Βραζιλία: Δίπλευρος αγώνας ενάντια στον φιλελευθερισμό

Στη Βραζιλία οι φοιτητές και οι αυτόχθονες μπορεί να δίνουν διαφορετικό αγώνα, αλλά τελικά ο αγώνας αυτός είναι κοινός και στρέφεται ενάντια στο νεοφιλελεύθερο κράτος.

post image


Ενώ ο κόσμος παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία, μια άλλη χώρα βιώνει την εξέγερση: η Βραζιλία. Ακριβώς όπως και στην Τουρκία, η Βραζιλία έχει βιώσει τον τελευταίο καιρό, μιλώντας με οικονομικούς όρους, μια  σχετική επιτυχία. Αλλά ακριβώς όπως και στην Τουρκία, τα λάφυρα αυτής της οικονομικής ανάπτυξης μοιράστηκαν άνισα. Ακριβώς όπως και στην Τουρκία, μια σχετικά μικρή πρόκληση έχει προκαλέσει μια  γενική αλυσιδωτή αντίδραση. Αντίθετα από την Τουρκία, η πρόκληση αυτή είναι μια άμεση επίθεση στο βιοτικό επίπεδο. Αλλά η οργή που εκρήγνυται, ως συνέπεια αυτής της πρόκλησης, φαίνεται να βαθαίνει.

Η Βραζιλία την τελευταία δεκαετία έχει βιώσει μια ισχυρή οικονομική ανάπτυξη, παρόλο την επιβράδυνσή της. Το 2010 ο ρυθμός ανάπτυξης έφτασε στις 7.5%,  για το 2011 η εκτίμηση του ΔΝΤ είναι 2.7%. Μετά από αυτή την προσωρινή επιβράδυνση, υποτίθεται ότι στο 2013 θα ακολουθούσε μια ισχυρότερη ανάπτυξη, αν και με τις στατιστικές του ΔΝΤ ποτέ δεν μπορείς να είσαι βέβαιος. Εντούτοις, η ομοιότητα με την Τουρκία - επίσης μια γρήγορα αναπτυσσόμενη οικονομία που βαθμιαία κινείται στην επιβράδυνση - είναι εντυπωσιακή. Οι οικονομίες όπως της Τουρκίας και τη Βραζιλίας αποκτούν σημαντική δύναμη στην παγκόσμια οικονομία. Αυτό που συμβαίνει εκεί αφορά και τον  υπόλοιπο κόσμο. Χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση – και καλύτερα να προετοιμαστούμε να δείξουμε αλληλεγγύη όταν χρειαστεί.

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Βραζιλία και την Τουρκία είναι εξέγερση. Στην Τουρκία  η σπίθα ήταν η υπεράσπιση του πάρκου Gezi . Στη Βραζιλία  είναι οι τιμές μεταφορών που έβγαλαν οργισμένο τον κόσμο στους δρόμους. Στις 2 Ιουνίου, οι αρχές στη μητρόπολη του Σάο Πάολο αύξησαν την ενιαία τιμή του εισιτηρίου από 1.40 δολάρια σε 1.50. Η αύξηση αυτή γίνεται σε ένα πλαίσιο όπου ο πληθωρισμός βρίσκεται στις 15.5%. Και έτσι για χιλιάδες Βραζιλιάνους αποδείχθηκε ότι το ποτήρι ξεχείλισε. Από τις 10 Ιουνίου και μετά η πόλη κλονίστηκε από τέσσερις διαδοχικές ημέρες διαδηλώσεων και συγκρούσεων. Στις 13 Ιουνίου 5.000  άτομα  βγήκαν στους δρόμους και συγκρούστηκαν βίαια με την αστυνομία.

Σύμφωνα με το BBC, «οι διαδηλωτές ήταν κυρίως  φοιτητές, αλλά οι αρχές έκαναν λόγο επίσης και για ομάδες αναρχικών που έψαχναν για φασαρία.» Η ιδέα ότι κάποιοι φοιτητές είναι αναρχικοί από πεποίθηση, και ότι μερικοί αναρχικοί πηγαίνουν στο κολλέγιο επειδή επιθυμούν να μάθουν, προφανώς δεν εμφανίζεται ούτε «στις αρχές» αλλά ούτε και στο BBC. Και αυτοί «που έψαχναν την φασαρία» ήταν προ πάντων τα λυσσασμένα στρατεύματα της αστυνομίας, τα οποία χρησιμοποίησαν υπερβολικές ποσότητες δακρυγόνων και πλαστικών σφαιρών ενάντια σε άοπλους, επί το πλείστον, διαδηλωτές, όπου μερικοί από αυτούς επιτέθηκαν σε καταστήματα και έβαλαν φωτιές σε λάστιχα αυτοκινήτων. Αλλά αυτό κάνουν οι απελπισμένοι άνθρωποι όταν τους κάνουν τη ζωή σκληρότερη, όπως με την αύξηση των τιμών στις δημόσιες υπηρεσίες την στιγμή που υπάρχει  ταχεία αύξηση του πληθωρισμού.

