Anarchists in Venezuela: Chávez' death: Neither in mourning nor celebration

El libertario, the Venezuelan anarchist collective, just published this statement on Chavez's death:

El libertario, the Venezuelan anarchist collective, just published this statement on Chavez's death:


When an illness becomes serious, when medical attention becomes a vehicle for myopic, politically motivated decisions and when a patient becomes drunk with power, it can only end this way. The strongman [caudillo] has died, and in so doing, he has initiated a substantial shift in the Venezuelan political landscape.

What used to be the regime’s greatest strength has suddenly turned into its defining weakness: it was all Chávez, and, without him, the only solution is to fabricate an absolute commitment to his memory. The government’s true fragility can now be seen, a government which tried to demonstrate its “popular, socialist” character via a grotesque personality cult, a practice that has now been reduced to the empty invocation of spirits. The deceased himself is to blame for this degeneration, as the secrecy around his illness was propelled by the same motivations as the extreme centralisation of power [around him], while the lack of ideological coherence amongst his followers has left them scrapping for crumbs. The high-level “rojo-rojito” [chavista red] bureaucrats and the upper echelons of the military are best placed to benefit, as they negotiate impunity for their various misdemeanours and corruptions.

For the right-wing and social democratic opposition, this development further strengthens their resolve to focus on elections – after all, their main figureheads are standing [in September’s Presidential elections] and [will hope that] the momentum of last February’s primaries continues. However [?], their offer of “yuppy populism” [“populismo sifrino”] - which promises voters that they will maintain and fine-tune the clientelist tools of governmental power - relies on [being able to] steer [manipulate?] the faith that a large proportion of the population had in the goodwill of the Comandante [Chávez]. In summary, the opposition – in their complacency – believe that a fortunate turn of events has finally granted them access to political power, something which they have not possessed for many years, thanks to their self-interest, errors, laziness and incompetence. [If they do get it back,] they will exercise it with the same folly and predatory instincts as the chavista Bolibourgeoisie.

The backdrop to this load of petty opportunists – from both the Gran Polo Patriótico [the chavista coalition] and the Mesa de Unidad Democrática [the opposition coalition] – is Venezuela, a country that faces its own problems: out of control inflation, rising unemployment and casualised work, shocking personal insecurity, [simultaneous] crises in electricity and water provision, education and health systems in decline, a housing shortage, obsolete – or incomplete – public works, a demagogic approach which pays attention to only the most extreme scarcities experienced by the most desperate people... a whole host of other problems which are equally disastrous.

These issues are not the central concern of the two gangs in competition for Miraflores [the President palace/seat] and the oil booty. Our response however, to these problems must be to not relent to their blackmail: support at the ballot box in exchange for ‘solutions’ that [either] never materialise or are ludicrously inadequate. Now is the time to overpower the rotten powers that be and build – from below – a real democracy of equality, social justice and freedom. We must unleash the generalised anger caused by our suffering, and convert it into autonomous social struggles, [struggles which are] self-managed and extensive. We must spell out for the politicians in power that we don’t need them, neither as intermediaries [nor] as gracious givers of what we ourselves can construct – united and from the base – without any need for “clean hands” [“manos blancas”] or “red berets”.

El Libertario Editorial Collective

από G 06/03/2013 10:48 πμ.

Δεν μπορεί να μεταφράσει κάποιος σύντροφος-σα για να δούμε και μείς την λένε οι αναρχικοί στην Βενεζουέλα?

από ... 06/03/2013 3:55 μμ.

Αναρχικοί της Βενεζουέλας:  Θάνατος του Τσάβες - Ούτε θρηνούμε, ούτε πανηγυρίζουμε

Η El libertario, η αναρχική συλλογικότητα της Βενεζουέλας, μόλις δημοσίευσε αυτή τη δήλωση για το θάνατο του Τσάβες.


Όταν μια ασθένεια επιδεινώνεται, όταν η ιατρική περίθαλψη γίνεται το όχημα για μυωπικές, πολιτικά υποκινούμενες αποφάσεις, όταν ένας ασθενής μεθάει από την εξουσία, μόνο αυτό μπορεί να είναι το τελικό αποτέλεσμα. Ο ισχυρός πολιτικός άνδρας [caudillo (ηγέτης)] πεθαίνει, και με το θάνατό του ξεκινάει μια ουσιαστική μετατόπιση στο πολιτικό τοπίο της Βενεζουέλας.


