιστανοι απ την πατριδα μας, μας εχουν καταστρεψει" φυσικα εφαγε κραξιμο, αλλα καταλαβε το Ε θελει πολλη προσοχη μην ξυπνησεις καμια μερα υπερπατριωτης.

ΥΓ:(Αναζητώντας θα βρεις και το πρόσωπο του τραγικού σου «ζώου» Βελουχιώτη και την τραγική του δολοφονία)

Ναι αλλα απο ακροδεξια καθαρματα

Έπρεπε να τους αφήσουν, το Στίνα και τους άλλους στα υπόγειά τους και στις κρυψώνες τους, ήσυχους, να εκδίδουν και να μοιράζουν μεταξύ τους τις εφημερίδες τους και τις απόψεις τους που έλεγαν ότι μπορούμε να «τα βρούμε» με τους προλετάριους «ανθρακωρύχους του Ρουρ» που φόρεσαν τη στολή των SS και της Βέρμαχτ «για να κάνουμε την προλεταριακή επανάσταση» την περίοδο που οι ναζί εκτελούσαν χιλιάδες αγωνιστές, με το κλίρινκ καταδίκαζαν τον πληθυσμό σε θάνατο. Σε μια άλλη εποχή η εφαρμογή αυτής της «περίεργης» αντίληψης θα μπορούσε να χωρέσει μάλλον τα δολοφονικά-ρατσιστικά-φασιστικά ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΔΕΛΤΑ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, που, τι είναι αυτός ο κόσμος στο σύνολό του; Αστοί; Βιομήχανοι; Μεγαλοεπιχειρηματίες; Όχι! Είναι παιδιά των εργατών (κι ας λέει το αντίθετο το γνωστό σύνθημα), μικρομαγαζατόρων,  παιδιά ανέργων, παιδιά αγροτών, και παιδιά στρατιωτικών, μπάτσων (που τίνος παιδιά είναι κι οι γονείς τους;) κλπ. 

Φυσικα και διαφωνω με τις ιδεες του Στινα ,οπως διαφωνω και με τους χιπιδες αλλα δεν τους σφαζω, θα μου πεις ηταν καταστασεις που απαιτουσαν ακραια μεσα, ναι αλλα εκει φαινεται ο πραγματικος επαναστατης,​ οχι με προσχημα την αντιβια να σφαζεις οσουν διαφωνουν μαζι σου.

 

από Ε κλπ. 31/07/2013 8:59 πμ.


 

Τελειώνοντας, απλά, για να σε διορθώσω, κι αυτό επειδή μας διαβάζουν: το Βελουχιώτη δεν τον σκότωσαν απλά τα "ακροδεξιά καθάρματα" αλλά τον είχαν ήδη αποκηρύξει στο ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να μη βρίσκει κανένα ίχνος προστασίας. Συνεπώς είναι στο ίδιο πλαίσιο εκκαθαρίσεων. Για φαντάσου τον εαυτό σου να σε κατηγορούν δημοσίως οι σύντροφοί σου ως αποστάτη-δηλωσία-μιζέρια, να μην έχεις που να σταθείς και να σε βρίσκουν μετά τα «ακροδεξιά καθάρματα». (Κι αυτός δεν έγινε «μαϊμού» για να σώσει το τομάρι του. Έδιωξε τους μαυροσκούφηδες να ζήσουν κι αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια τους…Στο μόνο που συμφωνεί μαζί σου ότι είναι ζώο, είναι το "ραντεβού στα γουναράδικα" που έλεγε γνωρίζοντας την την πιθανή του τραγική κατάληξη. Δεν ήξερε ότι στα 2013 κάποιοι θα τον γδέρνουν στο πληκτρολόγιο του Η/Υ) Η αναγωγή φυσικών φαινομένων στη δημιουργία κοινωνικών δομών (οι μαϊμούδες… και το ΕΑΜ) θυμίζουν έντονα οικοφασισμό (δεν σου το εύχομαι να ξυπνήσεις ως τέτοιος). Από την άλλη η απόλυτη άποψή σου για το πρόσωπο και την απομάκρυνσή του από την κοινωνία καθότι «δεν μεταδίδεται» θυμίζει έναν επικίνδυνο αντικοινωνικό ατομικισμό (δεν σου το εύχομαι να ξυπνήσεις μια μέρα ως αναρχικός Μπρέιβικ). Για το «σοβαρό» «παράδειγμα» του φίλου σου δεν έχω τίποτε να πω. Για τον «χιπισμό» του Στίνα, τι να πω; Έχεις ρίξει πολύ το επίπεδο του διαλόγου. Πιο κάτω δεν γίνεται. Κοίτα μην ξυπνήσεις εθνικιστής απ’ την ανάποδη. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ξέρεις που διατείνονται για το δίκιο της εξωτερικής πολιτικής των άλλων χωρών υποστηρίζοντας την αντιεξουσία τους.