Συνολικά περισσότεροι από 50 άνθρωποι τραυματίστηκαν ενώ ο αριθμός των συλλήψεων ξεπέρασε τις 200. Σύμφωνα με το BBC, “η αστυνομία κατέσχεσε μολότοφ, μαχαίρια και ναρκωτικά.” Φυσικά. Και επίσης «η αστυνομία ενήργησε με  επαγγελματισμό», σύμφωνα με τον κρατικό κυβερνήτη. Προφανώς. Σε τελευταία ανάλυση η καταστολή είναι το επάγγελμά τους.

Όλο αυτό αναφέρθηκε στο website του BBC στις 14 Ιουνίου. Την επόμενη ημέρα ο Guardian είχε να προσθέσει περισσότερα. Οι διαδηλώσεις στο Σάο Πάολο, Ρίο ντε Τζανείρο, Πόρτο Αλέγκρε και στην ίδια την πρωτεύουσα την Μπραζίλια μετράνε: 130 ανθρώπους υπό κράτηση, τουλάχιστον 100 τραυματίες διαδηλωτές και 12 αστυνομικούς. Κατά διαστήματα η αστυνομία επιτέθηκε εξ ολοκλήρου σε μη βίαια πλήθη. Ενώ κατά διαστήματα οι διαδηλωτές εξέφραζαν την οργή τους φτιάχνοντας γκράφιτι σε τοίχους, καταστρέφοντας τις βιτρίνες καταστημάτων, βάζοντας φωτιά σε απορρίμματα και ούτω καθεξής.

Σύμφωνα με την αστυνομία, η επίθεση που εξαπέλυσε η ίδια στους διαδηλωτές έγινε επειδή οι τελευταίοι διάλεξαν διαφορετική πορεία από αυτήν που είχε συμφωνηθεί με τις αρχές και επειδή έριξαν  αντικείμενα στους πρώτους. Οι κατηγορίες που βαραίνουν την ίδια την αστυνομία είναι η υπερβολική χρήση πλαστικών σφαιρών, δακρυγόνων και γκλοπ. Ακόμη και ο δήμαρχος του Σάο Πάολο αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η αστυνομία δεν έχει  ακολουθήσει «το πρωτόκολλο» και ανήγγειλε επίσημη έρευνα.

Γιατί αυτή η οργή; Φυσικά υπάρχει η αύξηση των τιμών στα εισιτήρια του μετρό και λεωφορείων - αλλά υπάρχει και κάτι παραπάνω. «Είναι για μια κοινωνία που είναι άρρωστη από διεφθαρμένους πολιτικούς που δεν κάνουν πράξη καμία από τις υποσχέσεις τους για βελτίωση» λέει ένας 24χρονος διαδηλωτής. «Θέλουμε επαρκή εκπαίδευση,  υγειονομική περίθαλψη και μεταφορές. Αυτός είναι και ο λόγος που αγωνιζόμαστε.» Είναι η ίδια ιστορία ξανά και ξανά: ενώ το κράτος πιέζει για την οικονομική ανάπτυξη, οι ανισότητες αυξάνονται. Ο κόσμος διαμαρτύρεται, η αστυνομία επιτίθεται και η εξέγερση βαθαίνει και διευρύνεται.

Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι κάτι παραπάνω από  διαδηλώσεις ενάντια στην αύξηση των τιμών στις μεταφορές. Υπάρχει μια εξέγερση και στα προάστια επίσης. Αυτό που παραμένει ως γεγονός στην Βραζιλία είναι ότι η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική της οικονομία έχει στηριχθεί στην σκλαβιά, την ληστεία της γης και την ξεκάθαρη γενοκτονία του ντόπιου πληθυσμού της. Ο αγώνας κατά της αποικιοκρατίας και της απελευθέρωσης των αυτοχθόνων συνεχίζεται αδιάκοπα. Σε αυτόν τον αγώνα, οι κοινότητες συγκρούονται αξιοποιώντας όλα εκείνα τα δομικά μέσα και σχέδια που συγκρότησαν την οικοδόμηση της φιλελεύθερης ανάπτυξης.