Αυτό που αποτελούσε το πιο δυνατό σημείο του καθεστώτος, μετατρέπεται ξαφνικά στη βασικότερη αδυναμία του: Ο Τσάβες ήταν τα πάντα και, χωρίς αυτόν, η μόνη λύση είναι να επινοήσουμε την απόλυτη δέσμευση στη μνήμη του. Τώρα βλέπουμε πόσο εύθραυστη ήταν στην πραγματικότητα η κυβέρνηση, μια κυβέρνηση η οποία προσπαθούσε να επιδεικνύει το “λαϊκό, σοσιαλιστικό” χαρακτήρα της μέσω της λατρείας μιας τραγελαφικής προσωπικότητας - μια πρακτική που τώρα πλέον συρρικνώνεται στην κούφια επίκληση πνευμάτων. Γι' αυτό τον εκφυλισμό φταίει ο ίδιος ο νεκρός, καθώς η απόκρυψη στοιχείων που αφορούσαν την ασθένειά του είχε τα ίδια κίνητρα με την ακραία συγκέντρωση εξουσίας γύρω του, ενώ η απουσία ιδεολογικής συνοχής ανάμεσα στους οπαδούς του τούς έχει αφήσει τώρα να αναζητούν τα ψίχουλα που έχουν απομείνει. Αυτοί που πρόκειται να επωφεληθούν από την όλη κατάσταση είναι οι επικεφαλής γραφειοκράτες -οι "rojo-rojito" [κόκκινοι του Τσάβες]- όπως και τα ανώτερα κλιμάκια του στρατού, καθώς διαπραγματεύονται ήδη την ατιμωρησία τους για τα παραπτώματα και τη διαφθορά τους.


Για τη δεξιά πτέρυγα και τη σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση, η εξέλιξη αυτή ενισχύει την αποφασιστικότητά τους να επικεντρωθούν στις εκλογές – άλλωστε, οι μαριονέτες που είναι επικεφαλής τους θα είναι υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές του Σεπτέμβρη, ευελπιστώντας ότι θα συνεχιστεί η ορμή των προκριματικών του περασμένου Φλεβάρη. Ωστόσο, ο “γιάπικος λαϊκισμός” [“populismo sifrino” (ο λαϊκισμός των κολεγιόπαιδων)] που προτείνουν -ο οποίος υπόσχεται στους ψηφοφόρους ότι θα διατηρήσουν και θα τελειοποιήσουν τους πελατειακούς μηχανισμούς της κυβερνητικής εξουσίας- στηρίζεται στο [αν θα καταφέρουν] να εμπνεύσουν [χειραγωγήσουν] ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ώστε να τους δείξει την ίδια εμπιστοσύνη που έδειχνε και στις καλές προθέσεις του Κομαντάτε [Τσάβες]. Εν ολίγοις, η αντιπολίτευση -μες στην αυταρέσκειά της- πιστεύει ότι αυτή η ευτυχής απρόβλεπτη εξέλιξη τους επιτρέπει τελικά να έχουν πρόσβαση στην πολιτική εξουσία, μια δυνατότητα που δεν την είχαν για πολλά χρόνια χάρη στην ιδιοτέλεια, τα λάθη, την αδράνεια και την ανικανότητά τους. Αν ξαναπάρουν την εξουσία, θα την ασκήσουν με την ίδια αγυρτεία και απληστία όπως η Μπολιβαριανή μπουρζουαζία του Τσάβες.


Πίσω απ' όλους αυτούς τους τιποτένιους οπορτουνιστές -που ανήκουν τόσο στον Gran Polo Patriótico [τον συνασπισμό του Τσάβες], όσο και στον Mesa de Unidad Democrática [τον συνασπισμός της αντιπολίτευσης]- βρίσκεται η Βενεζουέλα, μια χώρα που αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα: Πληθωρισμός εκτός ελέγχου, αύξηση της ανεργίας και της περιστασιακής εργασίας, απίστευτη ανασφάλεια σε προσωπικό επίπεδο, οι παροχές ηλεκτρικού ρεύματος και νερού σε [ταυτόχρονες] κρίσιμες καμπές, τα συστήματα εκπαίδευσης και υγείας σε μαρασμό, στεγαστική ανεπάρκεια, άχρηστα -ή ημιτελή- δημόσια έργα, μια δημαγωγική προσέγγιση που επικεντρώνεται μόνο στην πιο ακραία φτώχεια των πιο απελπισμένων ανθρώπων... και πάμπολλα άλλα προβλήματα, με εξίσου ολέθριες συνέπειες.