Καλό ταξίδι στην επανάσταση με αναρχικό πρόσημο που οπωσδήποτε θα γίνει αλλού. Η διαβεβαίωσή σου ότι ως τέτοια δεν θα γίνει εδώ, με ησυχάζει. Να βρεθώ στα γουναράδικα αλλά να ξέρω και γιατί βρέθηκα.

από μελιγαλας 31/07/2013 4:18 μμ.


Τελειώνοντας, απλά, για να σε διορθώσω, κι αυτό επειδή μας διαβάζουν: το Βελουχιώτη δεν τον σκότωσαν απλά τα "ακροδεξιά καθάρματα" αλλά τον είχαν ήδη αποκηρύξει στο ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να μη βρίσκει κανένα ίχνος προστασίας. Συνεπώς είναι στο ίδιο πλαίσιο εκκαθαρίσεων. Για φαντάσου τον εαυτό σου να σε κατηγορούν δημοσίως οι σύντροφοί σου ως αποστάτη-δηλωσία-μιζέρια, να μην έχεις που να σταθείς και να σε βρίσκουν μετά τα «ακροδεξιά καθάρματα»

Αυτο ηταν αναμενομενο απ τα σταλινια, αρα βαζεις στο ιδιο πλαισιο εκκαθαρισεων το θανατο του αρη απ το κκε, και το θανατο του στινα απ το ελλας

Δεν ήξερε ότι στα 2013 κάποιοι θα τον γδέρνουν στο πληκτρολόγιο του Η/Υ) Η αναγωγή φυσικών φαινομένων στη δημιουργία κοινωνικών δομών (οι μαϊμούδες… και το ΕΑΜ) θυμίζουν έντονα οικοφασισμό (δεν σου το εύχομαι να ξυπνήσεις ως τέτοιος).

Μαλλον θα το ηξερε οτι θα δεχθει κριτικη για αυτα που ελεγε και εκανε οπως ολοι μας,αλλα η κριτικη δεν σε κανει φασιστα, η εθνοκαβλιαση σε κανει.

Από την άλλη η απόλυτη άποψή σου για το πρόσωπο και την απομάκρυνσή του από την κοινωνία καθότι «δεν μεταδίδεται» θυμίζει έναν επικίνδυνο αντικοινωνικό ατομικισμό (δεν σου το εύχομαι να ξυπνήσεις μια μέρα ως αναρχικός Μπρέιβικ).

Δεν καταλαβες για να στο ξαναπω ''αλλα απ την στιγμη που η σκεψη του θα αναπτυχθει ατομικα και δεν μεταδωθει(ηθελημενα η οχι,απ την πλευρα του ατομου η της κοινωνιας) στη κοινωνια παυει να ειναι κομματι της."                 Απλα εκανα παρατηρηση ενος φυσικου φαινομενου, και μην ανυσηχεις δεν ειμαι μηδενιστης, ισως λιγο αντικοινωνικος προς την παρουσα κοινωνια αλλα παντα κοινωνιστης.

Κοίτα μην ξυπνήσεις εθνικιστής απ’ την ανάποδη. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ξέρεις που διατείνονται για το δίκιο της εξωτερικής πολιτικής των άλλων χωρών υποστηρίζοντας την αντιεξουσία τους.