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει πολλές δράσεις ενάντια στα σχέδια για ένα μεγάλο φράγμα στο Belo Monte. Αυτό το σχέδιο ανάπτυξης απειλεί να βλάψει τη γη και το οικοσύστημα στο οποίο βασίζεται η ζωή των αυτοχθόνων κοινοτήτων. Στις 28 Μάη, έγινε κατάληψη στο χώρο εργασιών — δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Ενώ στις 6 Ιουνίου έγινε ακόμα μια μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας στην πρωτεύουσα της Μπραζίλια.

Στο μεταξύ φως έχει πέσει στις γενοκτονίες του παρελθόντος λόγω αποικιοκρατίας, που δυστυχώς συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Πρόσφατα, μια αδημοσίευτη έκθεση από το κρατικό ινστιτούτο, αρμόδιο για τις σχέσεις των αυτοχθόνων, βγήκε στην δημοσιότητα, δίνοντας πληροφορίες για την μεταχείριση των αυτοχθόνων από το κράτος, που περιλαμβάνουν σειρές τρομακτικών ιστοριών που προκαλούν παγωμάρα — από την εναέρια επίθεση με δυναμίτη και δολοφονία των κατοίκων 30 χωριών μέχρι την αποφασιστική εξάπλωση της ευλογιάς, μια θανατηφόρας ασθένειας, με σκοπό να απαλλαχθούν από τους κατοίκους. Ο κατάλογος συνεχίζεται, με αναφορές για πάνω από 1.000 εγκλήματα που καταγράφονται σε ένα κείμενο 7.000 σελίδων.

Η έκθεση υποβλήθηκε το 1967 αλλά “χάθηκε”, όπως χάθηκαν και τόσα θύματα. Την άνοιξη αυτή ήρθε ξανά στο φως, μια μοίρα που δεν χορηγήθηκε στα ίδια τα θύματα. Στο μεταξύ, η στρατιωτική δικτατορία έχει φύγει, αλλά ο τρόμος που υποκινείται από τους κτηματίες/τσιφλικάδες και τους γεωργικούς κεφαλαιοκράτες ενάντια στους αυτόχθονες και τους ακτήμονες αγρότες συνεχίζεται. Ευτυχώς, το ίδιο γίνεται και με την αντίσταση.

Στη Βραζιλία οι αυτόχθονες αντιμετωπίζουν έναν εχθρό που δεν είναι μόνο αποικιοκρατικός αλλά είναι και νεοφιλελεύθερος. Δέχονται επίθεση και δολοφονούνται επειδή στέκονται εμπόδιο στην προσανατολισμένη προς την εξαγωγή, επικερδή γεωργία και στην τεράστια υποδομή που χρειάζεται για να τροφοδοτηθεί ενεργειακά η γοργά αναπτυσσόμενη βιομηχανία στην Βραζιλία   Το ίδιο το νεοφιλελεύθερο τέρας που εκτοξεύει τις τιμές των εισιτηρίων στο μετρό και τα λεωφορεία σε αφόρητα ύψη, διώχνει τους αυτόχθονες από την γη τους, περιθωριοποιεί  τους φτωχούς σε φαβέλες και αφήνει εκατομμύρια νέους χωρίς δουλειά και έξω από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση – ακριβώς σαν να δίνουν προτεραιότητα στις επενδύσεις στα άχρηστα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου παρά στην ανάγκη που υπάρχει για  σχολεία και νοσοκομεία.

Από αυτή την άποψη, οι διαμαρτυρόμενοι φοιτητές και οι υπό κατοχή αυτόχθονες μπορεί να δίνουν διαφορετικό αγώνα, αλλά είναι τελικά μέρος του ίδιου αγώνα – του αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό για την αυτό- απελευθέρωση των ανθρώπων από το καταπιεστικό κρατικό μηχανισμό που στηρίζεται σε αποικιοκρατικά και ρατσιστικά θεμέλια. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για να παρακολουθήσουμε πως θα ξετυλιχθεί αυτός ο δίπλευρος αγώνας τις επόμενες εβδομάδες, μήνες και χρόνια.

 

πηγή: http://roarmag.org/2013/06/brazil-sao-paulo-protests-bus-fares/

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License