Αυτά τα προβλήματα δεν είναι το βασικό μέλημα των δύο συμμοριών που ανταγωνίζονται για την επικράτηση στις Miraflores [στο προεδρικό μέγαρο και στη Βουλή], καθώς και για το πλιάτσικο στο πετρέλαιο. Η απάντησή μας όμως σ' αυτά τα προβλήματα θα πρέπει να είναι το να μην ενδώσουμε στον εκβιασμό τους: Να μην τους στηρίξουμε στις κάλπες, ως αντάλλαγμα για “λύσεις” που δε θα υλοποιηθούν ποτέ ή θα είναι γελοία ανεπαρκείς. Τώρα είναι η ώρα για να ξεπεράσουμε τους σάπιους μελλοντικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς και για να οικοδομήσουμε -από τα κάτω- μια πραγματική δημοκρατία της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Πρέπει να απελευθερώσουμε τη γενικευμένη οργή μας από τα δεινά μας και να τη μετατρέψουμε σε αυτόνομους κοινωνικούς αγώνες, αγώνες αυτοοργανωμένους και σαρωτικούς. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στους πολιτικούς που έχουν την εξουσία ότι δεν τους χρειαζόμαστε, ούτε ως διαμεσολαβητές ούτε ως ελεήμονες χορηγούς αυτών που εμείς οι ίδιοι μπορούμε να χτίσουμε -ενωμένοι και από τα κάτω- χωρίς να χρειαζόμαστε “καθαρά χέρια” [“manos blancas”] ή “κόκκινους μπερέδες”.

από Chavista 07/03/2013 4:20 πμ.

El hijo del pueblo libertario ya no está físicamente con nosotrxs. En esta hora triste de profundo dolor, lxs anarquistas revolucionarios de Venezuela llamamos a colorear el oscuro luto de la muerte para convertirlo en el coraje, que éste profundo dolor que sentimos sirva de alimento para afilar las armas y pulir el temple para defender y seguir avanzando, consolidando y profundizando este proceso que ahora, más que nunca, está en las manos de su legítimo dueño: EL PUEBLO. Llamamos a tomar las calles, a desplegarnos, a tejer y consolidar las redes continentales de nuestras resistencias y luchas libertarias.

Como anarquistas, siempre consideramos a Chávez un compañero, un hermano, uno más en nuestras trincheras de lucha. A pesar de nuestras diferencias y de nuestras críticas mutuas, siempre fue la unidad del pueblo y la potencialidad de su organización las consignas que mantuvieron articuladas nuestras acciones. Son tiempos de continuar la lucha iniciada el 27F de 1989. Son tiempos de reivindicar el sendero de la lucha por la vida, por el comunismo libertario, por la revolución, por la verdadera revolución.

Que nuestros sueños eleven al cielo nuestro temple y coraje. Que nuestro coraje grite a los burgueses (viejos y nuevos), oligarcas e imperialistas: ¡Aquí nadie se rinde, todxs avanzamos!. Porque sepan los buitres que gozan con dolor ajeno (si ajeno a ellos que no merecen llamarse pueblo), que haremos respetar nuestro luto colorido y defenderemos con todas nuestras herramientas, armas y vidas mismas este proceso que cada vez será más libertario. Defenderemos el legado de los que no merecen llamarse muertos por que han muerto por la vida. Que somos millones y que Chávez y Sabino viven y la lucha sigue. Repetimos, hoy más que nunca: ¡Aquí nadie se rinde, todxs avanzamos!.

¡Que florezca la anarquía!
¡Viva el pueblo de Venezuela!
Federación Anarquista Revolucionaria de Venezuela

Αν γινόταν να μεταφραστεί κι αυτή από κάποιον σύντροφο που γνωρίζει, γιατί με το γκουγκλ λίγα αμυδρά καταλαβαίνεις.


Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License