Πιστεψε με δεν θα γινω εθνικιστης ουτε απ την καλη ουτε απ την αναποδη.Αυτη ειναι η παγιδα που πεφτουν καποιοι διεθνιστες.Εγω παλευω για τους ανθρωπους ως οντοτητες και οχι για την διατηρηση των εθνων τους και των εθνικων χαρακτιριστικων τους.

Καλό ταξίδι στην επανάσταση με αναρχικό πρόσημο που ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ θα γίνει αλλού. Η ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ σου ότι ως τέτοια δεν θα γίνει εδώ, με ησυχάζει. Να βρεθώ στα γουναράδικα αλλά να ξέρω και γιατί βρέθηκα.

Εισαι μαλλον τοσο καβλωμενος με την ελλαδαρα σου που διαστρευλονεις εντελως τα λογια μου, ειπα "ΠΙΣΤΕΥΩ οτι ειναι ΔΥΣΚΟΛΟ να ξεκινησει απο εδω, ειδικα με αναρχικο προσημο", δηλαδη λογω τυχης οπως λες καποια κινιματα ειναι πιο ωριμα απο το τοπικο (ως εθνη και κοινωνιες μπορει να ειναι και πιο ανωριμα δεν το γνωριζω) και πιστευω ειναι ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ να ξεκινισει απ αυτα τα κινιματα μια αναρχικη επανασταση, δηλαδη δεν θα παλεψω για τον τοπο αλλα για την ιδεα..

Ας ελπισουμε να ξεκινισει στην ελλαδα να γλυτωσω και τα εισιτηρια...

 

 

 

 

από Ε και τα γνωστά 01/08/2013 12:34 πμ.


 

Μικρέ Πρίγκιπα όταν σου λέω πως αυτό που ζωγράφισες είναι ένα καπέλο, εσύ θα λες ότι είναι ένας ελέφαντας στην κοιλιά ενός βόα. Υπάρχει τόπος και για σένα, μικρέ πρίγκιπα, χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα. Να τον βρεις.

Ας κρατήσουμε όμως ψηλά το διάλογο κι ας είναι υπερήφανοι οι άνθρωποι του ιντιμέντια που μας δίνουν την ευκαιρία να συνομιλήσουμε, με τον τρόπο που μιλάμε, με τον τρόπο που διαφωνούμε. Ας είναι η ανωνυμία και η μακρόθεν συνομιλία μια δυνατότητα αυτοπεριορισμού και ολοένα τεκμηρίωσης του λόγου μας. Παρεξηγήσεις θα υπάρχουν-υπάρχουν ακόμα και σε φίλους που γνωρίζονται χρόνια, πόσο δε μάλλον από αυτήν την απόσταση και δια του πληκτρολογίου έκφραση. Νισάφι λοιπόν!

Άκου: Το Στίνα δεν τον σκότωσε ο ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ πολεμούσε στα βουνά και σε πόλεις. Τους διαφωνούντες μέλη του κόμματος και μη, τους σκότωσαν με ύπουλο τρόπο μέλη της ΟΠΛΑ κι όχι η ίδια η ΟΠΛΑ. Τη δεκαετία του ‘80 τα παιδιά του Μπελογιάννη και του Πλουμπίδη προς τιμήν τους, ανέλαβαν την πρωτοβουλία για την αποκατάσταση της μνήμης αρκετών αγωνιστών που πέθαναν ως προδότες, χαφιέδες κλπ. Ο Στίνας πέθανε το 1987. Ήταν ένας υποδειγματικός χαρακτήρας μέχρι το τέλος της ζωής του που τον ανακάλυψαν και οι αναρχικοί της μεταπολίτευσης. Ήταν πνευματικός πατέρας του Καστοριάδη κι έτσι τον αναγνώριζε και μετά το θάνατο του. Δεν δέχτηκε καν σύνταξη που του προτάθηκε και έζησε μια ζωή στη μοναξιά. Μοναδικές του διέξοδοι, άνθρωποι από το παρελθόν του και άλλοι που απογοητεύτηκαν από τις διάφορες εκδοχές της σταλινικής αριστεράς της χώρας μας και γοητεύτηκαν από τον συνεπή, αδιάλλακτο, προλεταριακό, ηθικό λόγο του. Ακόμα κι αυτοί που διαφωνούμε μαζί του, του ανάβουμε πότε-πότε ένα συμβολικό κεράκι. Δεν εκτέλεσαν λοιπόν όλοι, ούτε όλοι είχαν την ευθύνη των εκτελέσεων αυτών.

Ο Βελουχιώτης ήταν ένας άνθρωπος μιας εποχής που οι αναρχικές ιδέες είχαν ήδη μπει στο ψυγείο και ήδη τα ακαδημαϊκά βιβλία των επαϊόντων του κόμματος μιλούσαν για «μικροαστικό οπορτουνισμό», όπως λένε για τον αναρχισμό και σήμερα τα λεξικά του μαρξισμού. Δεν θα μπορούσε παρά να είναι ένας απείθαρχος εφόσον είχε εξαφανιστεί κάθε ιδεολογική κάλυψη για κάτι άλλο. Ο εθνικισμός που δεν ήταν εθνικισμός, ήταν ένας πατριωτισμός, μια συνείδηση κοινών εμπειριών και αφηγήσεων διαμορφώθηκε από την εθνική καταπίεση που υπήρξε στο παρελθόν, ισχυροποιήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις του Ιταλικού, Γερμανικού και Βουλγαρικού στρατού αν εξαιρέσουμε και την υποστήριξη αλβανικών δυνάμεων. Συνεπώς θα στρέφονταν σε μια νέα επανάσταση αυτή τη φορά με ηγέτιδα τάξη όχι την αστική αλλά τους εργάτες, τους αγρότες, τους φοιτητές τους δάσκαλους, τους απλούς παπάδες, όπως το 21 με τους κατσαπλιάδες και τους αγροτικούς πληθυσμούς που χάσανε στο δικό τους εμφύλιο (1824-26). Σ’ αυτήν την εποχή έζησε ο Βελουχιώτης κι αυτήν την εποχή πρέπει να βλέπεις σε όλο της το πλαίσιο.

Στην παγίδα του εθνικισμού απ’ την ανάποδη δεν πέφτουν διεθνιστές. Οι διεθνιστές είμαστε εραστές της ολικής απελευθέρωσης όλων των εθνών. Πέφτουν οι αεθνιστές και οι αντιεθνικιστές κι αυτό συμβαίνει όταν συρρικνώνουν τη σκέψη τους και προσανατολίζουν την κριτική τους εδώ που ζουν. Παντού στη χώρα που ζουν βλέπουν εθνικιστές, παντού βλέπουν ξενοφάγους, παντού βλέπουν φασίστες. Πέφτουν στην παγίδα ειδικά σήμερα απέναντι σε ένα παλαιοχουντισμό που μας είχε σπάσει τα ούμπαλα με το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και συνεχίζει να μας τα σπάει ακριβώς με τα ίδια. Οπότε η συνταγή είναι η εξής: Θάνατος σε όλα αυτά. Έτσι δε λένε; Αν πεις το παραμικρό σε περνάνε από λεπτή κρησάρα.

Οι ευχές μου προς εσένα, να το ζήσεις αυτό που θες, ήταν με την καρδιά μου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους χωράει ο τόπος. Και καλά κάνουν διότι μας δείχνουν νέους δρόμους. Όπως και προς εμένα ήταν η ευχή που θέλω να ζήσω εδώ και να αγωνίζομαι για όλες τις χώρες του κόσμου. Ακόμα κι αυτές που μέλλονται να φτιαχτούν και δεν επιθυμούν να ονομάζονται έθνη. «Έθνη» θα τις λέμε, εμείς οι κολλημένοι, αλλά στα κρυφά για να μην παρεξηγηθούν…

από μελι-γαλα 01/08/2013 7:03 μμ.


ο αγνος πατριωτισμος του Αρη που ειναι η συνείδηση κοινών εμπειριών και αφηγήσεων διαμορφώθηκε από την εθνική καταπίεση μπορει να τον βοηθησε στον πολεμο αλλα βοηθησε και στο να χασει την αντικειμενικοτητα του, τον διεθνισμο του να ριξει την αγαπη του πιο πολυ στο εθνος που λεγεται ελλαδα στο εθνος που ανηκει.

Στην παγίδα του εθνικισμού απ’ την ανάποδη δεν πέφτουν διεθνιστές. Οι διεθνιστές είμαστε εραστές της ολικής απελευθέρωσης όλων των εθνών. Πέφτουν οι αεθνιστές και οι αντιεθνικιστές κι αυτό συμβαίνει όταν συρρικνώνουν τη σκέψη τους και προσανατολίζουν την κριτική τους >εδώ που ζουν<. Παντού στη χώρα που ζουν βλέπουν εθνικιστές, παντού βλέπουν ξενοφάγους, παντού βλέπουν φασίστες. Πέφτουν στην παγίδα ειδικά σήμερα απέναντι σε ένα παλαιοχουντισμό που μας είχε σπάσει τα ούμπαλα με το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και συνεχίζει να μας τα σπάει ακριβώς με τα ίδια. Οπότε η συνταγή είναι η εξής: Θάνατος σε όλα αυτά. Έτσι δε λένε; Αν πεις το παραμικρό σε περνάνε από λεπτή κρησάρα.

οι διεθνιστες πεφτουν στην παγιδα να υποστρηριξουν καποιο εθνος(για μενα αυτο απο μονο του ειναι λαθος), σε επομενο επιπεδο παιρνουν θεση υπερ του ενος και κατα ενος αλλου, δηλαδη μπορει να ερθουν σε ριξη με το εθνος τους για το συμφερον καποιου αλλου.

αεθνιστες η αεθνοι δεν υπαρχουν δυστυχως(ισως ηταν ο μογλης), υπαρχουν αντιεθνιστες και αντιεθνικιστες και ναι οπως λες καποιοι πεφτουν στην παγιδα να"συρρικνώνουν τη σκέψη τους και προσανατολίζουν την κριτική τους >εδώ που ζουν<"με αποτελεσμα να γινονται αντιεθνιστες μονο προς το εθνος τους και αρα οχι αντιεθνιστες αλλα ρατσιστες.(παλι μπαινει το ενστικτο του τοπικισμου εστω κι απ την αναποδη γιαυτο θελει να το βλεπεις και να του αντιτιθεσαι).τελος παντου υπαρχουν εθνικιστες και καθε λογης ρατσιστες η τουλαχιστον εχουν τασεις προς τα εκει, ειναι πλειοψηφια οχι και μονο στη χωρα που ζουμε αλλα παγκοσμιως.

οσο για το πατρίς-θρησκεία-οικογένει, τα εθνικα και τα γενετικα χαρακτιριστικα δεν πεθαινουν(ισως η θρησκεια) παντα θα υπαρχουν αλλα μπορουν να αγνοηθουν και το βαρος να πεσει στα ιδεολογικα-πολιτικα-φιλοσοφικα χαρακτιριστικα του καθενα μας.

Οι ευχές μου προς εσένα, να το ζήσεις αυτό που θες, ήταν με την καρδιά μου. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους χωράει ο τόπος. Και καλά κάνουν διότι μας δείχνουν νέους δρόμους. Όπως και προς εμένα ήταν η ευχή που θέλω να ζήσω εδώ και να αγωνίζομαι για όλες τις χώρες του κόσμου.

ο καθενας με την καβλα του απ την στιγμη που δεν επιβαλομαστε ο ενας στον αλλο, ευχες να ζησεις οπως θες.

Ακόμα κι αυτές που μέλλονται να φτιαχτούν και δεν επιθυμούν να ονομάζονται έθνη. «Έθνη» θα τις λέμε, εμείς οι κολλημένοι, αλλά στα κρυφά για να μην παρεξηγηθούν…

χαχα οκ εθνη να τις λετε αλλα θα ειναι πολυεθνικες αναρχικες κοινοτητες..

συντροφικα

αντι και δι εθνιστικα 

 

 

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License